Procedura : 2020/2018(INL)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A9-0181/2020

Teksty złożone :

A9-0181/2020

Debaty :

PV 19/10/2020 - 18
CRE 19/10/2020 - 15
CRE 19/10/2020 - 18

Głosowanie :

Teksty przyjęte :

P9_TA(2020)0272

<Date>{07/10/2020}7.10.2020</Date>
<NoDocSe>A9-0181/2020</NoDocSe>
PDF 475kWORD 161k

<TitreType>SPRAWOZDANIE</TitreType>

<Titre>zawierające zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku</Titre>

<DocRef>(2020/2018(INL))</DocRef>


<Commission>{IMCO}Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów</Commission>

Sprawozdawca: <Depute>Alex Agius Saliba</Depute>

(Inicjatywa – art. 47 Regulaminu)

Sprawozdawcy komisji opiniodawczych (*):
Josianne Cutajar, Komisja Transportu i Turystyki
Petra Kammerevert, Komisja Kultury i Edukacji
Patrick Breyer, Komisja Prawna
Paul Tang, Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

(*) Zaangażowane komisje – art. 57 Regulaminu

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 ZAŁĄCZNIK DO PROJEKTU REZOLUCJI:ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI PROPONOWANEGO WNIOSKU
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI
 OPINIA KOMISJI KULTURY I EDUKACJI
 OPINIA KOMISJI PRAWNEJ
 OPINIA KOMISJI WOLNOŚCI OBYWATELSKICH, SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAW WEWNĘTRZNYCH
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku

(2020/2018(INL))

Parlament Europejski,

 uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

 uwzględniając dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”)[1],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego[2],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych[3],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/771 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającą rozporządzenie (UE) 2017/2394 oraz dyrektywę 2009/22/WE i uchylającą dyrektywę 1999/44/WE[4],

 uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”)[5],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011[6],

 uwzględniając dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym[7],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 września 2010 r. w sprawie pełnego ukształtowania rynku wewnętrznego w handlu elektronicznym[8],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie platform internetowych i jednolitego rynku cyfrowego[9],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. pt. „Spójne ramy na rzecz wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i usług online” (COM(2011)0942),

 uwzględniając zalecenie Komisji (UE) 2018/334 z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie działań na rzecz skutecznego zwalczania nielegalnych treści w internecie[10] oraz komunikat Komisji z dnia 28 września 2017 r. pt. „Zwalczanie nielegalnych treści w internecie. W kierunku większej odpowiedzialności platform internetowych” (COM(2017)0555),

 uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 26 kwietnia 2018 r. pt. „Zwalczanie dezinformacji w internecie: podejście europejskie” (COM(2018)0236), który dotyczy nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, tworzonych, przedstawianych i rozpowszechnianych w celu uzyskania korzyści gospodarczych lub wprowadzenia w błąd opinii publicznej, które mogą wyrządzić szkodę publiczną,

 uwzględniając Protokół ustaleń w sprawie sprzedaży podrobionych towarów w internecie z dnia 21 czerwca 2016 r. oraz jego przegląd w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 29 listopada 2017 r. pt. „Zrównoważony system egzekwowania praw własności intelektualnej odpowiadający dzisiejszym wyzwaniom społecznym” (COM(2017)0707),

 uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów (ECON-VI/048) z dnia 5 grudnia 2019 r. pt. „Europejskie ramy rozwiązań regulacyjnych w odniesieniu do gospodarki współpracy”,

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)[11],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE[12],

 uwzględniając dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)[13],

 uwzględniając dyrektywę 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych[14], dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym[15] oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)[16],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 marca 2020 r. pt. „Strategia MŚP na rzecz zrównoważonej i cyfrowej Europy” (COM(2020)0103),

 uwzględniając „Białą księgę w sprawie sztucznej inteligencji. Europejskie podejście do doskonałości i zaufania” z dnia 19 lutego 2020 r. (COM(2020)0065),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 lutego 2020 r. pt. „Kształtowanie cyfrowej przyszłości Europy” (COM(2020)0067),

 uwzględniając zobowiązania wyrażone przez Komisję w Wytycznych politycznych na następną kadencję Komisji Europejskiej na lata 2019–2024,

 uwzględniając studium Biura Analiz Parlamentu Europejskiego pt. „Zarys kosztów braku działań na poziomie europejskim, 2014–2019”, w którym wykazano, że potencjalne zyski wynikające z ukończenia jednolitego rynku cyfrowego dla usług mogą wynosić do 100 mld EUR,

 uwzględniając studium Departamentu Tematycznego ds. Polityki Gospodarczej, Naukowej i Jakości Życia Parlamentu Europejskiego pt. „The e-commerce Directive as the cornerstone of the Internal Market” [„Dyrektywa o handlu elektronicznym jako fundament rynku wewnętrznego”], wyróżniające cztery priorytety dla poprawy dyrektywy o handlu elektronicznym,

 uwzględniając studia dostarczone przez Departament Tematyczny ds. Polityki Gospodarczej, Naukowej i Jakości Życia na warsztaty pt. „E-commerce rules, fit for the digital age” [„Przepisy dotyczące handlu elektronicznego dostosowane do ery cyfrowej”] zorganizowane przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (IMCO),

 uwzględniając ocenę europejskiej wartości dodanej przeprowadzoną przez Dział ds. Europejskiej Wartości Dodanej Biura Analiz Parlamentu Europejskiego pt. „Digital Services Act: European Added Value Assessment” [„Akt prawny o usługach cyfrowych. Ocena europejskiej wartości dodanej”],

 uwzględniając wademekum użytkownika dyrektywy 98/48/WE, którą wprowadzono mechanizm przejrzystości przepisów w sprawie usług społeczeństwa informacyjnego,

 uwzględniając art. 47 i 54 Regulaminu,

 uwzględniając opinie Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych,

 uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A9‑0181/2020),

A. mając na uwadze, że handel elektroniczny ma wpływ na codzienne funkcjonowanie ludzi, przedsiębiorstw i konsumentów w Unii, a jeśli jest prowadzony na sprawiedliwych i uregulowanych równych warunkach działania, może pozytywnie przyczynić się do uwolnienia potencjału jednolitego rynku cyfrowego, zwiększyć zaufanie konsumentów i zapewnić przedsiębiorstwom wchodzącym na rynek, w tym mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, nowe możliwości rynkowe pod względem zrównoważonego wzrostu gospodarczego i miejsc pracy;

B. mając na uwadze, że dyrektywa 2000/31/WE („dyrektywa o handlu elektronicznym”) była jednym z najbardziej udanych aktów prawnych Unii i ukształtowała jednolity rynek cyfrowy, jaki znamy dzisiaj; mając na uwadze, że dyrektywę o handlu elektronicznym przyjęto 20 lat temu, a pakiet dotyczący aktu prawnego o usługach cyfrowych powinien uwzględniać szybką transformację i rozwój handlu elektronicznego we wszystkich jego formach, z wieloma różnymi pojawiającymi się usługami, produktami, dostawcami i wyzwaniami oraz różnorodnymi przepisami sektorowymi; mając na uwadze, że od czasu przyjęcia dyrektywy o handlu elektronicznym Trybunał Sprawiedliwości („Trybunał”) wydał szereg wyroków z nią związanych;

C. mając na uwadze, że państwa członkowskie stosują obecnie fragmentaryczne podejście do zwalczania nielegalnych treści w internecie; mając na uwadze, że w rezultacie odpowiedni dostawcy usług mogą podlegać licznym różnym wymogom prawnym, rozbieżnym pod względem treści i zakresu; mając na uwadze, że wydaje się, iż brak jest egzekwowania i współpracy między państwami członkowskimi, oraz mając na uwadze wyzwania wynikające z istniejących ram prawnych;

D. mając na uwadze, że usługi cyfrowe muszą być w pełni zgodne z przepisami związanymi z prawami podstawowymi, w szczególności z prywatnością, ochroną danych osobowych, niedyskryminacją i wolnością wypowiedzi i informacji, a także z pluralizmem mediów i różnorodnością kulturową oraz z prawami dziecka, zapisanymi w Traktatach i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej („Karta”);

E. mając na uwadze, że w komunikacie pt. „Kształtowanie cyfrowej przyszłości Europy” (COM(2020)0067) Komisja zobowiązała się do przyjęcia, w ramach aktu prawnego o usługach cyfrowych, nowych i zmienionych przepisów dotyczących platform internetowych i dostawców usług informacyjnych, do wzmocnienia nadzoru nad polityką platform w zakresie treści w UE oraz do zbadania regulacji ex ante;

F. mając na uwadze, że pandemia COVID-19 przyniosła nowe wyzwania społeczne i gospodarcze, które wywarły duży wpływ na obywateli i gospodarkę; mając na uwadze, że pandemia COVID-19 jednocześnie pokazuje odporność sektora handlu elektronicznego i jego potencjał jako siły napędowej ożywienia gospodarki europejskiej; mając na uwadze, że pandemia obnażyła również niedociągnięcia obecnych ram regulacyjnych, w szczególności w odniesieniu do dorobku prawnego w dziedzinie ochrony konsumentów; mając na uwadze, że wymaga to podjęcia spójniejszych i bardziej skoordynowanych działań na szczeblu Unii w celu przezwyciężenia stwierdzonych trudności i zapobieżenia pojawieniu się ich w przyszłości;

G. mając na uwadze, że pandemia COVID-19 ukazała również, jak bardzo unijni konsumenci są narażeni na wprowadzające w błąd praktyki handlowe ze strony nieuczciwych przedsiębiorców sprzedających przez internet nielegalne produkty, które nie są zgodne z unijnymi przepisami bezpieczeństwa, i stosujących inne nieuczciwe warunki; mając na uwadze, że pandemia COVID-19 pokazała w szczególności, iż platformy i usługi pośrednictwa internetowego muszą zwiększyć wysiłki w celu wykrywania i usuwania fałszywych oświadczeń oraz zwalczania w spójny i skoordynowany sposób wprowadzających w błąd praktyk stosowanych przez nieuczciwych przedsiębiorców, w szczególności sprzedających fałszywy sprzęt medyczny lub produkty niebezpieczne przez internet; mając na uwadze, że Komisja z zadowoleniem przyjęła podejście wyrażone przez platformy po wysłaniu im pism w dniu 23 marca 2020 r.; mając na uwadze, że istnieje potrzeba spójniejszych i bardziej skoordynowanych działań na szczeblu Unii w celu zwalczania tych wprowadzających w błąd praktyk i zapewnienia ochrony konsumentów;

H. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewniać kompleksową ochronę praw konsumentów i użytkowników w Unii i w związku z tym powinien obejmować zasięgiem terytorialnym działalność dostawców usług społeczeństwa informacyjnego mających siedzibę w państwach trzecich, jeśli ich usługi – wchodzące w zakres stosowania aktu prawnego o usługach cyfrowych – są kierowane do konsumentów lub użytkowników w Unii;

I. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien precyzować charakter usług cyfrowych wchodzących w zakres jego stosowania, a zarazem utrzymać horyzontalny charakter dyrektywy o handlu elektronicznym, mając zastosowanie nie tylko do platform internetowych, lecz także do wszystkich dostawców usług społeczeństwa informacyjnego określonych w prawie Unii;

J. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien mieć zastosowanie bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2016/679 („RODO”) ustanawiającego ramy prawne ochrony danych osobowych, dyrektywy (UE) 2019/790 w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz dyrektywy 2002/58/WE dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej;

K. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych nie powinien naruszać przepisów dyrektywy (UE) 2019/790 w odniesieniu do świadczenia audiowizualnych usług medialnych;

L. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych nie powinien naruszać przepisów dyrektywy 2005/29/WE zmienionej dyrektywą (UE) 2019/2161, oraz dyrektyw (UE) 2019/770 i (UE) 2019/771 w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych oraz w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, oraz rozporządzenia (UE) 2019/1150 w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego;

M. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien mieć zastosowanie bez uszczerbku dla ram określonych w dyrektywie 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym;

N. mając na uwadze, że niektóre rodzaje nielegalnych treści, stanowiące główny powód do obaw, zostały już określone w prawie krajowym i prawie Unii, np. nielegalne nawoływanie do nienawiści, i nie powinny być ponownie definiowane w akcie prawnym o usługach cyfrowych;

O. mając na uwadze, że poprawa przejrzystości i pomaganie obywatelom w nabywaniu umiejętności korzystania z mediów i umiejętności cyfrowych w odniesieniu do rozpowszechniania szkodliwych treści, mowy nienawiści i dezinformacji, a także rozwój krytycznego myślenia i wzmocnienie niezależnego profesjonalnego dziennikarstwa oraz wysokiej jakości mediów pomoże w propagowaniu różnorodnych i wysokiej jakości treści;

P. mając na uwadze, że baza danych WHOIS jest publicznie dostępną bazą danych, która jest użytecznym instrumentem umożliwiającym znalezienie w internecie właściciela danej nazwy domeny, a także danych i osoby kontaktowej każdej nazwy domeny;

Q. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien dążyć do zapewnienia jasności i pewności prawa, w tym na rynku wynajmu krótkoterminowego i w sektorze usług w zakresie mobilności, poprzez promowanie przejrzystości i jaśniejszych obowiązków w zakresie informacji;

R. mając na uwadze, że osiągnięte w marcu 2020 r. porozumienie Komisji z niektórymi platformami sektora wynajmu krótkoterminowego w sprawie wymiany danych umożliwi władzom lokalnym lepsze zrozumienie rozwoju gospodarki współpracy oraz wiarygodną i ciągłą wymianę danych, a także pozwoli na kształtowanie polityki w oparciu o dowody; mając na uwadze, że konieczne jest poczynienie dalszych kroków w celu zainicjowania bardziej kompleksowych ram wymiany danych dotyczących platform internetowych sektora wynajmu krótkoterminowego;

S. mając na uwadze, że pandemia COVID-19 wywarła istotny wpływ na unijny sektor turystyki i ukazała potrzebę dalszego wspierania współpracy w zakresie zielonych korytarzy w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania unijnych łańcuchów dostaw i przepływu towarów w całej sieci transportowej Unii;

T. mając na uwadze, że dynamiczny rozwój platform internetowych i zmieniający się sposób korzystania z nich w wielu rodzajach zakresu działalności, w tym w działalności handlowej, transportowej i turystycznej oraz w udostępnianiu towarów i usług, skutkowały zmianą metod interakcji między użytkownikami i przedsiębiorstwami a dostawcami treści, przedsiębiorcami i innymi osobami, które oferują towary i usługi; mając na uwadze, że jednolity rynek cyfrowy nie może odnieść sukcesu, jeśli użytkownicy nie będą mieć zaufania do platform internetowych przestrzegających wszystkich obowiązujących przepisów i szanujących uzasadnione interesy użytkowników; mając na uwadze, że wszelkie przyszłe ramy regulacyjne powinny także uwzględniać inwazyjne modele biznesowe, w tym manipulacje zachowaniami i praktyki dyskryminacyjne, które wywierają istotny negatywny wpływ na funkcjonowanie jednolitego rynku i prawa podstawowe użytkowników;

U. mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu poprawy dostępu do krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania oraz ich skuteczności w odniesieniu do ustalania nielegalności treści internetowych oraz rozstrzygania sporów dotyczących usuwania treści lub uniemożliwiania dostępu do nich;

V. mając na uwadze, że wymogi aktu prawnego o usługach cyfrowych powinny być łatwe do wdrożenia w praktyce przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego; mając na uwadze, że pośrednicy internetowi mogą stosować szyfrowanie lub w inny sposób uniemożliwiać dostęp do treści osobom trzecim, w tym pośrednikom hostingu samych treści;

W. mając na uwadze, że skutecznym sposobem osłabienia nielegalnej działalności jest umożliwienie rozwoju nowych innowacyjnych modeli biznesowych oraz wzmocnienie jednolitego rynku cyfrowego dzięki usunięciu nieuzasadnionych barier dla swobodnego przepływu treści cyfrowych; mając na uwadze, że bariery, które powodują fragmentację rynków krajowych, pomagają w tworzeniu popytu na nielegalne treści;

X. mając na uwadze, że usługi cyfrowe powinny zapewniać konsumentom bezpośrednie, skuteczne, przyjazne dla użytkownika, łatwe do zidentyfikowania i dostępne środki komunikacji, takie jak poczta elektroniczna, elektroniczne formularze kontaktowe, chatboty, komunikacja natychmiastowa lub telefoniczne wywołania zwrotne, i przewidywać, że informacje dotyczące tych środków komunikacji są dostępne dla konsumentów w jasny, zrozumiały i, w miarę możliwości, jednolity sposób, a wnioski konsumentów są kierowane do poszczególnych źródłowych usług cyfrowych świadczonych przez dostawcę usług cyfrowych;

Y. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien gwarantować konsumentom prawo do otrzymywana informacji, czy dana usługa jest oparta na AI, wykorzystuje narzędzia zautomatyzowanego podejmowania decyzji, narzędzia do uczenia się maszyn lub narzędzia zautomatyzowanego rozpoznawania treści; mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien oferować możliwość rezygnacji (opt-out), ograniczenia lub spersonalizowania korzystania z wszelkich zautomatyzowanych funkcji personalizacji, zwłaszcza w związku z rankingami, a w szczególności oferować możliwość oglądania treści bez selekcji i dawać użytkownikom większą kontrolę nad sposobem klasyfikowania treści;

Z. mając na uwadze, że ochrona danych osobowych podlegających zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji jest już objęta zakresem między innymi RODO, a akt prawny o usługach cyfrowych nie powinien powtarzać ani zmieniać takich środków;

AA. mając na uwadze, ze Komisja powinna zapewnić, by w akcie prawnym o usługach cyfrowych zachowane zostało podejście do sztucznej inteligencji („AI”) ukierunkowanej na człowieka, zgodnie z istniejącymi przepisami dotyczącymi swobodnego przepływu usług opartych na AI, przy jednoczesnym poszanowaniu wartości i praw podstawowych zapisanych w Traktatach;

AB. mając na uwadze, że krajowe organy nadzoru, o ile zezwala na to prawo Unii, powinny mieć dostęp do dokumentacji oprogramowania i zbiorów danych algorytmów objętych przeglądem;

AC. mając na uwadze, że koncepcje przejrzystości i wyjaśnialności algorytmów należy rozumieć jako wymóg przedstawienia użytkownikowi informacji w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, za pomocą jasnego i prostego języka;

AD. mając na uwadze, że istotne jest ustanowienie środków zapewniających skuteczne egzekwowanie przepisów oraz nadzór; mając na uwadze, że przestrzeganie przepisów należy wzmocnić skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami, w tym nakładaniem proporcjonalnych grzywien;

AE. mając na uwadze, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zachować równowagę między prawami wszystkich użytkowników oraz zapewnić, by przewidziane w nim środki nie były opracowywane w sposób faworyzujący jeden uzasadniony interes względem innego, a także zapobiegać używaniu środków jako ofensywnych narzędzi w jakichkolwiek sporach między przedsiębiorstwami lub sektorami;

AF. mając na uwadze, że mechanizm rynku wewnętrznego ex ante powinien mieć zastosowanie w przypadkach, gdy samo prawo konkurencji nie wystarcza do odpowiedniego rozwiązania kwestii stwierdzonych niedoskonałości rynku;

AG. mając na uwadze, że środki legislacyjne zaproponowane w ramach aktu prawnego o usługach cyfrowych powinny być oparte na dowodach; mając na uwadze, że Komisja powinna przeprowadzić dokładną ocenę skutków na podstawie odpowiednich danych, statystyk, analiz i badań różnych dostępnych opcji; mając na uwadze, że ocena skutków powinna również zawierać ocenę i analizę niezdatnych do użytku i niebezpiecznych produktów sprzedawanych na internetowych platformach handlowych; mając na uwadze, że ocena skutków powinna również uwzględniać wnioski wyciągnięte z pandemii COVID-19 oraz rezolucje Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że aktowi prawnemu o usługach cyfrowych powinny towarzyszyć wytyczne wykonawcze;

Zasady ogólne

1. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedłożenia wniosku w sprawie pakietu dotyczącego aktu prawnego o usługach cyfrowych, który powinien obejmować wniosek dotyczący zmiany dyrektywy o handlu elektronicznym i wniosek w sprawie regulacji ex ante dotyczących operatorów systemowych działających jako strażnicy dostępu, na podstawie art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE); wzywa Komisję do przedłożenia takiego pakietu na podstawie art. 53 ust. 1, art. 62 i 114 TFUE zgodnie z zaleceniami zawartymi w załączniku do niniejszej rezolucji, na podstawie szczegółowej oceny skutków, która powinna zawierać informacje na temat skutków finansowych wniosków i opierać się na odpowiednich danych, statystykach i analizach;

2. uznaje znaczenie ram prawnych określonych w dyrektywie o handlu elektronicznym dla rozwoju usług online w Unii i uważa, że zasady, do których stosowali się prawodawcy podczas opracowywania przepisów w sprawie dostawców usług społeczeństwa informacyjnego pod koniec lat 90., są wciąż aktualne i powinny być stosowane podczas opracowywania wszelkich przyszłych wniosków; podkreśla, że pewność prawa wynikająca z dyrektywy o handlu elektronicznym dała małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP) możliwość rozszerzenia działalności i łatwiejszego prowadzenia działalności transgranicznej;

3. jest zdania, że wszyscy dostawcy usług cyfrowych z siedzibą poza Unią muszą przestrzegać przepisów aktu prawnego o usługach cyfrowych przy kierowaniu usług do Unii, aby zapewnić równe szanse dostawcom usług cyfrowych z Europy i z państw trzecich; zwraca się do Komisji o dodatkową ocenę, czy istnieje ryzyko zastosowania przez państwa trzecie działań odwetowych, przy jednoczesnym podnoszeniu świadomości na temat sposobu, w jaki prawo Unii ma zastosowanie do dostawców usług z państw trzecich ukierunkowanych na rynek unijny;

4. podkreśla kluczową rolę, jaką w rozwoju jednolitego rynku cyfrowego odegrała klauzula dotycząca rynku wewnętrznego, ustanawiająca kontrolę państwa pochodzenia i obowiązek państw członkowskich w zakresie zapewnienia swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego; podkreśla potrzebę zajęcia się pozostałymi nieuzasadnionymi i nieproporcjonalnymi barierami w świadczeniu usług cyfrowych, takimi jak skomplikowane procedury administracyjne, kosztowne rozstrzyganie sporów transgranicznych i dostęp do informacji na temat odpowiednich wymogów regulacyjnych, w tym podatkowych, oraz zapewnienia, aby nie powstały żadne nowe nieuzasadnione i nieproporcjonalne bariery;

5. zauważa, że zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi swobodnego przepływu usług państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki w celu ochrony uzasadnionych celów interesu publicznego, takich jak ochrona porządku publicznego, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrona konsumentów, zwalczanie niedoboru mieszkań do wynajęcia oraz zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania, pod warunkiem że środki te są zgodne z zasadami niedyskryminacji i proporcjonalności;

6. uznaje, że należy utrzymać główne zasady dyrektywy o handlu elektronicznym, takie jak klauzula dotycząca rynku wewnętrznego, swoboda przedsiębiorczości, swoboda świadczenia usług i zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru; podkreśla, że zasada „to, co jest nielegalne poza internetem, jest również nielegalne w internecie”, a także zasady ochrony konsumentów i bezpieczeństwa użytkowników powinny również stać się zasadami przewodnimi przyszłych ram regulacyjnych;

7. podkreśla znaczenie platform gospodarki współpracy, w tym w sektorach transportu i turystyki, na których usługi świadczą zarówno osoby prywatne, jak i przedsiębiorcy; wzywa Komisję, by po przeprowadzeniu konsultacji ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami zainicjowała bardziej zrozumiałą wymianę danych nieosobowych i ram koordynacji między platformami i władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, mającą na celu w szczególności wymianę najlepszych praktyk i ustanowienie zestawu obowiązków informacyjnych, zgodnie z europejską strategią w zakresie danych;

8. zauważa, że system ochrony danych został znacznie zaktualizowany od czasu przyjęcia dyrektywy o handlu elektronicznym, i podkreśla, że szybki rozwój usług cyfrowych wymaga silnych, zachowujących aktualność ram prawnych mających na celu ochronę danych osobowych i prywatności; podkreśla w tym względzie, że dostawcy usług cyfrowych muszą przestrzegać wymogów unijnych przepisów o ochronie danych, mianowicie RODO i dyrektywy 2002/58/WE („dyrektywa o e-prywatności”), które są obecnie poddawane przeglądowi, oraz szerokich ram praw podstawowych, w tym wolności wypowiedzi, godności i niedyskryminacji, a także prawa do skutecznego środka prawnego oraz do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony swoich systemów i usług;

9. uważa, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewnić zaufanie konsumentów i wyraźnie stanowić, że zachowuje zgodność z prawem ochrony konsumentów i wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów, aby zagwarantować pewność prawa; zwraca uwagę, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zwrócić szczególną uwagę na użytkowników z niepełnosprawnościami i zapewnić im dostęp do usług społeczeństwa informacyjnego; zwraca się do Komisji o zachęcenie dostawców usług do opracowania narzędzi technicznych umożliwiających osobom z niepełnosprawnościami skuteczny dostęp, użytkowanie i czerpanie korzyści z usług społeczeństwa informacyjnego;

10. podkreśla znaczenie zachowania podejścia horyzontalnego dyrektywy o handlu elektronicznym; podkreśla, że uniwersalne podejście nie jest odpowiednie, aby uwzględniać wszystkie nowe wyzwania w dzisiejszym otoczeniu cyfrowym, oraz że różnorodne podmioty i usługi oferowane w internecie wymagają dostosowanego podejścia regulacyjnego; zaleca wprowadzenie rozróżnienia między działalnością gospodarczą a działalnością o charakterze niegospodarczym oraz między różnymi rodzajami usług cyfrowych hostowanych na platformach, zamiast skupiania się na rodzaju platformy; uważa w tym kontekście, że wszelkie przyszłe wnioski ustawodawcze powinny mieć na celu zapewnienie, by nowe zobowiązania Unii wobec dostawców usług społeczeństwa informacyjnego miały proporcjonalny i jasny charakter;

11. przypomina, że duża liczba decyzji ustawodawczych i administracyjnych oraz stosunków umownych wykorzystuje definicje i zasady zawarte w dyrektywie o handlu elektronicznym oraz że wszelkie ich zmiany będą zatem wiązać się z poważnymi skutkami;

12. podkreśla, że przewidywalne, zachowujące aktualność, przejrzyste i kompleksowe ramy na szczeblu UE i uczciwa konkurencja mają kluczowe znaczenie dla wspierania rozwoju wszystkich europejskich przedsiębiorstw, w tym małych platform, MŚP, także mikroprzedsiębiorstw, przedsiębiorców oraz przedsiębiorstw typu start-up, dla zwiększania transgranicznego świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego, usunięcia fragmentacji rynku oraz dla zapewniania europejskim przedsiębiorstwom równych warunków działania, które umożliwiają im w pełni czerpanie korzyści z rynku usług cyfrowych i zwiększenie konkurencyjności na arenie międzynarodowej;

13. podkreśla, że przyszły instrument rynku wewnętrznego dotyczący regulacji ex ante dla platform systemowych oraz zapowiedziane nowe narzędzie w zakresie konkurencji, mające na celu usunięcie luk w prawie konkurencji, należy utrzymać jako odrębne instrumenty prawne;

14. przypomina, że dyrektywa o handlu elektronicznym została opracowana zgodnie z zasadą neutralności technologicznej w celu zapewnienia, aby nie stała się przestarzała w wyniku rozwoju technologicznego wynikającego z szybkiego tempa innowacji w sektorze IT, i podkreśla, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien nadal zachowywać aktualność i mieć zastosowanie do powstających nowych technologii wywierających wpływ na jednolity rynek cyfrowy; zwraca się do Komisji o zapewnienie, by we wszelkich rewizjach nadal przestrzegano tej zasady neutralności technologicznej w celu zagwarantowania długotrwałych korzyści dla przedsiębiorstw i konsumentów;

15. jest zdania, że potrzebne są równe warunki działania na rynku wewnętrznym dla gospodarki platformowej i gospodarki poza internetem, oparte na takich samych prawach i obowiązkach dla wszystkich zainteresowanych stron – konsumentów i przedsiębiorstw; uznaje, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych nie należy poruszać kwestii osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych; uznaje w związku z tym, że ochrona socjalna i prawa socjalne pracowników, w tym osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych lub pracowników gospodarki współpracy, powinny zostać odpowiednio uwzględnione w odrębnym instrumencie, aby zapewnić właściwą i kompleksową reakcję na wyzwania dzisiejszej gospodarki cyfrowej;

16. uznaje, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien opierać się na wspólnych wartościach Unii, chroniących prawa obywateli, i mieć na celu wspieranie tworzenia bogatego i zróżnicowanego ekosystemu internetowego z szeroką gamą usług online, konkurencyjnego środowiska cyfrowego, przejrzystości i pewności prawa, aby uwolnić pełny potencjał jednolitego rynku cyfrowego;

17. uznaje, że akt prawny o usługach cyfrowych daje Unii możliwość kształtowania gospodarki cyfrowej nie tylko na szczeblu unijnym, lecz także jako wzoru do naśladowania dla reszty świata;

Podstawowe prawa i wolności

18. zauważa, że dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności platformy internetowe, w tym portale społecznościowe, mają dużą zdolność docierania do szerszego grona odbiorców, zachowań, opinii i praktyk, w tym do słabszych grup społecznych, takich jak małoletni, i wywierania na nie wpływu, i że dostawcy ci powinni przestrzegać prawa Unii w zakresie ochrony użytkowników, ich danych i całego społeczeństwa;

19. przypomina, że niedawne skandale związane z gromadzeniem i sprzedażą danych, np. Cambridge Analytica, nieprawdziwe informacje, dezinformacja, manipulowanie wyborcami i szereg innych szkód w internecie (od nawoływania do nienawiści po treści o charakterze terrorystycznym), ukazały potrzebę prowadzenia prac nad lepszym egzekwowaniem i ściślejszą współpracą między państwami członkowskimi w celu zrozumienia mocnych i słabych stron obowiązujących przepisów oraz potrzebę wzmocnienia ochrony praw podstawowych w internecie;

20. przypomina w związku z tym, że niektóre ustanowione programy samoregulacji i współregulacji, takie jak unijny kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji, przyczyniły się do usystematyzowania dialogu z platformami i organami regulacyjnymi; sugeruje, że platformy internetowe powinny wprowadzić skuteczne i odpowiednie zabezpieczenia, w szczególności w celu zapewnienia działania w sposób staranny, proporcjonalny i niedyskryminujący oraz w celu zapobieżenia niezamierzonemu usuwaniu treści, które nie są nielegalne; środki takie nie powinny prowadzić do obowiązkowego filtrowania w chwili zamieszczania treści, co jest niezgodne z zakazem nakładania ogólnych obowiązków w zakresie nadzoru; sugeruje, że należy regularnie oceniać i dalej rozwijać środki zwalczania szkodliwych treści, mowy nienawiści i dezinformacji;

21. ponownie podkreśla znaczenie zagwarantowania wolności wypowiedzi, informacji, opinii oraz posiadania wolnego i zróżnicowanego środowiska prasowego i medialnego, również z myślą o ochronie niezależnego dziennikarstwa; nalega na ochronę i propagowanie wolności wypowiedzi oraz różnorodności opinii, informacji, prasy, mediów oraz form wyrazu artystycznego i kulturowego;

22. podkreśla, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien wzmacniać swobody rynku wewnętrznego i gwarantować podstawowe prawa i zasady określone w Karcie; podkreśla, że prawa podstawowe konsumentów i użytkowników, w tym prawa małoletnich, należy chronić przed internetowymi szkodliwymi modelami biznesowymi, w tym prowadzącymi cyfrową działalność reklamową, a także przed manipulowaniem zachowaniami i praktykami dyskryminacyjnymi;

23. podkreśla znaczenie wzmocnienia pozycji użytkowników w odniesieniu do egzekwowania przysługujących im praw podstawowych w internecie; ponownie podkreśla, że dostawcy usług cyfrowych muszą przestrzegać ustanowionego w prawodawstwie Unii prawa użytkowników do przenoszenia danych oraz umożliwiać im korzystanie z tego prawa;

24. zwraca uwagę, że dane biometryczne są uważane za specjalną kategorię danych osobowych, w odniesieniu do których obowiązują szczegółowe przepisy dotyczące przetwarzania; zauważa, że dane biometryczne mogą być i coraz częściej są wykorzystywane do identyfikacji i uwierzytelniania osób fizycznych, co – niezależnie od potencjalnych korzyści – wiąże się ze znacznymi zagrożeniami i poważnymi naruszeniami praw do prywatności i ochrony danych, zwłaszcza gdy są one wykorzystywane bez zgody osoby, której dane dotyczą, a także umożliwia oszustwa dotyczące tożsamości; wzywa do tego, by w akcie prawnym o usługach cyfrowych przewidziano dla dostawców usług cyfrowych obowiązek przechowywania danych biometrycznych jedynie na samym urządzeniu, o ile prawo zezwala na centralne przechowywanie danych, każdorazowego oferowania użytkownikom usług cyfrowych alternatywy wobec domyślnego wykorzystywania danych biometrycznych do funkcjonowania usługi oraz obowiązek wyraźnego informowania klientów o zagrożeniach związanych z wykorzystywaniem danych biometrycznych;

25. podkreśla, że w duchu orzecznictwa dotyczącego metadanych komunikacyjnych organy publiczne mają dostęp do danych abonenckich i metadanych użytkownika wyłącznie w celu prowadzenia dochodzeń w sprawie osób podejrzanych o popełnienie poważnych przestępstw po uprzednim uzyskaniu zgody organu sądowego; jest jednak przekonany, że dostawcy usług cyfrowych nie mogą zatrzymywać danych do celów egzekwowania prawa, chyba że ukierunkowane zatrzymywanie danych danego użytkownika zostanie bezpośrednio nakazane przez niezależny właściwy organ publiczny zgodnie z prawem Unii;

26. podkreśla znaczenie stosowania skutecznego szyfrowania danych na wszystkich etapach transmisji, ponieważ jest ono konieczne dla zaufania do internetu oraz bezpieczeństwa w internecie oraz skutecznie zapobiega dostępowi nieuprawnionych podmiotów trzecich do danych;

Przejrzystość i ochrona konsumentów

27. zauważa, że pandemia COVID-19 ukazała znaczenie i odporność sektora handlu elektronicznego oraz jego potencjał jako siły napędowej ożywienia europejskiej gospodarki, ale jednocześnie to, jak bardzo konsumenci w UE są narażeni na wprowadzające w błąd praktyki handlowe ze strony nieuczciwych przedsiębiorców sprzedających przez internet podrobione, nielegalne lub niebezpieczne produkty i świadczących usługi online, które nie są zgodne z unijnymi przepisami bezpieczeństwa, lub narzucających konsumentom nieuzasadnione i nadmierne podwyżki cen lub inne nieuczciwe warunki; podkreśla pilną potrzebę wzmożenia egzekwowania przepisów Unii i zwiększenia ochrony konsumentów;

28. podkreśla, że problem ten pogłębiają trudności w ustaleniu tożsamości nieuczciwych użytkowników biznesowych, co utrudnia konsumentom dochodzenie odszkodowania za poniesione straty i szkody;

29. uznaje, że obecne wymagania dotyczące przejrzystości i informacji określone w dyrektywie o handlu elektronicznym nałożone na dostawców usług społeczeństwa informacyjnego i ich klientów biznesowych oraz minimalne wymagania w zakresie informacji handlowych należy wzmocnić równolegle ze środkami zwiększającymi zgodność z obowiązującymi zasadami, bez szkody dla konkurencyjności MŚP;

30. wzywa Komisję do zaostrzenia wymagań dotyczących informacji określonych w art. 5 dyrektywy o handlu elektronicznym oraz do nałożenia na dostawców usług hostingowych wymogu porównywania informacji i tożsamości użytkowników biznesowych, z którymi utrzymują oni bezpośrednie stosunki handlowe, z danymi identyfikacyjnymi w odpowiednich istniejących i dostępnych unijnych bazach danych, zgodnie z przepisami dotyczącymi protokołu danych; dostawcy usług hostingowych powinni zwrócić się do swoich użytkowników biznesowych o zapewnienie, aby informacje, które dostarczają, były dokładne, kompletne i aktualne, oraz powinni mieć prawo i obowiązek odmowy lub zaprzestania świadczenia usług na rzecz tych ostatnich, jeżeli informacje o tożsamości ich użytkowników biznesowych są fałszywe lub wprowadzające w błąd; użytkownicy biznesowi powinni być odpowiedzialni za powiadamianie dostawcy usług o wszelkich zmianach w swojej działalności gospodarczej (na przykład o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej);

31. zwraca się do Komisji o wprowadzenie wobec dostawców usług społeczeństwa informacyjnego wykonalnych obowiązków mających na celu zwiększenie przejrzystości, zapewnienie pełniejszych informacji i rozliczalności; zwraca się do Komisji o zapewnienie, by środki egzekwowania były ukierunkowane tak, aby uwzględniać poszczególne usługi oraz nie prowadzić w sposób nieunikniony do naruszania prywatności i procesu prawnego; uważa, że obowiązki te powinny być proporcjonalne i egzekwowane za pomocą odpowiednich, skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar;

32. podkreśla, że należy wzmocnić istniejące obowiązki, określone w dyrektywie o handlu elektronicznym i dyrektywie o nieuczciwych praktykach handlowych, w odniesieniu do przejrzystości informacji handlowych i reklamy cyfrowej; zwraca uwagę, że między innymi jasne obowiązki w zakresie przejrzystości i wymagania dotyczące informacji mogą stanowić rozwiązanie kwestii istotnych obaw o ochronę konsumentów związanych z profilowaniem, targetowaniem i spersonalizowanym ustalaniem cen;

33. podkreśla, że konsumenci w internecie są na straconej pozycji względem dostawców usług i przedsiębiorców oferujących usługi finansowane z dochodów z reklam oraz targetowania reklam bezpośrednio na indywidualnych konsumentów, na podstawie informacji zebranych za pomocą mechanizmów dużych zbiorów danych i AI; zwraca uwagę na potencjalnie negatywny wpływ reklamy spersonalizowanej, w szczególności reklamy mikrotargetowanej i behawioralnej; wzywa w związku z tym Komisję do wprowadzenia dodatkowych przepisów dotyczących targetowania reklam i mikrotargetowania opartych na gromadzeniu danych osobowych oraz do rozważenia bardziej rygorystycznych regulacji w zakresie reklamy mikrotargetowanej i behawioralnej reklamy targetowanej na rzecz mniej inwazyjnych form reklamy, które nie wymagają szeroko zakrojonego śledzenia interakcji użytkownika z treściami; wzywa Komisję, aby rozważyła również wprowadzenie środków ustawodawczych mających na celu zwiększenie przejrzystości reklam internetowych;

34. podkreśla, w związku z rozwojem usług cyfrowych, znaczenie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia, aby ich system prawny umożliwiał zawieranie umów drogą elektroniczną, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów; zwraca się do Komisji o dokonanie przeglądu obowiązujących wymogów dotyczących umów zawieranych drogą elektroniczną, w tym w odniesieniu do powiadomień dokonywanych przez państwa członkowskie, oraz o ich aktualizację w razie potrzeby; zauważa w tym kontekście wzrost liczby „inteligentnych umów”, takich jak umowy oparte na technologiach rozproszonego rejestru, i zwraca się do Komisji o ocenę rozwoju i wykorzystania technologii rozproszonego rejestru, w tym „inteligentnych umów”, na przykład kwestii ważności i egzekwowania inteligentnych umów w sytuacjach transgranicznych, o przedstawienie wytycznych w tym zakresie w celu zapewnienia pewności prawa dla przedsiębiorstw i konsumentów oraz o podjęcie inicjatyw ustawodawczych tylko wtedy, gdy w wyniku tej oceny stwierdzone zostaną konkretne luki;

35. wzywa Komisję do wprowadzenia minimalnych norm dotyczących postanowień umownych i warunków ogólnych, w szczególności w odniesieniu do przejrzystości, dostępności, uczciwości i środków niedyskryminacyjnych, oraz do dalszego przeglądu praktyki stosowania uprzednio sformułowanych standardowych klauzul w warunkach umów, które nie zostały wcześniej indywidualnie wynegocjowane, w tym umów licencyjnych z użytkownikami końcowymi, do poszukiwania sposobów zwiększenia ich sprawiedliwości i zapewnienia zgodności z prawem Unii, aby umożliwić łatwiejsze zaangażowanie konsumentów, w tym w wybór klauzul umożliwiających uzyskanie bardziej świadomej zgody;

36. podkreśla konieczność poprawy sprawności interakcji elektronicznych między przedsiębiorstwami a konsumentami w świetle rozwoju technologii identyfikacji wirtualnej; uznaje, że aby zapewnić skuteczność aktu prawnego o usługach cyfrowych, Komisja powinna również zaktualizować ramy regulacyjne dotyczące identyfikacji cyfrowej, mianowicie rozporządzenie eIDAS; uznaje, że stworzenie powszechnie akceptowanej, zaufanej tożsamości cyfrowej i zaufanych systemów uwierzytelniania byłoby użytecznym narzędziem pozwalającym na bezpieczne ustalenie tożsamości poszczególnych osób fizycznych, osób prawnych i maszyn w celu ochrony przed używaniem fałszywych profili; zauważa w tym kontekście, jak ważne jest, by konsumenci bezpiecznie korzystali z produktów i usług w internecie lub kupowali te produkty i usługi bez konieczności korzystania z niepowiązanych platform i niepotrzebnego dzielenia się danymi, w tym danymi osobowymi, które są gromadzone przez te platformy; wzywa Komisję do przeprowadzenia gruntownej oceny skutków w odniesieniu do stworzenia powszechnie akceptowanej publicznej tożsamości elektronicznej jako alternatywy wobec prywatnych systemów pojedynczego logowania i podkreśla, że usługa ta powinna być rozwijana tak, aby gromadzone dane były ograniczone do absolutnego minimum; uznaje, że Komisja powinna ocenić możliwość stworzenia systemu weryfikacji wieku użytkowników usług cyfrowych, zwłaszcza w celu ochrony osób małoletnich;

37. podkreśla, że akt prawny o usługach cyfrowych nie powinien mieć wpływu na zasadę minimalizacji danych ustanowioną w RODO, oraz że, o ile szczegółowe przepisy nie stanowią inaczej, pośrednicy usług cyfrowych powinni umożliwiać anonimowe korzystanie z ich usług w maksymalnym możliwym zakresie i przetwarzać jedynie dane niezbędne do identyfikacji użytkownika; oraz że takie zgromadzone dane nie powinny być wykorzystywane do jakichkolwiek innych usług cyfrowych poza tymi, które wymagają identyfikacji osobistej, uwierzytelnienia czy weryfikacji wieku, ponadto powinny być wykorzystywane wyłącznie w uzasadnionym celu, a w żadnym wypadku nie powinny być wykorzystywane do ograniczania powszechnego dostępu do internetu;

Sztuczna inteligencja i uczenie się maszyn

38. podkreśla, że chociaż usługi oparte na AI lub usługi wykorzystujące zautomatyzowane narzędzia podejmowania decyzji lub narzędzia do uczenia się maszyn – obecnie regulowane dyrektywą o handlu elektronicznym – mają ogromny potencjał w zakresie zapewnienia korzyści konsumentom i dostawcom usług, w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zająć się konkretnymi wyzwaniami, jakie stawiają one w zakresie zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości, w tym w odniesieniu do wykorzystywanych zbiorów danych i ukierunkowanych wyników, oraz zrozumiałego objaśnienia algorytmów, a także odpowiedzialności, które to wyzwania nie zostały uwzględnione w obowiązujących przepisach;

39. podkreśla ponadto, że leżące u ich podstaw algorytmy muszą być w pełni zgodne z wymogami związanymi z prawami podstawowymi, w szczególności prywatnością, ochroną danych osobowych, wolnością wypowiedzi i informacji, prawem do skutecznego środka prawnego oraz prawami dziecka, zapisanymi w Traktatach i Karcie;

40. uznaje, że zasadnicze znaczenie ma zapewnienie wykorzystywania niedyskryminujących, obiektywnych źródłowych zbiorów danych wysokiej jakości, a także pomaganie osobom fizycznym w uzyskaniu dostępu do różnorodnych treści, opinii, wysokiej jakości produktów i usług;

41. wzywa Komisję do wprowadzenia wymogów dotyczących przejrzystości i rozliczalności w odniesieniu do zautomatyzowanych procesów podejmowania decyzji przy zapewnieniu zgodności z wymogami dotyczącymi prywatności użytkowników i tajemnic handlowych; zwraca uwagę na potrzebę umożliwienia przeprowadzania przez właściwe organy zewnętrznych audytów regulacyjnych, nadzoru indywidualnego i okresowych ocen ryzyka oraz dokonania oceny związanego z nimi ryzyka, w szczególności ryzyka dla konsumentów lub osób trzecich, oraz uważa, że środki podjęte w celu zapobieżenia powstaniu tego ryzyka powinny być uzasadnione i proporcjonalne oraz nie powinny hamować innowacji; uważa, że należy przestrzegać zasady ludzkiej kontroli, między innymi aby zapobiegać występowaniu zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa, dyskryminacji, bezprawnemu nadzorowi lub nadużyciom, a także potencjalnym zagrożeniom dla praw podstawowych i wolności;

42. uznaje, że konsumenci i użytkownicy powinni mieć prawo do otrzymywania odpowiednich informacji w sposób terminowy, zwięzły, łatwo zrozumiały i przystępny, a ich prawa powinny być skutecznie gwarantowane w przypadku interakcji z systemami zautomatyzowanego podejmowania decyzji i innymi innowacyjnymi usługami lub aplikacjami cyfrowymi; wyraża zaniepokojenie w odniesieniu do istniejącego braku przejrzystości w wykorzystywaniu wirtualnych asystentów lub chatbotów, co może być szczególnie szkodliwe dla konsumentów podatnych na zagrożenia, oraz podkreśla, że dostawcy usług cyfrowych nie powinni wykorzystywać wyłącznie systemów zautomatyzowanego podejmowania decyzji na potrzeby wsparcia konsumentów;

43. uważa w tym kontekście, że konsumenci zawsze powinni być jasno informowani w przypadku interakcji z systemami zautomatyzowanego podejmowania decyzji oraz o sposobie kontaktowania się z osobą uprawnioną do podejmowania decyzji, żądania sprawdzenia i skorygowania ewentualnych błędów wynikających z decyzji podejmowanych w sposób zautomatyzowany, a także dochodzenia roszczeń za wszelkie szkody związane z wykorzystywaniem systemów zautomatyzowanego podejmowania decyzji;

44. podkreśla znaczenie zwiększenia możliwości wyboru, kontroli i zaufania konsumentów do usług i aplikacji opartych na AI; uważa w związku z tym, że należy poszerzyć zestaw praw konsumentów, aby zapewnić im lepszą ochronę w cyfrowym świecie, i wzywa Komisję do uwzględnienia w szczególności kryteriów rozliczalności, sprawiedliwości i kontroli, prawa do niedyskryminacji oraz obiektywnych zbiorów danych opartych na AI; uznaje, że konsumenci i użytkownicy powinni mieć większą kontrolę nad tym, w jaki sposób AI jest wykorzystywana, i mieć możliwość odmowy, ograniczenia lub personalizacji wykorzystania wszelkich opcji personalizacji opartych na AI;

45. zauważa, że zautomatyzowane narzędzia do moderowania treści nie są zdolne do skutecznego rozumienia subtelności kontekstu i znaczenia w komunikacji międzyludzkiej, co jest konieczne w celu określenia, czy oceniane treści mogą naruszać prawo lub warunki świadczenia usług; podkreśla w związku z tym, że stosowanie takich narzędzi nie powinno być narzucone w akcie prawnym o usługach cyfrowych;

Zwalczanie nielegalnych treści i działań w internecie

46. podkreśla, że istnienie i rozpowszechnienie nielegalnych treści i działań w internecie jest poważnym zagrożeniem, które podważa zaufanie i pewność obywateli wobec środowiska cyfrowego, szkodzi rozwojowi zdrowych ekosystemów cyfrowych i może mieć też poważne i długotrwałe skutki dla bezpieczeństwa i praw podstawowych osób fizycznych; zauważa zarazem, że nielegalne treści i działania można łatwo rozpowszechniać, a ich negatywny wpływ ulega spotęgowaniu w bardzo krótkim czasie;

47. zauważa, że nie ma uniwersalnego rozwiązania w odniesieniu do wszystkich rodzajów nielegalnych treści i działań; podkreśla, że treści, które w niektórych państwach członkowskich mogą być postrzegane jako nielegalne, mogą nie być uważane za takie w innych państwach, ponieważ w UE zharmonizowane są tylko niektóre rodzaje nielegalnych treści; wzywa do ścisłego rozróżnienia między nielegalnymi treściami, czynami karalnymi i nielegalnie udostępnianymi treściami z jednej strony, a szkodliwymi treściami, mową nienawiści i dezinformacją z drugiej strony, ponieważ nie zawsze są one nielegalne, obejmują wiele różnych aspektów, i w każdym z tych przypadków stosuje się odmienne podejście i przepisy; jest zdania, że system odpowiedzialności prawnej powinien dotyczyć wyłącznie nielegalnych treści zgodnie z definicją zawartą w prawie Unii i prawie krajowym;

48. uważa jednak, bez uszczerbku dla szerokich ram praw podstawowych i istniejących przepisów sektorowych, że bardziej jednolite i skoordynowane podejście na szczeblu Unii, uwzględniające różne rodzaje nielegalnych treści i działań oraz opierające się na współpracy i wymianie najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, pomoże zwiększyć skuteczność zwalczania nielegalnych treści; podkreśla również potrzebę dostosowania surowości środków, które dostawcy usług muszą przedsięwziąć, do wagi naruszenia i wzywa do usprawnienia współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami i dostawcami usług hostingowych;

49. uznaje, że działania dobrowolne i samoregulacja platform internetowych w całej Europie przyniosły pewne korzyści, lecz potrzebne są jasne ramy prawne w celu usuwania nielegalnych treści i działań, aby zapewnić szybkie powiadamianie i usuwanie takich treści w internecie; podkreśla potrzebę zapobiegania nakładaniu na dostawców usług cyfrowych ogólnego obowiązku monitorowania informacji, które przekazują lub przechowują, oraz zapobiegania aktywnemu wyszukiwaniu, moderowaniu lub filtrowaniu – zarówno de iure, jak i de facto – wszystkich treści i działań; podkreśla, że nielegalne treści powinny być usuwane w miejscu ich hostingu, a od dostawców dostępu nie należy wymagać blokowania dostępu do treści;

50. wzywa Komisję do zapewnienia, aby pośrednicy internetowi, którzy z własnej inicjatywy usuwają rzekomo nielegalne treści, czynili to w sposób staranny, proporcjonalny i niedyskryminujący oraz z należytym uwzględnieniem wszystkich okoliczności dotyczących podstawowych praw i wolności użytkowników; podkreśla, że wszelkim takim środkom powinny towarzyszyć trwałe gwarancje proceduralne i istotne wymogi w zakresie przejrzystości i rozliczalności; apeluje, aby w razie jakichkolwiek wątpliwości co do tego, czy dane treści mają nielegalny charakter, treści te podlegały weryfikacji przez człowieka i nie były usuwane bez przeprowadzenia dokładniejszego dochodzenia;

51. zwraca się do Komisji o przedstawienie analizy dotyczącej usuwania treści i danych za pomocą zautomatyzowanych procesów podejmowania decyzji przed pandemią COVID-19 i podczas tej pandemii oraz dotyczącej poziomu błędnych usunięć (fałszywych alarmów) w łącznej liczbie usuniętych pozycji;

52. zwraca się do Komisji o zajęcie się rosnącymi różnicami i fragmentacją przepisów krajowych w państwach członkowskich oraz o przyjęcie jasnych i przewidywalnych zharmonizowanych przepisów oraz przejrzystego, skutecznego i proporcjonalnego mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści; powinien on zapewnić wystarczające zabezpieczenia, stanowić narzędzie powiadamiania pośredników internetowych przez użytkowników o istnieniu potencjalnie nielegalnych treści lub działań w internecie oraz pomóc pośrednikom internetowym w szybszym i przejrzystszym podejmowaniu działań w odniesieniu do potencjalnie nielegalnych treści; jest zdania, że takie środki powinny być neutralne technologicznie i łatwo dostępne dla wszystkich podmiotów w celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony użytkowników i konsumentów;

53. podkreśla, że taki mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści musi być ukierunkowany na człowieka; zwraca uwagę, że należy wprowadzić zabezpieczenia przed nadużyciami systemu, w tym przed powtarzającymi się fałszywymi zgłoszeniami, nieuczciwymi praktykami handlowymi i innymi oszustwami; wzywa Komisję do zapewnienia dostępu do przejrzystych, skutecznych, sprawiedliwych i sprawnie działających mechanizmów zgłaszania sprzeciwu i składania skarg oraz pozasądowego rozstrzygania sporów oraz do zagwarantowania możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej w przypadku usunięcia treści, aby zaspokoić prawo do skutecznego środka prawnego;

54. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki na rzecz zapewnienia przejrzystości w usuwaniu treści; wzywa Komisję do zapewnienia, by do wiadomości publicznej podawane były sprawozdania zawierające informacje o mechanizmach zgłaszania i usuwania nielegalnych treści, takie jak liczba zawiadomień, rodzaj podmiotów informujących o treściach, charakter treści będących przedmiotem wniosku, czas udzielenia odpowiedzi przez pośrednika, liczba odwołań, a także liczba przypadków, w których treści zostały błędnie uznane za nielegalne lub udostępnione nielegalnie;

55. odnotowuje wyzwania dotyczące egzekwowania nakazów sądowych wydanych w państwach członkowskich innych niż państwo pochodzenia dostawcy usług i podkreśla konieczność dalszego zbadania tej kwestii; podtrzymuje, że od dostawców usług hostingowych nie wymaga się usuwania ani blokowania dostępu do informacji, które są legalne w ich kraju pochodzenia;

56. zaznacza, że egzekwowanie prawa, rozstrzyganie o zgodności działań i treści internetowych z prawem, a także nakazywanie dostawcom usług hostingowych usunięcia lub zablokowania dostępu do nielegalnych treści oraz dopilnowanie, by nakazy te były precyzyjne, odpowiednio uzasadnione i wydawane z poszanowaniem praw podstawowych, pozostaje w gestii niezależnych właściwych organów publicznych;

57. podkreśla, że zabezpieczenia pośredników internetowych przed systemem odpowiedzialności prawnej określone w art. 12, 13 i 14 dyrektywy o handlu elektronicznym oraz zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru określony w art. 15 dyrektywy o handlu elektronicznym mają kluczowe znaczenie dla ułatwienia swobodnego przepływu usług cyfrowych, zapewnienia dostępności treści w internecie oraz dla ochrony praw podstawowych użytkowników i muszą zostać zachowane; podkreśla w tym kontekście, że system odpowiedzialności prawnej i zakaz ogólnego nadzoru nie powinny zostać osłabione przez ewentualny nowy akt prawny lub zmianę innych sekcji dyrektywy o handlu elektronicznym;

58. uznaje zasadę, zgodnie z którą dostawcy usług cyfrowych odgrywający neutralną i pasywną rolę, na przykład dostawcy usług zaplecza i usług w zakresie infrastruktury, nie ponoszą odpowiedzialności za treść przekazywaną za pośrednictwem swoich usług, ponieważ nie mają nad nią żadnej kontroli, nie mają z nią czynnej interakcji ani jej nie optymalizują; podkreśla jednak, że konieczne są dalsze wyjaśnienia dotyczące roli aktywnej i pasywnej poprzez uwzględnienie orzecznictwa Trybunału w tej kwestii;

59. wzywa Komisję, aby rozważyła wymóg zgłaszania przez dostawców usług hostingowych właściwemu organowi ścigania nielegalnych treści, które mogą stanowić poważne przestępstwo, po uzyskaniu wiedzy o ich istnieniu;

Internetowe platformy handlowe

60. zauważa, że chociaż pojawienie się dostawców usług online takich jak internetowe platformy handlowe przynosiło korzyści zarówno konsumentom, jak i przedsiębiorcom, szczególnie dzięki zwiększeniu wyboru oraz obniżeniu kosztów i cen, jednocześnie sprawiło, że konsumenci stali się bardziej narażeni na wprowadzające w błąd praktyki handlowe ze strony coraz większej liczby sprzedawców, także z państw trzecich, którzy mogą oferować w internecie nielegalne, niebezpieczne lub podrobione produkty i usługi, które często są niezgodne z przepisami i normami Unii dotyczącymi bezpieczeństwa produktów i nie gwarantują w wystarczającym stopniu praw konsumentów;

61. podkreśla, że konsumenci powinni być równie bezpieczni, robiąc zakupy przez internet, co w sklepach stacjonarnych; zwraca uwagę, że niedopuszczalne jest, aby konsumenci unijni byli narażeni na nielegalne, podrobione i niebezpieczne produkty, zawierające niebezpieczne chemikalia, jak również na inne zagrożenia bezpieczeństwa stwarzające ryzyko dla zdrowia ludzkiego; nalega na konieczność wprowadzenia odpowiednich zabezpieczeń i środków dotyczących bezpieczeństwa produktów i ochrony konsumentów, mających na celu zapobieganie sprzedaży na internetowych platformach handlowych produktów lub usług niezgodnych z wymogami, i wzywa Komisję do wzmocnienia systemu odpowiedzialności na internetowych platformach handlowych;

62. podkreśla znaczenie przepisów rozporządzenia (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów w odniesieniu do zgodności produktów wprowadzanych do Unii z państw trzecich; zwraca się do Komisji o podjęcie działań mających na celu poprawę przestrzegania przepisów przez sprzedawców mających siedzibę poza terytorium Unii, jeżeli w Unii nie ma siedziby żaden producent, importer ani dystrybutor, oraz do usunięcia wszelkich istniejących luk prawnych, które umożliwiają dostawcom mającym siedzibę poza terytorium Unii sprzedawanie przez internet konsumentom europejskim produktów niezgodnych z unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony konsumentów, bez podlegania karom i bez ponoszenia odpowiedzialności za swoje działania, podczas gdy konsumentów pozostawia się bez żadnych środków prawnych umożliwiających im egzekwowanie ich praw lub uzyskanie rekompensaty za jakiekolwiek szkody; podkreśla w tym kontekście konieczność posiadania w każdym przypadku możliwości identyfikacji producentów i sprzedawców produktów z państw trzecich;

63. podkreśla potrzebę niezwłocznego informowania konsumentów przez internetowe platformy handlowe o usunięciu z platformy zakupionego przez nich wcześniej produktu po otrzymaniu powiadomienia o jego niezgodności z unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów lub ochrony konsumentów;

64. podkreśla potrzebę dopilnowania, aby dostawcy internetowych platform handlowych korzystali z systemu RAPEX i powiadamiali właściwe organy, gdy tylko dowiedzą się o nielegalnych, niebezpiecznych i podrobionych produktach na swoich platformach;

65. uważa, że dostawcy internetowych platform handlowych powinni zacieśnić współpracę z organami nadzoru rynku i organami celnymi, w tym poprzez wymianę informacji na temat sprzedawcy nielegalnych, niebezpiecznych i podrobionych produktów;

66. apeluje do Komisji, aby wezwała państwa członkowskie do podjęcia bardziej intensywnych wspólnych działań w zakresie nadzoru rynku oraz do zacieśnienia współpracy z organami celnymi w celu sprawdzania bezpieczeństwa produktów sprzedawanych przez internet zanim dotrą one do konsumentów; zwraca się do Komisji o zbadanie możliwości utworzenia międzynarodowej sieci centrów konsumenckich, aby pomóc konsumentom UE w rozwiązywaniu sporów z przedsiębiorcami mającymi siedzibę w państwach niebędących członkami UE;

67. zwraca się do Komisji o zapewnienie, by w przypadkach gdy internetowe platformy handlowe oferują usługi profesjonalne, osiągnięto wystarczający poziom ochrony konsumentów poprzez zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń i wymagań dotyczących informacji;

68. uważa, że w odniesieniu do rynku turystyki i transportu w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy dążyć do zapewnienia pewności i jasności prawa poprzez stworzenie ram zarządzania formalizujących współpracę między platformami a władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, mających na celu w szczególności wymianę najlepszych praktyk i ustanowienie zestawu wymagań dotyczących informacji dla platform wynajmu krótkoterminowego i platform mobilności w odniesieniu do ich dostawców usług w zakresie odpowiednich przepisów krajowych, regionalnych i lokalnych; wzywa Komisję do dalszego usuwania nieuzasadnionych barier poprzez opracowanie sektorowych działań skoordynowanych na szczeblu unijnym, angażujących wszystkie zainteresowane strony w celu ustalenia zestawów kryteriów, takich jak zezwolenia albo licencje czy, w stosownych przypadkach, lokalny lub krajowy numer rejestracyjny dostawcy usług, zgodnych z zasadami jednolitego rynku i niezbędnych do oferowania usług na platformie wynajmu krótkoterminowego lub platformie mobilności; podkreśla, że należy unikać nakładania nieproporcjonalnych obowiązków informacyjnych i niepotrzebnych obciążeń administracyjnych na wszystkich dostawców usług, ze szczególnym uwzględnieniem podmiotów świadczących usługi w trybie partnerskim i MŚP;

69. apeluje, aby akt prawny o usługach cyfrowych, zgodnie z Europejskim Zielonym Ładem, promował trwały wzrost i zrównoważony rozwój handlu elektronicznego; podkreśla znaczenie internetowych platform handlowych dla promowania zrównoważonych produktów i usług oraz zachęcania do zrównoważonej konsumpcji; wzywa do przedsięwzięcia środków mających na celu zwalczanie wprowadzających w błąd praktyk i dezinformacji w odniesieniu do produktów i usług oferowanych w internecie, w tym fałszywych „twierdzeń dotyczących ekologiczności”, wzywając jednocześnie dostawców internetowych platform handlowych do promowania zrównoważonego rozwoju handlu elektronicznego poprzez dostarczanie konsumentom jasnych i łatwo zrozumiałych informacji na temat wpływu na środowisko produktów lub usług kupowanych przez nich w internecie;

70. zwraca się do Komisji o gruntowne przeanalizowanie jasności i spójności istniejących ram prawnych mających zastosowanie do sprzedaży przez internet produktów i usług, aby zidentyfikować możliwe luki i sprzeczności oraz brak skutecznego egzekwowania; wzywa Komisję do przeprowadzenia gruntownej analizy interakcji między aktem prawnym o usługach cyfrowych a unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów i chemikaliów; zwraca się do Komisji o zapewnienie spójności między nowymi przepisami dotyczącymi internetowych platform handlowych a zmianą dyrektywy 2001/95/WE[17] („dyrektywa w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów”) i dyrektywy 85/374/EWG[18] („dyrektywa w sprawie odpowiedzialności za produkty”);

71. zauważa utrzymujące się problemy związane z nadużywaniem lub niewłaściwym stosowaniem umów o dystrybucji selektywnej w celu ograniczenia dostępności produktów i usług za granicą w ramach jednolitego rynku i między platformami; zwraca się do Komisji o podjęcie działań w tej kwestii w ramach ewentualnego szerszego przeglądu wertykalnych wyłączeń grupowych i innych obszarów polityki na mocy art. 101 TFUE, a jednocześnie o powstrzymanie się od włączenia tej kwestii do aktu prawnego o usługach cyfrowych;

Regulacja ex ante operatorów systemowych

72. zauważa, że w dzisiejszych czasach niektóre rynki charakteryzują się dużymi operatorami o znaczących efektach sieciowych, którzy są w stanie pełnić funkcję faktycznych „strażników dostępu w internecie” w gospodarce cyfrowej („operatorzy systemowi”); podkreśla znaczenie uczciwej i skutecznej konkurencji między operatorami internetowymi o znaczącej obecności cyfrowej a innymi dostawcami, w celu wspierania dobrobytu konsumentów; zwraca się do Komisji o przeprowadzenie dokładnej analizy różnych kwestii zaobserwowanych dotychczas na rynku i ich konsekwencji, w tym dla konsumentów, MŚP i rynku wewnętrznego;

73. uważa, że dzięki ograniczeniu barier utrudniających wejście na rynek i uregulowaniom dla operatorów systemowych instrument rynku wewnętrznego nakładający regulacyjne środki zaradcze ex ante na tych dużych operatorów o znaczącej pozycji rynkowej umożliwia otwarcie rynków na nowe podmioty, w tym MŚP, przedsiębiorców i przedsiębiorstwa typu start-up, wspierając tym samym wybór konsumencki i napędzając innowacje w sposób wykraczający poza to, co można osiągnąć przez samo egzekwowanie prawa konkurencji;

74. z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie przez Komisję konsultacji publicznych w sprawie możliwości wprowadzenia w ramach przyszłego aktu prawnego o usługach cyfrowych ukierunkowanej regulacji ex ante służącej rozwiązaniu problemów systemowych charakterystycznych dla rynków cyfrowych; zwraca uwagę na nieodłączną komplementarność między regulacją rynku wewnętrznego a polityką konkurencji, co podkreślono w sprawozdaniu specjalnych doradców Komisji zatytułowanym „Competition Policy for the Digital Era” [„Polityka konkurencji w erze cyfrowej”];

75. wzywa Komisję do zdefiniowania pojęcia „operatorów systemowych” na podstawie jasnych wskaźników;

76. uważa, że regulacja ex ante powinna opierać się na rozporządzeniu (UE) 2019/1150 („rozporządzenie regulujące stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami”), a środki powinny być zgodne z unijnymi przepisami antymonopolowymi oraz z unijną polityką konkurencji, która jest obecnie poddawana przeglądowi w celu lepszego sprostania wyzwaniom ery cyfrowej; regulacja ex ante powinna zapewniać uczciwe warunki handlu wszystkim operatorom, w tym ewentualne dodatkowe wymogi i zamknięty wykaz pozytywnych i negatywnych działań, do których przestrzegania operatorzy są zobowiązani lub w które nie mogą się angażować;

77. wzywa Komisję do przeanalizowania w szczególności braku przejrzystości systemów rekomendacji operatorów systemowych, w tym przepisów i kryteriów funkcjonowania takich systemów, a także konieczności nałożenia dodatkowych obowiązków w zakresie przejrzystości i wymagań dotyczących informacji;

78. podkreśla, że nałożenie regulacyjnych środków zaradczych ex ante w innych sektorach poprawiło w tych sektorach konkurencję; zauważa, że podobne ramy można by opracować w celu zidentyfikowania operatorów systemowych pełniących rolę „strażników dostępu” z uwzględnieniem specyfiki sektora cyfrowego;

79. zwraca uwagę na fakt, że wielkość użytkowników biznesowych operatorów systemowych jest zróżnicowana, od przedsiębiorstw wielonarodowych po mikroprzedsiębiorstwa; podkreśla, że regulacja ex ante dotycząca operatorów systemowych nie powinna prowadzić do nakładania dodatkowych wymogów dla przedsiębiorstw, które korzystają z tych operatorów;

80. podkreśla, że zbieranie i gromadzenie ogromnych ilości danych oraz wykorzystywanie tych danych przez operatorów systemowych do rozszerzania działalności na kolejne rynki, a także dalsza możliwość zmuszania użytkowników do korzystania z e-identyfikacji jednego operatora dla wielu platform może powodować brak równowagi siły przetargowej, a tym samym prowadzić do zakłócenia konkurencji na jednolitym rynku; uważa, że większa przejrzystość i wymiana danych między operatorami systemowymi a właściwymi organami ma kluczowe znaczenie dla zagwarantowania funkcjonowania regulacji dotyczącej zasady ex ante;

81. podkreśla, że interoperacyjność ma kluczowe znaczenie dla umożliwienia funkcjonowania konkurencyjnego rynku, jak również dla możliwości wyboru użytkowników i dla innowacyjnych usług oraz dla ograniczenia ryzyka efektu uzależnienia użytkowników i konsumentów; wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego poziomu interoperacyjności operatorów systemowych oraz do zbadania różnych technologii oraz otwartych standardów i protokołów, w tym możliwości zastosowania interfejsu technicznego (interfejsu programowania aplikacji);

Nadzór, współpraca i egzekwowanie przepisów

82. uważa, że ze względu na transgraniczny charakter usług cyfrowych skuteczny nadzór i współpraca między państwami członkowskimi, w tym wymiana informacji i najlepszych praktyk, mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia właściwego egzekwowania aktu prawnego o usługach cyfrowych; podkreśla, że niedoskonałe transponowanie, wdrażanie i egzekwowanie przepisów Unii przez państwa członkowskie tworzy nieuzasadnione bariery na jednolitym rynku cyfrowym; wzywa Komisję do zajęcia się nimi w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi;

83. zwraca się do Komisji o dopilnowanie, aby państwa członkowskie wniosły wkład w pracę swoich krajowych organów nadzoru, zapewniając im odpowiednie środki finansowe i zasoby ludzkie oraz uprawnienia wykonawcze, by organy te skutecznie wykonywały swoje funkcje;

84. podkreśla, że współpraca między organami krajowymi, organami innych państw członkowskich, społeczeństwem obywatelskim i organizacjami konsumenckimi ma ogromne znaczenie dla osiągnięcia skutecznego egzekwowania aktu prawnego o usługach cyfrowych; proponuje wzmocnienie zasady kraju pochodzenia przez pogłębienie współpracy między państwami członkowskimi w celu poprawy nadzoru regulacyjnego nad usługami cyfrowymi oraz osiągnięcia skutecznego egzekwowania prawa w sprawach transgranicznych; zachęca państwa członkowskie do gromadzenia i wymiany najlepszych praktyk i danych między krajowymi organami regulacyjnymi oraz do przyznania organom regulacyjnym uprawnień do komunikowania się między sobą w bezpieczny, interoperacyjny sposób;

85. wzywa Komisję do oceny najodpowiedniejszego modelu nadzoru i egzekwowania przepisów dotyczących aktu prawnego o usługach cyfrowych oraz do rozważenia utworzenia systemu hybrydowego, opartego na koordynacji i współpracy organów krajowych i unijnych, w celu skutecznego nadzoru nad egzekwowaniem przepisów i wdrażania aktu prawnego o usługach cyfrowych; uważa, że taki system nadzoru powinien być odpowiedzialny za nadzór, zgodność, monitorowanie i stosowanie aktu prawnego o usługach cyfrowych oraz posiadać dodatkowe uprawnienia do podejmowania inicjatyw transgranicznych i prowadzenia dochodzeń, a także zostać wyposażony w uprawnienia wykonawcze i kontrolne;

86. jest zdania, że w ramach koordynacji UE we współpracy z siecią organów krajowych należy nadać priorytet rozwiązaniu złożonych kwestii transgranicznych;

87. przypomina o znaczeniu ułatwiania wymiany danych nieosobowych i promowania dialogu zainteresowanych stron; i zachęca do utworzenia i utrzymywania europejskiego repozytorium badawczego, aby usprawnić wymianę tych danych z instytucjami publicznymi, badaczami, organizacjami pozarządowymi i uniwersytetami na potrzeby badań; wzywa Komisję do stworzenia tego narzędzia na podstawie istniejących najlepszych praktyk i inicjatyw, takich jak Obserwatorium Gospodarki Platform Internetowych lub Unijne Obserwatorium ds. Łańcucha Bloków;

88. uważa, że Komisja, za pośrednictwem Wspólnego Centrum Badawczego, powinna być uprawniona do udzielania państwom członkowskim, na ich wniosek, fachowej pomocy w zakresie analizy kwestii technologicznych, administracyjnych lub innych kwestii związanych z egzekwowaniem przepisów dotyczących jednolitego rynku cyfrowego; wzywa krajowe organy regulacyjne i Komisję do udzielania dalszych porad i pomocy unijnym MŚP w zakresie przysługujących im praw;

89. zwraca się do Komisji o wzmocnienie i unowocześnienie istniejących unijnych ram prawnych dotyczących pozasądowego rozstrzygania sporów określonych w dyrektywie o handlu elektronicznym, z uwzględnieniem zmian przewidzianych w dyrektywie 2013/11/UE[19], a także postępowań sądowych, aby umożliwić skuteczne egzekwowanie przepisów i dochodzenie roszczeń przez konsumentów; podkreśla potrzebę wspierania konsumentów w korzystaniu z systemu sądownictwa; uważa, że wszelkie rewizje nie powinny osłabiać ochrony prawnej małych przedsiębiorstw i przedsiębiorców, którą zapewniają krajowe systemy prawne;

Kwestie końcowe

90. uznaje, że wszelkie skutki finansowe wymaganego wniosku powinny zostać pokryte z odpowiednich środków budżetowych;

91. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz szczegółowych zaleceń zawartych w załączniku Komisji i Radzie oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

 


 

ZAŁĄCZNIK DO PROJEKTU REZOLUCJI:ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI PROPONOWANEGO WNIOSKU

 

I. ZASADY OGÓLNE

Pakiet aktu prawnego o usługach cyfrowych powinien przyczynić się do wzmocnienia rynku wewnętrznego przez zapewnienie swobodnego przepływu usług cyfrowych i wolności prowadzenia działalności gospodarczej przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów, poprawy w wymiarze praw, zaufania i bezpieczeństwa użytkowników w internecie.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien zagwarantować równe traktowanie działalności gospodarczej prowadzonej w internecie i poza nim oraz ich równe szanse, co w pełni odzwierciedla zasadę, zgodnie z którą „to, co jest nielegalne poza internetem, jest również nielegalne w internecie”, z uwzględnieniem szczególnego charakteru środowiska internetowego.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewnić konsumentom i podmiotom gospodarczym, w szczególności mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, pewność prawa i przejrzystość. Akt prawny o usługach cyfrowych powinien przyczyniać się do wspierania innowacji i usuwania nieuzasadnionych i nieproporcjonalnych barier i ograniczeń w świadczeniu usług cyfrowych.

Przepisy aktu prawnego o usługach cyfrowych powinny pozostawać bez uszczerbku dla szerokich ram podstawowych praw i wolności użytkowników i konsumentów, takich jak ochrona życia prywatnego i danych osobowych, niedyskryminacja, godność, wolność wypowiedzi i prawo do skutecznego środka prawnego.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien opierać się na przepisach mających obecnie zastosowanie do platform internetowych, mianowicie na dyrektywie o handlu elektronicznym i rozporządzeniu regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien przewidywać:

 kompleksowy przegląd dyrektywy o handlu elektronicznym, na podstawie art. 53 ust. 1, art. 62 i 114 TFUE, obejmujący:

 zmienione ramy z jasnymi obowiązkami w odniesieniu do przejrzystości i informacji;

 jasne i szczegółowe procedury i środki związane ze skutecznym zwalczaniem i usuwaniem nielegalnych treści w internecie, w tym zharmonizowany, prawnie wiążący europejski mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści;

 skuteczny nadzór, współpracę oraz proporcjonalne, skuteczne i odstraszające sankcje;

 instrument prawny dotyczący rynku wewnętrznego oparty na art. 114 TFUE, nakładający obowiązki ex ante na duże platformy działające jako strażnicy dostępu w ekosystemie cyfrowym („operatorzy systemowi”), uzupełnione skutecznym instytucjonalnym mechanizmem egzekwowania.

 

II. ZAKRES STOSOWANIA

 

W interesie pewności prawa w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy wyjaśnić, które usługi cyfrowe wchodzą w zakres jego stosowania. Akt prawny o usługach cyfrowych powinien być zgodny z horyzontalnym charakterem dyrektywy o handlu elektronicznym i mieć zastosowanie nie tylko do platform internetowych, lecz także do wszystkich dostawców usług społeczeństwa informacyjnego określonych w prawie Unii.

Należy unikać podejścia uniwersalnego. Konieczne może być wprowadzenie różnych środków w odniesieniu do usług cyfrowych oferowanych w ramach stosunków czysto biznesowych, usług, które mają jedynie ograniczony dostęp do osób trzecich lub ogółu społeczeństwa lub nie mają go wcale, oraz usług, które są skierowane bezpośrednio do konsumentów i ogółu społeczeństwa.

Terytorialny zakres stosowania aktu prawnego o usługach cyfrowych powinien zostać rozszerzony, tak aby obejmował również działalność przedsiębiorstw, usługodawców i podmiotów świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego mających siedzibę w państwach trzecich, jeśli w ramach swojej działalności oferują usługi lub towary konsumentom lub użytkownikom w Unii i do nich skierowane.

Jeżeli po dokonaniu przeglądu Komisja uzna, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy wprowadzić zmiany do załącznika do dyrektywy o handlu elektronicznym w odniesieniu do określonych w nim odstępstw, nie należy zmieniać w szczególności odstępstwa od zobowiązań umownych dotyczących umów konsumenckich.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewnić, aby Unia i państwa członkowskie utrzymywały wysoki poziom ochrony konsumentów oraz aby państwa członkowskie mogły realizować uzasadnione cele leżące w interesie publicznym, jeżeli jest to konieczne, proporcjonalne i zgodne z prawem Unii.

akcie prawnym o usługach cyfrowych należy spójnie określić, jak jego przepisy mają się do innych instrumentów prawnych służących ułatwieniu swobodnego przepływu usług, w celu doprecyzowania systemu prawnego mającego zastosowanie do usług profesjonalnych i nieprofesjonalnych we wszystkich sektorach, w tym działalności związanej z usługami transportowymi i wynajmem krótkoterminowym, w przypadku których potrzebne jest wyjaśnienie.

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy również spójnie wyjaśnić, jak jego przepisy mają się do niedawno przyjętych przepisów dotyczących między innymi blokowania geograficznego, bezpieczeństwa produktów, nadzoru rynku, stosunków między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami, ochrony konsumentów, sprzedaży towarów i dostarczania treści cyfrowych i usług cyfrowych[20] oraz innych zapowiadanych inicjatyw, takich jak ramy regulacyjne dotyczące AI.

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien mieć zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów określonych w innych instrumentach, takich jak RODO, dyrektywa (UE) 2019/790 („dyrektywa w sprawie praw autorskich”) oraz dyrektywa 2010/13/UE („dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych”).

 

III. DEFINICJE

 

W definicjach, które mają być zawarte w akcie prawnym o usługach cyfrowych, należy: 

 wyjaśnić zakres, w jakim nowe usługi cyfrowe, takie jak sieci mediów społecznościowych, usługi gospodarki współpracy, wyszukiwarki internetowe, hotspoty Wi-Fi, reklama internetowa, usługi w chmurze, web hosting, usługi przesyłania wiadomości, sklepy z aplikacjami, porównywarki, usługi oparte na AI, sieci dostarczania treści oraz usługi dotyczące nazw domen, wchodzą w zakres jego stosowania;

 wyjaśnić z jednej strony charakter pośredników usług hostingu treści (tekstu, obrazów, treści wideo lub audio), a z drugiej – komercyjnych internetowych platform handlowych (sprzedających towary, w tym towary z elementami cyfrowymi lub usługi);

 dokonać rozróżnienia pomiędzy działalnością gospodarczą i treściami o charakterze handlowym lub transakcjami za opłatą, zdefiniowanymi przez Trybunał, które obejmują również praktyki reklamowe i marketingowe, z jednej strony, a z drugiej strony – działalnością pozagospodarczą i treściami o charakterze niehandlowym;

 doprecyzować, co wchodzi w zakres definicji „nielegalnych treści”, wyjaśniając, że w zakres definicji nielegalnych treści wchodzi również naruszenie przepisów Unii dotyczących ochrony konsumentów, bezpieczeństwa produktów, oferowanie lub sprzedaż produktów spożywczych, wyrobów tytoniowych, kosmetyków lub leków sfałszowanych, produktów pochodzących z dzikiej fauny lub flory;

 zdefiniować pojęcie „operatora systemowego” przez określenie zestawu jasnych wskaźników, które umożliwią organom regulacyjnym zidentyfikowanie platform o znaczącej pozycji rynkowej działających jako „strażnicy dostępu”, a tym samym odgrywających rolę systemową w gospodarce cyfrowej; wskaźniki te mogłyby obejmować takie czynniki jak to, czy przedsiębiorstwo prowadzi działalność w znacznym stopniu na rynkach wielostronnych lub ma zdolność uzależniania użytkowników i konsumentów od jednego dostawcy, zakres jego sieci (liczbę użytkowników) oraz występowanie efektów sieciowych; bariery wejścia, jego kondycję finansową, możliwość dostępu do danych, gromadzenie i łączenie danych z różnych źródeł; integrację pionową i rolę przedsiębiorstwa jako nieuniknionego partnera oraz znaczenie jego działalności dla dostępu osób trzecich do dostaw i rynków itp.;

 dążyć do skodyfikowania decyzji Trybunału tam, gdzie jest to konieczne, i przy należytym uwzględnieniu wielu różnych aktów prawnych, w których wykorzystano te definicje.

 

IV. OBOWIĄZKI W ZAKRESIE PRZEJRZYSTOŚCI I INFORMACJI

 

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy wprowadzić jasne i proporcjonalne obowiązki w zakresie przejrzystości i informacji; obowiązki te nie powinny tworzyć żadnych odstępstw ani nowych zwolnień od obecnego systemu odpowiedzialności określonego w art. 12, 13 i 14 dyrektywy o handlu elektronicznym i powinny obejmować aspekty opisane poniżej:

1. Ogólne wymagania dotyczące informacji 

Zmienione przepisy dyrektywy o handlu elektronicznym powinny rozszerzyć ogólne wymagania dotyczące informacji o następujące obowiązki:

 należy wzmocnić wymagania dotyczące informacji określone w art. 5, 6 i 10 dyrektywy o handlu elektronicznym;

 w odniesieniu do użytkowników biznesowych należy wprowadzić zasadę „znaj swojego klienta biznesowego” ograniczoną do bezpośrednich stosunków handlowych dostawcy usług hostingowych; dostawcy usług hostingowych powinni porównać dane identyfikacyjne dostarczone przez ich użytkowników biznesowych z bazami danych unijnego VAT-u i bazami danych zawierających numery rejestracyjne i identyfikacyjne przedsiębiorców, gdzie zapisane są numery VAT lub EORI; w przypadku gdy przedsiębiorstwo jest zwolnione z podatku VAT lub rejestracji EORI, należy przedstawić dowód identyfikacji; gdy użytkownik biznesowy działa jako agent innych przedsiębiorstw, powinien się jako taki zadeklarować; dostawcy usług hostingowych powinni zwracać się do swoich użytkowników biznesowych o dopilnowanie, aby wszystkie dostarczone informacje były dokładne i aktualne, z zastrzeżeniem wszelkich zmian, a ponadto dostawcy usług hostingowych nie powinni mieć możliwości świadczenia usług użytkownikom biznesowym, jeżeli informacje te są niekompletne lub jeżeli dostawca usług hostingowych został poinformowany przez właściwe organy, że tożsamość użytkownika biznesowego jest nieprawdziwa, wprowadzająca w błąd lub w inny sposób nieważna;

 środek wykluczenia z usług, o którym mowa powyżej, powinien mieć zastosowanie wyłącznie do umownych relacji biznesowych i powinien pozostawać bez uszczerbku dla praw osób, których dane dotyczą, wynikających z RODO; środek ten powinien pozostawać bez uszczerbku dla ochrony anonimowości w internecie użytkowników innych niż użytkownicy biznesowi; w ramach nowych ogólnych wymagań dotyczących informacji należy rozszerzyć przepisy art. 5, 6 i 10 dyrektywy o handlu elektronicznym, aby dostosować te środki do wymagań dotyczących informacji ustanowionych w niedawno przyjętym prawodawstwie, w szczególności w dyrektywie 93/13/EWG[21] („dyrektywa w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich”), dyrektywie 2011/83/UE[22] („dyrektywa w sprawie praw konsumentów”) oraz rozporządzeniu regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami;

 należy przeprowadzić dalszą aktualizację przepisów art. 5 dyrektywy o handlu elektronicznym, nakładając na dostawców usług cyfrowych obowiązek zapewnienia konsumentom bezpośrednich i skutecznych środków komunikacji, takich jak elektroniczne formularze kontaktowe, chatboty, komunikacja natychmiastowa lub telefoniczne wywołania zwrotne, pod warunkiem że informacje dotyczące tych środków komunikacji są dostępne dla konsumentów w jasny i zrozumiały sposób.

2. Uczciwe postanowienia umowne i ogólne warunki

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy ustanowić minimalne normy dla dostawców usług w celu przyjęcia uczciwych, przystępnych, niedyskryminujących i przejrzystych postanowień umownych i ogólnych warunków zgodnych przynajmniej z następującymi wymaganiami:

 należy sformułować jasne i jednoznaczne postanowienia umowne i ogólne warunki w prostym i zrozumiałym języku;

 w postanowieniach umownych i ogólnych warunkach należy wyraźnie wskazać, co zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym należy rozumieć jako nielegalne treści lub zachowania oraz wyjaśnić konsekwencje prawne, jakie ponoszą użytkownicy za świadome przechowywanie lub zamieszczanie nielegalnych treści;

 należy powiadamiać użytkowników o każdej istotnej zmianie w postanowieniach umownych i ogólnych warunkach, która może mieć wpływ na prawa użytkowników, oraz przedstawić wyjaśnienia w tym zakresie;

 należy zapewnić, aby uprzednio sformułowane standardowe klauzule w postanowieniach umownych i ogólnych warunkach, które nie zostały wcześniej indywidualnie wynegocjowane, w tym w umowach licencyjnych dla użytkowników końcowych, rozpoczynały się od podsumowania opartego na zharmonizowanym wzorze, który zostanie określony przez Komisję;

 należy zapewnić, aby proces anulowania rezerwacji był równie bezproblemowy, jak proces rejestracji (bez stosowania interfejsów typu „dark pattern” czy wywierania innego wpływu na decyzję konsumenta);

 w przypadku stosowania systemów zautomatyzowanych w postanowieniach umownych i warunkach ogólnych należy w sposób jasny i jednoznaczny określić dane wejściowe i docelowe dane wyjściowe zautomatyzowanych systemów oraz główne parametry decydujące o rankingu, a także powody względnego znaczenia tych głównych parametrów w porównaniu z innymi parametrami, przy jednoczesnym zapewnieniu spójności z rozporządzeniem regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami;

 należy zapewnić, aby wymagania dotyczące postanowień umownych i ogólnych warunków były zgodne z wymaganiami dotyczącymi informacji określonymi w prawie Unii oraz je uzupełniały, w tym z wymaganiami określonymi w dyrektywie w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, dyrektywie o nieuczciwych praktykach handlowych, dyrektywie w sprawie praw konsumentów zmienionej dyrektywą (UE) 2019/2161 oraz w RODO.

3. Wymagania w zakresie przejrzystości informacji handlowych

 Zmienione przepisy dyrektywy o handlu elektronicznym powinny wzmacniać obecne wymagania w zakresie przejrzystości informacji handlowych przez ustanowienie zasad uwzględnienia przejrzystości w fazie projektowania i przejrzystości domyślnej.

 Bazując na art. 6 i 7 dyrektywy o handlu elektronicznym, w proponowanych środkach należy ustanowić nowe ramy stosunków między platformami a konsumentami w zakresie przepisów dotyczących przejrzystości w odniesieniu do reklamy w internecie, kierowania cyfrowego, mikrotargetowania, systemów rekomendacji reklam i preferencyjnego traktowania; w środkach tych należy:

- uwzględnić obowiązek ujawniania jasno określonych rodzajów informacji o reklamie internetowej w celu umożliwienia skutecznego prowadzenia audytu i kontroli, np. informacji o tożsamości reklamodawcy oraz o bezpośrednich i pośrednich płatnościach lub wszelkich innych wynagrodzeniach otrzymywanych przez dostawców usług; powinno to również umożliwić konsumentom i organom publicznym zidentyfikowanie, kogo należy pociągnąć do odpowiedzialności w przypadku na przykład reklamy fałszywej lub wprowadzającej w błąd; środki powinny także przyczyniać się do zapewnienia, aby nielegalne działania nie mogły być finansowane za pośrednictwem usług reklamowych;

- dokonać wyraźnego rozróżnienia pomiędzy komercyjną a polityczną reklamą internetową oraz zapewnić przejrzystość kryteriów profilowania grup docelowych i optymalizacji kampanii reklamowych; umożliwić konsumentom w ramach opcji domyślnej uniknięcie śledzenia lub mikrotargetowania oraz wyrażenie zgody na wykorzystanie danych dotyczących zachowania do celów reklamowych, a także zgody na marketing polityczny i reklamy polityczne;

- zapewnić konsumentom dostęp do ich dynamicznych profili marketingowych, tak aby mieli wiedzę o tym, czy i w jakim celu ich aktywność jest śledzona oraz czy informacje, które otrzymują, służą celom reklamowym, a także zagwarantować konsumentom prawo do odwoływania się od decyzji, które naruszają ich prawa;

- zapewnić, aby płatne reklamy lub płatne umieszczanie w rankingu wyników wyszukiwania były określone w sposób jasny, zwięzły i zrozumiały zgodnie z dyrektywą 2005/29/WE zmienioną dyrektywą (UE) 2019/2161;

- zapewnić zgodność z zasadą niedyskryminacji i z minimalnymi wymogami dywersyfikacji oraz określić praktyki stanowiące agresywną reklamę, zachęcając jednocześnie do stosowania przyjaznych dla konsumenta technologii opartych na AI;

- wprowadzić kryteria rozliczalności i uczciwości w odniesieniu do algorytmów stosowanych do reklamy targetowanej i optymalizacji reklamy oraz umożliwić przeprowadzanie przez właściwe organy zewnętrznych kontroli regulacyjnych oraz weryfikacji wyborów dotyczących projektowania algorytmicznego, które obejmują informacje o poszczególnych osobach, bez ryzyka naruszenia prywatności użytkowników i tajemnic handlowych;

- zapewnić dostęp do danych na temat dostarczania reklam oraz informacji o stopniu, w jakim reklamodawcy docierają do odbiorców, jeśli chodzi o miejsce i czas zamieszczania reklam, a także o skuteczność reklam płatnych w porównaniu z reklamami bezpłatnymi.

4. Sztuczna inteligencja i uczenie się maszyn

Zmienione przepisy powinny być zgodne z wymienionymi poniżej zasadami dotyczącymi świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego opartych na AI, korzystających z narzędzi zautomatyzowanego podejmowania decyzji lub narzędzi do uczenia się maszyn, poprzez:

 zapewnienie konsumentom prawa do otrzymywania informacji, jeżeli usługa jest oparta na AI, wykorzystuje narzędzia zautomatyzowanego podejmowania decyzji, narzędzia do uczenia się maszyn lub narzędzia do zautomatyzowanego rozpoznawania treści, oprócz prawa do niepodejmowania decyzji opartej wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu oraz możliwości odmowy, ograniczenia lub personalizacji korzystania z wszelkich funkcji personalizacji opartych na AI, szczególnie w związku z rankingiem usług;

 ustanowienie kompleksowych zasad dotyczących niedyskryminacji i przejrzystości algorytmów i zbiorów danych;

 zapewnienie wyjaśnialności algorytmów właściwym organom, które mogą sprawdzić, w przypadku uzasadnionych podejrzeń, istnienie skrzywienia algorytmicznego;

 zapewnienie indywidualnego nadzoru nad poszczególnymi przypadkami i okresowej oceny ryzyka algorytmów przeprowadzanej przez właściwe organy, jak również kontroli człowieka nad procesem decyzyjnym, w celu zagwarantowania wyższego poziomu ochrony konsumentów; wymogi takie powinny być zgodne z mechanizmami kontroli przez człowieka i obowiązkami w zakresie oceny ryzyka w odniesieniu do automatyzacji usług określonymi w obowiązujących przepisach, takich jak dyrektywa (UE) 2018/958[23] („dyrektywa w sprawie analizy proporcjonalności”), i nie powinny stanowić nieuzasadnionego lub nieproporcjonalnego ograniczenia swobodnego przepływu usług;

 ustanowienie jasnych mechanizmów rozliczalności, odpowiedzialności i dochodzenia roszczeń na potrzeby zaradzania ewentualnym szkodom wynikającym z korzystania z aplikacji AI, narzędzi zautomatyzowanego podejmowania decyzji i narzędzi uczenia się maszyn;

 ustanowienie zasad bezpieczeństwa, uwzględnienia ochrony w fazie projektowania i ochrony domyślnej oraz określenie skutecznych i efektywnych praw i procedur dla podmiotów opracowujących AI w przypadkach, w których algorytmy generują podejmowanie decyzji wrażliwych dotyczących poszczególnych osób, a także właściwe uwzględnienie i wykorzystanie wpływu nadchodzących zmian technologicznych;

 zapewnienie zgodności z wymogami dotyczącymi poufności, prywatności użytkowników i tajemnic handlowych;

 zapewnienie, aby w przypadku gdy technologie oparte na AI wprowadzone w miejscu pracy mają bezpośredni wpływ na warunki zatrudnienia pracowników korzystających z usług cyfrowych, konieczne było kompleksowe informowanie pracowników.

5. Kary 

Przestrzeganie tych przepisów należy wzmocnić skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami, w tym nakładaniem proporcjonalnych grzywien.

V. ŚRODKI ZWIĄZANE ZE ZWALCZANIEM NIELEGALNYCH TREŚCI W INTERNECIE

 

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewniać jasność i wytyczne dotyczące sposobu zwalczania przez pośredników internetowych nielegalnych treści w internecie. W zmienionych przepisach dyrektywy o handlu elektronicznym należy:

 

 wyjaśnić, że jakiekolwiek usunięcie nielegalnych treści lub uniemożliwienie dostępu do nich nie powinno naruszać praw podstawowych i prawnie uzasadnionych interesów użytkowników i konsumentów oraz że legalne treści powinny pozostać w internecie;

 ulepszyć ramy prawe, uwzględniając centralną rolę pośredników internetowych i internetu w ułatwianiu prowadzenia debaty publicznej i swobodnego rozpowszechniania faktów, opinii i pomysłów;

 zachować podstawową zasadę prawną, zgodnie z którą pośrednicy internetowi nie powinni ponosić bezpośredniej odpowiedzialności za działania swoich użytkowników oraz mogą kontynuować moderowanie treści na sprawiedliwych, dostępnych, niedyskryminujących i przejrzystych zasadach i warunkach świadczenia usług;

 wyjaśnić, że decyzja podjęta przez pośredników internetowych odnośnie do tego, czy treści zamieszczone przez użytkowników są legalne, powinna mieć charakter tymczasowy i pośrednicy internetowi nie powinni ponosić za nią odpowiedzialności, ponieważ tylko sądy powszechne powinny ostatecznie zdecydować, co jest nielegalną treścią;

 zapewnić, aby zdolność państw członkowskich do decydowania, które treści są niezgodne z prawem krajowym, nie została naruszona;

 zapewnić proporcjonalność, skuteczność i adekwatność środków, do których przyjęcia wzywa się pośredników internetowych, w celu skutecznego zwalczania nielegalnych treści w internecie;

 dostosować surowość środków, które dostawcy usług muszą przedsięwziąć, do powagi naruszenia;

 zapewnić, aby zablokowanie dostępu do nielegalnych treści i ich usunięcie nie wymagało zablokowania dostępu do całej platformy i usług, których pozostałe treści są legalne;

 wprowadzić nową przejrzystość i niezależny nadzór w odniesieniu do procedur moderowania treści i narzędzi związanych z usuwaniem nielegalnych treści w internecie; takim systemom i procedurom powinny towarzyszyć solidne zabezpieczenia w zakresie przejrzystości i rozliczalności, oraz powinny one być dostępne do celów kontroli i badań przeprowadzanych przez właściwe organy.

 

1. Mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści 

 

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy ustanowić zharmonizowany i możliwy do wyegzekwowania na drodze prawnej mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści oparty na zbiorze jasnych procesów i dokładnych ram czasowych w odniesieniu do każdego etapu procedury zgłaszania i usuwania nielegalnych treści. Ten mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści powinien:

 

 mieć zastosowanie do nielegalnych treści lub zachowań w internecie;

 zawierać rozróżnienie poszczególnych rodzaje dostawców, sektorów lub nielegalnych treści i wagę naruszenia;

 zawierać łatwo dostępne, niezawodne i przyjazne dla użytkownika procedury dostosowane do rodzaju treści;

 umożliwiać użytkownikom łatwe zgłaszanie pośrednikom internetowym drogą elektroniczną potencjalnie nielegalnych treści lub zachowań w internecie;

 zawierać zrozumiałe wyjaśnienia istniejących pojęć i procesów takich jak „niezwłoczne podjęcie działań”, „faktyczna wiedza i świadomość”, „ukierunkowane działania”, „formaty zawiadomień” oraz „zasadność zawiadomień”;

 gwarantować, że zawiadomienia nie spowodują automatycznego powstania odpowiedzialności prawnej ani nie będą stanowić podstawy do nałożenia wymogu usunięcia określonych treści lub wymogu oceny legalności; 

 zawierać wymóg, aby zawiadomienia były wystarczająco precyzyjne i odpowiednio uzasadnione, aby dostawcy usług, którzy je otrzymają, mogli z należytą starannością podjąć świadomą decyzję w odniesieniu do skutków, jakie będzie miało zawiadomienie, oraz określać wymogi konieczne do zapewnienia, aby zawiadomienia zawierały wszystkie informacje niezbędne do szybkiego usuwania nielegalnych treści;

 zawiadomienia powinny zawierać lokalizację (adres URL i znacznik czasu, w stosownych przypadkach) danej treści, co do której istnieje domniemanie niezgodności z prawem, wskazanie godziny i daty popełnienia domniemanego nadużycia, podaną przyczynę wniosku, w tym wyjaśnienie przyczyn, dla których podmiot zawiadamiający uważa dane treści za nielegalne, a także w stosownych przypadkach, w zależności od rodzaju treści, dodatkowe dowody na poparcie wniosku oraz deklarację dobrej wiary, że podane informacje są dokładne;

 podmioty zawiadamiające powinny mieć możliwość podania w zawiadomieniu swoich danych kontaktowych, lecz nie należy tego od nich wymagać; w przypadku podjęcia takiej decyzji należy zapewnić ich anonimowość wobec dostawcy treści; jeśli nie podano danych kontaktowych, można użyć adresu IP lub innego odpowiednika; anonimowe zawiadomienia nie powinny być dozwolone, gdy dotyczą naruszenia dóbr osobistych lub praw własności intelektualnej;

 ustanawiać zabezpieczenia mające na celu zapobieganie nadużyciom ze strony użytkowników, którzy systematycznie i wielokrotnie oraz w złej wierze wysyłają nieuzasadnione i niewłaściwe zawiadomienia;

 nakładać na pośredników internetowych obowiązek weryfikacji zgłaszanych treści oraz terminowego przekazywania podmiotowi zawiadamiającemu i podmiotowi zamieszczającemu treści odpowiedzi wraz z uzasadnioną decyzją; taki wymóg udzielenia odpowiedzi powinien obejmować informacje na temat uzasadnienia decyzji, sposobu jej podjęcia, tego, czy została ona podjęta przez człowieka, czy przez narzędzie służące do zautomatyzowanego podejmowania decyzji, oraz możliwości odwołania się od decyzji przez każdą ze stron do pośrednika, sądu lub innego podmiotu;

 zapewniać informacje i środki odwoławcze od decyzji w postaci zgłoszenia sprzeciwu, w tym w przypadku gdy treści usunięto przy użyciu rozwiązań zautomatyzowanych, chyba że takie zgłoszenie sprzeciwu kolidowałoby z dochodzeniem prowadzonym przez organy ścigania;

 zapewnić, aby nakazy sądowe wydane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie pochodzenia pośrednika internetowego nie były rozpatrywane w ramach mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści.

Mechanizm zgłaszania i usuwania nielegalnych treści przewidziany w akcie prawnym o usługach cyfrowych powinien być wiążący jedynie w odniesieniu do nielegalnych treści. Nie powinno to jednak uniemożliwiać pośrednikom internetowym przyjęcia podobnego mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści w odniesieniu do innych treści.

 

2. Pozasądowe rozstrzyganie sporów związane z mechanizmami zgłaszania i usuwania nielegalnych treści

 Decyzja pośrednika internetowego o podjęciu lub niepodjęciu działań w związku z treściami oznaczonymi jako nielegalne powinna zawierać jasne uzasadnienie działań podjętych w odniesieniu do tych konkretnych treści. Podmiot zawiadamiający powinien otrzymać potwierdzenie odbioru oraz wiadomość na temat działań następczych w odniesieniu do zawiadomienia.

 Dostawców treści oznaczonych jako nielegalne należy niezwłocznie informować o zawiadomieniu i, w stosownych przypadkach, o powodach usunięcia, zawieszenia lub zablokowania dostępu do treści; wszystkie strony powinny być należycie poinformowane o wszystkich istniejących dostępnych opcjach prawnych i mechanizmach odwołania się od tej decyzji.

 Wszystkie zainteresowane strony powinny mieć prawo do zakwestionowania decyzji za pomocą zgłoszenia sprzeciwu, co powinno podlegać jasnym wymogom i wymagać uzasadnienia; zainteresowane strony powinny mieć również możliwość odwołania się do pozasądowych mechanizmów rozstrzygania sporów.

 Prawo do otrzymania zawiadomienia i prawo do zgłoszenia sprzeciwu przez użytkownika przed podjęciem decyzji o usunięciu treści może być ograniczone lub uchylone tylko w przypadku, gdy:

a) występuje krajowy wymóg prawny, aby pośrednicy internetowi całkowicie zakończyli świadczenie usług pośrednictwa internetowego na rzecz danego użytkownika w sposób, który nie pozwala mu na stosowanie mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści lub

b) zawiadomienie lub zgłoszenie sprzeciwu utrudniłoby toczące się postępowanie przygotowawcze, które wymaga zachowania w tajemnicy decyzji o zawieszeniu lub usunięciu dostępu do treści.

 Należy zmienić przepisy art. 17 dyrektywy o handlu elektronicznym w celu zapewnienia, aby niezależne mechanizmy pozasądowego rozstrzygania sporów zostały wprowadzone i były dostępne dla użytkowników w przypadku sporów dotyczących uniemożliwienia dostępu do utworów lub innych treści przez nich zamieszczonych lub usunięcia takich utworów lub treści.

 Mechanizm pozasądowego rozstrzygania sporów powinien spełniać określone standardy, w szczególności w zakresie sprawiedliwości proceduralnej, niezależności, bezstronności, przejrzystości i efektywności; takie mechanizmy muszą umożliwiać bezstronne rozwiązywanie sporów i nie mogą pozbawiać użytkownika ochrony prawnej zapewnianej przez prawo krajowe, z zastrzeżeniem praw użytkowników do korzystania ze skutecznych środków prawnych.

 Jeżeli w wyniku odwołania i zgłoszenia sprzeciwu okaże się, że zgłoszone działania lub informacje nie są nielegalne, pośrednik internetowy powinien bez zbędnej zwłoki przywrócić usunięte lub zawieszone treści lub umożliwić ponowne wysłanie ich przez użytkownika.

 Przy przekazywaniu, zakwestionowaniu lub otrzymaniu zawiadomienia wszystkie zainteresowane strony powinny być informowane zarówno o możliwości skorzystania z alternatywnego mechanizmu rozstrzygania sporów, jak i o prawie do odwołania się do właściwego sądu krajowego.

 Mechanizmy pozasądowego rozstrzygania sporów nie powinny w żaden sposób wpływać na prawa zainteresowanych stron do wszczęcia postępowania sądowego.

 

3. Przejrzystość mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści

Mechanizmy zgłaszania i usuwania nielegalnych treści powinny być przejrzyste i ogólnodostępne; w tym celu pośrednicy internetowi powinni być zobowiązani do publikowania sprawozdań rocznych, które powinny zostać znormalizowane i zawierać informacje dotyczące:

 liczby wszystkich zawiadomień otrzymanych w ramach mechanizmu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści oraz rodzajów treści, których te zawiadomienia dotyczą;

 średniego czasu odpowiedzi w zależności od rodzaju treści;

 liczby błędnych usunięć;

 rodzaju podmiotów, które przekazały zawiadomienia (osoby prywatne, organizacje, korporacje, zaufane podmioty sygnalizujące itp.), oraz łącznej liczby ich zawiadomień;

 informacji o charakterze nielegalności treści lub rodzaju naruszenia, z powodu którego treści te zostały usunięte;

 liczby odwołań otrzymanych przez pośredników internetowych oraz sposobu, w jaki zostały one rozpatrzone;

 opisu modelu moderacji treści stosowanego przez pośrednika usług hostingowych, a także wszelkich zautomatyzowanych narzędzi, w tym istotnych informacji o zastosowanej logice;

 środków stosowanych w odniesieniu do podmiotów wielokrotnie dopuszczających się wykroczeń, aby zapewnić skuteczność tych środków w zwalczaniu takich systemowych nadużyć.

 

Obowiązek publikacji i wymagana szczegółowość tego sprawozdania powinny obejmować wielkość lub skalę działalności pośredników internetowych oraz to, czy dysponują oni jedynie ograniczonymi zasobami i ograniczoną wiedzą fachową. Mikroprzedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa typu start-up powinny być zobowiązane do aktualizacji tego sprawozdania tylko w przypadku, gdy w ciągu roku nastąpiła znaczna zmiana.

Pośrednicy internetowi powinni także publikować informacje o stosowanych przez nich procedurach i ramach czasowych interwencji zainteresowanych stron, w tym o terminie, w jakim podmiot zamieszczający treści może zgłosić sprzeciw, terminie, w jakim pośrednik informuje obie strony o wyniku procedury, oraz terminie stosowania poszczególnych form odwołań od wszelkich decyzji.

4. Zasady „bezpiecznej przystani” określone w art. 12, 13 i 14 dyrektywy o handlu elektronicznym 

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien chronić i utrzymać obecne ograniczone zwolnienia od odpowiedzialności w odniesieniu do dostawców usług społeczeństwa informacyjnego (pośredników internetowych), przewidziane w art. 12, 13 i 14 dyrektywy o handlu elektronicznym.

5. Aktywni i pasywni dostawcy usług hostingowych

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy utrzymać odstępstwa dla pośredników odgrywających neutralną i pasywną rolę oraz rozwiązać problem braku pewności prawa w odniesieniu do pojęcia „aktywnej roli” poprzez skodyfikowanie orzecznictwa Trybunału w tej sprawie. Należy w nim także wyjaśnić, że dostawcy usług hostingowych odgrywają aktywną rolę, jeśli tworzą treści lub mają do pewnego stopnia wpływ na nielegalność treści, albo jeśli jest to równoznaczne z przyjęciem treści osób trzecich jako własnych, według oceny przeciętnego użytkownika lub konsumenta.

Akt ten powinien zapewniać, aby dobrowolne środki podejmowane przez pośredników internetowych w celu zwalczania nielegalnych treści nie prowadziły do uznania tychże pośredników za podmioty odgrywające aktywną rolę, wyłącznie na podstawie tych środków. Wdrażaniu wszelkich takich środków powinny jednak towarzyszyć odpowiednie zabezpieczenia, a praktyki w zakresie moderacji treści powinny być sprawiedliwe, dostępne, niedyskryminujące i przejrzyste.

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy utrzymać zwolnienia od odpowiedzialności dostawców świadczących usługi zaplecza i usługi w zakresie infrastruktury, którzy nie są stroną stosunków umownych między pośrednikami internetowymi a ich klientami i jedynie wykonują decyzje pośredników internetowych lub ich klientów.

6. Zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru – art. 15 dyrektywy o handlu elektronicznym

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy utrzymać zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru określony w art. 15 dyrektywy o handlu elektronicznym. Pośrednicy internetowi nie powinni podlegać ogólnym obowiązkom w zakresie nadzoru.

VI. INTERNETOWE PLATFORMY HANDLOWE 

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy przedstawić nowe konkretne przepisy dotyczące internetowych platform handlowych w odniesieniu do sprzedaży, promowania lub dostarczania konsumentom produktów i usług przez internet.

Te nowe przepisy powinny:

 być spójne ze zmianą dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów oraz uzupełniać ją;

 obejmować wszystkie podmioty, które oferują usługi lub produkty konsumentom w Unii, w tym podmioty mające one siedzibę poza terytorium Unii;

 zawierać rozróżnienie między internetowymi platformami handlowymi a innymi rodzajami dostawców usług, w tym innymi pomocniczymi usługami pośrednictwa w ramach działalności tego samego przedsiębiorstwa; jeżeli jedna z usług świadczonych przez przedsiębiorstwo spełnia kryteria niezbędne do uznania jej za platformę handlową, przepisy powinny mieć w pełni zastosowanie do tej części przedsiębiorstwa niezależnie od jego struktury wewnętrznej;

 zapewniać, aby na internetowych platformach handlowych jasno określano, z którego państwa sprzedawane są produkty lub dostarczane są usługi, niezależnie od tego, czy są one dostarczane lub sprzedawane przez tę platformę handlową, osobę trzecią czy sprzedawcę mającego siedzibę w Unii lub poza jej terytorium;

 zapewniać, aby internetowe platformy handlowe szybko usuwały wszelkie znane wprowadzające w błąd informacje podane przez dostawcę, w tym dorozumiane wprowadzające w błąd gwarancje i oświadczenia złożone przez dostawcę;

 zapewniać, aby internetowe platformy handlowe oferujące profesjonalne usługi wskazywały, kiedy dany zawód jest regulowany w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE, aby umożliwić konsumentom zarówno dokonanie świadomego wyboru, jak i sprawdzenie, w razie konieczności, we właściwym organie, czy dany zawód spełnia wymogi dotyczące konkretnych kwalifikacji zawodowych;

 zapewniać przejrzystość i rozliczalność internetowych platform handlowych oraz współpracować z właściwymi organami państw członkowskich w celu zidentyfikowania poważnych zagrożeń związanych z produktami niebezpiecznymi oraz w celu ostrzegania ich, gdy tylko dowiedzą się o takich produktach na swoich platformach;

 zapewniać, aby internetowe platformy handlowe korzystały z unijnego systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych produktach nieżywnościowych (RAPEX) i przeprowadzały wyrywkowe kontrole produktów wycofanych z rynku i niebezpiecznych oraz, w miarę możliwości, podejmowały odpowiednie działania w odniesieniu do danych produktów;

 zapewniać wprowadzenie obowiązku wycofania produktów z platformy handlowej niezwłocznie i w ciągu maksymalnie dwóch dni roboczych od otrzymania zawiadomienia w przypadku uznania produktów za niebezpieczne lub podrobione przez unijne systemy wczesnego ostrzegania, krajowe organy nadzoru rynku, organy celne lub organy ochrony konsumentów;

 zapewniać obowiązek poinformowania konsumentów przez internetowe platformy handlowe o usunięciu zakupionego przez nich produktu z platformy po otrzymaniu zawiadomienia o jego niezgodności z unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów i ochrony konsumentów; ponadto internetowe platformy handlowe powinny informować konsumentów o wszelkich problemach związanych z bezpieczeństwem oraz o wszelkich działaniach koniecznych do zapewnienia skutecznego wycofania produktu;

 zagwarantować, aby internetowe platformy handlowe wprowadziły środki mające na celu zwalczanie oferujących niebezpieczne produkty podmiotów wielokrotnie dopuszczających się wykroczeń, we współpracy z władzami, zgodnie z rozporządzeniem regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami, oraz aby przyjęły środki mające na celu zapobieganie ponownemu pojawieniu się niebezpiecznych produktów, które zostały już usunięte;

 ewentualnie przewidywać zobowiązanie dostawców, którzy mają siedzibę w państwie trzecim, do założenia oddziału w Unii lub wyznaczenia przedstawiciela prawnego mającego siedzibę w Unii, który może być pociągnięty do odpowiedzialności za sprzedaż europejskim konsumentom produktów, które nie są zgodne z unijnymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa;

 rozwiązać kwestię odpowiedzialności internetowych platform handlowych za szkody wyrządzone konsumentom oraz za niepodjęcie odpowiednich działań w celu usunięcia nielegalnych produktów po uzyskaniu faktycznej wiedzy o takich nielegalnych produktach;

 zawierać rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności internetowych platform handlowych, w przypadku gdy platformy te mają dominujący wpływ na dostawców i istotne elementy transakcji gospodarczych, takie jak sposoby płatności, ceny, domyślne warunki lub postępowanie mające na celu ułatwienie sprzedaży towarów konsumentowi na rynku unijnym, a do odpowiedzialności nie można pociągnąć żadnego producenta, importera ani dystrybutora mającego siedzibę w Unii;

 zawierać rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności internetowych platform handlowych, w przypadku gdy internetowa platforma handlowa nie poinformowała konsumenta, że faktycznym dostawcą towarów lub usług jest osoba trzecia, co powoduje powstanie odpowiedzialności umownej platformy handlowej wobec konsumenta; należy również rozważyć odpowiedzialność w przypadku, gdy platforma handlowa świadomie przekazuje wprowadzające w błąd informacje;

 zagwarantować, aby internetowe platformy handlowe miały prawo do dochodzenia roszczeń wobec dostawcy lub producenta, który zawinił;

 zawierać rozważenie możliwości rozszerzenia zobowiązania, które podjęli niektórzy sprzedawcy detaliczni z sektora handlu elektronicznego i Komisja, do szybszego wycofywania ze sprzedaży produktów niebezpiecznych lub podrobionych w ramach, odpowiednio, systemu dobrowolnych zobowiązań do zapewnienia bezpieczeństwa produktów noszącego nazwę „Product Safety Pledge” i Protokołu ustaleń w sprawie sprzedaży podrobionych towarów w internecie oraz wskazać, które z tych zobowiązań mogłyby stać się obowiązkowe.

 

VII. REGULACJA EX ANTE OPERATORÓW SYSTEMOWYCH

W ramach aktu prawnego o usługach cyfrowych należy przedłożyć wniosek dotyczący nowego odrębnego instrumentu mającego na celu zapewnienie, aby rola systemowa konkretnych platform internetowych nie zagrażała rynkowi wewnętrznemu przez nieuczciwe wykluczenie innowacyjnych nowych podmiotów, w tym MŚP, przedsiębiorców i przedsiębiorstw typu start-up, i tym samym nie ograniczała wyboru konsumenta.

W tym celu w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy w szczególności:

 ustanowić mechanizm ex ante służący zapobieganiu niedoskonałościom rynku powodowanym przez „operatorów systemowych” w świecie cyfrowym (zamiast jedynie ich rekompensowaniu), oparty na rozporządzeniu regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami; taki mechanizm powinien umożliwiać organom regulacyjnym nakładanie na tych operatorów systemowych środków zaradczych w celu usunięcia niedoskonałości rynku bez stwierdzania naruszenia przepisów dotyczących konkurencji;

 upoważnić organy regulacyjne do nakładania proporcjonalnych i ściśle określonych środków zaradczych na te przedsiębiorstwa, które zostały uznane za „operatorów systemowych”, na podstawie kryteriów określonych w akcie prawnym o usługach cyfrowych i zamkniętego wykazu działań pozytywnych i negatywnych, do których przestrzegania przedsiębiorstwa te są zobowiązane lub w które nie mogą się angażować; w ocenie skutków Komisja powinna zawrzeć dokładną analizę poszczególnych problemów zaobserwowanych dotychczas na rynku, w tym:

 – braku interoperacyjności i odpowiednich narzędzi, danych, kwalifikacji i zasobów operatorów systemowych, które umożliwiłyby konsumentom zmianę platformy cyfrowej lub ekosystemu internetowego, lub przyłączenie się i interoperacyjność między nimi;

 – systematycznego preferencyjnego wyświetlania, pozwalającego operatorom systemowym na lepszą widoczność świadczonych przez nich usług pochodnych;

 – wykorzystywania obwiedni danych w celu rozszerzenia pozycji rynkowej z jednego rynku na rynki pokrewne, przyznawania preferencji swoim produktom i usługom oraz angażowania się w praktyki, których celem jest uzależnienie konsumentów od jednego dostawcy;

 – powszechnej praktyki polegającej na zakazaniu użytkownikom biznesowym będącym osobami trzecimi kierowania konsumentów na ich własną stronę internetową poprzez nakładanie klauzul umownych;

 – braku przejrzystości systemów rekomendacji używanych przez operatorów systemowych, w tym przepisów i kryteriów dotyczących funkcjonowania takich systemów;

 zapewnić operatorom systemowym możliwości wykazania, że dane zachowanie jest uzasadnione;

 wyjaśnić, że niektóre regulacyjne środki zaradcze, takie jak obowiązki przejrzystości sposobu prowadzenia działalności, w szczególności gromadzenia i wykorzystania danych, a także zakaz angażowania się „operatorów systemowych” w jakiekolwiek praktyki mające na celu utrudnienie konsumentom zmiany dostawcy lub korzystania z usług różnych dostawców, lub inne formy nieuzasadnionej dyskryminacji, które wykluczają inne przedsiębiorstwa lub działają na ich niekorzyść, powinny zostać nałożone na wszystkich „operatorów systemowych”;

 uprawnić organy regulacyjne do przyjmowania środków tymczasowych oraz do nakładania kar na „operatorów systemowych”, którzy nie przestrzegają różnych nałożonych na nich obowiązków regulacyjnych;

 zastrzec uprawnienia Komisji do ostatecznego decydowania, czy dostawca usług społeczeństwa informacyjnego jest „operatorem systemowym” na podstawie warunków określonych w mechanizmie ex ante;

 umożliwić użytkownikom „operatorów systemowych” otrzymywanie informacji, dezaktywację i możliwość skutecznej kontroli i decydowania o tym, jakie treści chcą widzieć; użytkownicy powinni także być odpowiednio informowani o wszystkich powodach sugerowania im konkretnych treści;

 zapewnić poszanowanie praw, obowiązków i zasad RODO, w tym minimalizacji danych, ograniczenia celu, uwzględnienia ochrony danych w fazie projektowania i domyślnej ochrony danych oraz podstaw prawnych przetwarzania;

 zapewnić odpowiedni poziom interoperacyjności wymagający od „operatorów systemowych” dzielenia się odpowiednimi narzędziami, danymi, wiedzą fachową i zasobami w celu ograniczenia ryzyka uzależnienia użytkowników i konsumentów od jednego dostawcy i sztucznego związania użytkowników z jednym operatorem systemowym bez realnej możliwości zmiany platformy cyfrowej lub ekosystemu internetowego ani zachęty do takiej zmiany w ramach tych środków; Komisja powinna zbadać różne technologie oraz otwarte standardy i protokoły, w tym możliwość zastosowania interfejsu technicznego (interfejsu programowania aplikacji), który umożliwia użytkownikom konkurencyjnych platform połączenie z operatorami systemowymi i wymianę informacji z nimi; operatorzy systemowi nie mogą wykorzystywać w celach komercyjnych żadnych danych otrzymanych od stron trzecich podczas działań w zakresie interoperacyjności do celów innych niż umożliwienie tych działań; obowiązki w zakresie interoperacyjności nie powinny ograniczać, utrudniać ani opóźniać zdolności pośredników do usuwania luk;

 zapewnić, aby nowy mechanizm ex ante pozostawał bez uszczerbku dla stosowania zasad konkurencji, w tym w zakresie przyznawania sobie preferencji i ogólnej integracji pionowej, oraz zapewnić całkowitą niezależność obu narzędzi politycznych.

VIII. NADZÓR, WSPÓŁPRACA I EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW

Akt prawny o usługach cyfrowych powinien ulepszyć nadzór i egzekwowanie obowiązujących przepisów i wzmocnić klauzulę dotyczącą rynku wewnętrznego jako podstawę jednolitego rynku cyfrowego przez uzupełnienie jej nowym mechanizmem współpracy mającym na celu poprawę wymiany informacji, współpracy, wzajemnego zaufania i, na żądanie, wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi, w szczególności między organami w państwie pochodzenia, w którym dostawca usług ma siedzibę, a organami państwa przyjmującego, w którym dostawca oferuje swoje usługi.

Komisja powinna przeprowadzić gruntowną ocenę skutków, aby ocenić najodpowiedniejszy model nadzoru i egzekwowania przepisów w odniesieniu do aktu prawnego o usługach cyfrowych, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad pomocniczości i proporcjonalności.

W ocenie skutków Komisja powinna przyjrzeć się istniejącym modelom, takim jak sieć współpracy w zakresie ochrony konsumentów, europejska grupa regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA), Europejska Rada Ochrony Danych (EROD) i Europejska Sieć Konkurencji, i rozważyć przyjęcie hybrydowego systemu nadzoru.

Ten hybrydowy system nadzoru, oparty na koordynacji UE we współpracy z siecią organów krajowych, powinien poprawić monitorowanie i stosowanie aktu prawnego o usługach cyfrowych, egzekwowanie przestrzegania przepisów, w tym egzekwowanie grzywien regulacyjnych, innych sankcji lub środków, a także powinien być w stanie przeprowadzać audyty pośredników i platform. Powinien również rozstrzygać, w razie potrzeby, spory transgraniczne między organami krajowymi, rozwiązywać złożone problemy transgraniczne, udzielać porad i wskazówek oraz zatwierdzać ogólnounijne kodeksy i decyzje, a także, wraz z organami krajowymi, mieć możliwość podejmowania inicjatyw i wszczynania dochodzeń w kwestiach transgranicznych. Ostateczny nadzór nad obowiązkami państw członkowskich powinien pozostać w gestii Komisji.

 

Komisja powinna składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz, wraz z organami krajowymi, prowadzić publiczną tablicę wyników platform zawierającą istotne informacje na temat zgodności z aktem prawnym o usługach cyfrowych. Komisja powinna ułatwiać i wspierać tworzenie i utrzymywanie europejskiego repozytorium badawczego w celu usprawnienia wymiany danych z instytucjami publicznymi, badaczami, organizacjami pozarządowymi i uniwersytetami na potrzeby badań.

W akcie prawnym o usługach cyfrowych należy również wprowadzić do art. 16 dyrektywy o handlu elektronicznym nowe elementy egzekwowania przepisów w odniesieniu do samoregulacji.

 


 

UZASADNIENIE

 

Ważne jest uznanie zasadniczej roli dyrektywy o handlu elektronicznym w pobudzaniu handlu elektronicznego w Europie. Od jej przyjęcia w 2000 r. dyrektywa ta stała się podstawą jednolitego rynku cyfrowego, który ze względu na postępującą cyfryzację gospodarki i społeczeństwa powinien obecnie stanowić fundament całego projektu rynku wewnętrznego.

 

Dwadzieścia lat później pojawiły się jednak nowe możliwości i wyzwania gospodarcze. Aby zaradzić istniejącej niepewności i sprostać wyzwaniom, przyjęto nowe przepisy dotyczące świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego. Również wiele nowych usług cyfrowych wyewoluowało poza istniejące ramy prawne UE mimo podejmowanych przez Trybunał Sprawiedliwości prób zlikwidowania niektórych z obecnych luk prawnych.

 

W kontekście zobowiązania Komisji do przedstawienia nowego pakietu dotyczącego aktu prawnego o usługach cyfrowych celem niniejszego sprawozdania jest dostarczenie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów Parlamentu Europejskiego wskazówek odnośnie do reformy dyrektywy o handlu elektronicznym oraz konkretnych zaleceń dotyczących krytycznych elementów takiej reformy, jak również ewentualnego zakresu stosowania i zawartości przyszłego aktu prawnego o usługach cyfrowych, zapowiedzianego przez Komisję w komunikacie w sprawie strategii cyfrowej z lutego 2020 r.

 

Sprawozdawca starał się przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami w możliwie największym zakresie i w sposób jak najbardziej przejrzysty w celu zapewnienia, aby sprawozdanie dotyczyło rzeczywistych problemów, przy jednoczesnym ograniczeniu zbędnych, niezamierzonych konsekwencji.

 

Sprawozdawca zaleca utrzymanie zasad leżących u podstaw handlu elektronicznego wszędzie tam, gdzie nie ma wystarczających dowodów uzasadniających ich zmianę, jak klauzula dotycząca rynku wewnętrznego i zwolnienie od odpowiedzialności za nielegalne treści w internecie w odniesieniu do niektórych platform i pod pewnymi warunkami.

 

Biorąc jednak pod uwagę rosnące znaczenie platform internetowych oraz w wyniku wymiany poglądów z ekspertami i zainteresowanymi stronami, sprawozdawca dostrzega potrzebę zapewnienia lepszej ochrony konsumentów i zareagowania na ryzyko wynikające z fragmentacji jednolitego rynku cyfrowego.

 

Na podstawie oceny dyrektywy o handlu elektronicznym przeprowadzonej przez sprawozdawcę proponuje on pewne ulepszenia dyrektywy i przedstawia konkretne sugestie dotyczące przyszłych przepisów aktu prawnego o usługach cyfrowych. Zalecenia przedstawiono w postaci szeregu głównych części składowych. 

 

Zasady ogólne

Sprawozdawca proponuje zastosować podejście polegające na oparciu aktu prawnego o usługach cyfrowych na przepisach mających obecnie zastosowanie do usług cyfrowych, mianowicie na dyrektywie o handlu elektronicznym i rozporządzeniu regulującym stosunki między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami.

 

Jest również zdania, że główne zasady dyrektywy o handlu elektronicznym, takie jak klauzula dotycząca rynku wewnętrznego, swoboda przedsiębiorczości i zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru, należy uzupełnić zasadą „to, co jest nielegalne poza internetem, jest również nielegalne w internecie”, a także zasadami ochrony konsumentów i bezpieczeństwa użytkowników.

 

Zakres stosowania 

Sprawozdawca proponuje, by akt prawny o usługach cyfrowych obejmował wszystkie usługi cyfrowe, a nie skupiał się wyłącznie na platformach internetowych. Powinien on obejmować również przedsiębiorstwa, które nie posiadają siedziby na terytorium UE, lecz świadczą swoje usługi konsumentom w UE.

 

Definicje 

Definicje określające zakres stosowania dyrektywy o handlu elektronicznym okazały się solidne w dłuższej perspektywie i mają zastosowanie do różnych cyfrowych modeli biznesowych. Potrzebna jest jednak pewna jasność w odniesieniu do nowych usług cyfrowych i sprawozdawca proponuje wyjaśnić istniejące definicje w dyrektywie o handlu elektronicznym i w razie konieczności wprowadzić nowe elementy, aby zlikwidować istniejące luki.

 

Obowiązki służące zapewnieniu należytej staranności 

Sprawozdawca proponuje wprowadzenie w akcie prawnym o usługach cyfrowych jasnych obowiązków w zakresie przejrzystości i informacji służących zapewnieniu należytej staranności. Nowe elementy powinny poprawić ogólne wymagania w zakresie informacji, wprowadzić uczciwe postanowienia umowne i ogólne warunki, a także wzmocnić wymagania w zakresie przejrzystości informacji handlowych. Środki te należy wzmocnić skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi karami.

 

Sztuczna inteligencja

Sprawozdawca uważa, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy w odpowiedni sposób uwzględnić kwestie związane z usługami opartymi na AI, takie jak przejrzystość, rozliczalność, ocena ryzyka i odpowiedzialność, aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów.

 

Zwalczanie nielegalnych treści w internecie 

Sprawozdawca uważa, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewniać jasność i wytyczne w odniesieniu do zwalczania nielegalnych treści w internecie. 

 

Biorąc pod uwagę sukces logiki zasady „bezpiecznej przystani” pod względem odpowiedzialności platform cyfrowych ujętej obecnie w dyrektywie o handlu elektronicznym (art. 12–14: zwykły przekaz, caching i hosting), jak również art. 15, należy ją utrzymać. Aby zwiększyć skuteczność przepisów, w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy ująć kompletne ramy procesu zgłaszania i usuwania nielegalnych treści wraz ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi wymiany zgłoszeń i ich oceny. 

 

Sprawozdawca poparł to podejście i opracował szczegółowe zalecenia dotyczące dokładnych praw, obowiązków, procesów i terminów w odniesieniu do każdego etapu procedury zgłaszania i usuwania nielegalnych treści. 

 

Ponadto sprawozdawca uważa, że bardziej jednolite podejście na szczeblu europejskim, uwzględniające różne rodzaje treści, zwiększy skuteczność zwalczania nielegalnych treści, i w tym celu proponuje również, aby Komisja wyjaśniła rozbieżności w stosowaniu przepisów i kryterium dotyczące aktywnych i pasywnych dostawców usług hostingowych.

 

Sprawozdawca uważa wreszcie, że prawa podstawowe należy skuteczniej chronić przez wprowadzenie szeregu zabezpieczeń przed częstym nadmiernym usuwaniem legalnych treści, takich jak przejrzystość w odniesieniu do usuwania treści, ich przetwarzania, pomyłek, podmiotów i zgłoszeń, a także przez wprowadzenie możliwości przyjęcia mechanizmu pozasądowego rozstrzygania sporów w celu ułatwienia rozpatrywania skarg zainteresowanych użytkowników. 

 

Internetowe platformy handlowe

Sprawozdawca uważa, że do pakietu dotyczącego aktu prawnego o usługach cyfrowych można wprowadzić szereg ulepszeń w odniesieniu do internetowych platform handlowych mogących ułatwiać sprzedaż i dystrybucję nielegalnych i niebezpiecznych produktów, które nie są zgodne z przepisami UE dotyczącymi bezpieczeństwa produktów i nie gwarantują w wystarczającym stopniu praw konsumentów. 

 

Regulacja ex ante platform systemowych 

Sprawozdawca uważa, że w ramach pakietu aktu prawnego o usługach cyfrowych Komisja powinna przedłożyć wniosek mający na celu zapewnienie, aby rola systemowa konkretnych platform internetowych nie zagrażała rynkowi wewnętrznemu przez nieuczciwe wykluczenie innowacyjnych nowych podmiotów, w tym MŚP. Duże platformy o znaczących efektach sieciowych, które są w stanie pełnić funkcję de facto „strażników dostępu w internecie”, powinny mieć szczególne obowiązki.

 

Nadzór i współpraca

Sprawozdawca uważa, że ze względu na transgraniczny charakter usług cyfrowych skuteczny nadzór i współpraca między państwami członkowskimi mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia właściwego egzekwowania nowych ram prawnych. W tym celu sprawozdawca sugeruje utworzenie hybrydowego systemu nadzoru, opartego na koordynacji UE we współpracy z siecią organów krajowych. 

Takie podejście wymaga z jednej strony harmonizacji głównych przepisów służących ochronie użytkowników, a z drugiej – współpracy i wzajemnej pomocy między właściwymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów.


 

 

OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI (4.9.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów</CommissionInt>


<Titre>zawierająca zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku</Titre>

<DocRef>(2020/2018(INL))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: <Depute>Josianne Cutajar</Depute>

(*) Zaangażowana komisja – art. 57 Regulaminu

 

 

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej:

- o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że ramy regulacyjne określone w dyrektywie o handlu elektronicznym pochodzą sprzed ery cyfrowej i przez to nie odzwierciedlają rzeczywistości technicznej, ekonomicznej, związanej z pracą i społecznej dzisiejszych usług online w sektorze transportu i turystyki; mając na uwadze, że przepisy krajowe i lokalne różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, a brak zharmonizowanego podejścia na szczeblu UE doprowadził do rozdrobnienia rynku;

B. mając na uwadze, że na rynku internetowych platform transportowych i turystycznych dominuje ograniczona grupa przedsiębiorstw, które strzegą dostępu przez ustawianie wysokich barier, czym ograniczają konkurencję, a tym samym możliwości dla konsumentów;

C. mając na uwadze pozytywny wpływ platform cyfrowych na dostępność usług transportowych i turystycznych, a także ich istotny wkład w rozwój technologii inteligentnych systemów transportowych, szczególnie pojazdów autonomicznych;

D. mając na uwadze wiele pozytywnych skutków zwiększonej cyfryzacji transportu i turystyki w postaci większej swobody wyboru, lepszego wykorzystania zasobów i łatwiejszej wymiany między konsumentami a przedsiębiorstwami;

E. mając na uwadze, że należy uznać ogromne możliwości dalszego przyspieszania cyfryzacji branży transportowej, i mając na uwadze związaną z tym konieczność takiego opracowywania przyszłych regulacji, aby ułatwiały rozwój technologiczny zamiast go hamować i jednocześnie sprzyjały konkurencji na równych warunkach;

F. mając na uwadze, że Unia jeszcze nie w pełni czerpie korzyści z interoperacyjności, szczególnie z powodu niedociągnięć w ustanawianiu norm, zamówieniach publicznych i koordynacji między właściwymi organami krajowymi;

G. mając na uwadze potrzebę poczynienia znacznych inwestycji w infrastrukturę informatyczną, aby umożliwić świadczenie usług cyfrowych, które przyczynią się do przyszłego dobrobytu w Europie;

H. mając na uwadze, że internetowe platformy cyfrowe przyniosły rynkowi pracy zarówno szanse, jak i wyzwania i zazwyczaj opierają się na bardziej elastycznej sile roboczej, której warunki zatrudnienia, reprezentacji i ochrony socjalnej pozostają niejasne, a w niektórych przypadkach niekorzystne;

1. zwraca uwagę na ważną rolę, jaką dyrektywa o handlu elektronicznym odegrała w ostatnich dwóch dekadach we wspieraniu rozwoju platform transportowych i turystycznych na europejskim jednolitym rynku cyfrowym;

2. zauważa, że istnieje bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zakresu definicji usług społeczeństwa informacyjnego, przewidzianego w dyrektywie o handlu elektronicznym, zwłaszcza w odniesieniu do platform internetowych w sektorze transportu i krótkoterminowych wynajmów, i dlatego zakres definicji wymaga aktualizacji i doprecyzowania z uwzględnieniem tego orzecznictwa;

3. zwraca uwagę, że użytkownicy powszechnie z zadowoleniem przyjęli platformy internetowe w sektorach transportu i turystyki, a ich działalność spowodowała nowe zachowania konsumentów; zauważa, że zachęcanie platform do podejmowania aktywnych działań może stanowić jeden ze sposobów na zwiększenie zaufania, bezpieczeństwa i ochrony użytkowników; przypomina jednak, że brak jasnych, przejrzystych i aktualnych przepisów doprowadził w niektórych przypadkach do fragmentacji rynku i braku bezpieczeństwa, potencjalnie szkodząc przedsiębiorstwom i stwarzając poważną przeszkodę dla ich dalszego rozwoju, zwłaszcza dla nowych podmiotów wchodzących na rynek;

4. wzywa Komisję do wyjaśnienia kwestii odpowiedzialności platform transportowych i turystycznych z uwzględnieniem ich szczególnego modelu biznesowego; zwraca się do Komisji, aby nałożyła na platformy transportowe i turystyczne jednolity obowiązek weryfikowania tożsamości usługodawców i wymagania od nich zezwoleń, licencji i certyfikatów potwierdzających legalność i bezpieczeństwo oferowanych usług, stosowania protokołów należytej staranności, dopilnowania, by dostawcy usług przekazywali aktualne informacje, oraz podejmowania działań w stosunku do nielegalnych treści w celu stworzenia i utrzymania bezpieczniejszego środowiska i pewności prawa dla użytkowników i organów publicznych;

5. zwraca się do Komisji o ustanowienie ogólnounijnych zasad w celu wyjaśnienia procesów zgłaszania i usuwania nielegalnych treści w zależności od rodzaju oferowanych usług cyfrowych i zaangażowanych podmiotów; na potrzeby sytuacji, w których właściwy organ dokonuje zgłoszenia oznaczającego nielegalność treści, a platforma nie podejmuje działania, należy wprowadzić mechanizm skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych sankcji;

6. podkreśla, że trzeba ocenić kwestię udostępniania europejskim konsumentom produktów i usług przez rynki państw trzecich, w przypadku gdy w UE nie ma producenta, importera ani dystrybutora, aby zapewnić przestrzeganie odpowiednich przepisów prawa UE;

7. przypomina o znaczeniu zapewnienia skutecznego wdrażania i egzekwowania przepisów mających wpływ na rynek platform internetowych przez istniejące instytucje, organy i jednostki organizacyjne UE w celu, między innymi, ułatwienia wymiany danych, dochodzenia roszczeń przez konsumentów i promowania dialogu zainteresowanych stron; podkreśla znaczenie i specyfikę rynku internetowych platform transportowych i turystycznych, które wymagają podejścia sektorowego i szczególnej uwagi w tym zakresie; zachęca do zbadania możliwości utworzenia w istniejących ramach pojedynczego punktu kontaktowego dla platform turystycznych i transportowych;

8. zwraca się do Komisji o dalsze wyjaśnienie sposobu funkcjonowania zasady państwa pochodzenia, w tym ewentualnych odstępstw, w celu zagwarantowania pewności prawa w całej UE;

9. wzywa Komisję, by zwróciła szczególną uwagę na sytuację MŚP; zaleca uwzględnienie w przyszłym prawodawstwie różnic między podmiotami na jednolitym rynku; wzywa ponadto do zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych dla MŚP świadczących usługi transportowe i turystyczne oraz do uwzględnienia faktu, że wiele MŚP ma ograniczony dostęp do finansowania; podkreśla potrzebę lepszego dostępu MŚP w sektorze transportu i turystyki do danych;

10. zwraca uwagę na bardzo specyficzny charakter treści na platformach transportowych i turystycznych w porównaniu z innymi sektorami, które to treści muszą być w niektórych przypadkach zgodne z precyzyjnymi kryteriami krajowymi; wzywa do podjęcia dostosowanych do tego sektora i skoordynowanych na szczeblu unijnym wysiłków angażujących wszystkie zainteresowane strony w celu ustalenia zestawów kryteriów, takich jak zezwolenia, licencje czy, w stosownych przypadkach, lokalny lub krajowy numer rejestracyjny usługodawcy, zgodnych z zasadami jednolitego rynku i niezbędnych do oferowania usług na platformie w celu ułatwienia współpracy i zwiększenia możliwości biznesowych; podkreśla znaczenie platform gospodarki współpracy w sektorach transportu i turystyki, na których usługi świadczone są zarówno przez osoby prywatne, jak i przez przedsiębiorców; podkreśla, że należy unikać nakładania nieproporcjonalnych obowiązków informacyjnych i niepotrzebnych obciążeń administracyjnych na wszystkich dostawców usług ze szczególnym uwzględnieniem podmiotów świadczących usługi w trybie partnerskim i MŚP;

11. wzywa Komisję do wzmacniania stosunków między władzami lokalnymi a zainteresowanymi stronami działającymi na rynku krótkoterminowego wynajmu i w sektorze usług w zakresie mobilności; uważa, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien służyć zagwarantowaniu pewności i jasności prawa na tym rynku poprzez stworzenie ram zarządzania formalizujących współpracę między platformami wynajmu krótkoterminowego i platformami mobilności a władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi, w szczególności w celu wymiany najlepszych praktyk, a tym samym ułatwienia ich codziennej działalności, a także poprzez ustanowienie zestawu obowiązków informacyjnych platform wynajmu krótkoterminowego i platform mobilności względem ich usługodawców w odniesieniu do odpowiednich przepisów krajowych, regionalnych i lokalnych;

12. w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte w marcu 2020 r. porozumienie Komisji z niektórymi platformami sektora wynajmu krótkoterminowego w sprawie wymiany danych i uważa, że porozumienie to umożliwi władzom lokalnym lepsze zrozumienie rozwoju gospodarki dzielenia się oraz wiarygodną i ciągłą wymianę danych, co będzie sprzyjać kształtowaniu polityki w oparciu o dowody; wzywa Komisję do podjęcia dalszych kroków, aby zainicjować utworzenie bardziej kompleksowych ram udostępniania danych dla platform internetowych oferujących wynajem krótkoterminowy, po konsultacjach ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, oraz do nałożenia na platformy systemowe obowiązku odpowiedniego udostępniania danych Eurostatowi i krajowym urzędom statystycznym państw, w których działają usługodawcy, w pełnej zgodności z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych[24];

13. zwraca uwagę na znaczenie dostępu do danych, możliwości ich przenoszenia i przejrzystego zarządzania nimi w gospodarce platformowej; podkreśla kluczowe znaczenie danych dla władz lokalnych we wdrażaniu i opracowywaniu polityki w dziedzinach transportu i turystyki, jak również w tworzeniu nowych, innowacyjnych usług przyczyniających się do zwiększania konkurencyjności Europy; uważa, że niektóre dane stanowią zatem strategiczne dobro publiczne, i dlatego z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji Europejskiej w sprawie europejskiej strategii w zakresie danych, a w szczególności rozwój wspólnych europejskich przestrzeni danych w strategicznych sektorach gospodarki takich jak transport i mobilność; podkreśla potrzebę przestrzegania zasad ochrony danych przy wykorzystywaniu i przetwarzaniu danych;

14. zwraca uwagę na znaczenie danych dla sektora transportu, służących wsparciu rozwoju technicznego sztucznej inteligencji i technologii 5G, innych istotnych technologii sieci bezprzewodowych oraz połączonej i zautomatyzowanej mobilności; wzywa Komisję, aby ułatwiała innowacje korporacyjne w pełnej zgodności z unijnym prawodawstwem dotyczącym prywatności i ochrony danych; jest zdania, że konieczny jest swobodny przepływ danych między pojazdami a usługodawcami, i w związku z tym wzywa Komisję do zapewnienia konkurencyjnego dostępu do danych pokładowych pojazdów do celów konserwacji i naprawy, a także dla przedsiębiorstw typu start-up w dziedzinie mobilności;

15. zaznacza, że tak zwane surowe dane, tj. dane nieprzetworzone i mogące obejmować dane nieosobowe, mogą służyć ważnym celom społecznym; wzywa Komisję do stworzenia ram prawnych i systemu zachęt do wymiany surowych danych z sektorem prywatnym, instytucjami publicznymi i uniwersytetami na potrzeby badań i współpracy między platformami interoperacyjności przy pełnym poszanowaniu zasad ochrony danych;

16. podkreśla potrzebę promowania wymiany danych, cyfryzacji i stosowania dużych zbiorów danych na platformach wykorzystywanych w sektorach transportu i logistyki w celu zwiększania skuteczności organizacji przepływów ruchu towarowego i pasażerskiego oraz zarządzania nimi, a także lepszego wykorzystania infrastruktury i zasobów; wzywa Komisję do ustanowienia skoordynowanego systemu tych platform na szczeblu unijnym w celu zapewnienia poprawy widoczności łańcucha dostaw oraz zarządzania ruchem i przepływami ładunków w czasie rzeczywistym, a także uproszczenia i zmniejszenia obciążeń administracyjnych w całej sieci TEN-T, w szczególności na odcinkach transgranicznych; przypomina o znaczeniu dostępności, interoperacyjności i wymiany aktualnych danych dotyczących podróży i ruchu w czasie rzeczywistym w celu promowania ofert internetowych i zwiększenia popytu na wszystkie rodzaje transportu zgodnie z dyrektywą w sprawie inteligentnych systemów transportowych[25]; wzywa Komisję, aby dokonała oceny barier uniemożliwiających powstanie internetowego, multimodalnego rynku miejskich, regionalnych i dalekobieżnych usług transportowych;

17. zwraca uwagę na potencjał platform typu „mobilność jako usługa” (MaaS) w zakresie cyfryzacji, automatyzacji i dekarbonizacji mobilności w UE; wzywa Komisję, aby dokonała oceny wdrożenia zrównoważonych systemów MaaS w celu zapobiegania monopolom, zagwarantowania egzekwowania odpowiednich przepisów i strategii politycznych oraz umożliwienia samorządom lokalnym pewnego stopnia kontroli nad takimi systemami;

18. uznaje, że gospodarka cyfrowa, a w szczególności platformy, może mieć znaczący wpływ na tradycyjne, regulowane modele biznesowe w wielu strategicznych sektorach, takich jak transport oraz hotelarstwo i gastronomia; podkreśla w związku z tym potrzebę wspierania równych warunków działania, zwłaszcza dla innowatorów, przedsiębiorstw i nowych podmiotów wchodzących na rynek, w tym MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, a także potrzebę oparcia się na rozporządzeniu w sprawie użytkowników biznesowych korzystających z platform internetowych[26] w celu utrzymania różnorodności podmiotów, zapewnienia dobrego otoczenia konkurencyjnego i ograniczenia dominacji gigantów rynkowych; podkreśla pilną potrzebę ustanowienia przez Komisję jasnych kryteriów oraz wprowadzenia definicji „platform systemowych”; wzywa właściwe organy do dalszego zachowywania czujności w celu zapobiegania powstawaniu monopoli na rynku platform podróży i turystyki poprzez monitorowanie nadużyć, takich jak niewłaściwe preferowanie i preferowanie własnych usług w wyszukiwarkach internetowych, co może prowadzić do nieuczciwego ustalania cen i tendencyjności zakupów;

19. podkreśla, że era gospodarki cyfrowej powinna charakteryzować się pewnością zatrudnienia i podobnymi warunkami zatrudnienia osób samozatrudnionych i osób zatrudnionych w sposób tradycyjny; zachęca państwa członkowskie i Komisję do przeprowadzenia oceny adekwatności krajowych przepisów zatrudnienia i postanowień unijnego prawa pracy;

20. zaznacza, że funkcjonowanie platform cyfrowych w obszarze transportu i turystyki odgrywa pozytywną rolę w tworzeniu nowych miejsc pracy, szczególnie dla osób młodych i pracowników niewykwalifikowanych;

21. w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje nową dyrektywę w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy[27] oraz zalecenie Rady w sprawie dostępu pracowników i osób samozatrudnionych do ochrony socjalnej[28]; apeluje do Komisji, aby dokładnie monitorowała egzekwowanie dorobku prawnego w tym obszarze; przypomina w tym kontekście o trwających pracach Parlamentu Europejskiego nad sprawozdaniem pt. „Uczciwe warunki pracy, prawa i ochrona socjalna osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych – nowe formy zatrudnienia związane z rozwojem cyfrowym”[29];

22. apeluje o ustanowienie międzynarodowego systemu zarządzania zobowiązującego posiadaczy platform do przestrzegania pewnego minimalnego poziomu praw i ochrony oraz regulującego kwestie wykorzystywania danych i odpowiedzialności algorytmicznej w świecie pracy; przypomina o podstawowym prawie pracowników wszystkich kategorii, zapisanym w Karcie praw podstawowych UE, do podejmowania działań zbiorowych w celu obrony swoich interesów;

23. podkreśla potrzebę zapewnienia przejrzystości na platformach transportowych i turystycznych, zwłaszcza w zakresie algorytmów wpływających na usługi, ceny, reklamy i mechanizmy budowania zaufania cyfrowego, takie jak ratingi i opinie, i jednocześnie ochrony tajemnic handlowych; wzywa do wdrożenia istniejącego dorobku prawnego w zakresie ochrony konsumentów, przestrzegania standardów europejskich oraz do wprowadzenia dalszych i jaśniejszych zasad dotyczących informacji o uzasadnieniu zindywidualizowanych cen, ofert i rankingów, zwłaszcza kiedy przygotowuje je oprogramowanie podejmujące decyzje automatycznie; uważa, że należy odpowiednio informować konsumentów i skutecznie gwarantować ich prawa; uważa, że konsumenci powinni mieć możliwość żądania sprawdzenia i skorygowania ewentualnych błędów wynikających z decyzji podejmowanych w sposób zautomatyzowany, a także dochodzenia roszczeń w tym zakresie;

24. wzywa państwa członkowskie i Komisję do wspierania interoperacyjności urządzeń, aplikacji, repozytoriów danych, usług i sieci, niezbędnej do pełnego wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych stosowanych również w sektorze transportu i turystyki;

25. podkreśla, że internetowe platformy transportowe i turystyczne muszą promować zrównoważony rozwój za pośrednictwem swoich usług zgodnie z zasadami Europejskiego Zielonego Ładu; podkreśla rolę, jaką cyfryzacja może odegrać we wspomaganiu zrównoważonego rozwoju transportu i turystyki, zwłaszcza w zakresie mobilności miejskiej oraz przez faworyzowanie wydajniejszego wykorzystywania zasobów i niedostatecznie wykorzystywanych obszarów, które tradycyjnie nie czerpią korzyści z turystyki; przypomina, że świadomi użytkownicy są ważną siłą napędową zrównoważonych sektorów transportu i turystyki; apeluje do platform internetowych, aby włączały do swoich ofert i warunków świadczenia usług alternatywy przyjazne środowisku, oraz wzywa Komisję, aby opracowała wytyczne dla internetowych platform transportowych i turystycznych, zapewniające narzędzia i informacje, dzięki którym będzie można lepiej informować klientów i użytkowników o wpływie świadczonych przez nich usług na środowisko;

26. podkreśla, że bezprecedensowy kryzys wywołany pandemią COVID-19 znacznie zwiększył zapotrzebowanie na usługi cyfrowe i konieczność wzmocnienia cyfrowej suwerenności UE; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji polegającą na ustanowieniu sieci punktów kontaktowych państw członkowskich i na utworzeniu ogólnounijnej platformy w celu ułatwienia wymiany informacji o ruchu w zielonych korytarzach i o krajowych środkach reagowania w transporcie; podkreśla potrzebę dalszego wspierania współpracy w zakresie zielonych korytarzy w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania unijnych łańcuchów dostaw i przepływu towarów w całej sieci transportowej UE; wzywa Komisję do zapewnienia skuteczności unijnej platformy koordynacyjnej podczas odbudowy;

27. zwraca uwagę na poważny wpływ kryzysu związanego z COVID-19 na unijny sektor turystyczny; wzywa Komisję do utworzenia unijnej platformy wymiany danych i informacji między wszystkimi zainteresowanymi stronami w sektorze turystyki, aby ułatwić wymianę najlepszych praktyk i promowanie zrównoważonego rozwoju podczas odbudowy.

 


 

ZAŁĄCZNIK: WYKAZ PODMIOTÓW LUB OSÓB,

OD KTÓRYCH SPRAWOZDAWCZYNI KOMISJI OPINIODAWCZEJ OTRZYMAŁA INFORMACJE

Poniższy wykaz opracowano na zasadzie zupełnej dobrowolności, na wyłączną odpowiedzialność sprawozdawczyni. Sprawozdawczyni otrzymała informacje od następujących podmiotów lub osób podczas przygotowywania projektu opinii Komisji Transportu i Turystyki dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów Akt prawny o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku (2020/2018(INL)):

 

 

 

Podmiot lub osoba

BEUC

Airbnb

EU Travel Tech

UBER

ETUC

Międzynarodowy Związek Transportu Drogowego (IRU)

Centrum na rzecz Demokracji i Technologii

Europejskie Stowarzyszenie Właścicieli Domów Letniskowych (EHHA)

DG ds. Mobilności i Transportu

DG ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP

DG ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii

DG EMPL

 


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

2.9.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

1

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Magdalena Adamowicz, Andris Ameriks, José Ramón Bauzá Díaz, Izaskun Bilbao Barandica, Marco Campomenosi, Ciarán Cuffe, Johan Danielsson, Andor Deli, Karima Delli, Anna Deparnay-Grunenberg, Ismail Ertug, Gheorghe Falcă, Mario Furore, Søren Gade, Isabel García Muñoz, Jens Gieseke, Elsi Katainen, Kateřina Konečná, Elena Kountoura, Julie Lechanteux, Bogusław Liberadzki, Peter Lundgren, Benoît Lutgen, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Marian-Jean Marinescu, Tilly Metz, Giuseppe Milazzo, Caroline Nagtegaal, Jan-Christoph Oetjen, Philippe Olivier, Rovana Plumb, Dominique Riquet, Dorien Rookmaker, Massimiliano Salini, Sven Schulze, Vera Tax, Barbara Thaler, István Ujhelyi, Petar Vitanov, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Lucia Vuolo, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Josianne Cutajar, Clare Daly, Angel Dzhambazki, Roman Haider

 

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

41

+

ECR

Angel Dzhambazki, Peter Lundgren, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

GUE/NGL

Clare Daly, Kateřina Konečná, Elena Kountoura

NI

Mario Furore

PPE

Magdalena Adamowicz, Gheorghe Falcă, Jens Gieseke, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Benoît Lutgen, Giuseppe Milazzo, Cláudia Monteiro de Aguiar, Massimiliano Salini, Sven Schulze, Barbara Thaler, Elissavet Vozemberg‑Vrionidi, Jörgen Warborn

Renew

José Ramón Bauzá Díaz, Izaskun Bilbao Barandica, Søren Gade, Elsi Katainen, Caroline Nagtegaal, Jan‑Christoph Oetjen, Dominique Riquet

S&D

Andris Ameriks, Johan Danielsson, Josianne Cutajar,  Isabel García Muñoz, Bogusław Liberadzki, Rovana Plumb, Vera Tax, István Ujhelyi, Petar Vitanov

Verts/ALE

Ciarán Cuffe, Jakop G. Dalunde, Karima Delli, Anna Deparnay‑Grunenberg, Tilly Metz

 

1

-

NI

Dorien Rookmaker

 

5

0

ID

Marco Campomenosi, Roman Haider, Julie Lechanteux, Philippe Olivier, Lucia Vuolo

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 


 

 

OPINIA KOMISJI KULTURY I EDUKACJI (22.7.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów</CommissionInt>


<Titre>zawierająca zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku</Titre>

<DocRef>(2020/2018(INL))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): <Depute>Petra Kammerevert</Depute>

(Inicjatywa – art. 47 Regulaminu)

(*) Zaangażowana komisja (art. 57 Regulaminu)

 

 

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. wyraża zdecydowane przekonanie, że obecnie obowiązująca dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[30] okazała się znaczącym sukcesem dla rozwoju handlu elektronicznego, niemniej sugeruje harmonizację przepisów dotyczących usług cyfrowych w celu uwzględnienia szeregu dostawców usług społeczeństwa informacyjnego oraz nałożenia na nich jaśniejszych wiążących przepisów i odpowiedniej odpowiedzialności;

2. uważa, że aby zwalczać szkodliwe treści, mowę nienawiści i dezinformację oraz chronić małoletnich, należy co do zasady przyjąć jaśniejsze i, w miarę możliwości, stosowane jednolicie w całej Unii przepisy, spójne procedury regulacyjne oraz przepisy regulujące reklamę internetową, targetowanie niszowe i uczciwy handel elektroniczny, i jednocześnie wzywa do ścisłego rozróżnienia między nielegalnymi treściami, czynami karalnymi i nielegalnie udostępnianymi treściami z jednej strony, a szkodliwymi treściami, mową nienawiści i dezinformacją z drugiej strony, ponieważ w każdym z tych przypadków stosuje się odmienne podejście i przepisy;

3. rozumie w tym kontekście, że „mowa nienawiści” to komunikacja werbalna lub niewerbalna, która wiąże się z wrogością wobec osoby lub określonej grupy społecznej lub członka takiej grupy, najczęściej ze względu na rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie lub przynależność narodową lub etniczną i orientację seksualną oraz z publicznym aprobowaniem, negowaniem lub rażącym pomniejszaniem lub wzywaniem do przemocy ze względu na płeć; podkreśla, że pojęcie to obejmuje publiczne podżeganie do przemocy lub nienawiści;

4. rozumie w tym kontekście, że „dezinformacja” to wszelkie formy fałszywych, niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji opracowywanych, przedstawianych i promowanych z zamiarem wyrządzenia szkody publicznej lub dla zysku, oraz że „propaganda” to głównie komunikacja strategiczna zaprojektowana i wdrażana w taki sposób, aby wprowadzać społeczeństwo w błąd oraz ograniczać publiczne prawo do tego, by wiedzieć i prawo jednostek do poszukiwania, uzyskiwania i przekazywania wszelkiego rodzaju informacji i idei;

5. podkreśla, że wszelkie nowe przepisy powinny mieć na celu zapewnienie większej przejrzystości, równego traktowania, bezpieczeństwa, samostanowienia i zaufania użytkowników końcowych do monitorowania przekazywanych im treści; zwraca się o zapewnienie wysokiego stopnia interoperacyjności usług i możliwości przenoszenia danych, przy jednoczesnym utrzymaniu wysokich standardów ochrony praw autorskich i danych, a także suwerenności w zakresie danych oraz samostanowienia;

6. przypomina, że przepisy powinny być opracowywane z punktu widzenia ochrony praw podstawowych, w szczególności wolności wypowiedzi, informacji, opinii i mediów, prawa własności intelektualnej, wspierania pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej i ochrony danych, a także zapewnienia zróżnicowanej i uczciwej konkurencji oraz dostępu do utworów europejskich;

7. uważa za istotne, by pojęcie „osoby trzecie mające uzasadniony interes ” było jasno zdefiniowane oraz aby takie osoby trzecie miały dostęp do wiarygodnych informacji na temat podmiotów świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego; ubolewa, że wymogi dotyczące informacji określone w art. 5 dyrektywy 2000/31/WE nie były skutecznie egzekwowane; apeluje o to, aby – bez szkody dla konkurencyjności małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw – niektórzy pośrednicy internetowi, tacy jak podmioty rejestrujące nazwę domeny, dostawcy usług hostingowych lub dostawcy usług reklamy internetowej, byli zobowiązani do sprawdzenia tożsamości swoich klientów biznesowych poprzez porównanie danych identyfikacyjnych swoich użytkowników komercyjnych z odpowiednimi istniejącymi i dostępnymi bazami danych, zgodnie z protokołem „Know Your Business Customer” (KYBC), oraz wzywa do tego, aby pośrednicy mieli prawo i obowiązek odmowy lub zaprzestania świadczenia usług w przypadku, gdy właściwe ograny powiadomią, że informacje o tożsamości klienta biznesowego są nieprawdziwe lub rażąco wprowadzające w błąd; uważa, że taki protokół KYBC powinien być stosowany w odniesieniu do klientów biznesowych i nie będzie miał wpływu na dane osobowe użytkowników indywidualnych;

8. podkreśla znaczenie zagwarantowania wolności wypowiedzi, informacji, opinii oraz prasy; mając na uwadze znaczenie ochrony niezależnego dziennikarstwa w świetle aktu prawnego o usługach cyfrowych, zdecydowanie sprzeciwia się w tym względzie kontynuowaniu oceny legalnych treści po ich opublikowaniu zgodnie z prawem, chyba że jest to uzasadnione faktem, że odnośne treści, choć legalne, budzą poważne obawy co do poważnych szkód, jakie mogą wyrządzić; domaga się, aby w każdym takim przypadku działania podmiotu świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego były możliwe wyłącznie na podstawie nakazu sądowego; zwraca uwagę, że rozszerzenie zakresu stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808[31] na dostawców platform udostępniania plików wideo i na sieci społecznościowe w odniesieniu do dystrybucji treści audiowizualnych może, o ile zostanie niezwłocznie transponowane do prawa krajowego, w znaczący sposób przyczynić się do ograniczenia szkodliwych treści, dezinformacji i mowy nienawiści;

9. apeluje o bardziej konkretne i, w miarę możliwości, stosowane jednolicie przepisy dotyczące przejrzystości, ponieważ usuwanie, deklasyfikacja i priorytetyzacja treści w sieciach społecznościowych ogranicza intensywne rozpowszechnianie w internecie nielegalnych treści, a także zwalcza szkodliwe treści, mowę nienawiści i dezinformację;

10. wzywa do uregulowania działalności reklamowej opartej na danych oraz targetowania niszowego i uzależnienia obu rodzajów działalności od stosowania restrykcyjnych zasad przejrzystości; domaga się obowiązkowego oznakowywania płatnych reklam politycznych w internecie, co pozwoli na ich łatwe rozpoznanie jako takie przez użytkownika końcowego; podkreśla, że płatna reklama polityczna w internecie powinna być przejrzysta, tak aby użytkownik końcowy mógł dowiedzieć się, kto zapłacił za te treści;

11. uznaje, że kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji przyczynił się do usystematyzowania dialogu z platformami i organami regulacyjnymi; sugeruje, że platformy internetowe powinny wprowadzić skuteczne i odpowiednie zabezpieczenia, w szczególności w celu zapewnienia, że działają w sposób staranny, proporcjonalny i niedyskryminacyjny oraz w celu zapobieżenia niezamierzonemu usuwaniu treści, które nie są nielegalne; sugeruje, że istniejące ramy prawne dotyczące ochrony małoletnich i zwalczania szkodliwych treści, mowy nienawiści i dezinformacji oraz skuteczne egzekwowanie tej ochrony powinny być oceniane w ramach „planu działania na rzecz demokracji”; kładzie w związku z tym nacisk na skuteczne stosowanie współregulacji i samoregulacji oraz wymianę najlepszych praktyk na szczeblu Unii oraz podkreśla, że taki plan musi obejmować współpracę z podmiotami weryfikującymi fakty i badaczami; uważa, że najlepszym sposobem przeciwdziałania rozpowszechnianiu szkodliwych treści, mowy nienawiści i dezinformacji jest pomaganie obywatelom w zdobywaniu umiejętności korzystania z mediów i umiejętności cyfrowych oraz rozwijaniu krytycznego myślenia, a także wzmocnienie niezależnego profesjonalnego dziennikarstwa i wysokiej jakości mediów; wzywa do zacieśnienia współpracy między krajowymi organami lub podmiotami regulacyjnymi, zarówno w obrębie państw członkowskich, jak i między nimi, aby skuteczniej radzić sobie z niepożądanymi skutkami i konkretnymi problemami; w związku z tym uważa, że konieczna jest koordynacja na szczeblu Unii;

12. przyznaje, że zasada, zgodnie z którą podmioty świadczące całkowicie bierne usługi cyfrowe, np. dostawcy dostępu do internetu, nie ponoszą odpowiedzialności za treść przekazywaną za pośrednictwem swoich usług, ponieważ nie mają żadnej kontroli nad tą treścią („zwykły przekaz”), nie mają czynnej interakcji z nią ani jej nie optymalizują, musi zostać utrzymana, ponieważ jest ona podstawą wolnego internetu, podczas gdy podmioty świadczące czynne usługi powinny pozostać w pełni odpowiedzialne za treść swoich usług;

13. wzywa do nałożenia na podmioty świadczące usługi społeczeństwa informacyjnego wymogu, zgodnie z którym nielegalne treści są nie tylko usuwane szybko po ich stwierdzeniu lub po otrzymaniu zgłoszenia, ale również zgłaszane odpowiednim właściwym organom w celu przeprowadzenia dalszego dochodzenia i ścigania; uważa, że operatorzy powinni przechowywać powiązane metadane przez określony czas i przekazywać je wyłącznie na wniosek właściwych organów w tym okresie;

14. podkreśla, że dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego powinni przekazywać zrozumiałe i łatwo dostępne informacje na temat swojego postępowania z nielegalnymi treściami oraz w każdym przypadku informować dostawców treści o usunięciu takich treści, podając podstawę prawną i informując o możliwości sprzeciwu i skutecznych mechanizmach składania skarg i dochodzenia roszczeń; przypomina, że należy utrzymać zasadę domniemania niewinności w ramach jakiekolwiek dalszego postępowania sądowego oraz że należy chronić dane osobowe ofiar;

15. podkreśla, że dobrowolne działania podejmowane przez dostawców usług społeczeństwa informacyjnego w celu zwalczania nielegalnych lub szkodliwych treści, mowy nienawiści i dezinformacji nie mogą prowadzić do ograniczenia ich odpowiedzialności;

16. domaga się również stopniowania obowiązków, tak aby platformy o dominującej pozycji na rynku lub w znacznej jego części (tj. platformy, które odgrywają rolę selekcjonerów informacji lub mają zdolność do strukturyzowania rynków) były regulowane w największym stopniu, zaś nowo powstałe czy niszowe przedsiębiorstwa w mniejszym stopniu, ponieważ platformy, które są większe i mają ugruntowaną pozycję, mogą przeznaczać więcej środków finansowych na skoordynowane wykrywanie zachowań wprowadzających w błąd i moderowanie treści; podkreśla, że operatorzy platform o dominującej pozycji muszą nie tylko chronić, ale i czynnie propagować różnorodność kulturową i językową, ponieważ odgrywają zasadniczą rolę w dostępie do wiadomości, treści audiowizualnych oraz dzieł kultury i pracy twórczej; jest zdania, że wiarygodne treści medialne wysokiej jakości, dostosowane do właściwych rynków i zgodne z krajowymi przepisami w zakresie języka, powinny być traktowane priorytetowo i powinny być łatwo dostępne dla tych platform; podkreśla, że w celu ochrony i propagowania różnorodności kulturowej i językowej oraz wspierania utworów europejskich i pluralizmu mediów stosowanie algorytmów przez takie platformy powinno być przejrzyste i możliwe do skorygowania przez użytkowników końcowych, tak aby użytkownicy mieli możliwość i wiedzieli, w jaki sposób uzyskać dostęp do odpowiedniej treści, sklasyfikować ją lub ją ograniczyć; uważa, że każdemu proponowanemu systemowi powinny towarzyszyć solidne mechanizmy ochrony praw podstawowych bez wpływu na możliwość bezstronnego nadzoru sądowego;

17. wzywa do zajęcia się problemem fałszywych kont oraz do konfiskaty zysków osób, które rozprzestrzeniają dezinformację;

18. wzywa do ustanowienia wzmocnionych i jaśniej określonych ram prawnych w celu zapewnienia, że dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego podejmują skuteczne środki, takie jak częstsze stosowanie zautomatyzowanych procedur wykrywania z nadzorem człowieka, a także że szybko usuwają nielegalne treści ze swoich usług i zapobiegają ponownemu zamieszczaniu takich treści;

19. uważa, że w przypadku naruszenia treści udostępnianych na żywo reakcja dostawców usług społeczeństwa informacyjnego powinna następować natychmiast po otrzymaniu powiadomienia od właścicieli praw i w związku z tym wzywa Komisję do doprecyzowania, czym jest „niezwłoczne podejmowanie działań”, o którym jest już mowa w dyrektywie 2000/31/WE, i zarazem odnosi się do najnowszego orzecznictwa krajowego, zgodnie z którym dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego mają 30 minut na usunięcie treści naruszających prawo;

20. proponuje wzmocnienie zasady kraju pochodzenia przez zwiększenie współpracy państw członkowskich w realizowaniu legalnych interesów ogólnych i publicznych, co wymaga większego zaangażowania krajowych organów regulacyjnych oraz sprawdzenia istniejących regulacji proceduralnych i możliwości wykonawczych, aby w transgranicznych przypadkach osiągnąć bardziej trwałe i efektywne egzekwowanie prawa;

21. wyraźnie podkreśla, że ochrona i promowanie wolności, wyrażanie różnorodności opinii, informacji, prasy i form wyrazu artystycznego i kulturowego, prawa własności, a także ochrona prywatności komunikacji między osobami fizycznymi muszą być zrównoważone i stanowią podstawę liberalnej demokracji w internecie i poza nim; w związku z tym domaga się, aby stosowanie wszelkich technologicznie możliwych środków mających na celu zwalczanie szkodliwych lub nielegalnych treści, mowy nienawiści i dezinformacji w internecie w tym kontekście opierało się na nadzorze sądowym i regulacyjnym; podkreśla, że takie środki nie mogą prowadzić do jakichkolwiek kontroli ex ante ani filtrowania treści, jeżeli jest to niezgodne z art. 15 dyrektywy 2000/31/WE; podkreśla również, że środki te nie mogą prowadzić do nałożenia ogólnego obowiązku monitorowania wszystkich treści; wskazuje, że stosowanie środków technologicznych i szczególnych środków zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi wymaga zapewnienia solidnych zabezpieczeń w zakresie przejrzystości i odpowiedzialności, a także potencjału w zakresie niezależnego i bezstronnego nadzoru przez człowieka; wzywa Komisję do przyjęcia, w miarę możliwości, jednolicie stosowanych i skutecznych przepisów dotyczących procedury zgłaszania i usuwania nielegalnych treści, aby przyspieszyć wykrywanie i usuwanie nielegalnych lub nielegalnie udostępnianych treści, i zarazem zapewnić, że legalne i legalnie udostępniane treści będą pozostawały w internecie oraz że usunięcie legalnych treści, które mogły zostać niesłusznie usunięte, nie będzie prowadziło do zidentyfikowania poszczególnych użytkowników ani do przetwarzania danych osobowych; zwraca się o zobowiązanie dostawców usług społeczeństwa informacyjnego, aby udostępniali użytkownikom mechanizmy składania skarg i dochodzenia roszczeń oraz rozpatrywali skargi bez zbędnej zwłoki;

22. podkreśla potrzebę zapewnienia, by gromadzenie i przetwarzanie wszystkich danych osobowych, które nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680[32], lub które wchodzą w zakres rozporządzenia (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady[33], odbywało się zgodnie z zasadami legalności, konieczności i proporcjonalności, określonymi w art. 9 Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (Konwencja nr 108);

23. podkreśla potrzebę poprawy dostępu do rynku dla podmiotów, które nie są prywatne, takich jak organizacje pozarządowe, biblioteki, instytucje kulturalne, ośrodki badawcze, sieci poświęcone kulturze i uniwersytety;

24. apeluje, by dostawcom usług medialnych zapewnić dostęp do danych, które są generowane przez udostępniane przez nich usługi bądź treści lub które pozostają z nimi w bezpośrednim związku, jeżeli usługi bądź treści są oferowane na globalnych platformach cyfrowych, przy czym zawsze muszą być przestrzegane przepisy w zakresie ochrony danych osobowych i prywatności, aby zapobiegać nieuczciwej konkurencji; wzywa do wprowadzenia solidnych zabezpieczeń zapobiegających niewłaściwemu wykorzystywaniu danych użytkowników, w tym przez zapewnienie przejrzystości i odpowiedzialności w odniesieniu do algorytmów, a także dostępu do odpowiednich danych dla badaczy i organów nadzoru publicznego;

25. wzywa Komisję do dopilnowania, aby operatorzy platform udostępniali użytkownikom mechanizmy składania skarg i dochodzenia roszczeń oraz aby skargi były rozpatrywane bez zbędnej zwłoki;

26. apeluje o rozwiązania umożliwiające uczciwą konkurencję i równy dostęp do jednolitego rynku w odniesieniu do wydarzeń i usług sportowych ze wszystkich państw członkowskich;

27. wzywa Komisję do zapewnienia, aby operatorzy platform udostępniali sprawozdania dotyczące przejrzystości, zawierające informacje o liczbie przypadków, w których treści zostały błędnie uznane za nielegalne lub nielegalnie udostępniane, oraz by właściwe organy udostępniały informacje o liczbie przypadków, w których usunięcie doprowadziło do dochodzenia i ścigania karnego;

28. uważa, że regulacja technologii musi być wdrażana w sposób, który nie zakłóca innowacji ani nie ogranicza wolności słowa; podkreśla, że otwarty, neutralny sieciowo i technologicznie dostęp do internetu musi podlegać specjalnej ochronie w świetle prawa, ponieważ stanowi on podstawę niezbędnej interoperacyjności usług i systemów, gwarantuje różnorodność, wspiera twórczość cyfrową, umożliwia uczciwą konkurencję oraz tworzenie infrastruktury usług cyfrowych, która obejmuje dostęp każdego obywatela UE do wysokiej jakości informacji, mediów, edukacji, nauki i kultury; dlatego wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz równego i niedyskryminującego podejścia do ogólnego przepływu danych w Unii oraz do ponownego przeanalizowania wpływu ofert typu zero rating na konkurencję w Unii; podkreśla, że otwarte oprogramowanie, otwarte standardy i otwarte technologie najlepiej nadają się do zapewnienia interoperacyjności, uczciwej konkurencji i dostępności;

29. wzywa Komisję do wprowadzenia środków zobowiązujących platformy i dostawców usług społeczeństwa informacyjnego do uniemożliwiania małoletnim dostępu do treści pornograficznych; zwraca uwagę, że takie treści, które są bardzo często łatwo dostępne, mogą głęboko destabilizować najmłodszych na etapie odkrywania przez nich uczuciowości i seksualności; podkreśla, że znaczna część treści pornograficznych w internecie jest nośnikiem seksistowskich stereotypów, które często poważnie naruszają godność kobiet czy wręcz przyczyniają się do trywializowania scen wykorzystywania seksualnego lub przemocy; podkreśla w związku z tym, że obrona praw kobiet oraz zwalczanie przemocy ze względu na płeć i przemocy seksualnej wymagają zdecydowanych działań realizowanych za pomocą skutecznych środków technologicznych, mających na celu zapobieganie narażaniu nieletnich na kontakt z tego typu treściami; przypomina o konieczności ustanowienia w tym celu ambitnych przepisów dla dostawców usług internetowych oraz o znaczeniu ściślejszej współpracy na szczeblu europejskim w celu ochrony małoletnich;

30. podkreśla, że przepisy sektorowe powinny co do zasady mieć pierwszeństwo przed przepisami horyzontalnymi; podkreśla w związku z tym w szczególności, że przyszły akt prawny o usługach cyfrowych w pełni uznaje jako lex specialis przepisy obowiązującej dyrektywy (UE) 2018/1808 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790[34];

31. podkreśla znaczenie nowego cyfrowego sektora kultury i sektora kreatywnego oraz wartości dodanej wynikającej z technologii cyfrowych w różnych sektorach związanych z kulturą, edukacją, mediami, sportem i młodzieżą; wzywa Komisję do zaproponowania przepisów, które umożliwią rozwój tej nowej tendencji, będą chroniły dzieła kultury i pracę twórczą autorów i twórców oraz zapewnią sprawiedliwy i równy rynek wewnętrzny dla wszystkich niezależnie od regionu czy państwa członkowskiego;

 

32. podkreśla, że coraz powszechniejszemu wykorzystywaniu internetu do prowadzenia obrotu książkami muszą towarzyszyć środki gwarantujące różnorodność kulturową, tak aby zapewnić wszystkim równy dostęp do lektury, ochronę zasady sprawiedliwego i godziwego wynagrodzenia dla posiadaczy praw oraz różnorodność publikowanych materiałów; ponownie podkreśla potrzebę utrzymania uczciwej konkurencji na jednolitym rynku cyfrowym poprzez egzekwowanie zasady interoperacyjności;

33. apeluje również o zajęcie się kwestią neutralności urządzeń, ponieważ tylko dzięki połączeniu neutralności urządzeń z neutralnością sieci można zapewnić podjęcie przez konsumenta dojrzałej decyzji na zasadzie end-to-end;

34. wzywa państwa członkowskie, aby we współpracy z podmiotami działającymi w internecie, Europolem i Eurojustem zwiększyły skuteczność procedur powiadamiania o treściach zawierających przemoc i pornografię dziecięcą oraz procedur ich usuwania.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

13.7.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

3

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Asim Ademov, Christine Anderson, Andrea Bocskor, Vlad-Marius Botoş, Ilana Cicurel, Gilbert Collard, Gianantonio Da Re, Laurence Farreng, Tomasz Frankowski, Romeo Franz, Alexis Georgoulis, Hannes Heide, Irena Joveva, Petra Kammerevert, Niyazi Kizilyürek, Predrag Fred Matić, Dace Melbārde, Victor Negrescu, Niklas Nienaß, Peter Pollák, Marcos Ros Sempere, Domènec Ruiz Devesa, Andrey Slabakov, Massimiliano Smeriglio, Michaela Šojdrová, Sabine Verheyen, Milan Zver

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Isabel Benjumea Benjumea, Marcel Kolaja

Zastępcy (art. 209 ust. 7) obecni podczas głosowania końcowego

Angel Dzhambazki

 


 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

24

+

PPE

Asim Ademov, Isabel Benjumea Benjumea, Andrea Bocskor, Tomasz Frankowski, Peter Pollák, Michaela Šojdrová, Sabine Verheyen, Milan Zver

S&D

Hannes Heide, Petra Kammerevert, Predrag Fred Matić, Victor Negrescu, Marcos Ros Sempere, Domènec Ruiz Devesa, Massimiliano Smeriglio

RENEW

Vlad-Marius Botoş, Ilana Cicurel, Laurence Farreng, Irena Joveva

ECR

Angel Dzhambazki, Dace Melbārde, Andrey Slabakov

GUE/NGL

Alexis Georgoulis, Niyazi Kizilyürek

 

3

-

VERTS/ALE

Romeo Franz, Marcel Kolaja, Niklas Nienaß

 

3

0

ID

Christine Anderson, Gilbert Collard, Gianantonio Da Re

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 


 

 

OPINIA KOMISJI PRAWNEJ (7.9.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów</CommissionInt>


<Titre>zawierająca zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku</Titre>

<DocRef>(2020/2018(INL))</DocRef>

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): <Depute>Patrick Breyer</Depute>

(Inicjatywa – art. 47 Regulaminu)

(*) Zaangażowana komisja – art. 57 Regulaminu

 

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że wiele kwestii związanych z prawem cywilnym i handlowym oraz z egzekwowaniem prawa cywilnego i administracyjnego jest również szczególnie istotnych z punktu widzenia relacji czysto konsumenckich oraz konkurencyjności i konkurencji w internecie;

B. mając na uwadze, że zasady określone w dyrektywie 2000/31/WE w sprawie handlu elektronicznego („dyrektywie o handlu elektronicznym”) znacznie ułatwiły funkcjonowanie usług cyfrowych na rynku wewnętrznym i są kluczowe dla zagwarantowania innowacyjnego otoczenia biznesowego; mając na uwadze, że celem aktu prawnego o usługach cyfrowych powinna być aktualizacja przepisów prawa cywilnego i handlowego regulujących odpowiedzialność platform internetowych i dostawców usług hostingowych w celu zagwarantowania pewności i bezpieczeństwa przedsiębiorstwom, użytkownikom i całemu społeczeństwu, przez ustalenie jasnych obowiązków dla platform internetowych, w tym platform handlowych;

C. mając na uwadze, że na internetowych platformach handlowych oferowanych jest wiele nielegalnych towarów i usług, co wymaga podjęcia działania w ramach aktu prawnego o usługach cyfrowych;

D. mając na uwadze, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien – za pomocą skutecznych i wyważonych przepisów ramowych – budować zaufanie konsumentów do handlu elektronicznego, a jednocześnie zapewnić europejskim start-upom i MŚP silniejszą pozycję rynkową;

1. zaznacza, że kiedy tylko jest to technicznie i prawnie wykonalne i racjonalne, pośrednicy powinni obowiązkowo umożliwiać anonimowe korzystanie ze swoich usług i anonimową płatność za nie, ponieważ anonimowość skutecznie zapobiega nieuprawnionemu ujawnianiu danych, kradzieżom tożsamości oraz innym formom nadużyć danych osobowych gromadzonych w internecie; zauważa, że w przypadkach, gdy prawo Unii nakłada na przedsiębiorców obowiązek podania danych identyfikacyjnych, można zobowiązać dominujące lub systemowe platformy handlowe do weryfikacji tych danych identyfikacyjnych; proponuje, by rozważyć i zastosować nowe rozwiązania technologiczne dotyczące zarówno identyfikacji, jak i anonimowości użytkowników; potwierdza, że gdy platformy identyfikują użytkowników, nie mogą ujawniać ich tożsamości bez wyraźnej i dobrowolnej zgody lub prawnego obowiązku ujawnienia;

2. przyszły wniosek ustawodawczy dotyczący aktu prawnego o usługach cyfrowych powinien być w pełni zgodny z zasadami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z unijnymi przepisami dotyczącymi ochrony konsumentów oraz ich bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych; przypomina, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zastosować najważniejsze zasady dyrektywy o handlu elektronicznym, mianowicie zasadę kraju pochodzenia, klauzulę dotyczącą ograniczonej odpowiedzialności oraz zakaz nakładania ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru; podkreśla, że aby chronić wolność słowa, unikać kolizji przepisów, zapobiec nieuzasadnionemu i nieskutecznemu stosowaniu blokowania geograficznego oraz dążyć do zharmonizowanego jednolitego rynku, od dostawców usług hostingowych nie należy wymagać usuwania informacji zgodnych z prawem w ich państwie pochodzenia lub blokowania dostępu do takich informacji;

3. zwraca uwagę na znaczenie stworzenia zrozumiałych, jednolitych i zaktualizowanych ram regulacyjnych, obejmujących między innymi jasne definicje; podkreśla potrzebę zdefiniowania platform dominujących lub systemowych oraz podania ich charakterystyki;

4. zauważa, że ponieważ aktywność osób fizycznych w internecie dostarcza wielu szczegółowych informacji osobistych i umożliwia manipulację, w szczególności ze strony dominujących lub systemowych platform i sieci społecznościowych, gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych dotyczących korzystania z usług cyfrowych powinno ograniczać się do zakresu niezbędnego do świadczenia danej usługi i wystawienia za nią rachunku; zaznacza, że trzeba egzekwować prawo, aby ograniczyć gromadzenie danych osobowych przez platformy oferujące hosting treści – na podstawie m.in. interakcji użytkowników z treściami zamieszczanymi na tych platformach – w celu tworzenia ukierunkowanych profili reklamowych; wzywa platformy oferujące hosting treści, aby stosowały reklamy spersonalizowane na podstawie uprzednich interakcji użytkownika z treściami na danej platformie lub na stronach internetowych podmiotów trzecich wyłącznie po uzyskaniu uprzedniej zgody danego użytkownika zgodnie z RODO i dyrektywą o e-prywatności; stwierdza, że metadane użytkowników należy udostępniać organom publicznym wyłącznie w celu prowadzenia postępowań w sprawach poważnych przestępstw, za uprzednią zgodą organu sądowego;

5. wyraża zaniepokojenie z powodu możliwości wykorzystywania usług pojedynczego logowania do śledzenia użytkowników na różnych platformach; zaleca, aby posiadający dominujący udział w rynku usługodawcy, którzy świadczą usługę pojedynczego logowania, byli zobowiązani do obsługi co najmniej jednego otwartego i zintegrowanego systemu uwierzytelnienia opartego na niezastrzeżonych prawnie rozwiązaniach;

6. wskazuje, że aby chronić prawa podstawowe i zagwarantować pewność prawa, w akcie prawnym dotyczącym usług cyfrowych nie należy używać niezdefiniowanego prawnie pojęcia „treści szkodliwych”, należy natomiast odnosić się do publikowania treści niezgodnych z prawem, w myśl zasady, że „to, co jest niezgodne z prawem offline, jest takie również online”; zauważa, że narzędzia zautomatyzowane nie są w stanie odróżnić treści niezgodnych z prawem od treści zgodnych z prawem w danym kontekście; zauważa ponadto, że weryfikacja automatycznych raportów przez człowieka, zapewniana przez usługodawców, ich personel lub ich wykonawców, jako taka nie wystarczy, aby poprawić funkcjonowanie technologii rozpoznawania treści; podkreśla zatem, że – z zastrzeżeniem art. 17 dyrektywy o prawach autorskich – w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy wyraźnie wykluczyć jakikolwiek obowiązek stosowania zautomatyzowanych narzędzi moderowania treści i uregulować dobrowolne z nich korzystanie oraz zrezygnować z narzucania mechanizmów zgłaszania i trwałego usuwania treści (ang. notice and stay down); nalega, aby procedury moderowania treści stosowane przez dostawców nie skutkowały środkami kontroli ex ante opartymi na zautomatyzowanych narzędziach lub filtrowaniu treści w chwili zamieszczania; podkreśla, że moderatorom treści należy zapewnić właściwe przeszkolenie i odpowiednie wsparcie psychologiczne; zaznacza, że informacja o tym, czy decyzja dotycząca moderacji treści została podjęta przez człowieka, czy przez algorytm, a w tym ostatnim przypadku, czy została poddana weryfikacji przez człowieka, jest bardzo ważna; zaznacza, że potrzebna jest większa przejrzystość weryfikacji treści i zarządzania nimi przez platformy oferujące hosting treści, w związku z czym sugeruje wprowadzenie mechanizmu przeglądów dotyczącego dominujących lub systemowych platform oferujących hosting treści, w celu oceny ryzyka związanego z ich zasadami zarządzania treściami;

7. podkreśla, że koordynację współpracy poszczególnych państw członkowskich w kwestiach transgranicznych, a także koordynację sieci niezależnych krajowych organów wykonawczych należy powierzyć istniejącej lub nowej europejskiej agencji lub instytucji;

8. podkreśla, że uczciwość warunków nakładanych przez pośredników na użytkowników świadczonych przez nich usług i zgodność tych warunków z normami w dziedzinie praw podstawowych powinna podlegać kontroli sądowej;

9. podkreśla, że konstruktywne wykorzystanie przepisów dyrektywy o handlu elektronicznym i zagwarantowanie pewności prawa wymaga określenia obowiązków dostawców usług cyfrowych w obowiązującym prawodawstwie w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, a nie narzucania ogólnego obowiązku dochowania należytej staranności; podkreśla, że system prawny regulujący odpowiedzialność dostawców usług cyfrowych nie powinien być uzależniony od niejasnych pojęć, takich jak „czynna” lub „bierna” rola dostawców;

10. zaznacza, że egzekwowanie prawa, rozstrzyganie o zgodności aktywności internetowej z prawem oraz nakazywanie dostawcom usług hostingowych jak najszybszego usunięcia lub zablokowania treści niezgodnych z prawem – w tym w odniesieniu do mediów społecznościowych, w szczególności w celu ochrony użytkowników, po powiadomieniu dostawcy i zainteresowanych stron – powinny pozostawać w gestii niezależnych organów sądowych, dokonujących ostatecznego rozstrzygnięcia; w związku z tym przestrzega przed przepisami zachęcającymi platformy do stosowania dobrowolnych środków; podkreśla, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zapewnić pełne poszanowanie praw podstawowych i chronić prawa obywatelskie użytkowników, a także pełne poszanowanie gwarancji i środków ochrony prawnej dostępnych w odniesieniu do wszystkich środków stosowanych przez platformy i dostawców usług cyfrowych; uważa, że gdy tylko dostawca usług hostingowych poweźmie – na podstawie właściwego zgłoszenia – faktyczną wiedzę o treściach niezgodnych z prawem i charakterze tej niezgodności, powinien podlegać obowiązkowi usunięcia treści i można uznawać go za odpowiedzialnego za ocenę zgłoszonych treści, zwłaszcza w przypadku internetowych serwisów handlowych; wzywa Komisję, aby rozważyła zobowiązanie dominujących lub systemowych dostawców usług hostingowych do zgłaszania poważnych przestępstw właściwemu organowi ścigania po uzyskaniu faktycznej wiedzy o takim przestępstwie;

11. podkreśla, że treści niezgodne z prawem powinny być usuwane tam, gdzie znajduje się miejsce ich hostingu, a od dostawcy dostępu nie należy wymagać blokowania dostępu do treści;

12. podkreśla, że w przypadku naruszeń prawa należy stosować proporcjonalne kary, które nie obejmują uniemożliwienia danej osobie korzystania z usług cyfrowych;

13. podkreśla, że rozpowszechnianie treści zgodnych z prawem, lecz potencjalnie szkodliwych, takich jak dezinformacja i mowa nienawiści, należy zatamować, zapewniając użytkownikom możliwość wpływu na to, jakie treści są im proponowane; zaznacza, że dobór treści na podstawie śledzenia aktywności użytkowników powinien wymagać ich uprzedniej i w pełni świadomej zgody oraz że użytkownicy odmawiający wyrażenia zgody powinni uzyskać inne sprawiedliwe i rozsądne możliwości dostępu do usługi; proponuje, aby użytkownicy sieci społecznościowych mieli prawo do przeglądania osi czasu w porządku chronologicznym z możliwością doboru treści lub rezygnacji z doboru treści; proponuje, aby platformy uznawane za dominujące lub systemowe udostępniały użytkownikom API, aby umożliwić im dobór treści za pomocą wybranego przez nich oprogramowania lub usług, gdy jest to technicznie możliwe; podkreśla, że platformy powinny zapewnić większą przejrzystość procesów zautomatyzowanego podejmowania decyzji, dbając o brak stronniczości algorytmów, oraz że procesy podejmowania decyzji w ramach systemu wykorzystującego algorytmy powinny być zawsze jak najbardziej zrozumiałe i przejrzyste; nalega, aby w akcie o usługach cyfrowych zakazać dyskryminacyjnych praktyk moderowania treści;

14. zaznacza, że aby przezwyciężyć efekt uzależnienia od sieci scentralizowanych oraz zapewnić konsumentom konkurencję i wybór, należy umożliwić użytkownikom dominujących serwisów społecznościowych i komunikatorów możliwość korzystania z interakcji między różnymi platformami za pośrednictwem otwartych interfejsów (wzajemna łączność); wzywa Komisję, aby zakazała narzucania zastrzeżonych i zamkniętych ekosystemów do celów korzystania z produktów i usług cyfrowych w różnych środowiskach, tak by pozwolić na rzeczywistą wysoką interoperacyjność, zapewniającą dostęp do tych produktów i usług w otwartym formacie umożliwiającym ich przeniesienie do dowolnego środowiska cyfrowego;

15. zaznacza, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien zawierać konkretne i szczegółowe przepisy, np. precyzujące zasady dotyczące platform, a także serwisów społecznościowych; uważa, że należy określić warunki dotyczące ważności zgłoszeń treści i podejmowania działań w reakcji na te zgłoszenia; uważa również, że zapobieganie nadużyciom – w szczególności polegającym na wielokrotnych niesłusznych lub fałszywych zgłoszeniach treści – powinno opierać się na dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

podkreśla ponadto potrzebę ograniczenia odpowiedzialności platform za usługi, w szczególności w przypadku treści medialnych już podlegających kontroli redakcyjnej dostawcy treści, który z kolei podlega kompleksowym regulacjom, a także niezależnemu i skutecznemu nadzorowi ze strony uznanego niezależnego właściwego organu, zgodnie z systemem zgłaszania i działania w myśl zasad określonych w dyrektywie o handlu elektronicznym; uważa, że na mniejszych dostawców komercyjnych i niekomercyjnych nie należy nakładać takich samych obowiązków; podkreśla, że wszelkie nowe ramy prawne w dziedzinie usług cyfrowych muszą nadawać się do stosowania przez europejskie MŚP, w tym start-upy, w związku z czym powinny obejmować proporcjonalne obowiązki i jasne gwarancje dla wszystkich sektorów; zaznacza, że przepisy aktu o usługach cyfrowych powinny uniemożliwiać operatorom platform zmianę treści podlegających kontroli redakcyjnej dostawcy treści, zgodnie z prawem Unii; podkreśla, że w przypadku konieczności usunięcia treści medialnych należy zagwarantować, że ich usunięcie jest możliwe wyłącznie na podstawie nakazu sądowego; zanim dostęp do treści zostanie zablokowany, dostawcy treści muszą zostać wysłuchani, chyba że wiązałoby się to z utrudnieniem lub udaremnieniem trwającego postępowania karnego; uważa, że należy udostępnić odpowiednie mechanizmy dochodzenia roszczeń, w rozsądnych ramach czasowych, zarówno za pośrednictwem organów rozstrzygania sporów, jak i organów sądowych; jest zdania, że dostawcy komercyjnych usług hostingowych uznawani za dominujących lub systemowych powinni zapewnić dostępny publicznie i anonimowo mechanizm zgłaszania publikowanych na ich platformach treści, co do których podejrzewa się, że są niezgodne z prawem; w tym kontekście podkreśla, że akt prawny o usługach cyfrowych nie może podważać ani dezaktualizować przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych; podkreśla, że podmiotom uprawnionym należy przyznać dostęp do danych nieosobowych generowanych przez ich treści zamieszczone na platformach lub związane z tymi treściami, na warunkach przewidzianych w prawie Unii i po odpowiedniej ocenie skutków;

16. zdecydowanie zaleca, aby platformy funkcjonujące jako internetowe platformy handlowe informowały użytkowników o najważniejszych aspektach decydujących o kolejności i rankingu produktów przedstawianych użytkownikom w wyniku wyszukiwania, w szczególności jeżeli na wynik wyszukiwania wpływa jakakolwiek opłata wniesiona przez dostawcę lub w przypadkach, gdy to operator platformy jest dostawcą niektórych produktów wyświetlanych wśród wyników wyszukiwania;

17. podkreśla znaczenie rozszerzenia zasięgu terytorialnego zastosowania aktu prawnego o usługach cyfrowych, aby obejmował on również działalność dostawców usług cyfrowych mających siedzibę w państwach trzecich, jeżeli oferują oni swoje usługi w Unii; sugeruje, że jeżeli pośrednicy mają siedzibę w państwie trzecim, powinni wyznaczyć przedstawiciela prawnego mającego siedzibę w Unii, który mógłby odpowiadać za oferowane przez nich produkty lub usługi;

18. sugeruje, że platformy stosujące system oceny reputacji dostawców towarów lub usług powinny przekazywać informacje na temat sposobu generowania wyników w takim systemie; w tym kontekście zaleca, aby opinie wykorzystywane w tych systemach oceny reputacji opierały się na rzeczywistych doświadczeniach i pochodziły od osób biorących udział w danej transakcji; podkreśla, że nie należy publikować żadnych opinii, których autor uzyskał jakiekolwiek korzyści w zamian za wydanie określonej pozytywnej lub negatywnej opinii;

19. zwraca uwagę, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy zwrócić szczególną uwagę na użytkowników z niepełnosprawnościami i zapewnić im dostęp do usług cyfrowych; Komisja powinna zachęcić usługodawców do opracowania narzędzi technicznych umożliwiających osobom z niepełnosprawnościami mieszkającym w Unii odpowiednie korzystanie z usług internetowych;

20. zaleca, aby platformy stosujące system oceny reputacji dostawców towarów lub usług umożliwiały przenoszenie istniejących opinii do systemów oceny reputacji innych platform na żądanie dostawcy oraz po rozwiązaniu umowy wiążącej dostawcę z platformą; podkreśla, że należy informować konsumentów o pochodzeniu opinii, jeżeli zostały one przeniesione z innej platformy.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

2.9.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

20

1

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gunnar Beck, Geoffroy Didier, Angel Dzhambazki, Ibán García Del Blanco, Jean-Paul Garraud, Esteban González Pons, Mislav Kolakušić, Gilles Lebreton, Karen Melchior, Franco Roberti, Marcos Ros Sempere, Stéphane Séjourné, Raffaele Stancanelli, Marie Toussaint, Adrián Vázquez Lázara, Axel Voss, Marion Walsmann, Tiemo Wölken, Lara Wolters, Javier Zarzalejos

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Patrick Breyer, Emmanuel Maurel, Emil Radev

Zastępcy (art. 209 ust. 7) obecni podczas głosowania końcowego

Bart Groothuis

 


 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

 

20

+

EPP

Geoffroy Didier, Esteban González Pons, Emil Radev, Axel Voss, Marion Walsmann

S&D

Ibán García Del Blanco, Franco Roberti, Marcos Ros Sempere, Tiemo Wölken, Lara Wolters

RENEW

Karen Melchior, Bart Groothuis, Stéphane Séjourné, Adrián Vázquez Lázara

VERTS/ALE

Patrick Breyer, Marie Toussain

ECR

Angel Dzhambazki, Raffaele Stancanelli

GUE/NGL

Emmanuel Maurel

NI

Mislav Kolakušić

 

1

-

ID

Gunnar Beck

 

3

0

EPP

Javier Zarzalejos

ID

Jean-Paul Garraud, Gilles Lebreton

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 


 

 

 

OPINIA KOMISJI WOLNOŚCI OBYWATELSKICH, SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAW WEWNĘTRZNYCH (16.7.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów</CommissionInt>


<Titre>zawierająca zalecenia dla Komisji w sprawie aktu prawnego o usługach cyfrowych: poprawa funkcjonowania jednolitego rynku</Titre>

<DocRef>(2020/2018(INL))</DocRef>

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*): <Depute>Paul Tang</Depute>

(Inicjatywa – art. 47 Regulaminu)

(*)Zaangażowane komisje – art. 57 Regulaminu

 

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako komisji przedmiotowo właściwej:

 o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. podkreśla, że usługi cyfrowe i leżące u ich podstaw algorytmy muszą być w pełni zgodne z prawami podstawowymi, w szczególności prywatnością oraz ochroną danych osobowych, niedyskryminacją, wolnością wypowiedzi i informacji oraz prawami dziecka, zapisanymi w Traktatach i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej; w związku z tym wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku niedyskryminacji, przejrzystości i wytłumaczalności algorytmów, kar w celu egzekwowania takich obowiązków oraz możliwości interwencji człowieka, jak również innych środków zapewniania zgodności, np. monitorowania, oceny, niezależnych audytów i szczegółowych testów warunków skrajnych, z myślą o wspieraniu i egzekwowaniu przestrzegania przepisów; uważa, że w przypadku stosowania surowszych przepisów w odniesieniu do algorytmów stwarzających potencjalne zagrożenia dla podstawowych praw i wolności należy stosować podejście oparte na analizie ryzyka; podkreśla, że podstawą koncepcji przejrzystości i wytłumaczalności algorytmów powinno być prezentowanie informacji przekazywanych użytkownikowi w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, za pomocą jasnego i prostego języka, szczególnie w odniesieniu do wszelkich informacji adresowanych bezpośrednio do dziecka;

2. podkreśla, że szybki rozwój usług cyfrowych wymaga solidnych i zachowujących aktualność ram prawnych, aby chronić dane osobowe oraz prywatność; zauważa, że dyrektywa w sprawie handlu elektronicznego pochodzi z 2000 r., jednak od tego czasu system ochrony danych został w znacznym stopniu zaktualizowany; w związku z tym przypomina, że wszelkie przyszłe przepisy aktu prawnego o usługach cyfrowych będą w pełni respektować ogólne ramy praw podstawowych oraz europejski system ochrony prywatności i danych; podkreśla, że wszyscy dostawcy usług cyfrowych muszą w pełni przestrzegać unijnych przepisów o ochronie danych, a mianowicie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO) oraz poddawanej obecnie przeglądowi dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (e-prywatność), zapewnić wolność słowa i brak dyskryminacji oraz bezpieczeństwo i ochronę swoich systemów i usług;

3. podkreśla znaczenie stosowania skutecznego szyfrowania danych na wszystkich etapach transmisji, ponieważ ma ono zasadnicze znaczenie dla zaufania do internetu oraz bezpieczeństwa w internecie oraz skutecznie zapobiega dostępowi nieuprawnionych podmiotów trzecich do danych; podkreśla, że akt prawny o usługach cyfrowych powinien zapewnić równe warunki działania dzięki zagwarantowaniu pewności prawa w odniesieniu do pojęć i definicji zawartych w przepisach oraz zastosowaniu do wszystkich odpowiednich podmiotów oferujących usługi cyfrowe na terenie Unii niezależnie od tego, czy mają siedzibę w Unii; podkreśla, że akt ten powinien zachować aktualność i mieć zastosowanie do powstających nowych technologii, które wywierają wpływ na jednolity rynek cyfrowy; podkreśla, że w akcie należy zachować prawo do anonimowego korzystania z usług cyfrowych, jeżeli charakter świadczonej usługi lub obowiązujące przepisy nie wymagają identyfikacji bądź uwierzytelnienia użytkownika lub klienta;

4. zwraca uwagę, że skoro aktywność osób w internecie pozwala na wnikliwe poznanie ich osobowości i stwarza możliwości manipulacji, ogólne i bezkrytyczne gromadzenie danych osobowych dotyczących aktywności i interakcji użytkowników w internecie w nieproporcjonalny sposób koliduje z prawem do prywatności; potwierdza, że użytkownicy mają prawo, by nie podlegać stałemu śledzeniu podczas korzystania z usług cyfrowych; podkreśla, że w duchu orzecznictwa dotyczącego metadanych komunikacyjnych organy publiczne powinny mieć dostęp do danych abonenckich i metadanych użytkownika wyłącznie w celu prowadzenia dochodzeń w sprawie osób podejrzanych o popełnienie poważnych przestępstw po uprzednim uzyskaniu zgody organu sądowego; jest jednak przekonany, że dostawcy usług cyfrowych nie mogą zatrzymywać danych do celów egzekwowania prawa, chyba że ukierunkowane zatrzymanie danych danego użytkownika zostanie bezpośrednio nakazane przez niezależny właściwy organ publiczny zgodnie z prawem Unii;

5. zwraca uwagę na zbędne gromadzenie takich danych osobowych jak płeć, numer telefonu komórkowego, adres e-mail i adres pocztowy w momencie rejestracji w usłudze cyfrowej, co często jest wynikiem stosowania opcji pojedynczego logowania; wzywa Komisję do stworzenia usługi publicznej jako alternatywy dla prywatnych systemów pojedynczego logowania; podkreśla, że należy ją opracować w taki sposób, aby gromadzenie możliwych do zidentyfikowania danych podczas logowania było technicznie niemożliwe dla dostawcy systemu logowania i by gromadzone dane były ograniczone do absolutnego minimum; wzywa Komisję do wprowadzenia obowiązku, zgodnie z którym przy świadczeniu usług cyfrowych należy zawsze zapewnić domyślnie skonfigurowaną możliwość ręcznego logowania; zaleca również Komisji stworzenie – jako usługi publicznej – systemu weryfikacji wieku użytkowników usług cyfrowych, zwłaszcza w celu ochrony osób małoletnich; podkreśla, że usługi publiczne nie powinny być wykorzystywane do śledzenia użytkowników na stronach internetowych ani do celów komercyjnych, powinny być bezpieczne, przejrzyste, przetwarzać jedynie dane niezbędne do identyfikacji użytkownika oraz nie powinny mieć zastosowania do innych usług cyfrowych niż te, które wymagają identyfikacji osobistej, uwierzytelnienia czy weryfikacji wieku, a ponadto powinny być wykorzystywane wyłącznie w uzasadnionym celu i nie powinny być w żadnym wypadku wykorzystywane do ograniczania powszechnego dostępu do internetu; podkreśla, że gdy potrzebny jest określony rodzaj oficjalnej identyfikacji w trybie offline, należy stworzyć równoważny bezpieczny internetowy system identyfikacji elektronicznej;

6. podkreśla znaczenie wzmocnienia pozycji użytkownika w odniesieniu do egzekwowania przysługujących mu praw podstawowych w internecie; podkreśla, że dostawcy usług cyfrowych muszą przestrzegać ustanowionego w prawodawstwie Unii prawa użytkowników do przenoszenia danych oraz umożliwiać im korzystanie z tego prawa; zwraca uwagę na trudności, jakie napotykają osoby pragnące egzekwować przysługujące im prawa do ochrony danych i prywatności od dominujących platform, które prowadzą działalność na wielu rynkach i mają wiele spółek zależnych; w związku z tym zwraca się do państw członkowskich i dostawców usług cyfrowych o wdrożenie przejrzystych, łatwych do stosowania, skutecznych, sprawiedliwych i sprawnych mechanizmów zgłaszania skarg i dochodzenia roszczeń, aby umożliwić osobom indywidualnym korzystanie z praw przysługujących im na mocy RODO oraz egzekwowanie tych praw, a także aby umożliwić użytkownikom zaskarżanie decyzji o usunięciu ich treści z internetu; zachęca dostawców usług cyfrowych do stworzenia pojedynczego punktu kontaktowego dla wszystkich powiązanych z nimi platform cyfrowych, skąd wnioski użytkowników będą przekazywane właściwemu odbiorcy; ponadto zwraca uwagę, że użytkownicy powinni zawsze być wyraźnie informowani, czy prowadzą komunikację z człowiekiem, czy z maszyną;

7. zwraca uwagę, że dane biometryczne są uważane za specjalną kategorię danych osobowych, w odniesieniu do których obowiązują szczegółowe przepisy dotyczące przetwarzania; zauważa, że dane biometryczne mogą być i coraz częściej są wykorzystywane do identyfikacji i uwierzytelniania osób, w tym w szeregu takich obszarów wrażliwych jak bankowość i usługi podstawowe, w tym opieka zdrowotna, co pomimo potencjalnych korzyści, obejmujących w szczególności wyższy poziom uwierzytelnienia w porównaniu z zabezpieczeniami alfanumerycznymi lub kodami PIN, gdy fizyczna obecność w celu korzystania z podstawowych usług jest utrudniona, wiąże się ze znacznymi zagrożeniami dla praw do prywatności i ochrony danych oraz prowadzi do poważnych naruszeń w tym zakresie, gdy odbywa się bez zgody osoby, której dane dotyczą, a także umożliwia oszustwa dotyczące tożsamości; w związku z tym wzywa Komisję, by w akcie prawnym o usługach cyfrowych przewidziała dla dostawców usług cyfrowych obowiązek przechowywania danych biometrycznych jedynie na samym urządzeniu, o ile prawo zezwala na centralne przechowywanie danych, każdorazowego oferowania użytkownikom usług cyfrowych alternatywy wobec domyślnego wykorzystywania danych biometrycznych do funkcjonowania usługi oraz obowiązek wyraźnego informowania klientów o zagrożeniach związanych z wykorzystywaniem danych biometrycznych; podkreśla, że nie można odmówić usługi cyfrowej, gdy dana osoba nie zgadza się na wykorzystanie danych biometrycznych;

8. zwraca uwagę na potencjalnie negatywny wpływ reklamy spersonalizowanej, w szczególności reklamy ukierunkowanej i behawioralnej stosowanej przez pośredników oferujących usługę ad-tracking i platformy real time bidding, oraz oceny osób, zwłaszcza osób małoletnich, dokonywanej bez ich zgody z uwagi na ingerowanie w życie prywatne jednostek, co nasuwa pytania dotyczące gromadzenia i wykorzystywania danych używanych do personalizowania reklamy, oferowania produktów lub usług lub ustalania cen oraz możliwości zakłócania w ten sposób przebiegu procesów demokratycznych i wyborów; jest świadomy inicjatywy platform internetowych na rzecz wprowadzenia zabezpieczeń, na przykład w odniesieniu do przejrzystości oraz wzmocnionej kontroli użytkownika i wyboru, jak określono w kodeksie postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji; w związku z tym wzywa Komisję do wprowadzenia rygorystycznych ograniczeń dotyczących reklamy ukierunkowanej w oparciu o gromadzenie danych osobowych, począwszy od wprowadzenia zakazu międzykontekstowej reklamy behawioralnej, bez szkody dla małych i średnich przedsiębiorstw; przypomina, że obecnie zgodnie z dyrektywą o e-prywatności reklama ukierunkowana jest możliwa jedynie po wyrażeniu zgody (opt-in) i w przeciwnym razie jest niezgodna z prawem, a ponadto wzywa Komisję, by zakazała stosowania praktyk dyskryminacyjnych przy świadczeniu usług lub oferowaniu produktów;

9. zwraca uwagę na sposób, w jaki usługi cyfrowe współpracują ze światem rzeczywistym, na przykład w sektorze transportu i hotelarsko-gastronomicznym; zauważa, że rządy lokalne i sektor publiczny mogą skorzystać z danych dotyczących określonych rodzajów usług cyfrowych, np. w celu usprawnienia polityki planowania przestrzeni miejskiej; przypomina, że gromadzenie, wykorzystywanie i przekazywanie danych osobowych, w tym między sektorem prywatnym i publicznym, podlega przepisom RODO; w związku z tym apeluje do Komisji, aby zapewniła zgodność jej wniosku dotyczącego aktu prawnego o usługach cyfrowych z tym celem;

10. apeluje o ściślejszą współpracę w zakresie nadzoru regulacyjnego nad usługami cyfrowymi, w związku z czym wzywa Komisję do stworzenia systemu nadzoru nad stosowaniem aktu prawnego o usługach cyfrowych i usług cyfrowych w drodze współpracy krajowych i europejskich organów nadzoru oraz corocznych niezależnych audytów zewnętrznych koncentrujących się na algorytmach dostawców usług cyfrowych, polityce wewnętrznej i prawidłowym funkcjonowaniu wewnętrznych mechanizmów kontroli i równowagi, z należytym uwzględnieniem prawa Unii i we wszystkich okolicznościach podstawowych praw użytkowników usług, biorąc pod uwagę zasadnicze znaczenie niedyskryminacji oraz wolności wypowiedzi i informacji w otwartym i demokratycznym społeczeństwie, a ponadto apeluje, by zlecić nadzór nad wdrażaniem aktu prawnego o usługach cyfrowych agencjom UE i właściwym krajowym organom nadzoru;

11. z zaniepokojeniem zauważa, że organy nadzoru w państwach członkowskich znajdują się pod presją ze względu na coraz większą liczbę zadań i obowiązków w zakresie ochrony danych osobowych, a także brak odpowiednich zasobów finansowych i kadrowych; wzywa Komisję, by rozważyła możliwość wkładu dużych wielonarodowych przedsiębiorstw technologicznych w zasoby organów nadzorczych;

12. zauważa, że w usługach cyfrowych wykorzystuje się zaawansowane algorytmy do analizowania lub przewidywania osobistych preferencji, zainteresowań lub zachowań, które służą do rozpowszechniania i porządkowania treści przedstawianych użytkownikom tych usług; podkreśla, że sposób działania tych algorytmów i porządkowania przez nie przedstawianych treści jest niewidoczny dla użytkowników i nie jest im wyjaśniany, co odbiera im możliwość wyboru i kontroli, umożliwia tworzenie kabin pogłosowych i skutkuje brakiem zaufania do usług cyfrowych; w związku z tym wzywa Komisję, aby w swoim wniosku dotyczącym aktu prawnego o usługach cyfrowych uwzględniła obowiązek, zgodnie z którym treści przedstawiane w ramach usług cyfrowych można oglądać bez selekcji, użytkownicy mają większą kontrolę nad sposobem rankingu przedstawianych im treści, włącznie z możliwością wyboru rankingu odmiennego od zwyczajowych nawyków użytkowania treści oraz możliwością całkowitej rezygnacji z selekcjonowania treści; wzywa również Komisję do opracowania systemu dotyczącego obowiązku dochowania należytej staranności, zgodnie z którym usługi cyfrowe będą odpowiedzialne za selekcjonowanie treści, co należy określić w szczegółowych wytycznych sektorowych, oraz do wprowadzenia obowiązku przejrzystości w odniesieniu do sposobu selekcjonowania treści w ramach usług cyfrowych;

13. podkreśla, że zgodnie z zasadą minimalizacji danych ustanowioną w RODO w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy wymagać od pośredników usług cyfrowych, aby w jak największym stopniu umożliwili anonimowe korzystanie z oferowanych usług i dokonywanie płatności za nie, gdy jest to technicznie możliwe i nie podlega ograniczeniom na mocy szczegółowych przepisów, ponieważ anonimowość skutecznie zapobiega nieuprawnionemu ujawnieniu, kradzieży tożsamości oraz innym formom nadużywania danych osobowych gromadzonych w internecie; podkreśla, że tylko jeżeli obowiązujące przepisy wymagają od przedsiębiorstw ujawnienia tożsamości, dostawcy na dużych rynkach mogą zostać zobowiązani do weryfikowania tożsamości, podczas gdy w innych przypadkach należy utrzymać prawo do anonimowego korzystania z usług cyfrowych;

14. podkreśla, że wciąż istnieją pewne różnice między światem internetowym a rzeczywistym, na przykład pod względem anonimowości, braku podmiotu zarządzającego, równowagi sił i możliwości technicznych; podkreśla, że z uwagi na charakter ekosystemu cyfrowego w internecie można łatwo rozpowszechniać treści niezgodne z prawem i w związku z tym ich negatywny wpływ ulega spotęgowaniu w bardzo krótkim czasie; zauważa, że niezgodne z prawem treści w internecie mogą podważać zaufanie do usług cyfrowych, a także mieć poważne i długotrwałe skutki dla bezpieczeństwa i praw podstawowych osób fizycznych; uważa, że należy podkreślić, iż treści uznawane za niezgodne z prawem poza internetem należy uznać za niezgodne z prawem również w internecie;

15. jest zdania, że w związku z tym wszelkie środki w akcie prawnym o usługach cyfrowych powinny dotyczyć wyłącznie nielegalnych treści zdefiniowanych w prawie Unii i orzecznictwie krajowym oraz nie powinny obejmować terminów prawnie niejasnych i niezdefiniowanych, takich jak „szkodliwe treści”, ponieważ działania ukierunkowane na te treści mogłyby stworzyć poważne zagrożenie dla praw podstawowych, a zwłaszcza wolności wypowiedzi;

16. zaznacza, że egzekwowanie prawa, rozstrzyganie o zgodności aktywności online i treści internetowych z prawem oraz nakazywanie dostawcom usług hostingowych usunięcia lub zablokowania treści niezgodnych z prawem pozostaje w gestii niezależnych właściwych organów publicznych; podkreśla potrzebę dopilnowania, aby oficjalne decyzje niezależnych właściwych organów publicznych dotyczące usunięcia treści lub uniemożliwienia dostępu do nich były dokładne, uzasadnione i zgodne z prawami podstawowymi;

17. wzywa do usprawnienia współpracy między niezależnymi właściwymi organami publicznymi a dostawcami usług hostingowych w celu zapewnienia szybkiego i poprawnego przepływu informacji, poprawnego i terminowego usuwania treści niezgodnych z prawem lub uniemożliwiania dostępu do nich, nakazanego przez niezależne właściwe organy publiczne, oraz w celu zagwarantowania skutecznych dochodzeń i skutecznego ścigania potencjalnych przestępstw;

18. podkreśla, że należy zapewnić dostawcom treści dostęp do środków zaskarżenia, aby zaspokoić ich prawo do skutecznych środków odwoławczych; w związku z tym wzywa Komisję do przyjęcia przepisów dotyczących przejrzystych mechanizmów zgłaszania treści niezgodnych z prawem i reagowania na nie, zapewniających odpowiednie zabezpieczenia, przejrzysty, skuteczny, sprawiedliwy i sprawnie funkcjonujący mechanizm składania skarg oraz możliwości stosowania skutecznych środków odwoławczych w przypadku usunięcia treści;

19. w tym kontekście podkreśla, że w celu ochrony wolności wypowiedzi, unikania kolizji przepisów, zapobiegania nieuzasadnionemu i nieskutecznemu blokowaniu geograficznemu oraz osiągnięcia zharmonizowanego jednolitego rynku cyfrowego dostawcy usług hostingowych nie powinni być zobowiązani do stosowania krajowych ograniczeń wolności wypowiedzi jednego państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim ani do usuwania lub blokowania informacji zgodnych z prawem w państwie ich siedziby;

20. w związku z tym z zaniepokojeniem zauważa coraz większą fragmentację przepisów krajowych dotyczących zwalczania treści niezgodnych z prawem lub treści, które można uznać za szkodliwe; w związku z tym podkreśla potrzebę zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi; podkreśla znaczenie takiego dialogu, w szczególności w odniesieniu do różnego określania na poziomie krajowym tego, co stanowi treści niezgodne z prawem;

21. wzywa dostawców usług cyfrowych, którzy z własnej inicjatywy usuwają rzekomo niezgodne z prawem treści internetowe, do czynienia tego w sposób staranny, proporcjonalny i niedyskryminujący oraz z należytym uwzględnieniem wszystkich okoliczności dotyczących praw podstawowych użytkowników, a także do zwrócenia szczególnej uwagi na zasadnicze znaczenie wolności wypowiedzi i informacji w otwartym i demokratycznym społeczeństwie, aby uniknąć usuwania treści, które nie są niezgodne z prawem; w związku z tym podkreśla, że na pośredników internetowych należy nałożyć obowiązki w zakresie przejrzystości kryteriów stosowanych podczas podejmowania decyzji o usunięciu treści lub uniemożliwieniu dostępu do nich oraz w zakresie technologii stosowanej w celu zagwarantowania niezbędnych zabezpieczeń, zapobiegania dyskryminacji oraz zbędnemu usuwaniu treści lub uniemożliwianiu dostępu do nich; ponadto wzywa dostawców usług cyfrowych do podjęcia niezbędnych działań w celu identyfikacji i oznaczania treści przesyłanych przez boty społeczne;

22. zauważa w związku z tym, że obecnie zautomatyzowane narzędzia nie są w stanie odróżnić treści nielegalnych od treści, które są zgodne z prawem w danym kontekście, i podkreśla, że każde takie narzędzie musi podlegać nadzorowi człowieka oraz zapewniać pełną przejrzystość projektu i wyników; podkreśla, że przegląd zautomatyzowanych raportów dostawców usług, ich pracowników lub kontrahentów nie rozwiązuje tego problemu, ponieważ prywatnemu personelowi brakuje niezależności, kwalifikacji i odpowiedzialności organów publicznych; w związku z tym podkreśla, że w akcie prawnym o usługach cyfrowych należy jednoznacznie zakazać nakładania na dostawców usług hostingowych lub innych pośredników technicznych jakichkolwiek obowiązków dotyczących wykorzystywania zautomatyzowanych narzędzi moderowania treści; zwraca się natomiast do dostawców usług cyfrowych, którzy z własnej inicjatywy chcą ograniczać niektóre zgodne z prawem treści zamieszczane przez użytkowników, aby rozważyli możliwość etykietowania takich treści zamiast usuwania ich z internetu;

23. podkreśla, że organy publiczne nie powinny nakładać na dostawców usług cyfrowych ogólnego obowiązku de jure ani de facto, w tym za pośrednictwem środków ex ante, w celu monitorowania przekazywanych lub przechowywanych informacji, ani też ogólnego obowiązku aktywnego wyszukiwania, moderowania lub filtrowania treści wskazujących na działalność niezgodną z prawem; jest też przekonany, że nie należy wymagać od dostawców usług cyfrowych, aby zapobiegali zamieszczaniu treści niezgodnych z prawem; proponuje zatem, aby w przypadkach, gdy jest to technicznie wykonalne, na podstawie dostatecznie uzasadnionych poleceń niezależnych właściwych organów publicznych oraz przy pełnym uwzględnieniu specyficznego kontekstu treści od dostawców usług cyfrowych wymagać okresowego wyszukiwania określonych elementów treści, które sąd uznał już za niezgodne z prawem, pod warunkiem że monitorowanie i wyszukiwanie informacji objętych takim nakazem sądowym ogranicza się do informacji przekazującej wiadomość o treści zasadniczo niezmienionej w stosunku do treści, która doprowadziła do stwierdzenia niezgodności z prawem, i zawierającej elementy określone w nakazie, które zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 października 2019 r. w sprawie C-18/18[35] są identyczne lub równoważne w zakresie, w jakim nie wymagałoby to od dostawcy usług hostingowych przeprowadzenia niezależnej oceny tej treści;

24. wzywa Komisję, aby rozważyła zobowiązanie dostawców usług hostingowych do zgłaszania właściwemu organowi ścigania treści niezgodnych z prawem, które stanowią poważne przestępstwo, po uzyskaniu wiedzy o istnieniu takich treści; wzywa również Komisję, państwa członkowskie i dostawców usług hostingowych do ustanowienia przejrzystych mechanizmów umożliwiających użytkownikom powiadamianie odpowiednich organów o treściach potencjalnie niezgodnych z prawem; ponadto wzywa państwa członkowskie, by poprawiły dostęp do krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości i egzekwowania prawa oraz ich skuteczność w odniesieniu do ustalania nielegalności treści w internecie oraz rozstrzygania sporów dotyczących usuwania treści lub uniemożliwiania dostępu do nich;

25. podkreśla, że w celu konstruktywnego wykorzystania przepisów dyrektywy o handlu elektronicznym i zagwarantowania pewności prawa mające zastosowanie prawodawstwo powinno być proporcjonalne oraz określać jasno sprecyzowane obowiązki dostawców usług cyfrowych zamiast narzucać ogólny obowiązek dochowania należytej staranności; podkreśla, że niektóre obowiązki można doprecyzować w przepisach sektorowych; podkreśla, że system prawny dotyczący odpowiedzialności dostawców usług cyfrowych nie powinien zależeć od takich niejasnych pojęć jak „czynna” czy „bierna” rola dostawców;

26. uważa, że dostawcy infrastruktury usług, dostawcy usług płatniczych ani inne przedsiębiorstwa świadczące usługi na rzecz dostawców usług cyfrowych nie powinni ponosić odpowiedzialności za treści zamieszczane lub pobierane przez użytkownika z własnej inicjatywy; uważa, że dostawcy usług cyfrowych mający bezpośredni kontakt z użytkownikiem oraz możliwość usunięcia poszczególnych elementów treści użytkownika powinni ponosić odpowiedzialność, tylko jeżeli nie dopełnią obowiązku szybkiej reakcji na dostatecznie uzasadnione polecenia dotyczące usunięcia treści niezgodnych z prawem, wydane przez niezależne właściwe organy publiczne, lub gdy posiadają faktyczną wiedzę o treściach lub czynnościach niezgodnych z prawem.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

16.7.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

40

4

23

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Magdalena Adamowicz, Konstantinos Arvanitis, Katarina Barley, Pietro Bartolo, Nicolas Bay, Vladimír Bilčík, Vasile Blaga, Ioan-Rareş Bogdan, Saskia Bricmont, Joachim Stanisław Brudziński, Jorge Buxadé Villalba, Damien Carême, Caterina Chinnici, Clare Daly, Marcel de Graaff, Lena Düpont, Laura Ferrara, Nicolaus Fest, Jean-Paul Garraud, Sylvie Guillaume, Andrzej Halicki, Balázs Hidvéghi, Evin Incir, Sophia in ‘t Veld, Patryk Jaki, Lívia Járóka, Fabienne Keller, Peter Kofod, Moritz Körner, Juan Fernando López Aguilar, Nuno Melo, Roberta Metsola, Nadine Morano, Javier Moreno Sánchez, Maite Pagazaurtundúa, Nicola Procaccini, Emil Radev, Paulo Rangel, Terry Reintke, Diana Riba i Giner, Ralf Seekatz, Michal Šimečka, Martin Sonneborn, Sylwia Spurek, Tineke Strik, Ramona Strugariu, Annalisa Tardino, Tomas Tobé, Milan Uhrík, Tom Vandendriessche, Bettina Vollath, Jadwiga Wiśniewska, Elena Yoncheva, Javier Zarzalejos

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Abir Al-Sahlani, Bartosz Arłukowicz, Malin Björk, Delara Burkhardt, Gwendoline Delbos-Corfield, Nathalie Loiseau, Erik Marquardt, Sira Rego, Domènec Ruiz Devesa, Paul Tang, Hilde Vautmans, Tomáš Zdechovský

Zastępcy (art. 209 ust. 7) obecni podczas głosowania końcowego

Sven Mikser

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

40

+

PPE

Bartosz Arłukowicz

S&D

Katarina Barley, Pietro Bartolo, Delara Burkhardt, Caterina Chinnici, Sylvie Guillaume, Evin Incir, Juan Fernando López Aguilar, Sven Mikser, Javier Moreno Sánchez, Domènec Ruiz Devesa, Sylwia Spurek, Paul Tang, Bettina Vollath, Elena Yoncheva

Renew

Abir Al‑Sahlani, Sophia in 't Veld, Moritz Körner, Maite Pagazaurtundúa, Michal Šimečka, Ramona Strugariu, Hilde Vautmans

ID

Nicolaus Fest, Peter Kofod, Annalisa Tardino, Tom Vandendriessche

Verts/ALE

Saskia Bricmont, Damien Carême, Gwendoline Delbos‑Corfield, Erik Marquardt, Terry Reintke, Diana Riba i Giner, Tineke Strik

GUE/NGL

Konstantinos Arvanitis, Malin Björk, Clare Daly, Sira Rego

NI

Laura Ferrara, Martin Sonneborn, Milan Uhrík

 

4

-

PPE

Javier Zarzalejos

ID

Nicolas Bay, Jean‑Paul Garraud, Marcel de Graaff

 

23

0

PPE

Magdalena Adamowicz, Vladimír Bilčík, Vasile Blaga, Ioan‑Rareş Bogdan, Lena Düpont, Andrzej Halicki, Balázs Hidvéghi, Lívia Járóka, Nuno Melo, Roberta Metsola, Nadine Morano, Emil Radev, Paulo Rangel, Ralf Seekatz, Tomas Tobé, Tomáš Zdechovský

Renew

Fabienne Keller, Nathalie Loiseau

ECR

Joachim Stanisław Brudziński, Jorge Buxadé Villalba, Patryk Jaki, Nicola Procaccini, Jadwiga Wiśniewska

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 


 

INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

28.9.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

39

1

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alex Agius Saliba, Andrus Ansip, Pablo Arias Echeverría, Alessandra Basso, Brando Benifei, Adam Bielan, Hynek Blaško, Biljana Borzan, Vlad-Marius Botoş, Markus Buchheit, Dita Charanzová, Deirdre Clune, David Cormand, Carlo Fidanza, Evelyne Gebhardt, Alexandra Geese, Sandro Gozi, Maria Grapini, Svenja Hahn, Virginie Joron, Eugen Jurzyca, Arba Kokalari, Marcel Kolaja, Kateřina Konečná, Jean-Lin Lacapelle, Maria-Manuel Leitão-Marques, Morten Løkkegaard, Adriana Maldonado López, Antonius Manders, Beata Mazurek, Leszek Miller, Dan-Ştefan Motreanu, Kris Peeters, Anne-Sophie Pelletier, Miroslav Radačovský, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Tomislav Sokol, Ivan Štefanec, Kim Van Sparrentak, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Anna-Michelle Asimakopoulou, Maria da Graça Carvalho, Anna Cavazzini, Edina Tóth

 


 

 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

39

+

PPE

S&D

RENEW

VERTS/ALE

ECR

GUE/NGL

NI

Pablo Arias Echeverría, Anna‑Michelle Asimakopoulou, Maria da Graça Carvalho, Deirdre Clune, Arba Kokalari, Antonius Manders, Dan‑Ştefan Motreanu, Kris Peeters, Andreas Schwab, Tomislav Sokol, Ivan Štefanec, Edina Tóth

Alex Agius Saliba, Brando Benifei, Biljana Borzan, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Maria‑Manuel Leitão‑Marques, Adriana Maldonado López, Leszek Miller, Christel Schaldemose

Andrus Ansip, Vlad‑Marius Botoş, Dita Charanzová, Sandro Gozi, Svenja Hahn, Morten Løkkegaard

Anna Cavazzini, David Cormand, Alexandra Geese, Marcel Kolaja, Kim Van Sparrentak

Adam Bielan, Carlo Fidanza, Eugen Jurzyca, Beata Mazurek

Kateřina Konečná

Miroslav Radačovský, Marco Zullo

 

1

ID

Hynek Blaško

 

5

0

ID

GUE/NGL

Alessandra Basso, Markus Buchheit, Virginie Joron, Jean‑Lin Lacapelle

Anne‑Sophie Pelletier

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

[1]. Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1.

[2]. Dz.U. L 186 z 11.7.2019, s. 57.

[3] Dz.U. L 136 z 22.5.2019, s. 1.

[4]. Dz.U. L 136 z 22.5.2019, s. 28.

[5]. Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.

[6] Dz.U. L 169 z 25.6.2019, s. 1.

[7]. Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.

[8] Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 1.

[9]. Dz.U. C 331 z 18.9.2018, s. 135.

[10]. Dz.U. L 63 z 6.3.2018, s. 50.

[11] Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.

[12]. Dz.U. L 130 z 17.5.2019, s. 92.

[13]. Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.

[14] Dz.U. L 77 z 27.3.1996, s. 20.

[15] Dz.U. L 167 z 22.6.2001, s. 10.

[16] Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.

[17] Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4).

[18] Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210 z 7.8.1985, s. 29).

[19] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 63).

[20] Przepisy przewidziane w dyrektywie (UE) 2019/770 i dyrektywie (UE) 2019/771.

[21]. Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz.U. L 328 z 18.12.2019, s. 7).

[22] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64).

[23] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/958 z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie analizy proporcjonalności przed przyjęciem nowych regulacji dotyczących zawodów (Dz.U. L 173 z 9.7.2018, s. 25).

[24] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1–88).

[25] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu. Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 207 z 6.8.2010, s. 1–13).

[26] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego (Dz.U. L 186 z 11.7.2019, s. 57).

[27] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1152 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej (Dz.U. L 186 z 11.7.2019, s. 105–121).

[28] Zalecenie Rady z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie dostępu pracowników oraz osób samozatrudnionych do ochrony socjalnej 2019/C 387/01 (Dz.U. C 387 z 15.11.2019, s. 1–8).

[29] Uczciwe warunki pracy, prawa i ochrona socjalna osób pracujących za pośrednictwem platform internetowych – nowe formy zatrudnienia związane z rozwojem cyfrowym (2019/2186(INI)).

[30] Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1).

[31] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) ze względu na zmianę sytuacji na rynku (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 69).

[32] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).

[33] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

[34] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie praw autorskich i pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE (Dz.U. L 130 z 17.5.2019, s. 92).

[35] Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 października 2019 r., Eva Glawischnig-Piesczek przeciwko Facebook Ireland Limited, sprawa C-18/18, ECLI:EU:C:2019:821.

Ostatnia aktualizacja: 19 października 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności