Sprawozdanie - A9-0264/2020Sprawozdanie
A9-0264/2020
Parlament Europejski

SPRAWOZDANIE Więcej ryb w morzach? Środki na rzecz odbudowy zasobów powyżej maksymalnego podtrzymywalnego połowu, w tym obszary odbudowy stad ryb i chronione obszary morskie

15.12.2020 - (2019/2162(INI))

Komisja Rybołówstwa
Sprawozdawczyni: Caroline Roose


Procedura : 2019/2162(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
A9-0264/2020
Teksty złożone :
A9-0264/2020
Debaty :
Głosowanie :
Teksty przyjęte :

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Więcej ryb w morzach? Środki na rzecz odbudowy zasobów powyżej maksymalnego podtrzymywalnego połowu, w tym obszary odbudowy stad ryb i chronione obszary morskie

(2019/2162(INI))

Parlament Europejski,

– uwzględniając art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 11, 39 i 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

– uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb)[1],

– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającą ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej)[2],

– uwzględniając art. 13 Traktatu z Lizbony, który wymaga, by przy formułowaniu unijnych strategii politycznych, w tym m.in. w dziedzinie rybołówstwa, Unia i jej państwa członkowskie uwzględniały fakt, że zwierzęta są istotami zdolnymi do odczuwania, i by w związku z tym zwracały szczególną uwagę na wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt,

– uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych[3],

– uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory[4] oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa[5],

– uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania[6], w szczególności jego art. 3, którego podstawowa zasada stanowiąca, że „podczas uśmiercania i działań związanych z uśmiercaniem zwierzętom oszczędza się wszelkiego niepotrzebnego bólu, niepokoju lub cierpienia”, ma zastosowanie do ryb,

– uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającą ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (dyrektywa w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich)[7],

– uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (91/676/EWG)[8], szczególnie w odniesieniu do wycofywania nawozów,

– uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[9] oraz rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty[10],

– uwzględniając unijną strategię na rzecz bioróżnorodności 2030 ustanowioną w komunikacie Komisji z dnia 20 maja 2020 r. zatytułowanym „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030 – Przywracanie przyrody do naszego życia” (COM(2020)0380),

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2018 r. w sprawie międzynarodowego zarządzania oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów w kontekście celów zrównoważonego rozwoju do roku 2030[11],

– uwzględniając raport Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) z 2020 r. w sprawie stanu rybołówstwa i akwakultury na świecie (SOFIA 2020),

– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 maja 2020 r. zatytułowany „Strategia »od pola do stołu« na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego” (COM(2020)0381),

– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 czerwca 2020 r. zatytułowany „W kierunku bardziej zrównoważonego rybołówstwa w UE: stan prac i zadania na 2021 r.” (COM(2020)0248),

– uwzględniając deklarację z Johannesburga z 2002 r. w sprawie zrównoważonego rozwoju, plan realizacji z Johannesburga oraz dokument końcowy z czerwca 2012 r. z Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju Rio+20 zatytułowany „The Future we Want” [Przyszłość, jakiej pragniemy],

– uwzględniając sprawozdanie Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) z 2020 r. w sprawie monitorowania funkcjonowania wspólnej polityki rybołówstwa (STECF-Adhoc-20-01),

– uwzględniając Konwencję o różnorodności biologicznej (CBD), a w szczególności cel 11 celów z Aichi w zakresie ochrony różnorodności biologicznej, które są elementem strategicznego planu na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011–2020 w ramach CBD,

– uwzględniając sprawozdanie z globalnej oceny różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych wydane w 2019 r. przez Międzyrządową Platformę Naukowo-Polityczną w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów (IPBES);

– uwzględniając sprawozdania specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) z 2019 r. w sprawie oceanów i kriosfery w zmieniającym się klimacie,

– uwzględniając uchwałę Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody z 2016 r w sprawie zwiększenia powierzchni chronionych obszarów morskich na rzecz skutecznej ochrony różnorodności biologicznej mórz,

– uwzględniając cel zrównoważonego rozwoju nr 14 w ramach Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, dotyczący ochrony i zrównoważonego wykorzystywania oceanów, mórz i zasobów morskich,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 25 czerwca 2020 r. z wdrażania dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej (COM(2020)0259),

– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie 15. posiedzenia Konferencji Stron (COP15) Konwencji o różnorodności biologicznej[12],

– uwzględniając sprawozdanie Banku Światowego z 2017 r. zatytułowane „The sunken billions revisited: Progress and Challenges in Global Marine Fisheries” [„Nowe spojrzenie na utopione miliardy: Postępy i wyzwania w rybołówstwie morskim na świecie”],

– uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 1/2017 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 21 lutego 2017 r. zatytułowane „Należy dołożyć starań, by wdrożyć sieć Natura 2000 z pełnym wykorzystaniem jej potencjału”,

– uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) nr 17/2019 z dnia 25 czerwca 2020 r. pt. „Marine messages II” [Komunikaty z akwenów morskich II],

– uwzględniając decyzję Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w sprawie 640/2019/FP dotyczącej przejrzystości procesu decyzyjnego Rady UE prowadzącego do przyjęcia rocznych rozporządzeń ustalających kwoty połowowe (całkowite dopuszczalne połowy),

– uwzględniając sprawozdanie EEA nr 3/2015 z dnia 1 października 2015 r. zatytułowane „Marine protected areas in Europe’s seas: An overview and perspective for the future” [Chronione obszary morskie na morzach Europy: przegląd i perspektywy na przyszłość],

– uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 1 października 2015 r. w sprawie postępów w ustanawianiu chronionych obszarów morskich (zgodnie z wymogiem określonym w art. 21 dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej 2008/56/WE) (COM(2015)0481),

– uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie oceny programów środków realizowanych przez państwa członkowskie w ramach dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej (COM(2018)0562),

– uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 czerwca 2020 r. zatytułowany „W kierunku bardziej zrównoważonego rybołówstwa w UE: stan prac i zadania na 2021 r.” (COM(2020)0248),

– uwzględniając art. 54 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A9-0264/2020),

A. mając na uwadze, że celem wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) jest zapewnienie, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona pod względem środowiska w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celem polegającym na osiąganiu korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczynianiu się do dostępności dostaw żywności; mając na uwadze, że aby osiągnąć cel polegający na stopniowym odtworzeniu i zachowaniu populacji stad ryb powyżej poziomów biomasy zdolnych do uzyskania maksymalnego podtrzymywalnego połowu, wskaźnik eksploatacji oparty na maksymalnym podtrzymywalnym połowie należało osiągnąć w miarę możliwości do 2015 r., a w stopniowy, narastający sposób w odniesieniu do wszystkich stad – najpóźniej do 2020 r.;

B. mając na uwadze, że w ramach celu zrównoważonego rozwoju nr 14 wzywa się do ochrony i zrównoważonego wykorzystywania oceanów, mórz i zasobów morskich;

C. mając na uwadze, że dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej ma na celu ochronę i zachowanie środowiska morskiego, zapobieganie jego degradacji i odtwarzanie ekosystemów morskich oraz umożliwienie osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich w UE do 2020 r.;

D. mając na uwadze, że zgodnie z dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej dobry stan środowiska określa się na podstawie 11 wskaźników; mając na uwadze, że wskaźnik trzeci ma zastosowanie do populacji wszystkich ryb i skorupiaków eksploatowanych w celach handlowych, które mieszczą się w bezpiecznych granicach biologicznych, wykazując strukturę wiekową i skład wielkościowy populacji świadczące o dobrym zdrowiu stad;

E. mając na uwadze, że istnieją trzy podstawowe kryteria oceny wskaźnika trzeciego dotyczącego dobrego stanu środowiska – (I.) zrównoważona eksploatacja, (II.) zdolność reprodukcyjna oraz (III.) utrzymanie odsetka starszych i większych ryb, ale jedynie 10,5 % stad można ocenić w świetle kryteriów (I.) i (II.) oraz nie istnieje zadowalająca wspólna europejska metodyka oceny kryterium (III.);

F. mając na uwadze pilną potrzebę poprawy gromadzenia danych dotyczących niektórych stad ryb, w szczególności w Morzu Czarnym, Morzu Śródziemnym i Makaronezji, w celu przeprowadzenia oceny naukowej niezbędnej do zrównoważonego zarządzania zasobami;

G. mając na uwadze, że środki zarządzania rybołówstwem przyjęte w ramach WPRyb przynoszą rezultaty, ponieważ rośnie liczba stad ryb eksploatowanych na zrównoważonym poziomie, co umożliwia większe połowy w stadach, które były nadmiernie eksploatowane;

H. mając na uwadze, że według STECF nadal około 38 % stad w północno-wschodnim Atlantyku oraz około 92 % stad poddanych ocenie naukowej w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym jest nadmiernie eksploatowanych, co oznacza, że są eksploatowane powyżej poziomów maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY) pomimo prawnego wymogu zaprzestania przełowienia do 2020 r.; zauważa, że zgodnie ze sprawozdaniem FAO SOFIA 2020 w 2017 r. 62,5 % stad w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym było nadmiernie eksploatowanych;

I. mając na uwadze, że zaproponowane przez Komisję TAC na północno-wschodnim Atlantyku były zgodne z MSY dla wszystkich 78 stad, w odniesieniu do których dostępne były opinie naukowe;

J. mając na uwadze, że w 2019 r. Rada określiła całkowity dopuszczalny połów (TAC) dla 62 z 78 gatunków zgodnie z MSY; mając zatem na uwadze, że zgodnie z oczekiwaniami w 2020 r. ponad 99 % wyładunków na Morzu Bałtyckim, Morzu Północnym i Atlantyku zarządzanych wyłącznie przez UE będzie pochodziło z połowów zarządzanych w sposób zrównoważony;

K. mając na uwadze, że od 2007 r. w północno-wschodnim Atlantyku biomasa wciąż się zwiększa, a w 2018 r. była o 48 % większa niż w 2003 r. w odniesieniu do w pełni ocenionych stad; mając na uwadze, że sytuacja na Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym zasadniczo nie zmieniła się od początku serii danych w 2003 r., choć od 2012 r. mógł nastąpić niewielki przyrost biomasy;

L. mając na uwadze, że maksymalny ekonomiczny połów (MEY) odnosi się do takiego poziomu połowów, dla którego korzyści gospodarcze dla floty są maksymalne, co poprawia odporność sektora, i w którego przypadku poziom stad utrzymuje się powyżej MSY;

M. mając na uwadze, że w przypadku połowów wielogatunkowych niemożliwe jest zastosowanie zarządzania gatunkami opartego na modelu MSY, nawet w przypadku dobrze znanych i udokumentowanych naukowo połowów;

N. mając na uwadze, że WPRyb nie została jeszcze w pełni wdrożona i że niektóre z jej środków, takie jak ustanowienie obszarów odbudowy stad ryb, nie zostały wykorzystane;

O. mając na uwadze, że według IPBES 66 % środowiska morskiego zmieniło się w wyniku działalności człowieka, a według FAO 34,2 % stad jest poławianych na poziomie niezrównoważonym pod względem biologicznym;

P. mając na uwadze, że Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody opowiada się za przekształceniem do 2020 r. co najmniej 30 % wszystkich siedlisk morskich w sieć chronionych obszarów morskich podlegających szczególnie wysokiej ochronie oraz za przyjęciem innych skutecznych obszarowych środków ochrony, aby na co najmniej 30 % powierzchni oceanów nie prowadzono żadnej działalności połowowej, bez uwzględniania konsekwencji społeczno-ekonomicznych;

Q. mając na uwadze, że w sprawozdaniu FAO SOFIA 2020 ponownie stwierdzono, iż zarządzanie jest najlepszym narzędziem ochrony i jedynym sposobem osiągnięcia zrównoważonego rozwoju oraz że stada objęte efektywnym zarządzaniem są coraz bardziej zrównoważone, a 78,7 % obecnych wyładunków ryb morskich pochodzi z zasobów zrównoważonych pod względem biologicznym;

R. mając na uwadze, że w unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030 Komisja wezwała do przyjęcia prawnie wiążącego celu ochrony co najmniej 30 % unijnych obszarów morskich i objęcia ścisłą ochroną 10 % unijnych obszarów morskich;

S. mając na uwadze, że zdalne monitorowanie elektroniczne, polegające na przykład na przekazywaniu pozycji statku w czasie zbliżonym do rzeczywistego, a także wzmocnienie kontroli na miejscu odgrywają pozytywną rolę w egzekwowaniu morskich obszarów chronionych;

T. mając na uwadze, że utrata różnorodności biologicznej mórz ma wpływ społeczno-gospodarczy na sektor rybołówstwa, społeczności nadbrzeżne, kraje i terytoria zamorskie i całe społeczeństwo, w związku z czym należy jej zapobiegać; mając na uwadze, że zdaniem Banku Światowego odbudowa populacji ryb przyniesie szerzej zakrojone korzyści gospodarcze, niż zapewnia to obecny stan populacji ryb morskich;

U. mając na uwadze, że zdrowe siedliska, w tym piaszczyste brzegi, łąki trawy morskiej i rafy koralowe, mają zasadnicze znaczenie dla przywrócenia funkcjonowania ekosystemu morskiego i uzupełnienia zasobów rybnych oraz zapewnienia pochłaniaczy dwutlenku węgla w celu łagodzenia zmiany klimatu;

V. mając na uwadze, że dobrze zarządzane chronione obszary morskie mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia różnorodności biologicznej i ochrony siedlisk przyrodniczych innych gatunków, np. ptaków;

W. mając na uwadze, że istnieje silny naukowy konsensus co do tego, że chronione obszary morskie mogą korzystnie oddziaływać na rybołówstwo z uwagi na efekt zewnętrzny (spill-over) i pozytywny wpływ na rekrutację pracowników, na przykład dzięki ochronie miejsc reprodukcji ryb, młodocianych osobników i dorosłych matek o wysokich zdolnościach reprodukcyjnych;

X. mając na uwadze, że zanieczyszczenia pochodzące z lądu, zwłaszcza w częściowo zamkniętych basenach morskich, oraz z innych rodzajów działalności morskiej mają również wpływ na odbudowę zasobów rybnych;

Y. mając na uwadze, że ogólna biomasa gatunków objętych kwotami w ramach stad zarządzanych przez UE była w 2018 r. o 48 % wyższa niż w 2003 r.;

Z. mając na uwadze, że dzikie ryby są zdecydowanie najzdrowszym i najbardziej przyjaznym dla środowiska źródłem białka na ziemi dzięki niskiemu śladowi węglowemu sektora rybołówstwa; mając na uwadze, że w związku z tym żywność pochodzenia morskiego jest najlepszym wyborem w walce ze zmianą klimatu;

AA. mając na uwadze, że Rada UE nie zastosowała się dotychczas do zalecenia Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich dotyczącego proaktywnego podawania do wiadomości publicznej dokumentów związanych z przyjęciem rozporządzeń w sprawie TAC;

AB. mając na uwadze, że połowy na poziomie MSY na północno-wschodnim Atlantyku nadal przynoszą pozytywne rezultaty;

Poprawa zarządzania rybołówstwem w celu wyeliminowania problemu przełowienia

1. ponownie wzywa do pełnego wdrożenia WPRyb w celu odbudowy i zachowania populacji stad ryb powyżej poziomów biomasy umożliwiających uzyskanie MSY;

2. podkreśla, że przyroda, ryby i inne żywe organizmy mają nieodłączną wartość, nawet jeśli pozostają niewykorzystane w ramach działalności człowieka;

3. wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia zakresu badań naukowych, aby zapewnić ocenę wszystkich stad ryb eksploatowanych w wodach europejskich najpóźniej do 2025 r. i aby obliczyć MSY dla wszystkich tych stad, jeżeli jest to możliwe z naukowego punktu widzenia;

4. przypomina, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za gromadzenie danych i że dane te są niezbędne do oceny stanu zasobów rybnych; przypomina, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia (UE) 2017/1004 ustanawiającego unijne ramy gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w dziedzinie rybołówstwa[13] Komisja jest zobowiązana przedłożyć Radzie i Parlamentowi sprawozdanie z jego wdrażania i funkcjonowania;

5.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosków dotyczących TAC, a Radę do ustalenia TAC na poziomie MSY, jak przewidziano w rozporządzeniu w sprawie WPRyb;

6. wzywa Komisję, państwa członkowskie i społeczność naukową do opracowania naukowego modelu optymalizacji zarządzania rybołówstwem wielogatunkowym i jego wykorzystania; uważa, że model ten powinien pozwolić na stosowanie podobnych celów zarządzania do wykorzystania MSY w ramach WPRyb, co umożliwi śledzenie zmian we wdrożonych zasadach zarządzania;

7. wzywa Komisję, by usprawniła wdrażanie opartego na ekosystemach podejścia do zarządzania rybołówstwem, w tym dzięki szerszemu zastosowaniu podejść wielogatunkowych, aby zminimalizować negatywne skutki działalności połowowej i innych czynników, np. zmiany klimatu, dla ekosystemów morskich, populacji ryb i społeczeństwa oraz aby zapewnić odporność oceanów na zmianę klimatu; przypomina, że w pełni udokumentowane połowy i jakość danych mają kluczowe znaczenie dla poprawy zarządzania rybołówstwem; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków, aby usprawnić gromadzenie danych na temat połowów rekreacyjnych, biorąc pod uwagę ich wpływ na środowisko i wartość społeczno-gospodarczą;

8. apeluje do Komisji o dalsze wspieranie planów na rzecz większej selektywności, a w ramach wdrażania podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem – o określenie praktyk mających negatywny wpływ na stada, różnorodność biologiczną oceanów i środowisko morskie, a także o wprowadzenie środków mających na celu ich ograniczenie i zmianę;

9. apeluje do Komisji o dalsze wspieranie planów na rzecz większej selektywności i przeżywalności gatunków niedocelowych oraz o uwzględnienie wyników badań, które potwierdzają szkodliwy wpływ technik połowowych, takich jak narzędzia mające kontakt z dnem lub urządzenia do sztucznej koncentracji ryb (FAD), w drodze zdecydowanego ograniczenia stosowania tych narzędzi;

10. uważa, że w następstwie oceny WPRyb do 2022 r. UE powinna w razie potrzeby dostosować obecne praktyki zarządzania rybołówstwem i przyspieszyć przejście na połowy o niewielkim wpływie na środowisko, nie tylko aby zachować stada ryb na obecnym poziomie, ale także, co ważniejsze, odbudować zasoby rybne i odtworzyć ekosystemy morskie w porozumieniu z zainteresowanymi stronami, w szczególności z sektorem rybołówstwa, oraz wspierać takie środki za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego;

11. uważa, że łodziowe rybołówstwo przybrzeżne – potencjalnie mniej drapieżne i bardziej zrównoważone nie tylko pod względem biologicznego zarządzania zasobami, ale także ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia – powinno być przedmiotem szczególnej uwagi i wsparcia;

12. zwraca się do Komisji o wsparcie harmonizacji wskaźników w ramach kryterium (III.) dobrego stanu środowiska na mocy dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej w celu określenia wspólnych punktów odniesienia i wspólnej metodyki oceny we wszystkich państwach członkowskich;

13. wzywa Komisję do zbadania zasadności stosowania w zarządzaniu rybołówstwem wskaźników innych niż MSY, które uwzględniałyby interakcje między gatunkami i czynniki społeczno-gospodarcze, a także skutki zmiany klimatu i zanieczyszczenia; zauważa, że niektóre kraje analizują i wprowadzają inne wskaźniki, np. MEY;

14. przypomina, że ograniczenie presji wywieranej przez działalność człowieka na stada ryb wymaga większej liczby badań naukowych i innowacji w sektorze rybołówstwa w celu opracowania najlepszych praktyk związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym, zrównoważonym rozwojem i selektywnością narzędzi połowowych;

15. podkreśla znaczenie rybołówstwa przybrzeżnego na małą skalę i uważa, że sektor ten może się znacząco przyczynić do przejścia na zrównoważone zarządzanie zasobami rybnymi; zachęca zatem państwa członkowskie do zwiększenia udziału tego segmentu w kwotach przyznanych temu sektorowi w poszczególnych państwach;

16. wzywa Komisję do dopilnowania, aby państwa członkowskie przyjęły programy gromadzenia danych, które obejmują wpływ działalności połowowej na szersze środowisko, w tym na przyłów gatunków wrażliwych, oraz na dno morskie;

17. domaga się, aby Rada proaktywnie upubliczniała wszystkie dokumenty związane z przyjmowaniem rozporządzeń TAC zgodnie z zaleceniami Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich i dostosowała się do rozporządzeń (WE) nr 1049/2001 i (WE) nr 1367/2006;

Rozszerzenie sieci obszarów chronionych i poprawa zarządzania tymi obszarami

18. podkreśla, że choć Unia Europejska poczyniła postępy i spełniła cel wyznaczenia 10 % wód europejskich jako obszarów chronionych, to sieć chronionych obszarów morskich jest daleka od osiągnięcia pełnej skuteczności, oraz że plany zarządzania i środki ochrony określono wyłącznie w odniesieniu do niewielkiego odsetka istniejących obszarów morskich;

19.  podkreśla, że jeśli chronione obszary morskie są skuteczne, oferują duże korzyści społeczno-gospodarcze, zwłaszcza społecznościom nadbrzeżnym oraz sektorowi rybołówstwa i turystyki, oraz że mogą pełnić kluczowe funkcje ekologiczne w reprodukcji stad ryb (zapewniając tarliska i obszary dojrzewania narybku) oraz zwiększać ich odporność;

20. z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji przedstawioną w unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030, w której przewidziano objęcie ochroną co najmniej 30 % obszarów morskich w UE;

21. wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny wpływu tej propozycji;

22. wzywa Komisję do przyjęcia wytycznych na potrzeby osiągnięcia celów chronionych obszarów morskich na poszczególnych unijnych obszarach morskich, aby zapewnić zrównoważony rozkład geograficzny i reprezentatywność ekologiczną;

23. wzywa państwa członkowskie do dalszego wyznaczania chronionych obszarów morskich na podstawie dyrektyw ptasiej[14] i siedliskowej[15] oraz dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej, aby osiągnąć ww. cele;

24. apeluje o wyznaczanie chronionych obszarów morskich w ramach jednolitej sieci wzajemnie połączonych obszarów, w tym na pełnym morzu i na obszarach głębokomorskich; przypomina o wymogu zaprzestania połowów przy użyciu narzędzi mających kontakt z dnem na głębokości poniżej 400 m na obszarach, o których wiadomo, że istnieją na nich wrażliwe ekosystemy morskie, lub zachodzi prawdopodobieństwo, że takie ekosystemy tam istnieją;

25. wzywa Komisję do określenia solidnych, udokumentowanych naukowo wytycznych w zakresie zarządzania chronionymi obszarami morskimi skierowanych do państw członkowskich, a także do ustanowienia klasyfikacji chronionych obszarów morskich, z uwzględnieniem etapu ich wyznaczania, planów zarządzania i korzyści ekosystemowych, na podstawie istniejących wytycznych, takich jak ogólnoświatowe normy Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody;

26. nalega, by Komisja uzupełniała umowy w sprawie połowów zawierane z państwami trzecimi środkami gospodarowania i zarządzania, takimi jak chronione obszary morskie, tym samym umożliwiając poprawę zarządzanie zasobami rybnymi i sprostanie licznym skumulowanym skutkom tych umów, obejmującym zanieczyszczenie, nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (połowy NNN) oraz rozwój niektórych praktyk, takich jak połowy przemysłowe, które zagrażają trwałości niektórych stad ryb;

27. apeluje do państw członkowskich o opracowanie solidnych i skutecznych planów zarządzania istniejącymi i przyszłymi chronionymi obszarami morskimi oraz o wdrożenie surowszych środków kontroli, monitorowania i nadzoru, aby zapewnić poszanowanie chronionych obszarów morskich;

28. wzywa zarówno sektor rybołówstwa przemysłowego, jak i rekreacyjnego, a także odpowiednie organizacje z uprawnieniami w zakresie zarządzania działalnością ludzką i gospodarczą na morzu (np. regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) lub Międzynarodowa Organizacja Morska) do udziału w kontroli, monitorowaniu i nadzorowaniu chronionych obszarów morskich;

29. podkreśla, że aby zapewnić osiągnięcie celów w zakresie ochrony zgodnie z art. 11 WPRyb, konieczna jest większa kontrola przedstawionych przez państwa członkowskie środków zarządzania rybołówstwem w obrębie obszarów należących do sieci Natura 2000;

30. podkreśla, że podstawą wyznaczania obszarów i opracowywania środków zarządzania powinno być najlepsze dostępne doradztwo naukowe;

31. uznaje, że sukces chronionych obszarów morskich i innych obszarów chronionych zależy od stworzenia dla nich solidnej podstawy naukowej oraz od ich akceptowania przez rybaków prowadzących działalność handlową i rekreacyjną, społeczności nadbrzeżne i inne zainteresowane strony, a także od jasnego informowania o tym, co jest chronione, jak i dlaczego; wzywa zatem do zaangażowania sektora rybołówstwa, w tym rybołówstwa łodziowego, a także ośrodków naukowych zajmujących się zarządzaniem połowami oraz innych zainteresowanych stron w proces wyznaczania i monitorowania chronionych obszarów morskich oraz zarządzania nimi; wzywa do wspierania udziału społeczeństwa obywatelskiego dzięki tworzeniu obszarów edukacji morskiej;

32. podkreśla znaczenie przyjęcia wszechstronnego i spójnego podejścia w ramach wyznaczania chronionych obszarów morskich, nie tylko dzięki ograniczeniu komercyjnej działalności połowowej, ale również dzięki uwzględnieniu problematyki innych rodzajów działalności, takich jak poszukiwanie i wydobycie paliw kopalnych, górnictwo, akwakultura na dużą skalę, pogłębianie, morskie farmy wiatrowe, transport, połowy rekreacyjne oraz inne zajęcia rekreacyjne;

33. zachęca państwa członkowskie do rozszerzenia sieci obszarów odbudowy stad ryb w ramach WPRyb, w przypadku gdy istnieją wyraźne dowody na obecność wysokiej koncentracji ryb poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony lub tarlisk stad dennych; podkreśla, że należy włączyć ocenę wyznaczenia i skuteczności takich obszarów do przyszłego sprawozdania w sprawie funkcjonowania WPRyb;

34. wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby w negocjacjach międzynarodowych dotyczących traktatu o ochronie i zrównoważonym wykorzystaniu różnorodności biologicznej mórz na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową i w ramach RFMO propagowały ambitny globalny mechanizm ustanawiania chronionych obszarów morskich na morzu pełnym lub na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową oraz aby po zawarciu porozumienia w sprawie morskiej różnorodności biologicznej poza jurysdykcją krajową odgrywały aktywną rolę w tworzeniu nowych skutecznie zarządzanych obszarowych narzędzi zarządzania, włącznie z chronionymi obszarami morskimi na morzu pełnym; przypomina, że ustanowienie chronionych obszarów morskich na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową musi być poparte ocenami skutków społeczno-gospodarczych i ekologicznych przeprowadzonymi na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych;

35. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania idei, zgodnie z którą ocean jako całość zapewnia ludzkości usługi ekosystemowe, w związku z czym w negocjacjach międzynarodowych prowadzonych pod auspicjami ONZ należy go uznać za globalne dobro wspólne;

Rozwiązanie problemu innych czynników środowiskowych, które zagrażają odbudowie zasobów ryb

36. podkreśla, że aby zachować zdrowe populacje organizmów morskich i siedliska i tym samym zapewnić ciągłość zrównoważonej działalności połowowej oraz bezpieczeństwo żywnościowe w perspektywie długoterminowej, należy podjąć szybkie i zdecydowane działania na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu; przypomina, że zgodnie z art. 2 porozumienia klimatycznego z Paryża strony muszą dążyć do zwiększenia zdolności do przystosowania się do negatywnych skutków zmiany klimatu oraz wspierać odporność na zmianę klimatu i rozwój niskoemisyjny w sposób niezagrażający produkcji żywności;

37. podkreśla, że chronione obszary morskie pozytywnie przyczyniają się do przystosowania się do zmiany klimatu dzięki zwiększaniu odporności ekosystemów; wzywa państwa członkowskie do zwiększenia roli sieci chronionych obszarów morskich w krajowych strategiach przystosowania się do zmiany klimatu;

38. podkreśla, że odbudowa stad ryb oraz ich utrzymanie na zrównoważonym poziomie wymaga również rozwiązania problemu pewnych skutków działalności człowieka związanych ze zmianą klimatu, niedoborem tlenu i zakwaszeniem oraz różnych – głównie lądowych, lecz także morskich – źródeł zanieczyszczenia, które negatywnie oddziałują na odbudowę stad ryb lub zwiększają ich wrażliwość, jak np. azotany, ścieki, nawozy, środki ochrony roślin, toksyczne chemikalia, zanieczyszczenia wynikające z działalności przemysłowej i turystyki masowej, pozostałości pochodzące z akwakultury, zanieczyszczenia tworzywami sztucznymi i mikrodrobinami plastiku, zanieczyszczenia pochodzące z kosmetyków przeciwsłonecznych, hormony, zanieczyszczenie hałasem, wycieki paliwa oraz zagubione lub porzucone narzędzia połowowe;

39. wzywa Komisję do opublikowania analizy wpływu tych różnych źródeł zanieczyszczeń na odbudowę stad ryb i ekosystemy morskie;

40. podkreśla konieczność zaangażowania rybaków w walkę z zanieczyszczeniem mórz i oceanów; zachęca w związku z tym Komisję, aby zwróciła się do państw członkowskich o przyjęcie przepisów umożliwiających rybakom przewożenie na ląd odpadów wyłowionych z morza; uważa, że przepisy te powinny przewidywać mechanizmy wynagradzania rybaków i odpowiednie systemy zbierania;

41. podkreśla znaczenie zwiększenia wskaźnika przeżyć gatunków niedocelowych dzięki zmniejszeniu urazów i stresu występujących podczas połowu i uwalniania;

42. wzywa Komisję, by rozważyła powyższe apele i odpowiedziała na nie w nowym planie działania na rzecz zachowania zasobów ryb i ochrony ekosystemów morskich, który planuje przedstawić do 2021 r., a także w ramach reformy WPRyb oraz we wszystkich przyszłych wnioskach ustawodawczych;

°

° °

43. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.


UZASADNIENIE

W 2020 r. planowano osiągnąć dobry stan ekologiczny środowiska morskiego i zrównoważony poziom eksploatacji wszystkich stad ryb. Środki przyjęte w ramach WPRyb zaczynają przynosić rezultaty, ponieważ rośnie liczba stad ryb eksploatowanych na zrównoważonym poziomie, co umożliwia większe połowy niektórych gatunków, które do niedawna były zagrożone. Nie osiągnięto jednak celów określonych w dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej i w WPRyb. Mając na uwadze skalę wyzwania i nowe zagrożenia związane ze zmianą klimatu, nie wystarczy już prowadzić działań wyłącznie w celu zachowania zasobów i ochrony środowiska należy przyjąć podejście uwzględniające odbudowę i odnowę.

 

Od 2013 r. jednym z podstawowych celów wspólnej polityki rybołówstwa jest wyeliminowanie problemu przełowienia wszystkich stad europejskich i doprowadzenie wskaźnika eksploatacji stad do poziomu maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY) do 2020 r. Zdaniem Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) 38 % stad w północno-wschodnim Atlantyku i 92 % stad w Morzu Śródziemnym jest w dalszym ciągu nadmiernie eksploatowanych. Należy wdrożyć wszystkie założenia WPRyb i wprowadzić dodatkowe środki.

 

Pomimo intensywnych prac Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) nie wszystkie stada poddano naukowej ocenie niezbędnej do obliczenia MSY. Brak wystarczających danych naukowych i zasobów niezbędnych do ich analizy zbyt często służy jako argument, który ma usprawiedliwić nieokreślenie TAC i kwot dla niektórych gatunków, w szczególności występujących w Morzu Śródziemnym. Komisja Europejska i państwa członkowskie powinny zwiększyć zakres badań naukowych, aby zapewnić ocenę wszystkich stad ryb eksploatowanych w wodach europejskich najpóźniej do 2025 r. i aby obliczyć MSY dla wszystkich tych stad. Niedopuszczalne jest, abyśmy w dalszym ciągu poławiali gatunki, dla których brak jest wystarczających danych, ponieważ takie działania stanowią dla tych gatunków zagrożenie.

 

Należy ponadto zauważyć, że choć MSY umożliwia stabilizację stad, to stosowanie wyłącznie tego wskaźnika nie jest wystarczające, aby w sposób zrównoważony odbudować stada ryb. Naukowcy opracowali inny wskaźnik maksymalny ekonomiczny połów (MEY). Celem MSY jest osiągnięcie możliwie najwyższych zrównoważonych połowów, natomiast celem MEY jest prowadzenie połowów poniżej tego poziomu, co umożliwiłoby również zwiększenie odporności stad ryb. W sprawozdaniu specjalnym IPCC dotyczącym oceanów i kriosfery podkreślono wpływ zmiany klimatu na wody morskie i ryby. W tym kontekście oraz w celu zagwarantowania bezpieczeństwa żywnościowego w perspektywie długoterminowej należy zachować określony margines, który zapewni gatunkom możliwość uodpornienia się na skutki zmiany klimatu przy jednoczesnym ograniczeniu zużycia paliw. Połowy na poziomie MEY, na którym korzyści gospodarcze dla rybaków są największe, wzmacniają również odporność gospodarczą sektora. MEY, który stosuje się już do stad zarządzanych wyłącznie przez Islandię, umożliwia zapewnienie rybakom wyższych dochodów i może przyczynić się do odbudowy najbardziej zagrożonych stad. Komisja powinna zlecić wydanie opinii naukowej do celów MEY i ustalić TAC na tym poziomie.

 

Zwiększenie selektywności również może przyczynić się do dużych postępów. Należy w dalszym ciągu prowadzić badania w celu opracowania technik połowowych, które mają mniejszy wpływ na środowisko morskie, a Unia Europejska powinna takie badania wspierać. Wiele badań wykazało niszczące skutki niektórych technik, np. stosowania narzędzi mających kontakt z dnem lub urządzeń do sztucznej koncentracji ryb (FAD). Należy istotnie ograniczyć ich wykorzystywanie. Chociaż pojawienie się tzw. FAD ekologicznych lub biodegradowalnych może stanowić pewnego rodzaju odpowiedź na problem zanieczyszczeń powodowanych przez FAD, to stosowanie takich urządzeń nie może być rozwiązaniem długoterminowym z uwagi na nieselektywny charakter tej techniki.

 

W łodziowym rybołówstwie przybrzeżnym od dawna stosuje się mniej szkodliwe techniki. To właśnie sektor lokalnego rybołówstwa łodziowego, który tworzy wiele miejsc pracy, oferuje produkty wysokiej jakości i jest przyjazny dla środowiska, stanowi przyszłość europejskiego sektora rybołówstwa. Sektor ten powinien podlegać unijnej ochronie prawnej i otrzymywać sprawiedliwy udział w TAC i kwotach przyznawanych każdemu państwu.

 

Środki zarządzania rybołówstwem nie są w stanie samodzielnie sprostać wyzwaniu, jakim jest ochrona oceanów. Jak przewidziano we wspólnej polityce rolnej, odbudowę stad ryb przy jednoczesnej ochronie różnorodności biologicznej mórz można wesprzeć poprzez tzw. środki przestrzenne, np. chronione obszary morskie lub obszary odbudowy stad ryb.

 

Narzędzia przewidziane zarówno w WPRyb, jak i w dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej, w dyrektywach siedliskowej i ptasiej lub w przepisach krajowych są wdrażane w niewystarczającym stopniu lub w niewłaściwy sposób i należy im nadać większą widoczność. Niektóre z tych narzędzi, takie jak obszary odbudowy stad ryb, które przewidziano w art. 8 rozporządzenia w sprawie WPRyb, wykorzystuje się wyłącznie w bardzo ograniczonym zakresie. Narzędziami tymi nie zawsze zarządzają ponadto te same organy. Należy wzmocnić powiązania między tymi poszczególnymi narzędziami.

 

W Konwencji o różnorodności biologicznej (CBD) i celach zrównoważonego rozwoju ONZ przewidziano, że do 2020 r. ochroną należy objąć 10 % światowych zasobów wód. Unia Europejska osiągnęła ten cel w 2017 r. – przynajmniej teoretycznie. Naukowcy i Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody zalecają, aby do 2030 r. objąć ochroną 30 % wód. Zalecenie to zostało uwzględnione w szeregu rezolucji przez Parlament Europejski, a następnie przez Komisję Europejską, która ujęła je w unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności 2030. Cel ten należy obecnie skodyfikować w prawie Unii, ponieważ aby zapewnić jego faktyczną realizację, trzeba mu nadać status prawnie wiążący.

 

Należy jednak uwzględnić również to, co leży u podstaw tych liczb. Jak wykazano w szeregu badań, w odniesieniu do wielu chronionych obszarów morskich nie określono ani żadnego planu zarządzania, ani skutecznych środków. Nie można pozwolić, aby ta sytuacja się utrzymywała. Komisja i państwa członkowskie powinny podjąć jak najszybsze działania, aby wszystkie istniejące chronione obszary morskie objęto skutecznymi planami zarządzania.

 

Aby osiągnąć cel, jakim jest dobry stan środowiska morskiego, należy zapewnić, by spośród wspomnianych 30 % obszarów chronionych 15 % wód europejskich objęto wysokim stopniem ochrony. Obszary morskie objęte wysokim stopniem ochrony powinny obejmować obszary, na których zakazano jakichkolwiek połowów i prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej (strefy zakazanych połowów – no-take zones), ale również obszary odbudowy stad ryb przewidziane w WPRyb oraz obszary, na których zakazano wyłącznie najbardziej szkodliwych technik połowowych, w zależności od warunków miejscowych i pory roku. Należy odbudować obszary zdegradowane, na których środowisko zostało w przeszłości zniszczone. Aby zapewnić właściwe wdrażanie zaproponowanych środków na przestrzeni czasu, należy prowadzić analizę poczynionych postępów w z góry określonych odstępach czasowych.

 

W odniesieniu do wspomnianych obszarów objętych wysokim stopniem ochrony nie wolno ograniczać działań wyłącznie do rybołówstwa należy również wdrożyć środki w celu ograniczenia innych niekorzystnych skutków działalności gospodarczej, takiej jak transport, wytwarzanie energii, wydobycie minerałów i paliw kopalnych, turystyka masowa, pogłębianie czy intensywna akwakultura, ale również w celu ograniczenia zewnętrznych źródeł zanieczyszczeń.

 

Od chwili wprowadzenia pojęcia obszarów odbudowy stad ryb w 2014 r. wyznaczono bardzo niewielką liczbę takich obszarów. Wyznaczone obszary odbudowy stad ryb, takie jak „Jabuka/Pomo Pit” utworzony w 2017 r. przez Generalną Komisję Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM), przynoszą już jednak rezultaty. Ponieważ obszar ten znajduje się w strategicznym miejscu, w którym rozmnażają się niektóre gatunki, w szczególności morszczuk europejski, umożliwił on odbudowę stad tego gatunku, co jest widoczne również poza obszarem chronionym, i zapewnił wsparcie lokalnym rybakom.

 

Istnieją również inne przykłady chronionych obszarów morskich, które pierwotnie wyznaczono w celu ochrony określonych gatunków, a które korzystnie wpływają na populacje ryb. W Szwecji w części rezerwatu Åsvikelandet-Kvädö (obszar Natura 2000 SE0230138) od 1979 r. zakazano połowów w celu ochrony orła bielika. Skutkiem tej decyzji było zwiększenie liczebności i rozmiaru ryb drapieżnych (szczupaków, okoni itd.) na pobliskich wybrzeżach Bałtyku.

 

Czynnikiem, który decyduje o udanym funkcjonowaniu chronionych obszarów morskich, jest ich akceptacja przez rybaków. Zaangażowanie rybaków w proces wyznaczania obszarów chronionych i zarządzania nimi ma pierwszorzędne znaczenie. Rybacy mogą również odgrywać rolę w monitorowaniu i kontroli chronionych obszarów morskich w miarę upowszechniania systemu VMS (satelitarny system monitorowania statków) i wzmacniania kontroli w terenie.

 

Obecne i przyszłe środki Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego należy przeznaczyć przede wszystkim na cele polegające na wyznaczaniu takich obszarów morskich objętych wysokim stopniem ochrony, szkolenie podmiotów zaangażowanych oraz zarządzanie takimi obszarami i ich kontrolę.

 

Ponadto należy poszerzać wiedzę na temat wpływu poszczególnych źródeł zanieczyszczeń na faunę i florę morską oraz wdrożyć stosowne środki w celu ich ograniczenia lub wyeliminowania. W sprawozdaniu wzywa się w szczególności Komisję do zbadania kwestii zanieczyszczenia azotanami, zwłaszcza w morzach częściowo zamkniętych, oczyszczania ścieków, środków ochrony roślin stosowanych w rolnictwie, zanieczyszczeń przemysłowych oraz zanieczyszczenia tworzywami sztucznymi i mikrodrobinami plastiku, niedopałkami papierosów, kosmetykami przeciwsłonecznymi czy hormonami.

 

Wszystkie te środki zarządzania, środki techniczne, środki przestrzenne i środki środowiskowe umożliwią nie tylko osiągnięcie unijnych celów środowiskowych w ramach podejścia ekosystemowego (zachowanie i odbudowa flory morskiej, gatunków ptaków itd.), ale również poprawę stanu zdrowia stad ryb i zapewnienie długoterminowych korzyści sektorowi rybołówstwa.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

3.12.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

16

8

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Clara Aguilera, François-Xavier Bellamy, Izaskun Bilbao Barandica, Isabel Carvalhais, Massimo Casanova, Rosanna Conte, Rosa D’Amato, Giuseppe Ferrandino, João Ferreira, Søren Gade, Francisco Guerreiro, Anja Hazekamp, Niclas Herbst, France Jamet, Pierre Karleskind, Predrag Fred Matić, Francisco José Millán Mon, Cláudia Monteiro de Aguiar, Grace O’Sullivan, Manuel Pizarro, Caroline Roose, Bert-Jan Ruissen, Annie Schreijer-Pierik, Ruža Tomašić, Peter van Dalen, Theodoros Zagorakis

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Carmen Avram, Catherine Chabaud

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

16

+

GUE/NGL

Anja Hazekamp

NI

Rosa D'Amato

PPE

François-Xavier Bellamy

RENEW

Izaskun Bilbao Barandica, Catherine Chabaud, Søren Gade, Pierre Karleskind

S&D

Clara Aguilera, Carmen Avram, Isabel Carvalhais, Giuseppe Ferrandino, Predrag Fred Matić, Manuel Pizarro

VERTS/ALE

Francisco Guerreiro, Grace O'Sullivan, Caroline Roose

 

8

-

ECR

Bert-Jan Ruissen, Ruža Tomašić

PPE

Niclas Herbst, Francisco José Millán Mon, Cláudia Monteiro de Aguiar, Annie Schreijer-Pierik, Theodoros Zagorakis, Peter van Dalen

 

4

0

GUE/NGL

João Ferreira

ID

Massimo Casanova, Rosanna Conte, France Jamet

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

Ostatnia aktualizacja: 11 stycznia 2021
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności