Procedura : 2018/2008(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0267/2018

Teksty złożone :

A8-0267/2018

Debaty :

PV 13/09/2018 - 5
CRE 13/09/2018 - 5

Głosowanie :

PV 13/09/2018 - 10.15
CRE 13/09/2018 - 10.15
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0357

SPRAWOZDANIE     
PDF 796kWORD 95k
19.7.2018
PE 618.324v02-00 A8-0267/2018

w sprawie podwójnych norm jakości produktów na jednolitym rynku

(2018/2008(INI))

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

Sprawozdawczyni: Olga Sehnalová

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*):

Biljana Borzan, Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 Uzasadnienie
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 ZAŁĄCZNIK: WYKAZ PODMIOTÓW LUB OSÓB, OD KTÓRYCH SPRAWOZDAWCZYNI OTRZYMAŁA INFORMACJE
 INFORMACJE O PRZYJĘCIUPRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie podwójnych norm jakości produktów na jednolitym rynku

(2018/2008(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004(3),

–  uwzględniając zawiadomienie Komisji z dnia 26 września 2017 r. w sprawie stosowania prawa UE w zakresie żywności i ochrony konsumenta w odniesieniu do kwestii związanych z podwójną jakością produktów – Szczególny przypadek żywności,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie wytycznych na temat wdrażania/stosowania dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych (SWD(2016)0163),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie kompleksowego podejścia na rzecz ożywienia transgranicznego handlu elektronicznego z korzyścią dla europejskich obywateli i przedsiębiorstw (COM(2016)0320),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 października 2017 r. pt. „Program prac Komisji na 2018 r. Plan działania na rzecz bardziej zjednoczonej, silniejszej i bardziej demokratycznej Unii” (COM(2017)0650),

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii przewodniczącego Jeana-Claude'a Junckera z dnia 13 września 2017 r.,

–  uwzględniając konkluzje przewodniczącego Rady Europejskiej z dnia 9 marca 2017 r., w szczególności ich ust. 3,

–  uwzględniając wynik 3 524. posiedzenia Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa, które odbyło się w dniu 6 marca 2017 r.,

–  uwzględniając protokół 2 203. posiedzenia Komisji z dnia 8 marca 2017 r.,

–  uwzględniając notatkę informacyjną na temat wprowadzających w błąd praktyk w zakresie opakowań, sporządzoną przez Departament Tematyczny A w styczniu 2012 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz konsumentów(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie strategii na rzecz wzmocnienia praw szczególnie wrażliwych konsumentów(5), w szczególności jej ust. 6,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych w łańcuchu dostaw żywności(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji UE(8), w szczególności jej ust. 14,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego polityki konkurencji UE(9), w szczególności jej ust. 178,

–  uwzględniając swoją interpelację dotyczącą kwestii pierwszorzędnych z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie różnic w deklaracjach, składzie i smaku produktów na środkowo-wschodnich i zachodnich rynkach UE(10),

–  uwzględniając briefing Biura Analiz Parlamentu Europejskiego z czerwca 2017 r. pt. „Dual quality of branded food products: Addressing a possible east-west divide” [Podwójne normy jakości produktów spożywczych sprzedawanych pod własną marką: Próba rozwiązania problemu możliwego podziału na wschód i zachód”],

–  uwzględniając badanie żywności i czeskich konsumentów przeprowadzone przez Czeski Urząd Kontroli Rolnictwa i Żywności w lutym 2016 r.,

–  uwzględniając specjalną analizę problemu podwójnych norm jakości i składu produktów wprowadzanych do obrotu na jednolitym rynku Unii Europejskiej z perspektywy prawa ochrony konsumentów (zwłaszcza w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych), prawa konkurencji (zwłaszcza w zakresie nieuczciwej konkurencji) oraz prawa własności przemysłowej, opracowaną przez Wydział Prawa Uniwersytetu Palackiego, Ołomuniec, 2017 r.,

–  uwzględniając różne badania, analizy i testy przeprowadzone w ostatnich kilku latach przez organy ds. kontroli żywności w szeregu państw członkowskich w Europie Środkowo-Wschodniej,

–  uwzględniając sprawozdanie firmy Nielsen z listopada 2014 r. o sytuacji własnej marki na całym świecie,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 kwietnia 2018 r. pt. „Nowy ład dla konsumentów” (COM(2018)0183),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 11 kwietnia 2018 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie lepszego egzekwowania i unowocześnienia przepisów UE dotyczących ochrony konsumenta (COM(2018)0185),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności(11),

–  uwzględniając art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczący ochrony własności intelektualnej,

–  uwzględniając wspólne pismo Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej, Litwy, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowackiej i Węgier do Komisji z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie podwójnych norm jakości produktów w kontekście nowego ładu dla konsumentów,

–  uwzględniając wyniki badań porównawczych przeprowadzonych przez organy i organizacje ochrony konsumentów w kilku państwach członkowskich UE,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący aktualizacji dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych w celu doprecyzowania, że organy krajowe mogą oceniać wprowadzające w błąd praktyki handlowe, które obejmują wprowadzanie do obrotu produktów prezentowanych jako identyczne w kilku państwach członkowskich, podczas gdy ich skład lub cechy charakterystyczne znacznie się różnią, a ponadto że organy krajowe mogą przeciwdziałać takim praktykom,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, a także opinie przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0267/2018),

A.  mając na uwadze, że przedsiębiorstwa, które promują, sprzedają lub dostarczają produkty, powinny zapewniać konsumentom dokładne i zrozumiałe informacje dotyczące dokładnego składu produktu, w tym produktów i receptur lokalnych, aby umożliwić im podjęcie świadomej decyzji o zakupie;

B.  mając na uwadze, że kluczową zasadą marek powinno być zaufanie konsumentów do składu, wartości i jakości danego produktu; mając na uwadze, że w związku z tym obowiązkiem producenta jest zapewnienie spełnienia tych oczekiwań;

C.  mając na uwadze, że konsumenci nie są świadomi, że produkty tej samej marki i w tym samym opakowaniu są dostosowywane do lokalnych preferencji i gustów, a także mając na uwadze, że zróżnicowana jakość produktów budzi obawy, że niektóre państwa członkowskie są traktowane inaczej niż pozostałe; mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała już oznakowania, aby spełnić szczególne oczekiwania konsumentów i uwzględnić specyfikę produkcji uznaną poprzez stosowanie określeń jakościowych;

D.  mając na uwadze, że dyrektywa 2005/29/WE dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych jest głównym narzędziem legislacyjnym Unii służącym zagwarantowaniu, że konsumenci nie będą narażeni na wprowadzającą w błąd reklamę i inne nieuczciwe praktyki w transakcjach między przedsiębiorcami i konsumentami, w tym wprowadzanie na rynek produktów sprzedawanych pod tą samą marką w sposób, który może być dla konsumentów mylący;

E.  mając na uwadze, że w dyrektywie dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych praktyki te mogą być zdefiniowane w taki sposób, że są zakazane we wszelkich okolicznościach lub w określonych; mając na uwadze, że zgodnie z ustaleniami Komisji wprowadzenie danej praktyki, w stosownych przypadkach, do załącznika I tej dyrektywy prowadzi do większej pewności prawa i tym samym bardziej uczciwej konkurencji między producentami na rynku;

F.  mając na uwadze, że konsumenci łączą markę, produkt oraz jakość, a zatem oczekują, że produkty tej samej marki lub o identycznym wyglądzie będą identyczne również pod względem jakości, niezależnie od tego, czy są sprzedawane w ich własnym kraju, czy w innym państwie członkowskim;

G.  mając na uwadze, że konsumenci łączą też markę i etykietę lub opakowanie produktu rolnego lub żywnościowego z jakością, a zatem oczekują, że produkty tej samej marki wprowadzane do obrotu z tą samą etykietą lub tak samo wyglądające będą identyczne także pod względem jakości i składu niezależnie od tego, czy są sprzedawane w ich własnym kraju, czy w innym państwie członkowskim; mając na uwadze, że wszyscy rolnicy w Unii Europejskiej wytwarzają produkty według tych samych wysokich standardów, a klienci oczekują, że ta jednolitość jakości obejmie również inne produkty w łańcuchu żywnościowym, niezależnie od jurysdykcji miejsca zamieszkania;

H.  mając na uwadze, że wszyscy obywatele UE zasługują na równe traktowanie w odniesieniu do produktów spożywczych i niespożywczych sprzedawanych na jednolitym rynku;

I.  mając na uwadze, że nieuczciwe praktyki w tym zakresie muszą zostać wyeliminowane, aby uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd, oraz mając na uwadze, że tylko silna synergia na szczeblu UE może rozwiązać ten transgraniczny problem;

J.  mając na uwadze, że ocena, czy dana praktyka handlowa jest nieuczciwa zgodnie z dyrektywą dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych, musi być dokonywana przez państwa członkowskie dla każdego indywidualnego przypadku, z wyjątkiem praktyk wymienionych w załączniku I;

K.  mając na uwadze, że przewodniczący J.-C. Juncker podkreślił w orędziu o stanie Unii z 2017 r., że nie do przyjęcia jest fakt, iż w niektórych częściach Europy sprzedawane są produkty spożywcze niższej jakości niż w innych krajach, pomimo że opakowania i marki są identyczne;

L.  mając na uwadze znaczne różnice we wdrażaniu dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych w poszczególnych państwach członkowskich oraz wyraźne różnice w metodach oraz skuteczności rozwiązań i egzekwowania tej dyrektywy w państwach członkowskich;

M.  mając na uwadze, że marka często odgrywa istotną rolę w podejmowaniu decyzji o wartości produktu;

N.  mając na uwadze, że wzmocnione i skuteczniejsze ramy współpracy w zakresie egzekwowania przepisów zwiększyłyby zaufanie konsumentów i ograniczyły szkody dla konsumentów;

O.  mając na uwadze, że wszyscy konsumenci w UE mają te same prawa, a analizy pokazują, że niektórzy producenci i wytwórcy sprzedają produkty o różnych normach jakości pod tą samą marką i o zwodniczo identycznym wyglądzie, przy czym niektóre produkty w niektórych krajach zawierają mniej głównego składnika lub składniki niższej jakości zastępują składniki wyższej jakości; mając na uwadze, że problem ten jest powszechniejszy w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE od 2004 r.; mając na uwadze, że analizy wykazały przypadki sprzedaży tych samych produktów lub produktów o zwodniczo identycznym wyglądzie i niższej jakości lub o innym smaku, konsystencji lub innych właściwościach sensorycznych po cenach znacznie różniących się w zależności od kraju; mając na uwadze, że wprawdzie nie narusza to zasad gospodarki wolnorynkowej ani obowiązujących przepisów dotyczących etykietowania lub innych przepisów prawa żywnościowego, stanowi jednak nadużycie tożsamości marki i tym samym utrudnia stosowanie zasady równego traktowania wszystkich konsumentów;

P.  mając na uwadze, że stwierdzone przypadki znaczących różnic w takich produktach jak żywność dla niemowląt podważa zasady i oświadczenia producentów, którzy twierdzą, że dostosowują produkty do lokalnych preferencji; mając na uwadze, że niektóre wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają, iż produkty gorszej jakości mogą zawierać mniej zdrowe kombinacje składników, co utrudnia stosowanie zasady równego traktowania wszystkich konsumentów; mając na uwadze, że niektórzy przedstawiciele producentów i wytwórców zgodzili się zmienić receptury produktów w niektórych krajach, aby na jednolitym rynku oferowane były identyczne produkty;

Q.  mając na uwadze, że te niedopuszczalne praktyki stosują znane wielonarodowe przedsiębiorstwa rolno-spożywcze dążące do zmaksymalizowania marż zysku dzięki wykorzystywaniu różnic w sile nabywczej w poszczególnych państwach członkowskich;

R.  mając na uwadze, że we wniosku dotyczącym nowego ładu dla konsumentów, mającym na celu ukierunkowany przegląd dyrektyw UE dotyczących konsumentów na podstawie oceny adekwatności unijnego prawa ochrony konsumentów i prawa marketingowego, Komisja zaproponowała aktualizację dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych, aby jasno wskazać, że organy krajowe mogą dokonywać oceny nieuczciwych praktyk handlowych i podejmować działania przeciwko takim praktykom, obejmującym wprowadzanie do obrotu w różnych państwach członkowskich UE produktów jako produktów identycznych, choć w rzeczywistości ich skład lub cechy charakterystyczne znacznie się od siebie różnią;

S.  mając na uwadze, że nie można wprowadzać konsumentów w błąd, jednak nie należy ograniczać zróżnicowania produktów i innowacji produktowych jako takich;

T.  mając na uwadze, że jednolity rynek przyniósł znaczne korzyści podmiotom w łańcuchu dostaw żywności oraz że handel artykułami spożywczymi ma coraz częściej wyraźny wymiar transgraniczny i szczególne znaczenie dla funkcjonowania jednolitego rynku;

U.  mając na uwadze, że aby w pełni czerpać korzyści z rynku wewnętrznego, kluczowe znaczenie ma lepsze stosowanie obowiązujących przepisów UE w zakresie żywności i ochrony konsumentów w celu zidentyfikowania i usunięcia nieuzasadnionych podwójnych norm, a tym samym zapewnienia ochrony konsumentów przed mylącymi informacjami i nieuczciwymi praktykami handlowymi;

V.  mając na uwadze, że w związku z tym należy stale wzmacniać rolę stowarzyszeń konsumentów; mając na uwadze, że stowarzyszenia konsumentów odgrywają wyjątkową rolę, jeśli chodzi o gwarantowanie zaufania konsumentów, oraz że należy je nadal wspierać za pośrednictwem dodatkowych środków prawnych i ekonomicznych oraz w drodze budowania zdolności;

W.  mając na uwadze, że udokumentowane różnice w składnikach porównywalnych produktów mogłyby w dłuższej perspektywie stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów, zwłaszcza konsumentów szczególnie zagrożonych, takich jak dzieci lub osoby z problemami żywieniowymi lub zdrowotnymi, przyczyniając się tym samym do pogorszenia dobrostanu obywateli; mając na uwadze, że ma to miejsce, na przykład gdy poziom tłuszczu lub cukru jest wyższy niż oczekiwano, gdy tłuszcze pochodzenia zwierzęcego są zastępowane tłuszczami pochodzenia roślinnego lub odwrotnie, gdy cukier jest zastępowany sztucznymi substancjami słodzącymi lub gdy zwiększana jest zawartość soli; mając na uwadze, że etykiety, które nie odzwierciedlają należycie zastosowanych dodatków lub liczby substytutów podstawowych składników, wprowadzają konsumentów w błąd i mogą stwarzać zagrożenie dla ich zdrowia;

X.  mając na uwadze, że na szczeblu UE nie ma przepisów dotyczących podwójnych norm jakości, co uniemożliwia porównywanie lub stwierdzanie przypadków podwójnych norm jakości, a także mając na uwadze, że brak jest instrumentów, które można by wykorzystać do zaradzenia tej sytuacji; mając na uwadze, że braki we wdrażaniu i egzekwowaniu obowiązujących wymogów prawa żywnościowego UE, na przykład w odniesieniu do etykietowania mięsa oddzielonego mechanicznie(12) lub stosowania dodatków do żywności(13), są regularnie zgłaszane przez służby Komisji odpowiedzialne za audyty i analizy w zakresie zdrowia i żywności;

Y.  mając na uwadze, że różnice w składzie, które mogą mieć wpływ na zdrowie konsumentów, można stwierdzić nie tylko w produktach spożywczych, ale też w kosmetykach, produktach higienicznych i produktach do czyszczenia;

Z.  mając na uwadze, że w wielu krajach Europy Środkowo-Wschodniej i Południowo-Wschodniej działania w zakresie reformułowania mające na celu zmniejszenie zawartości tłuszczu, cukrów i soli w żywności są podejmowane z opóźnieniem;

1.  podkreśla, że wyniki licznych badań i sondaży przeprowadzonych w kilku państwach członkowskich, głównie w Europie Środkowo-Wschodniej przy użyciu różnych metod testów laboratoryjnych, wykazały różnice o różnej skali, m.in. w składzie i wykorzystanych składnikach, między produktami, które są reklamowane i dystrybuowane na jednolitym rynku pod tą samą marką i w na pozór identycznych opakowaniach, ze szkodą dla konsumentów; zauważa, że zgodnie z sondażem przeprowadzonym przez właściwy organ krajowy zdecydowana większość konsumentów jest zaniepokojonych takimi różnicami; w związku z tym stwierdza, że na podstawie ustaleń tych badań i sondaży konsumenci wyrażają niepokój z powodu dyskryminacji między różnymi rynkami w państwach członkowskich; podkreśla, że wszelka taka dyskryminacja jest nie do przyjęcia i że wszyscy konsumenci w UE powinni mieć dostęp do produktów takiej samej jakości;

2.  podkreśla, że przypadki tak znacznych różnic dotyczą nie tylko żywności, lecz często także produktów niespożywczych, takich jak detergenty, kosmetyki, przybory toaletowe i produkty przeznaczone dla niemowląt;

3.  przypomina, że w 2013 r. Parlament zwrócił się do Komisji o przeprowadzenie merytorycznego dochodzenia w celu oceny, czy istnieje konieczność dostosowania obowiązujących przepisów unijnych, oraz o poinformowanie Parlamentu i konsumentów o jego wynikach;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiedziane niedawno przez Komisję inicjatywy na rzecz rozwiązania tego problemu, w szczególności zaangażowanie tej instytucji w opracowanie wspólnej metodyki badań, przydzielenie budżetu na jej przygotowanie i wdrożenie oraz na zebranie dodatkowych wiarygodnych i porównywalnych dowodów, a także aktualizację dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych i uruchomienie centrum wiedzy na temat fałszowania i jakości żywności;

5.  przyjmuje do wiadomości mandat, który Rada Europejska przyznała Forum Wysokiego Szczebla do spraw Poprawy Funkcjonowania Łańcucha Dostaw Żywności w celu rozwiązania problemu podwójnych norm jakości; zachęca państwa członkowskie i ich właściwe organy do aktywnego uczestnictwa w bieżących inicjatywach, włącznie z opracowywaniem i włączaniem do ich metod pracy wspólnej metodyki badań oraz ze zbieraniem dodatkowych dowodów; podkreśla potrzebę aktywnego angażowania stron reprezentujących interesy konsumentów i umożliwienia im wydawania opinii w imieniu konsumentów, włącznie z przedstawicielami organizacji konsumenckich, producentami oraz organizacjami badawczymi, które prowadziły badania produktów w państwach członkowskich; uważa, że Parlament powinien być zaangażowany we wszystkie bieżące inicjatywy, które mogą mieć wpływ na próby rozwiązania problemu podwójnych norm jakości;

6.  zaleca państwom członkowskim, których to zjawisko dotyczy, by opracowały własną ocenę metodyki i skuteczności egzekwowania dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych i innych obowiązujących przepisów dotyczących podwójnych norm jakości wyrobów żywnościowych i innych produktów oraz by przedstawiły ją Komisji w celu opracowania obiektywnej oceny wagi tego problemu;

7.  z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Parlament projektu pilotażowego na 2018 r., który obejmuje szereg badań rynkowych różnych kategorii produktów konsumpcyjnych w celu oceny różnych aspektów podwójnych norm jakości; oczekuje, że projekt zostanie zrealizowany i opublikowany w pierwotnie przewidzianym terminie; uważa, że projekt powinien być też kontynuowany w 2019 r., aby zapewnić większą wiedzę na temat sektora niespożywczego; apeluje do posłów do PE o większe zaangażowanie w nadzór nad projektem; zachęca Parlament, Komisję i państwa członkowskie do wykorzystania wszelkich dostępnych narzędzi, w tym projektów pilotażowych i krajowych, w celu dalszej oceny różnych aspektów podwójnych norm jakości produktów;

8.  podkreśla, że szczegółowe informacje o organie publicznym odpowiedzialnym za podejmowanie działań oraz o odpowiednich procedurach administracyjnych lub sądowych, w tym o przysługującej obywatelom możliwości złożenia skargi drogą elektroniczną, są niezbędne do skutecznego egzekwowania dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych; dlatego też negatywnie ocenia brak informacji w odnośnych państwach członkowskich, które pomimo deklaracji o potrzebie rozwiązania problemu podwójnych norm jakości produktów, nie upubliczniają tych informacji na stronach internetowych właściwych organów;

9.  podkreśla, że Komisja otrzymała już powiadomienie o nowym krajowym środku etykietowania przeznaczonym do ostrzegania konsumentów o różnicach w składzie żywności;

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że z myślą o dalszej poprawie ochrony konsumentów w UE i o wsparciu przedsiębiorstw Komisja zainicjowała internetowy program szkoleń, który pomoże przedsiębiorstwom lepiej rozumieć i stosować prawa konsumentów w UE;

Zawiadomienie Komisji w sprawie stosowania unijnego prawa ochrony konsumentów do kwestii związanych z podwójnymi normami jakości produktów

11.  przyjmuje do wiadomości zawiadomienie Komisji w sprawie stosowania prawa UE w zakresie żywności i ochrony konsumentów w odniesieniu do kwestii podwójnych norm jakości produktów; zwraca uwagę, że zawiadomienie ma pomóc organom krajowym w określeniu, czy dane przedsiębiorstwo narusza przepisy UE w zakresie żywności i ochrony konsumentów, sprzedając w różnych krajach produkty o różnych normach jakości, oraz dostarczyć im wskazówek na temat sposobów współpracy; wyraża zaniepokojenie, że przedstawione w zawiadomieniu stopniowe podejście do ustalania przez organy krajowe, czy producenci naruszają prawo UE, obecnie nie jest stosowane przez te organy w praktyce, co może oznaczać naruszenie praw konsumentów;

12.  zgadza się z Komisją, że konsumenci na jednolitym rynku, którzy mają ogólną wiedzę na temat zasad swobodnego obrotu i równego dostępu do towarów, nie oczekują z założenia, że markowe produkty sprzedawane w różnych krajach będą się od siebie różnić; przypomina, że według Komisji badania dotyczące przywiązania do marki wykazują, iż w świadomości konsumentów marki funkcjonują jako świadectwo kontrolowanej i stałej jakości; zgadza się z Komisją, że wyjaśnia to, dlaczego niektórzy konsumenci mogą oczekiwać, iż markowe produkty będą równoważnej, jeśli nie identycznej jakości, niezależnie od tego, gdzie i kiedy zostaną zakupione, oraz że właściciele marek poinformują ich, jeżeli postanowią zmienić skład swoich produktów;

13.  uważa w związku z tym, że udzielanie wszelkich dodatkowych informacji, aczkolwiek w głównym polu widzenia na opakowaniu, jest niewystarczające, o ile konsument nie jest wyraźnie świadomy, że dany produkt różni się od pozornie identycznych produktów tej samej marki sprzedawanych w innym państwie członkowskim;

14.  w tym kontekście zgadza się też z Komisją, że producenci niekoniecznie muszą oferować identyczne produkty na różnych obszarach geograficznych i że swobodny przepływ towarów nie oznacza, że każdy produkt musi być identyczny w każdym miejscu na całym jednolitym rynku; podkreśla, że podmioty gospodarcze mogą wprowadzać do obrotu i prowadzić sprzedaż towarów o różnym składzie i właściwościach na podstawie uzasadnionych czynników, pod warunkiem że są one w pełni zgodne z prawodawstwem UE; podkreśla jednak, że produkty te nie powinny się różnić pod względem jakości, gdy są oferowane konsumentom na różnych rynkach;

15.  uważa, że zapewnianie konsumentom dokładnych i zrozumiałych informacji ma kluczowe znaczenie dla rozwiązania problemu podwójnych norm jakości produktów; jest przekonany, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo zamierza wprowadzić do obrotu na rynkach różnych państw członkowskich produkt odmienny pod względem niektórych cech, taki produkt nie może być etykietowany i oznakowany marką w sposób pozornie identyczny;

16.  zauważa, że możliwe są dopuszczalne różnice w składzie jednego produktu danej marki i że produkty mogą różnić się ze względu na regionalne preferencje konsumentów, źródła pozyskiwania lokalnych składników, wymogi prawa krajowego lub cele w zakresie reformułowania; podkreśla, że celem nie jest ustanowienie ani harmonizacja wymogów dotyczących jakości żywności i że nie jest pożądane narzucenie producentom dokładnego składu poszczególnych produktów; uważa jednak, że preferencje konsumentów nie powinny być wykorzystywane jako pretekst do obniżania jakości lub oferowania różnych klas jakości na różnych rynkach; podkreśla, że konsumenci muszą być jasno informowani i świadomi tego dostosowania w przypadku poszczególnych produktów, a nie informowani jedynie ogólnie o istnieniu tej utrwalonej praktyki;

17.  uważa, że zawiadomienie postrzegane jest jako dotyczące głównie artykułów spożywczych; uważa, że przepisy dotyczące stosowania prawa ochrony konsumentów powinny być stosowane ogółem do wszystkich produktów spożywczych i niespożywczych dostępnych na jednolitym rynku oraz że etykieta produktu musi być czytelna dla konsumentów i zawierać pełne informacje;

18.  zwraca uwagę na wytyczne Komisji z 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych, w których określono, że „produkty tej samej marki mające takie samo lub podobne opakowanie mogą się różnić składem w zależności od miejsca produkcji i rynku docelowego, tj. mogą się różnić w zależności od państwa członkowskiego” i że „na mocy dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych praktyki handlowe polegające na sprzedaży produktów o różnym składzie nie są niesprawiedliwe per se”; podkreśla znaczenie wytycznych Komisji dla ułatwienia właściwego i spójnego stosowania dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych; w związku z tym wzywa Komisję do wyjaśnienia związku między zawiadomieniem, wytycznymi a dokumentem opracowanym przez podgrupę ds. rynku wewnętrznego Forum Wysokiego Szczebla do spraw Poprawy Funkcjonowania Łańcucha Dostaw Żywności;

19.  zauważa, że mogą istnieć różne wymogi dotyczące metod kontroli stosowanych przez właściwe organy krajowe; podkreśla, że przeprowadzono już różne analizy, które mogłyby posłużyć za podstawę opracowania i wdrożenia wspólnej metodyki badań, nawet jeśli zastosowane metody były różne i wyniki nie zostały ocenione w ten sam sposób; uważa, że należy jasno określić cel prac nad opracowaniem metodyki pod kierunkiem Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Komisji, aby zapewnić jednolitą interpretację ustalonej metodyki, w tym definicję „znaczącej różnicy”, oraz aby umożliwić właściwym organom jej stosowanie; zauważa, że ustalenie, które z różnych produktów są najbardziej standardowe, a co za tym idzie są „produktami referencyjnymi”, w rzeczywistości mogłoby utrudnić ogólną ocenę, ponieważ może się okazać zbyt trudne;

20.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji na rzecz wspierania krajowych organów egzekwowania prawa w identyfikowaniu nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przy wprowadzaniu produktów do obrotu; wzywa Komisję do koordynowania działań właściwych organów krajowych w tym zakresie; podkreśla, że celem takiej metodyki jest zagwarantowanie gromadzenia przez państwa członkowskie wiarygodnych i porównywalnych dowodów w oparciu o wspólną podstawę oraz wniesienie wkładu w ogólną ocenę wagi i skali występowania problemu podwójnych norm jakości produktów na jednolitym rynku; przypomina, że wypełnienie znamion nieuczciwej praktyki handlowej prawdopodobnie nadal będzie można ocenić tylko w konkretnym przypadku, gdyż ustalenie zakresu wprowadzenia konsumenta w błąd jest zawsze kwestią subiektywnego osądu właściwego organu lub sądu;

21.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji, by zwrócić się do właściwych organów o przeprowadzenie w państwach członkowskich większej liczby testów rynkowych obejmujących porównania produktów w różnych regionach i krajach; zauważa jednak, że według Komisji takie testy należy przeprowadzać zgodnie ze wspólnym podejściem do testowania, które nie zostało jeszcze w pełni opracowane; podkreśla potrzebę przestrzegania harmonogramu, aby wyniki testów przeprowadzonych w ramach wspólnego podejścia zostały przygotowane, opublikowane we wszystkich językach urzędowych UE w publicznie dostępnej bazie danych i zostały przeanalizowane w jak najwcześniejszym terminie, lecz nie później niż do końca 2018 r.; podkreśla ponadto potrzebę bezzwłocznego ujawnienia tych wyników oraz poinformowania konsumentów i producentów w celu zwiększenia ich wiedzy i tym samym ograniczenia przypadków podwójnych norm jakości produktów;

Inne aspekty podwójnych norm jakości

22.  podkreśla, że produkty pod własną marką stały się niezbędnymi produktami podstawowymi w koszykach zakupowych konsumentów oraz że udział tych produktów w rynku w ciągu ostatniej dekady wzrósł w większości kategorii produktów w większości państw członkowskich; jest przekonany, że marki własne nie powinny stwarzać wrażenia produktów markowych, aby nie wprowadzać konsumentów w błąd; ponownie podkreśla, że kwestia marek własnych wymaga szczególnej uwagi Komisji w celu rozwiązania problemu mylenia marek własnych i produktów markowych; zauważa, że jednolity rynek jest dostępny dla producentów i wytwórców, ale jest też bardzo konkurencyjny, a niektóre marki są powszechnie znane lub dobrze postrzegane w całej Unii;

23.  przypomina, że Parlament wielokrotnie wzywał Komisję, aby ustaliła, czy podwójne normy jakości mają negatywne skutki dla producentów lokalnych i regionalnych, w szczególności MŚP; ubolewa nad tym, że Komisja nie przedstawiła dotychczas żadnych danych;

24.  podkreśla, że podrabianie markowych produktów wystawia konsumentów na zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa, podważa ich zaufanie do marek oraz prowadzi do utraty dochodów przez producentów; zauważa, że gama odzyskiwanych w UE podrobionych produktów jest nadal szeroka i obejmuje prawie wszystkie rodzaje towarów;

25.  wyraża zaniepokojenie ograniczeniami nałożonymi na handlowców w zakresie zakupu towarów, które to ograniczenia mogą mieć negatywny wpływ na wybór konsumentów; wzywa Komisję do ustalenia czynników, które przyczyniają się do rozdrobnienia jednolitego rynku towarów oraz bezzasadnie ograniczają konsumentom możliwości czerpania pełni korzyści z jednolitego rynku, ze szczególnym uwzględnieniem terytorialnych ograniczeń dostaw i ich konsekwencji; zwraca się do Komisji o stosowanie w odpowiednich przypadkach prawa konkurencji w celu przeciwdziałania takim praktykom;

26.  zwraca uwagę, że właściwe organy krajowe mogą dobierać próby i przeprowadzać testy wyłącznie na terytorium własnego państwa członkowskiego; podkreśla potrzebę ściślejszej, skutecznej, przejrzystej i sprawnej współpracy transgranicznej oraz wymiany danych, w tym wymiany informacji na temat produktów potencjalnie niezgodnych z wymogami oraz informacji na temat ewentualnych nieuczciwych praktyk, między krajowymi organami ochrony konsumentów i organami ds. bezpieczeństwa żywności, stowarzyszeniami konsumentów i Komisją w celu rozwiązania problemu podwójnych norm jakości oraz poprawy i zbliżenia egzekwowania przepisów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywniejszego zaangażowania się w taką współpracę; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie zmienionego rozporządzenia w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów, w którym rozszerzono uprawnienia dochodzeniowe i w zakresie egzekwowania prawa, usprawniono wymianę informacji i danych oraz dostęp do wszelkich istotnych informacji, a także ustanowiono zharmonizowane przepisy określające procedury koordynacji środków dochodzeniowych i egzekucyjnych w tym zakresie;

27.  uznaje użyteczność akcji kontrolnych, które są ważną formą koordynacji egzekwowania prawa zgodnie z rozporządzeniem w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia częstotliwości tych akcji i rozszerzenia ich zakresu;

Zalecenia i dalsze kroki

28.  podkreśla wartość szeroko zakrojonej i podjętej w porę debaty publicznej, która poszerza wiedzę konsumentów na temat produktów i ich cech; zauważa, że niektórzy producenci i właściciele marek własnych zapowiedzieli już zmiany w recepturach lub korzystanie z jednej normy produkcji na szczeblu UE; podkreśla znaczenie roli branży w zwiększaniu przejrzystości i jasności w odniesieniu do składu i jakości produktów oraz ich zmian; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji mającą na celu opracowanie kodeksu postępowania w tym zakresie; wzywa, by w swoim własnym interesie zarówno producenci, jak i sprzedawcy detaliczni byli w jeszcze większym stopniu zaangażowani w jak najszybsze znalezienie skutecznych sposobów zaradzenia obecnej sytuacji bez uruchamiania procedur egzekwowania przepisów oraz by umożliwić konsumentom europejskim dostęp do produktów tej samej jakości na całym jednolitym rynku; zachęca producentów, by rozważyli wprowadzenie na opakowaniach logo wskazującego, że zawartość i jakość danej marki są identyczne we wszystkich państwach członkowskich;

29.  zachęca organizacje konsumenckie, społeczeństwo obywatelskie i notyfikowane organy krajowe odpowiedzialne za egzekwowanie dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych oraz innych odpowiednich przepisów, aby odgrywały aktywniejszą rolę w debacie publicznej i informowaniu konsumentów; jest przekonany, że organizacje konsumenckie mogłyby w znacznym stopniu przyczynić się do rozwiązania problemu podwójnych norm jakości; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wsparcia dla krajowych organizacji konsumenckich za pomocą mechanizmów finansowych i prawnych, aby umożliwić im budowanie potencjału, rozwój działalności badawczej, przeprowadzanie badań porównawczych oraz, wspólnie z właściwymi organami, pomoc w wykrywaniu i ujawnianiu przypadków nieuczciwego różnicowania produktów; ponadto uważa, że należy propagować intensywniejszą transgraniczną wymianę informacji między organizacjami konsumenckimi;

30.  uważa, że z wcześniejszych doświadczeń wynika, iż właściwe organy nie były w stanie skutecznie zająć się żadnymi konkretnymi przypadkami podwójnych norm jakości wyłącznie na poziomie krajowym ani egzekwować istniejących przepisów lub też usiłowały to czynić jedynie w minimalnym zakresie, po części z powodu braku wyraźnego uregulowania prawnego na poziomie UE; przypomina, że państwa członkowskie odpowiadają za egzekwowanie przepisów dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych i w związku z tym powinny to uczynić, aby zagwarantować, że konsumenci nie są wprowadzani w błąd za pośrednictwem nieuczciwych praktyk marketingowych; podkreśla, że państwa członkowskie powinny dopilnować, by właściwe organy krajowe miały odpowiednie zdolności techniczne, finansowe i kadrowe w celu zapewnienia skutecznego egzekwowania przepisów; wzywa państwa członkowskie, by zapewniły konsumentom miejsce, gdzie można złożyć skargę, oraz zbadanie danej sprawy oraz by informowały konsumentów w jak najszerszym zakresie o ich prawach i możliwościach, jakie daje egzekwowanie obowiązujących przepisów, oraz o spoczywającym na sprzedawcach obowiązku informowania o składzie i, w stosownych przypadkach, o pochodzeniu produktów;

31.  zwraca uwagę, że problem podwójnych norm jakości jest bezpośrednio związany z istotą funkcjonowania jednolitego rynku oraz zaufaniem konsumentów, które są tu stawką, i dlatego wymaga m.in. rozwiązania na szczeblu unijnym za pomocą środków możliwych do bezpośredniego wyegzekwowania; jest przekonany, że biorąc pod uwagę możliwość działania na szczeblu krajowym, działanie na szczeblu unijnym zapewni integralność jednolitego rynku; wzywa Komisję do określenia istniejących krajowych norm dotyczących produktów żywnościowych i nieżywnościowych w UE oraz do oceny ich znaczenia dla przypadków norm podwójnej jakości na jednolitym rynku;

32.  wzywa do pilnego rozwoju zdolności i mechanizmów na szczeblu UE w wyspecjalizowanej jednostce monitorującej i nadzorczej w ramach istniejącego organu UE (JRC, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) lub inne organy), ograniczając maksymalnie biurokrację, do monitorowania spójności składu i proporcjonalnego wykorzystania składników produktów spożywczych sprzedawanych w tym samym opakowaniu i pod tą sama marką oraz do oceny porównawczych analiz laboratoryjnych w celu zidentyfikowania tych nieuczciwych praktyk handlowych przy wprowadzaniu produktów spożywczych do obrotu;

33.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący nowego ładu dla konsumentów, którego celem jest rozwiązanie problemu podwójnych norm jakości produktów w drodze zmiany art. 6 dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych w celu uznania za wprowadzającą w błąd praktyki polegającej na wprowadzaniu do obrotu produktu określanego jako identyczny z takim samym produktem wprowadzanym do obrotu w kilku innych państwach członkowskich, podczas gdy produkty te mają różny skład lub różne cechy charakterystyczne; zauważa jednak, że wniosek zawiera również pewne niejasne przepisy, które wymagają wyjaśnienia w celu zapewnienia ich właściwej wykładni i stosowania;

34.  podkreśla, że w wyniku procesu legislacyjnego należy jasno zdefiniować, co można uznać za podwójne normy jakości oraz jak właściwe organy powinny oceniać i rozpatrywać poszczególne przypadki; w związku z tym podkreśla, że otwarty wykaz tzw. „uzasadnionych czynników” mógłby zagrozić zdolności właściwych organów do przeprowadzenia ocen i stosowania prawa; jest zaniepokojony, że posługiwanie się pojęciem „określonych preferencji konsumentów” podczas oceny, czy różnice w składzie produktów mogą lub nie mogą być uzasadnione, może prowadzić do sprzecznych interpretacji ze strony właściwych organów;

35.  zwraca się do Komisji o przedłużenie mandatu udzielonego JRC, aby umożliwić mu opracowanie w ciągu jednego roku ogólnoeuropejskiej zharmonizowanej metodyki porównywania cech produktów nieżywnościowych oraz wytycznych służących poprawie przejrzystości produktów, a także ocenę wyników badań; zwraca uwagę, że z myślą o wymianie najlepszych praktyk w tej dziedzinie JRC powinno też dążyć do współpracy z organami państw członkowskich, które już przeprowadziły własne badania produktów, ale jeszcze nie przekazały ich wyników organom krajowym innych państw członkowskich;

36.  zauważa, że bezpieczeństwo i jakość żywności oraz ochrona konsumentów przed oszustwem są sprawą najwyższej wagi; przypomina Komisji o zobowiązaniu do lepszego monitorowania i właściwego stosowania prawodawstwa UE; uważa, że właściwe organy krajowe powinny skutecznie monitorować zgodność z mającymi zastosowanie przepisami w ww. obszarach;

37.  zachęca Komisję do utworzenia wyspecjalizowanej dyrekcji, która będzie koordynowana przez istniejącą właściwą agencję UE, będzie zatrudniała odpowiednich specjalistów i przeprowadzała kontrole w zakładach produkcyjnych oraz audyty procesu produkcyjnego, aby sprawdzać, czy skład produktu odpowiada informacjom podanym przez producenta w przypadkach, gdy zachodzi podejrzenie stosowania podwójnych norm jakości;

38.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dotyczącą poprawy przejrzystości badań naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności w reakcji na obawy społeczeństwa w celu zwiększenia dostępu do informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zakupowych na podstawie rzetelnej oceny ryzyka popartej badaniami naukowymi;

39.  wzywa krajowe organy ds. bezpieczeństwa żywności, aby w poszczególnych przypadkach ustalały, czy budzące wątpliwości dyskryminacyjne praktyki są rzeczywiście niezgodne z prawem, posiłkując się przepisami dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych oraz ich powiązaniami z wymogami w zakresie rzetelnych informacji określonymi w rozporządzeniu nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności;

40.  zauważa, że praktyki podwójnych norm jakości mają wpływ na wszystkich obywateli UE, również w czasie podróży między państwami członkowskimi;

41.  podkreśla jednak, że znacznych różnic w produktach dla niemowląt, takich jak żywność dla noworodków i małych dzieci, nie można uzasadniać wyłącznie regionalnymi preferencjami smakowymi;

42.  stanowczo odrzuca zapewnienie niektórych producentów, że zmiany w składzie lub jakości są dokonywane w taki sposób, aby ceny były zgodne z oczekiwaniami konsumentów; podkreśla, że różne badania wykazały, iż produkty o niższej jakości są często droższe niż ich wyższej jakości odpowiedniki dostępne w innych częściach UE;

43.  zdecydowanie zachęca do stosowania zasady gospodarki o obiegu zamkniętym w odniesieniu do opakowań produktów i podkreśla, że jeżeli opakowanie produktu w jednym państwie członkowskim jest zgodne z tą zasadą, producent powinien podjąć skoordynowane wysiłki, aby zapewnić zgodność z nią wszystkich produktów wprowadzanych do obrotu pod tą samą marką w tym samym rodzaju opakowań w całej UE i poza nią;

44.  podkreśla, że niektóre przypadki podwójnych norm jakości produktów wynikają z braku egzekwowania prawa UE; wzywa organy państw członkowskich do pilnego egzekwowania obowiązujących przepisów UE dotyczących etykietowania żywności, w tym na przykład w odniesieniu do mięsa oddzielonego mechanicznie;

º

º  º

45.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.

(2)

Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

(4)

Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 2.

(5)

Dz.U. C 264E z 13.9.2013, s. 11.

(6)

Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 27.

(7)

Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 40.

(8)

Dz.U. C 11 z 12.1.2018, s. 2.

(9)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0027.

(10)

O-000019/2017.

(11)

Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

(12)

http://ec.europa.eu/food/audits-analysis/overview_reports/details.cfm?rep_id=76

(13)

http://ec.europa.eu/food/audits-analysis/overview_reports/details.cfm?rep_id=115


Uzasadnienie

Choć nazwa marki, projekt opakowania i wygląd marketingowy na pierwszy rzut oka są takie same, szereg badań przeprowadzonych w różnych państwach członkowskich ujawniło produkty na jednolitym rynku UE, których skład wyraźnie różni się z punktu widzenia receptury, użytych surowców podstawowych lub udziału procentowego tych surowców w składzie, przy czym wszystko to jest uzależnione od kraju zakupu danego produktu. Ponadto nie można wykluczyć, że te choć wyniki w zakresie podwójnych norm jakości produktów dotyczą tylko żywności i napojów, mogą się one także odnosić do takich dóbr konsumpcyjnych jak detergenty czy artykuły higieniczne.

Na podstawie analizy prawnej przeprowadzonej przez ekspertów z Wydziału Prawa Uniwersytetu Palackiego, Ołomuniec problem podwójnych norm jakości w różnych państwach członkowskich lub na różnych rynkach regionalnych i lokalnych jest widoczny w następujących działaniach:

•  producent wprowadza na rynek produkty o różnych smakach i składzie (tj. z innym głównym składnikiem), ale z takim samym lub podobnym (niemożliwym do odróżnienia przez konsumenta) wyglądem opakowania,

•  producent wprowadza na rynek produkty o różnej jakości, ale z takim samym lub podobnym (niemożliwym do odróżnienia przez konsumenta) wyglądem opakowania,

•  producent wprowadza na rynek produkty o różnej masie, ale z takim samym lub podobnym (niemożliwym do odróżnienia przez konsumenta) wyglądem opakowania,

•  podczas wprowadzania nowego produktu na konkretny rynek producent wykorzystuje produkt, którego skład ma wyższą jakość (np. większą ilość mięsa lub wyższą jakość składników w produkcie) w celu przyciągnięcia uwagi konsumentów i „nauczenia” ich, aby kupowali lub wybierali ten produkt; jednakże po pewnym czasie następuje „zmiana receptury” bez żadnej oczywistej zmiany opakowania produktu (z wyjątkiem informacji o składzie produktu drobnym drukiem z tyłu etykiety).

Producent prowadzi wszystkie te działania bez zwrócenia konsumentowi uwagi, w sposób jasny, zdecydowany, przejrzysty i bez wprowadzania w błąd, że dany produkt jest innym produktem, który różni się pod względem składu, masy, jakości lub innych powiązanych cech.

Wszystko to prowadzi do sytuacji, w której konsument z jednego kraju przebywający na terenie innego kraju nie może mieć pewności, że produkt, który zna ze względu na określone właściwości w swoim kraju pochodzenia, odpowiada produktowi nabywanemu w kraju aktualnego pobytu.

Stanowisko sprawozdawczyni

Sprawozdawczyni zaczęła uważnie śledzić kwestię podwójnych norm jakości w 2011 r., gdy badanie przeprowadzone przez Stowarzyszenie Konsumentów w Republice Słowackiej wykazało, że skład i ceny sześciu markowych produktów żywnościowych różniły się znacząco między siedmioma krajami UE. W następstwie tego badania sprawozdawczyni po raz pierwszy zwróciła się do Komisji z interpelacją, czy w opinii Komisji podwójna norma jakości stanowi problem związany z funkcjonowaniem jednolitego rynku i ochroną konsumentów.

W 2015 r. sprawozdawczyni była współorganizatorką badania prowadzonego przez Uniwersytet Chemii i Techniki w Pradze, w ramach którego porównano cechy jakościowe 24 produktów pochodzących z rynków detalicznych w Czechach i Niemczech, w celu oceny ich zgodności bądź wykazania jej braku. W przypadku jednej trzeciej próbek stwierdzono istotne rozbieżności (np. głównym składnikiem jednego produktu było mięso drobiowe oddzielone mechanicznie, sprzedawane w Czechach, chociaż na rynku niemieckim było to mięso wieprzowe). W badaniu poddano także w wątpliwość trafność często używanych argumentów o różnych preferencjach w zakresie smaku i cen w różnych krajach, ponieważ ceny badanych produktów prawie się nie różniły, a na podstawie certyfikowanych paneli sensorycznych preferencje smakowe nie odpowiadały rynkowi, do którego produkty były rzekomo dostosowane.

Zamierzeniem sprawozdawczyni nie jest w żadnym wypadku ujednolicenie produktów na jednolitym rynku, nakazanie producentom zmiany składu ich produktów ani ustalenie dokładnego składu poszczególnych produktów. Ponadto sprawozdawczyni ma świadomość, że mogą istnieć obiektywne czynniki wpływające na skład produktów.

Sprawozdawczyni jest jednak przekonana, że zasada równego dostępu do towarów wysokiej jakości w sposób niedyskryminujący na jednolitym rynku powinna być rzeczywistym prawem wszystkich europejskich obywateli. W przeciwnym razie istota funkcjonowania jednolitego rynku i zaufanie konsumentów do jednolitego rynku mogą zostać poważnie naruszone.

Sprawozdawczyni przyjmuje z zadowoleniem zapowiedziane niedawno przez Komisję inicjatywy na rzecz rozwiązania tego problemu, w szczególności zaangażowanie tej instytucji w opracowanie wspólnej metodyki badań na szczeblu unijnym. Biorąc pod uwagę, że podwójne normy jakości produktów są związane z funkcjonowaniem jednolitego rynku, jest oczywiste, że potrzebne są europejskie dane i wspólne podejście. W związku z tym już w 2013 r. sprawozdawczyni zaproponowała w rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz konsumentów zwrócenie się do Komisji o przeprowadzenie merytorycznego dochodzenia w sprawie podwójnych norm jakości w celu określenia, czy istnieje konieczność dostosowania istniejących przepisów Unii.

Sprawozdawczyni podkreśla, że konsumenci powinni być dokładnie i przejrzyście informowani o tym, że produkt, który kupili lub znają z innego państwa członkowskiego, jest inny, aby uniknąć wprowadzenia w błąd konsumenta i wywołania fałszywego ogólnego wrażenia dotyczącego nabywanego produktu. Należy także podnosić świadomość konsumentów na temat produktów, ich cech oraz składu.

Zdaniem sprawozdawczyni sprzedaż tego, co konsument może łatwo postrzegać jako identyczne produkty o celowo odmiennym składzie przeznaczonym dla konsumentów w różnych częściach UE, jest nieuczciwą praktyką i dlatego powinna być niedopuszczalna. W związku z powyższym sprawozdawczyni jest przekonana, że dodanie innego rodzaju wprowadzającej w błąd praktyki handlowej do załącznika I dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych stanowi najskuteczniejszy sposób zajęcia się wszelkimi oczywistymi szczególnymi przypadkami podwójnych norm jakości w całej Unii Europejskiej.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (22.6.2018)

dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie podwójnych norm jakości produktów na jednolitym rynku

(2018/2008(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Biljana Borzan

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności(2),

–  uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym(3),

–  uwzględniając art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczący ochrony własności intelektualnej,

–  uwzględniając zawiadomienie Komisji z dnia 26 września 2017 r. w sprawie stosowania prawa UE w zakresie żywności i ochrony konsumenta w odniesieniu do kwestii związanych z podwójną jakością produktów – Szczególny przypadek żywności (C(2017)06532),

–  uwzględniając wspólne pismo Republiki Chorwacji, Republiki Czeskiej, Litwy, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowackiej i Węgier do Komisji z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie podwójnych norm jakości produktów w kontekście nowego ładu dla konsumentów,

–  uwzględniając orędzie o stanie Unii przewodniczącego Komisji Jeana-Claude'a Junckera z dnia 13 września 2017 r., w którym przewodniczący podkreślił, iż nie można zaakceptować tego, że w niektórych częściach UE sprzedaje się żywność niższej jakości niż w innych krajach pomimo identycznego opakowania i identycznej marki,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa, które odbyło się w dniu 6 marca 2017 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 kwietnia 2018 r. pt. „Nowy ład dla konsumentów” (COM(2018)0183),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie lepszego egzekwowania i unowocześnienia przepisów UE dotyczących ochrony konsumenta (COM(2018)0185),

–  uwzględniając wyniki badań porównawczych przeprowadzonych przez organy i organizacje ochrony konsumentów w kilku państwach członkowskich UE,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący aktualizacji dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych w celu doprecyzowania, że organy krajowe mogą oceniać wprowadzające w błąd praktyki handlowe, które obejmują wprowadzanie do obrotu produktów prezentowanych jako identyczne w kilku państwach członkowskich, podczas gdy ich skład lub cechy charakterystyczne znacznie się różnią, a ponadto że organy krajowe mogą przeciwdziałać takim praktykom,

–  uwzględniając swoją interpelację dotyczącą kwestii pierwszorzędnych z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie różnic w deklaracjach, składzie i smaku produktów na środkowo-wschodnich i zachodnich rynkach UE (O-000019/2017),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz konsumentów(4),

A.  mając na uwadze, że analizy przeprowadzone w kilku państwach członkowskich wykazały istnienie znacznych różnic w składzie i jakości niektórych produktów, które są sprzedawane pod tą samą marką i w takich samych opakowaniach oraz są reklamowane w ten sam sposób w całej UE; mając na uwadze, że różnice te często wynikają ze stosowania tańszych i gorszej jakości składników, które nierzadko mają też niższą wartość odżywczą;

B.  mając na uwadze, że analizy te pokazują również, że niektóre produkty zawierają mniej głównego składnika, zawierają składniki, które uznaje się za mniej zdrowe i o niższej jakości, oraz składniki, które mają różny smak, różną konsystencję i inne właściwości sensoryczne;

C.  mając na uwadze, że na wyżej wspomnianym posiedzeniu Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa kilka państw członkowskich przedstawiło wyniki badań wykazujące, że w UE sprzedawane były produkty o tej samej nazwie i w tym samym opakowaniu, ale różniące się pod względem jakości, smaku lub składników, oraz podkreśliło, że taka praktyka może wprowadzać konsumentów w błąd i skutkuje nieuczciwą konkurencją;

D.  mając na uwadze, że produkty tej samej marki mogą mieć odmienne właściwości związane z uzasadnionymi czynnikami, takimi jak preferencje konsumentów w regionach docelowych, geograficzne umiejscowienie produkcji, szczególne wymogi lokalne i różnice w pozyskiwaniu surowców ze względu na ich położenie geograficzne lub sezonową dostępność;

E.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo i jakość żywności oraz ochrona konsumentów przed oszustwem są sprawą najwyższej wagi;

F.  mając na uwadze, że udokumentowane różnice w składnikach porównywalnych produktów mogłyby w dłuższej perspektywie stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów, zwłaszcza konsumentów szczególnie zagrożonych, takich jak dzieci oraz osoby z problemami żywieniowymi lub zdrowotnymi, przyczyniając się tym samym do pogorszenia dobrostanu obywateli; mając na uwadze, że ma to miejsce, na przykład gdy poziom tłuszczu lub cukru jest wyższy niż oczekiwano, gdy tłuszcze pochodzenia zwierzęcego są zastępowane tłuszczami pochodzenia roślinnego lub odwrotnie, gdy cukier jest zastępowany sztucznymi substancjami słodzącymi lub gdy zwiększana jest zawartość soli; mając na uwadze, że etykiety, które nie odzwierciedlają należycie stosowanych dodatków lub liczby substytutów podstawowych składników, wprowadzają konsumentów w błąd i mogą też stwarzać zagrożenie dla ich zdrowia;

G.  mając na uwadze, że na szczeblu UE nie ma przepisów dotyczących podwójnych norm jakości, co uniemożliwia porównywanie lub stwierdzanie przypadków podwójnych norm jakości, a także mając na uwadze, że brak jest instrumentów, które można by wykorzystać do zaradzenia tej sytuacji; mając na uwadze, że braki we wdrażaniu i egzekwowaniu obowiązujących wymogów prawa żywnościowego UE, na przykład w odniesieniu do etykietowania mięsa oddzielonego mechanicznie(5) lub stosowania dodatków do żywności(6), są regularnie zgłaszane przez służby Komisji ds. Audytów i Analiz w zakresie Zdrowia i Żywności; mając na uwadze, że ogólnie producenci żywności i innych towarów konsumpcyjnych mogą wykorzystywać rozbieżne interpretacje prawodawstwa UE lub jego słabe wdrażanie i egzekwowanie przez właściwe organy krajowe, aby dostosowywać swoje produkty ze szkodą dla konsumentów; mając na uwadze, że różny skład produktów sprzedawanych pod tą samą marką i w takich samych opakowaniach osłabia zaufanie konsumentów i podważa reputację ram regulacyjnych UE;

H.  mając na uwadze, że obecność na jednolitym rynku UE produktów, sprzedawanych jako identyczne w kilku państwach członkowskich, lecz różniących się w istotny sposób składem lub właściwościami, całkowicie podważa podstawowe zasady, na których opiera się jednolity rynek; mając na uwadze, że konsumenci na rynku wewnętrznym powinni korzystać z tego samego poziomu ochrony we wszystkich państwach członkowskich;

I.  mając na uwadze, że różnice w składzie, które mogą mieć wpływ na zdrowie konsumentów, można stwierdzić nie tylko w środkach spożywczych, ale także w kosmetykach, produktach higienicznych i produktach do czyszczenia;

J.  mając na uwadze, że w wielu krajach Europy Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej działania w zakresie reformułowania mające na celu zmniejszenie zawartości tłuszczu, cukrów i soli w żywności są podejmowane z opóźnieniem;

K.  mając na uwadze, że marki mają znaczący wpływ na postrzeganie przez konsumenta produktów oraz ich wartości i jakości; mając na uwadze, że konsumenci nie spodziewają się a priori, że produkty markowe sprzedawane w różnych państwach mogą mieć różne właściwości;

L.  mając na uwadze, że konsumenci w różnych państwach członkowskich lub ci, którzy podróżują między państwami członkowskimi, nie potrafią dokonać samodzielnej oceny potencjalnych różnic w smaku i składzie niektórych produktów, gdy te różnice nie są wskazane na etykiecie, w związku z czym nie są w stanie podjąć świadomej decyzji o zakupie z powodu braku istotnych informacji, co może zniekształcić ich zachowanie gospodarcze;

M.  mając na uwadze, że kilka badań opinii publicznej wykazało, że konsumenci są zaniepokojeni takimi różnicami w jakości, które dają im poczucie bycia obywatelami drugiej kategorii w UE;

1.  pochwala przeznaczenie 2 mln EUR na opracowanie wspólnej metodyki badań oraz uwzględnienie w budżecie UE na 2018 r. projektu pilotażowego, którego celem jest ocena różnych aspektów podwójnej jakości w odniesieniu do kilku kategorii produktów; wzywa państwa członkowskie i organy krajowe do aktywnego udziału w bieżących inicjatywach mających na celu ułatwienie tego procesu oraz do włączenia tej metodyki do ich praktyk roboczych; podkreśla znaczenie dogłębnej i terminowej analizy zarówno produktów spożywczych, jak i niespożywczych, a ponadto wzywa Komisję do przeznaczenia zasobów finansowych w celu przeprowadzania badań porównawczych w okresie nadzoru rynku trwającym co najmniej dwa lata, aby powstrzymać producentów, którzy stosują tę wprowadzającą w błąd praktykę;

2.  zachęca Komisję do utworzenia wyspecjalizowanej dyrekcji, która będzie koordynowana przez istniejącą właściwą agencję UE, będzie zatrudniała odpowiednich specjalistów i przeprowadzała kontrole w zakładach produkcyjnych oraz audyty procesu produkcyjnego, aby sprawdzać, czy skład produktu odpowiada informacjom podanym przez producenta w przypadkach, gdy zachodzi podejrzenie stosowania podwójnych norm jakości; apeluje, by ta nowa dyrekcja stworzyła platformę internetową w formie europejskiego rejestru publicznego złożonego z jednej części zawierającej informacje dotyczące wszystkich produktów uznanych przez właściwe organy za produkty o podwójnej jakości oraz drugiej obejmującej informacje przekazywane dobrowolnie przez producentów na temat produktów wprowadzanych do obrotu w UE; podkreśla, że informacje te powinny być łatwo dostępne i łatwe do porównania, aby umożliwić konsumentom podejmowanie świadomych decyzji przed dokonaniem zakupu;

3.  odnotowuje opublikowanie przez Komisję zharmonizowanych metod wyboru, pobierania próbek i kontroli żywności w celu oceny jej cech jakościowych; zwraca uwagę na zobowiązanie do upublicznienia wyników badań przeprowadzonych w całej UE przed końcem tego roku; apeluje o większe zaangażowanie w ten proces posłów do Parlamentu Europejskiego; podkreśla, że oprócz jednolitej metodyki badania podwójnych norm jakości produktów spożywczych i napojów należy też opracować jednolite metody oceny wyników badań i interpretacji ustaleń;

4.  z zadowoleniem przyjmuje debatę na temat podwójnych norm jakości w ramach Forum Wysokiego Szczebla do spraw Poprawy Funkcjonowania Łańcucha Dostaw Żywności; podkreśla potrzebę zaangażowania jak największej liczby zainteresowanych podmiotów;

5.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dotyczącą poprawy przejrzystości badań naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności w reakcji na obawy społeczeństwa w celu zwiększenia dostępu do informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zakupowych na podstawie rzetelnej, popartej badaniami naukowymi oceny ryzyka;

6.  wyraża ubolewanie, że zawiadomienie Komisji w sprawie stosowania prawa UE w zakresie żywności i ochrony konsumentów w odniesieniu do kwestii związanych z podwójną jakością produktów żywnościowych jest pozbawione ambicji, ponieważ prawodawstwo chroniące konsumentów powinno mieć zastosowanie do wszystkich produktów ogółem, oraz że w zawiadomieniu zaproponowano środki, które nie są dostateczne do rozwiązania problemu podwójnej jakości produktów na jednolitym rynku; podkreśla, że ważne jest opracowanie jasnych i efektywnych wytycznych oraz wspieranie organów ochrony konsumentów, a ponadto że należy pilnie podjąć działania naprawcze w celu zwalczania praktyk dyskryminacyjnych wobec konsumentów; ostrzega, że nie wolno wprowadzać konsumentów w błąd, i wzywa krajowe organy ds. bezpieczeństwa żywności, aby w poszczególnych przypadkach ustalały, czy te praktyki są niezgodne z prawem, posiłkując się przepisami dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych oraz ich powiązaniami z wymogami w zakresie rzetelnych informacji określonymi w rozporządzeniu nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności;

7.  wyraża zaniepokojenie w związku z ograniczeniami terytorialnymi, których doświadczają przedsiębiorcy przy zakupie towarów; wzywa Komisję do pilnego zbadania takich nieuczciwych praktyk stosowanych między przedsiębiorstwami jak te, w których ramach dostawcy zmuszają supermarkety do pozyskiwania produktów z określonego zakładu produkcyjnego, co może uniemożliwiać konsumentom kupowanie produktów o potencjalnie wyższej jakości pochodzących z innego państwa członkowskiego oraz powodować zakłócenia na jednolitym rynku;

8.  zauważa, że producentom lokalnym trudno jest uzyskać dostęp do wspólnego rynku; wzywa Komisję do określenia, czy podwójne normy jakości mają negatywne reperkusje dla producentów lokalnych i regionalnych;

9.  podkreśla znaczenie zwiększania wiedzy konsumentów i poprawy dostępu do informacji; uważa, że podawanie tych informacji powinno być obowiązkowe, a nie dobrowolne; wzywa Komisję i odpowiednie organy krajowe do organizowania kampanii informacyjnych skierowanych do konsumentów w całej UE, ze szczególnym uwzględnieniem zachodnich państw członkowskich, w których świadomość problemu może być niższa; zauważa, że praktyki dotyczące stosowania podwójnych norm jakości mają wpływ na wszystkich obywateli Unii, również wtedy, gdy podróżują między państwami członkowskimi; przyjmuje z aprobatą oświadczenia niektórych producentów, że zmienią swoje receptury; domaga się zapewnienia, że skutkiem takich zmian nie będzie obniżenie jakości produktów w jakimkolwiek państwie członkowskim ; podkreśla rolę przemysłu w przekazywaniu konsumentom jasnych i poprawnych informacji na opakowaniach, w eliminowaniu dyskryminujących praktyk oraz w przywracaniu zaufania konsumentów; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji mającą ułatwić producentom i stowarzyszeniom marek opracowanie kodeksu postępowania;

10.  podkreśla bezcelowość ujednolicenia w całej UE smaku i receptur żywności, ponieważ istniejące różnice odzwierciedlają też różnorodność regionalnych preferencji smakowych w UE; podkreśla jednak, że znacznych różnic w produktach dla niemowląt, takich jak żywność dla niemowlaków i małych dzieci, nie można uzasadniać wyłącznie regionalnymi preferencjami smakowymi; uznaje argument, że w niektórych przypadkach inne produkty mogą się różnić z uzasadnionych względów; podkreśla jednak, że konsumenci powinni być jasno i niezwłocznie informowani o wszelkich różnicach; uważa, że w związku z określonymi uwarunkowaniami na rynkach lokalnych w UE produkty żywnościowe tej samej marki mogą niekiedy różnić się w smaku i recepturze oraz że do powstania różnic może się też przyczyniać wykorzystywanie lokalnych surowców i konieczność uwzględnienia prawa krajowego lub celów reformułowania;

11.  podkreśla rolę społeczeństwa obywatelskiego w analizowaniu i kwestionowaniu praktyk w zakresie podwójnych norm jakości oraz w zwiększaniu wiedzy na ten temat; wzywa do zwiększenia wsparcia dla krajowych organizacji konsumenckich, szczególnie w krajach, w których są one nadal słabo rozwinięte, aby umożliwić im budowanie zdolności, rozwój działań w zakresie badań oraz przyczynianie się wraz z właściwymi organami do monitorowania i ujawniania sytuacji dotyczących nieuczciwego różnicowania produktów; apeluje o lepszą ochronę sygnalistów instytucjonalnych i indywidualnych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności i praw konsumentów;

12.  podkreśla, że argumenty preferencji konsumentów i reformułowania żywności, jeżeli nie są poparte wystarczającymi i właściwymi informacjami, np. dotyczącymi zgodności z odpowiednimi przepisami krajowymi, nie mogą w żadnym wypadku uzasadniać wprowadzania do obrotu produktów o podwójnej jakości, biorąc pod uwagę, że produkty te nie odzwierciedlają interesów większości konsumentów, a proces określania preferencji konsumentów nie jest przejrzysty;

13.  stanowczo odrzuca zapewnienie niektórych producentów, że zmiany w składzie lub jakości są dokonywane w taki sposób, aby ceny były zgodne z oczekiwaniami konsumentów; podkreśla, że różne badania wykazały, iż produkty o niższej jakości są często droższe niż ich wyższej jakości odpowiedniki dostępne w innych częściach UE;

14.  uważa, że co do zasady na jednolitym rynku nie powinno być różnic w jakości lub wartości odżywczej produktów wprowadzanych do obrotu w określonym i identycznym rodzaju opakowań; zauważa, że produkty tej samej marki mogą mieć jednak odmienne właściwości związane z uzasadnionymi czynnikami, takimi jak geograficzne umiejscowienie produkcji, szczególne wymogi lokalne lub różnice w pozyskiwaniu surowców ze względu na ich położenie geograficzne lub sezonową dostępność, lecz konsumenci powinni być należycie informowani w jasny i widoczny sposób na opakowaniu produktu o każdej zmianie składu i właściwości w porównaniu z oryginalną recepturą; wzywa Komisję, by zaproponowała w tym celu zmianę przepisów dotyczących etykietowania produktów;

15.  zdecydowanie zachęca do stosowania zasady gospodarki o obiegu zamkniętym w odniesieniu do opakowań produktów i podkreśla, że jeżeli opakowanie produktu w jednym państwie członkowskim jest zgodne z tą zasadą, producent powinien podjąć skoordynowane wysiłki, aby zapewnić zgodność z nią wszystkich produktów wprowadzanych do obrotu pod tą samą marką w tym samym rodzaju opakowań w całej UE i poza nią;

16.  podkreśla znaczenie pojęcia „produkt referencyjny”, które powinno być miarą oczekiwań konsumenta; podkreśla, że konsumenci muszą być odpowiednio informowani o składzie kupowanych produktów, aby nie kupowali produktu, którego skład różni się od oczekiwanego;

17.  podkreśla, że niektóre przypadki podwójnych norm jakości produktów wynikają z braku egzekwowania prawa Unii; wzywa organy państw członkowskich do pilnego egzekwowania obowiązujących przepisów UE dotyczących etykietowania żywności, w tym na przykład w odniesieniu do mięsa oddzielonego mechanicznie;

18.  z zadowoleniem przyjmuje ostatnie inicjatywy Komisji mające na celu rozwiązanie problemu podwójnej jakości, szczególnie aktualizację dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych w ramach wniosku dotyczącego ochrony konsumentów, znanego jako nowy ład dla konsumentów; wyraża jednak ubolewanie, że skutkiem proponowanej zmiany art. 6 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych może nie być większa pewność prawa; uważa, że zmiana załącznika I do tej dyrektywy i dodanie do czarnej listy praktyki podwójnych norm jakości produktów jest najskuteczniejszym sposobem eliminowania przypadków stosowania podwójnej jakości produktów na rynku; wzywa Komisję, by zapewniła ramy prawne umożliwiające konsumentom dochodzenie od producentów rekompensat w przypadku naruszenia praw konsumenckich;

19.  zauważa, że podwójne normy jakości produktów dotyczą nie tylko produktów spożywczych, ale obejmują również wiele innych sektorów, jak np. przemysł kosmetyczny; wzywa do dalszych wysiłków na rzecz ustanowienia niedyskryminujących praktyk między państwami członkowskimi oraz przepisów dotyczących wszystkich produktów na rynku wewnętrznym;

20.  podkreśla potrzebę skutecznego i kompleksowego prawodawstwa z jasnymi przepisami dotyczącymi rozwiązania problemu podwójnych norm jakości.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

20.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

51

9

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Zoltán Balczó, Simona Bonafè, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Birgit Collin-Langen, Miriam Dalli, Mark Demesmaeker, Stefan Eck, Bas Eickhout, José Inácio Faria, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Arne Gericke, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, Jytte Guteland, György Hölvényi, Anneli Jäätteenmäki, Jean-François Jalkh, Benedek Jávor, Karin Kadenbach, Kateřina Konečná, Urszula Krupa, Giovanni La Via, Jo Leinen, Peter Liese, Lukas Mandl, Valentinas Mazuronis, Joëlle Mélin, Susanne Melior, Miroslav Mikolášik, Massimo Paolucci, Bolesław G. Piecha, Pavel Poc, John Procter, Frédérique Ries, Annie Schreijer-Pierik, Renate Sommer, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Ivica Tolić, Estefanía Torres Martínez, Adina-Ioana Vălean, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Herbert Dorfmann, Eleonora Evi, Eleonora Forenza, Peter Jahr, Norbert Lins, Christel Schaldemose, Bart Staes, Dubravka Šuica

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Clare Moody, Thomas Waitz

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

51

+

ALDE:

Gerben-Jan Gerbrandy, Anneli Jäätteenmäki, Valentinas Mazuronis, Frédérique Ries

ECR:

Mark Demesmaeker, Arne Gericke, Urszula Krupa, Bolesław G. Piecha, John Procter, Jadwiga Wiśniewska

EFDD:

Eleonora Evi

GUE/NGL:

Stefan Eck, Eleonora Forenza, Kateřina Konečná, Estefanía Torres Martínez

NI :

Zoltán Balczó

PPE:

Pilar Ayuso, Birgit Collin-Langen, José Inácio Faria, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, György Hölvényi, Peter Jahr, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Miroslav Mikolášik, Annie Schreijer-Pierik, Dubravka Šuica, Ivica Tolić, Adina-Ioana Vălean

S&D:

Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Miriam Dalli, Jytte Guteland, Karin Kadenbach, Jo Leinen, Susanne Melior, Clare Moody, Massimo Paolucci, Pavel Poc, Christel Schaldemose, Claudiu Ciprian Tănăsescu

VERTS/ALE:

Marco Affronte, Margrete Auken, Bas Eickhout, Benedek Jávor, Bart Staes, Thomas Waitz

9

-

ENF

Sylvie Goddyn, Jean-François Jalkh, Joëlle Mélin

EPP

Herbert Dorfmann, Elisabetta Gardini, Jens Gieseke, Julie Girling, Lukas Mandl, Renate Sommer

3

0

EPP

Francesc Gambús

S&D:

Simona Bonafè, Damiano Zoffoli

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

(2)

Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

(3)

Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.

(4)

Dz.U. L 65 z 19.2.2016, s. 2.

(5)

http://ec.europa.eu/food/audits-analysis/overview_reports/details.cfm?rep_id=76

(6)

http://ec.europa.eu/food/audits-analysis/overview_reports/details.cfm?rep_id=115


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (17.5.2018)

dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie różnic w jakości niektórych produktów na jednolitym rynku

(2018/2008(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Momchil Nekov

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że konsumenci łączą markę, etykietę lub opakowanie produktu rolnego lub żywnościowego z jakością i oczekują, że produkty tej samej marki wprowadzane do obrotu z tą samą etykietą lub tak samo wyglądające będą identyczne także pod względem jakości i składu niezależnie od tego, czy są sprzedawane w ich własnym kraju, czy w innym państwie członkowskim; mając na uwadze, że wszyscy rolnicy w Unii Europejskiej wytwarzają produkty według tych samych wysokich standardów, a klienci oczekują, że ta jednolitość jakości obejmie również inne produkty w łańcuchu żywnościowym, niezależnie od jurysdykcji miejsca zamieszkania;

B.  mając na uwadze, że nieuczciwe praktyki w tym zakresie muszą zostać wyeliminowane, aby uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd, oraz mając na uwadze, że tylko silna synergia na szczeblu UE może rozwiązać ten transgraniczny problem;

C.  mając na uwadze, że niedawno przeprowadzono porównawcze testy i analizy organoleptyczne w zatwierdzonych laboratoriach w kilku krajach UE, w tym w Bułgarii, Republice Czeskiej, Chorwacji, na Węgrzech, Słowenii i Słowacji w odniesieniu do niektórych produktów wprowadzanych do obrotu w tych krajach dotyczące zawartości i etykietowania produktów, obejmujące porównanie produktów z tymi samymi produktami z innych krajów; mając na uwadze, że żaden europejski konsument nie powinien być traktowany na jednolitym rynku jako obywatel drugiej kategorii, ponieważ oferuje mu się produkty pod tą samą marką, ale niższej jakości niż w innych państwach członkowskich;

D.  mając na uwadze, że państwa członkowskie nie są w stanie samodzielnie porównać wszystkich produktów spożywczych z produktami dostępnymi w innych państwach członkowskich; mając na uwadze, że konieczna jest solidna metodologia europejska zaakceptowana przez wszystkie podmioty w łańcuchu dostaw żywności, a wspólny organ UE lub system powiadamiania lub wymiany danych mógłby zapewnić natychmiastowy dostęp do informacji o składzie produktu i jego składnikach; mając na uwadze, że ciągłe dyskusje Komisji i pełne zaangażowanie zainteresowanych stron, takich jak organizacje konsumenckie, producenci rolno-spożywczy i władze krajowe w ramach sieci współpracy w zakresie ochrony konsumentów, ma zasadnicze znaczenie dla opracowania wspólnej metodologii badań porównawczych produktów spożywczych w różnych państwach członkowskich, aby lepiej naświetlić problem;

E.  mając na uwadze, że wszyscy konsumenci w UE mają te same prawa, a analizy pokazują, że niektórzy producenci i wytwórcy sprzedają produkty o różnych standardach jakości pod tą samą marką i o zwodniczo identycznym wyglądzie, przy czym niektóre produkty w niektórych krajach zawierają mniej głównego składnika lub składniki niższej jakości zastępują składniki wyższej jakości; mając na uwadze, że problem ten jest bardziej widoczny w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w 2004 r; mając na uwadze, że analizy wykazały przypadki sprzedaży tych samych produktów lub produktów o zwodniczo identycznym wyglądzie i niższej jakości lub o innym smaku, konsystencji lub innych właściwościach sensorycznych po cenach znacznie różniących się w zależności od kraju; mając na uwadze, że chociaż nie narusza to zasad gospodarki wolnorynkowej ani obowiązujących przepisów dotyczących etykietowania lub innych przepisów prawa żywnościowego, to stanowi nadużycie tożsamości marki i tym samym utrudnia stosowanie zasady równego traktowania wszystkich konsumentów;

F.  mając na uwadze przypadki znaczących różnic w produktach takich jak żywność dla niemowląt, co podaje w wątpliwość zasady i oświadczenia producentów, którzy twierdzą, że dostosowują swoje produkty do lokalnych preferencji; mając na uwadze, że niektóre wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają, że produkty gorszej jakości mogą zawierać mniej zdrowe kombinacje składników, co utrudnia stosowanie zasady równego traktowania wszystkich konsumentów; mając na uwadze, że niektórzy przedstawiciele producentów i wytwórców zgodzili się zmienić swoje receptury produktów w niektórych krajach, tak aby na jednolitym rynku oferowane były identyczne produkty;

G.  mając na uwadze, że te niedopuszczalne praktyki stosują znane wielonarodowe przedsiębiorstwa rolno-spożywcze dążące do zmaksymalizowania swoich marż zysku dzięki wykorzystywaniu różnic w sile nabywczej w poszczególnych państwach członkowskich;

H.  mając na uwadze, że konsumenci nie są świadomi, że produkty tej samej marki i z tym samym opakowaniem są dostosowane do lokalnych preferencji i gustów, a także mając na uwadze, że zróżnicowana jakość produktów budzi obawy, że niektóre państwa członkowskie są traktowane inaczej niż inne; mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała już oznakowania, aby spełnić szczególne oczekiwania konsumentów i uwzględnić specyfikę produkcji uznaną poprzez stosowanie określeń jakościowych;

1.  z zadowoleniem przyjmuje przydział 2 mln EUR na Wspólne Centrum Badawcze w celu opracowania solidniejszej metodologii europejskiej akceptowanej przez różne podmioty, ustalenia wytycznych dotyczących zharmonizowanego podejścia do badań oraz wykorzystania metodologii do przeprowadzania badań porównawczych produktów żywnościowych w różnych państwach członkowskich; zauważa, że przeprowadzono już analizy na wysokim szczeblu, które należy uwzględnić przy opracowywaniu i wdrażaniu tej metodologii; oczekuje, że badania zostaną zakończone jak najszybciej, najlepiej w 2018 r; wzywa właściwe organy państw członkowskich do aktywnego udziału w tych badaniach oraz do włączenia tej metodologii do własnych metod pracy;

2.  przypomina, że obecne prawodawstwo zezwala na sprzedaż towarów o różnym składzie lub właściwościach, pod warunkiem że są one w pełni zgodne z przepisami UE i nie są wprowadzane do obrotu w sposób, który mógłby wprowadzić konsumenta w błąd; podkreśla, że konsumenci mają pewne oczekiwania co do głównych cech produktów markowych i że różnice – jeżeli chodzi o uzasadnione określone oczekiwania w stosunku do produktu – muszą zostać podkreślone, w szczególności jeżeli produkt znacznie odbiega od tych oczekiwań; podkreśla, że należy jak najszybciej podjąć konkretne środki mające na celu zakazanie praktyk, które nie są w pełni uzasadnione potrzebą pozyskania lokalnych składników, lokalnie dostosowanymi preferencjami smakowymi lub wysiłkami na rzecz poprawy zdrowia publicznego poprzez zmianę składu składników odżywczych, i poinformować o nich konsumentów;

3.  wzywa Komisję, aby w związku z przydziałem środków europejskich na analizy wprowadziła obowiązek podawania ich wyników do wiadomości publicznej we wszystkich językach urzędowych UE, aby zapewnić odpowiednie informowanie konsumentów o jakości danych produktów i umożliwić im dokonywanie świadomych wyborów;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zainteresowanie obywateli tym tematem w krajach, w których przeprowadzono analizy, i zauważa, że zaufanie obywateli do funkcjonowania jednolitego rynku jest zagrożone, co mogłoby mieć negatywne skutki zarówno dla Unii, jak i dla poszczególnych zainteresowanych stron, w tym producentów i wytwórców;

5.  zauważa, że jednolity rynek jest dostępny dla producentów i wytwórców, ale jest bardzo konkurencyjny, a niektóre marki są powszechnie znane lub dobrze postrzegane w całej Unii;

6.  zauważa, że producentom i wytwórcom lokalnym trudno uczestniczyć we wspólnym rynku, między innymi ze względu na brak wystarczających zasobów lub dostępu do rynku oraz panującą na nim ostrą konkurencję;

7.  uważa, że UE musi poprawić istniejące ramy prawne, które zawierają przepisy niezbędne do zagwarantowania, że konsumenci są informowani o produktach spożywczych i nie są wprowadzani w błąd przez nieuczciwe praktyki stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów przy podejmowaniu decyzji o zakupie, również w odpowiedzi na obawy obywateli europejskich i sektorów europejskich dotyczące różnych produktów o zwodniczo identycznym wyglądzie, ale różnych normach jakości lub składnikach, sprzedawanych pod tą samą marką w różnych państwach członkowskich, w świetle szkodliwego wpływu tej praktyki na funkcjonowanie jednolitego rynku;

8.  uważa, że w międzyczasie władze państw członkowskich i organizacje ochrony konsumentów powinny w pełni wykorzystać istniejące możliwości odwołania się do działań prawnych, jak określono w obwieszczeniu Komisji z dnia 26 września 2017 r. w sprawie stosowania przepisów UE dotyczących żywności i ochrony konsumentów w odniesieniu do produktów o podwójnej jakości (2017/C 327/01(1)), aby uniknąć zakłóceń jednolitego rynku;

9.  uważa również, że należy położyć kres praktyce „ta sama marka, ten sam produkt, różna zawartość i proporcje składników” poprzez zmianę art. 6 i wykazu praktyk w załączniku I do dyrektywy 2005/29/WE(2) z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów; opowiada się zdecydowanie za wprowadzeniem takich zmian legislacyjnych w celu zagwarantowania, że produkty tej samej marki, lecz o różnej jakości lub z różnymi składnikami będą wprowadzane do obrotu pod różnymi etykietami oraz że podmioty gospodarcze winne stałego stosowania nieuczciwych praktyk będą surowo karane i ewentualnie zostaną usunięte z niektórych rynków;

10.  wzywa państwa członkowskie, ich władze i laboratoria do przeprowadzania i interpretowania analiz porównawczych składu żywności, szczególnie produktów międzynarodowych marek i produktów własnych marek, zgodnie ze wspólnie uzgodnionymi kryteriami, takimi jak kryteria opracowane przez Wspólne Centrum Badawcze UE zgodnie z ramami z powyższego akapitu, aby dać producentom i wytwórcom możliwość odniesienia się do wyników przed ich publikacją oraz aby przekazywać wyniki w sposób obiektywny i przejrzysty, udostępniając publicznie całe sprawozdania;

11.  jest zdania, że producenci nie powinni czekać na wprowadzenie nowych przepisów, lecz aktywnie podejmować odpowiednie działania w celu zapewnienia przejrzystości składu swoich produktów i pełnego poszanowania konsumentów; popiera aktywne zaangażowanie obywateli w identyfikowanie produktów o podwójnej jakości i zwalczanie problemów z tym związanych za pośrednictwem europejskiego systemu ostrzegania; uważa, że do czasu zmiany praktyki można by wprowadzić system informowania o stosowaniu lokalnej receptury przy przygotowywaniu konkretnych produktów w sposób zapewniający poszanowanie prawa konsumentów do świadomego wyboru i umożliwiający wyeksponowanie inicjatyw producentów dotyczących stosowania tradycyjnych praktyk lokalnych; wzywa Komisję do dalszego rozwoju koncepcji „produktu referencyjnego”, z którym można by porównywać receptury dostosowane na szczeblu lokalnym lub regionalnym, a także do wyjaśnienia konsumentom różnic między nimi oraz do stworzenia publicznej bazy danych służącej informowaniu konsumentów, zawierającej szczegółowe kryteria stosowane przez producentów i wytwórców w odniesieniu do produktów o „różnych recepturach” w danym państwie członkowskim, w połączeniu z uzasadnieniem zastosowania takich strategii; w tym kontekście wyraża uznanie dla inicjatywy tych producentów i wytwórców, którzy zapowiedzieli, że zmienią swoje przepisy;

12.  popiera inicjatywy producentów i wytwórców dotyczące etykietowania konkretnych produktów i przypomina, że prawodawstwo europejskie już teraz dopuszcza wprowadzanie znaków jakości, takich jak chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) i chronione oznaczenie geograficzne (ChOG), w przypadku produktów, które mają szczególny związek z danym regionem, oraz gwarantowana tradycyjna specjalność, w przypadku produktów wytwarzanych w sposób tradycyjny, pochodzących z gór lub z najbardziej oddalonych regionów UE; podkreśla, że takie systemy umożliwiają zarówno poszanowanie prawa konsumentów do świadomego wyboru, jak i właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku; jest przekonany, że jednym ze środków walki z nadużyciami związanymi z identyfikacją marki jest promocja krótkich łańcuchów dostaw w przemyśle spożywczym oraz tworzenie lokalnych marek jakości; jest świadomy, że kiedy rolnicze produkty spożywcze i ich jakość są podawane w wątpliwość, negatywnie wpływa to na reputację rolników i systemu przetwarzania żywności; wzywa państwa członkowskie, a w szczególności krajowe organy ochrony konsumentów i żywności, by zapewniały zgodność z unijnym dorobkiem w dziedzinie praw konsumenta oraz egzekwowały europejskie przepisy dotyczące bezpieczeństwa i etykietowania żywności na szczeblu krajowym;

13.  zachęca producentów, by rozważyli wprowadzenie na opakowaniach logo wskazującego, że zawartość i jakość danej marki i produktu w danym opakowaniu są identyczne we wszystkich państwach członkowskich;

14.  wzywa do pilnego rozwoju zdolności i mechanizmów na szczeblu UE w wyspecjalizowanej jednostce monitorującej i nadzorczej w ramach istniejącego organu UE (Wspólne Centrum Badawcze, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i inne organy), ograniczając biurokrację do minimum, do monitorowania spójności składu i proporcjonalnego wykorzystania składników produktów spożywczych sprzedawanych w tym samym opakowaniu i pod tą sama marką oraz do oceny porównawczych analiz laboratoryjnych w celu zidentyfikowania tych nieuczciwych praktyk handlowych przy wprowadzaniu produktów spożywczych do obrotu;

15.  apeluje o lepszą współpracę władz krajowych w ramach istniejących instrumentów prawnych takich jak sieć współpracy w zakresie ochrony konsumenta, w razie potrzeby przy wsparciu instytucji europejskich, a zwłaszcza EFSA, Agencji Wykonawczej ds. Konsumentów, Zdrowia, Rolnictwa i Żywności (CHAFEA) oraz Wspólnego Centrum Badawczego (JRC);

16.  podkreśla rolę społeczeństwa obywatelskiego w uświadamianiu ogółowi społeczeństwa nieuczciwych praktyk producentów i wytwórców oraz apeluje o zwiększenie wsparcia dla działalności społecznej oraz sygnalistów indywidualnych i instytucjonalnych w dziedzinie bezpieczeństwa żywności i praw konsumentów;

17.  jest zaniepokojony tym, że brak działań lub powolne działania UE stwarzają ryzyko oddalenia obywateli od UE, gdyż nie podejmuje ona konkretnych krótkoterminowych działań, żeby zaradzić temu problemowi.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

16.5.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, José Bové, Daniel Buda, Nicola Caputo, Matt Carthy, Jacques Colombier, Michel Dantin, Paolo De Castro, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Luke Ming Flanagan, Beata Gosiewska, Anja Hazekamp, Esther Herranz García, Jan Huitema, Peter Jahr, Ivan Jakovčić, Jarosław Kalinowski, Zbigniew Kuźmiuk, Philippe Loiseau, Mairead McGuinness, Ulrike Müller, James Nicholson, Maria Noichl, Laurenţiu Rebega, Bronis Ropė, Maria Lidia Senra Rodríguez, Ricardo Serrão Santos, Czesław Adam Siekierski, Maria Gabriela Zoană, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Paul Brannen, Elsi Katainen, Gabriel Mato, Susanne Melior, Momchil Nekov, Annie Schreijer-Pierik, Ramón Luis Valcárcel Siso, Thomas Waitz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Birgit Collin-Langen

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

41

+

ALDE

Jan Huitema, Ivan Jakovčić, Elsi Katainen, Ulrike Müller

ECR

Beata Gosiewska, Zbigniew Kuźmiuk, James Nicholson, Laurenţiu Rebega

EFDD

Marco Zullo

ENF

Jacques Colombier, Philippe Loiseau

GUE/NGL

Matt Carthy, Luke Ming Flanagan, Anja Hazekamp, Maria Lidia Senra Rodríguez

PPE

Daniel Buda, Birgit Collin-Langen, Michel Dantin, Albert Deß, Herbert Dorfmann, Norbert Erdős, Esther Herranz García, Peter Jahr, Jarosław Kalinowski, Gabriel Mato, Mairead McGuinness, Annie Schreijer-Pierik, Czesław Adam Siekierski, Ramón Luis Valcárcel Siso

S&D

Clara Eugenia Aguilera García, Eric Andrieu, Paul Brannen, Nicola Caputo, Susanne Melior, Momchil Nekov, Maria Noichl, Ricardo Serrão Santos, Maria Gabriela Zoană

Verts/ALE

José Bové, Bronis Ropė, Thomas Waitz

1

-

EFDD

John Stuart Agnew

1

0

S&D

Paolo De Castro

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. C 327 z 29.9.2017, s. 1.

(2)

Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.


ZAŁĄCZNIK: WYKAZ PODMIOTÓW LUB OSÓB, OD KTÓRYCH SPRAWOZDAWCZYNI OTRZYMAŁA INFORMACJE

Poniższy wykaz opracowano na zasadzie zupełnej dobrowolności, na wyłączną odpowiedzialność sprawozdawczyni. Przy sporządzaniu projektu sprawozdania sprawozdawczyni otrzymała informacje od następujących podmiotów lub osób:

Podmiot lub osoba

Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Koordynowania Reprezentacji Konsumentów w Procesie Standaryzacji (ANEC)

Europejska Organizacja Konsumentów (BEUC)

Czeska Konfederacja Handlu i Turystyki

dTest

EuroCommerce

Europejska Sieć ds. Serca (EHN)

FoodDrinkEurope

Henkel

Independent Retail Europe

Międzynarodowe Stowarzyszenie Producentów Mydeł, Detergentów i Środków Czystości

Nestlé

Potravinářská komora České republiky

Związek zawodowy w branży spożywczej w Czechach

Uniwersytet Chemii i Techniki w Pradze

Verbraucherzentrale


INFORMACJE O PRZYJĘCIUPRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

12.7.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

3

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Dita Charanzová, Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Anna Maria Corazza Bildt, Daniel Dalton, Nicola Danti, Dennis de Jong, Pascal Durand, Maria Grapini, Liisa Jaakonsaari, Eva Maydell, Marlene Mizzi, Nosheena Mobarik, Jiří Pospíšil, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Olga Sehnalová, Jasenko Selimovic, Ivan Štefanec, Catherine Stihler, Richard Sulík, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Mylène Troszczynski, Mihai Ţurcanu, Anneleen Van Bossuyt, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Biljana Borzan, Birgit Collin-Langen, Julia Reda, Marc Tarabella, Matthijs van Miltenburg, Sabine Verheyen

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Asim Ademov, Isabella De Monte, Sylvie Goddyn, Kateřina Konečná


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

33

+

ALDE

Dita Charanzová, Matthijs van Miltenburg, Jasenko Selimovic

ECR

Daniel Dalton, Nosheena Mobarik, Richard Sulík, Anneleen Van Bossuyt

EFDD

Marco Zullo

GUE/NGL

Kateřina Konečná

PPE

Asim Ademov, Carlos Coelho, Birgit Collin-Langen, Anna Maria Corazza Bildt, Eva Maydell, Jiří Pospíšil, Andreas Schwab, Ivan Štefanec, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Mihai Ţurcanu, Sabine Verheyen

S&D

Biljana Borzan, Sergio Gaetano Cofferati, Nicola Danti, Isabella De Monte, Maria Grapini, Liisa Jaakonsaari, Marlene Mizzi, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Catherine Stihler, Marc Tarabella

VERTS/ALE

Pascal Durand, Julia Reda

3

-

EFDD

John Stuart Agnew

ENF

Sylvie Goddyn, Mylène Troszczynski

1

0

GUE/NGL

Dennis de Jong

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 29 sierpnia 2018Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności