Procedura : 2020/2077(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A9-0008/2021

Teksty złożone :

A9-0008/2021

Debaty :

PV 08/02/2021 - 15
CRE 08/02/2021 - 15

Głosowanie :

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0040

<Date>{28/01/2021}28.1.2021</Date>
<NoDocSe>A9-0008/2021</NoDocSe>
PDF 448kWORD 171k

<TitreType>SPRAWOZDANIE</TitreType>

<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>


<Commission>{ENVI}Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</Commission>

Sprawozdawca: <Depute>Jan Huitema</Depute>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*):

Patrizia Toia, Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

Anna Cavazzini, Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

(*) Zaangażowane komisje – art. 57 Regulaminu

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI PRZEMYSŁU, BADAŃ NAUKOWYCH I ENERGII
 OPINIA KOMISJI RYNKU WEWNĘTRZNEGO I OCHRONY KONSUMENTÓW
 OPINIA KOMISJI HANDLU MIĘDZYNARODOWEGO
 OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI
 OPINIA KOMISJI ROLNICTWA I ROZWOJU WSI
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym

(2020/2077(INI))

Parlament Europejski,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2020 r. zatytułowany „Nowy plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym na rzecz czystszej i bardziej konkurencyjnej Europy” (COM(2020)0098) oraz dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Leading the way to a global circular economy: state of play and outlook [Wskazując drogę do globalnej gospodarki o obiegu zamkniętym: aktualna sytuacja i perspektywy] (SWD(2020)100),

 uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym cel nr 12 „Odpowiedzialna konsumpcja i produkcja” oraz cel nr 15 „Życie na lądzie”,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2020 r. zatytułowany „Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności na rzecz nietoksycznego środowiska” (COM(2020)0667)[1],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lipca 2020 r. w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności[2],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 marca 2020 r. zatytułowany „Nowa strategia przemysłowa dla Europy” (COM(2020)0102),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 maja 2020 r. zatytułowany „Unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030 – Przywracanie przyrody do naszego życia” (COM(2020)0380),

 uwzględniając sprawozdanie IPBES z maja 2019 r. zatytułowane „Global Assessment on Biodiversity and Ecosystem Services” [Globalna ocena różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 maja 2020 r. zatytułowany „Strategia »od pola do stołu« na rzecz sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego” (COM(2020)0381),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 października 2018 r. zatytułowany „Zrównoważona biogospodarka dla Europy: wzmocnienie powiązań między gospodarką, społeczeństwem i środowiskiem”, (COM(2018)0673),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 stycznia 2018 r. zatytułowany „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym” (COM(2018)0028),

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko,

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie zmiany klimatu – europejska, długofalowa i zgodna z porozumieniem paryskim wizja strategiczna na rzecz dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki[3],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej[4],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie dłuższego cyklu życia produktów: korzyści dla konsumentów i przedsiębiorstw[5],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie oszczędnego gospodarowania zasobami: ku gospodarce o obiegu zamkniętym (2014/2208(INI))[6],

 uwzględniając rezolucję z dnia 13 września 2018 r. w sprawie wdrażania pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym: warianty podejścia do interakcji między przepisami w zakresie chemikaliów, produktów i odpadów (2018/2589(RSP))[7],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lipca 2020 r. w sprawie kompleksowego europejskiego podejścia do magazynowania energii (2019/2189(INI))[8],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/741 w sprawie minimalnych wymogów dotyczących ponownego wykorzystania wody,

 uwzględniając wniosek dotyczący 8. programu działań w zakresie środowiska przedstawiony przez Komisję w dniu 14 października 2020 r., w szczególności cel priorytetowy, jakim jest przyspieszenie przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym, wyrażony w art. 2 ust. 2 lit. c) tego wniosku,

 uwzględniając komunikat Komisji z 11 grudnia 2019 r. w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu (COM(2019)0640),

 uwzględniając sprawozdania specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) dotyczące zmiany klimatu, pustynnienia, degradacji gleby, zrównoważonego gospodarowania gruntami, bezpieczeństwa żywnościowego oraz przepływów gazów cieplarnianych w ekosystemach lądowych, jak również jego sprawozdanie na temat stanu oceanów i kriosfery w świetle zmieniającego się klimatu, a także sprawozdanie specjalne IPCC zatytułowane „Global Warming of 1.5 °C” [Globalne ocieplenie o 1,5 °C], jego piąte sprawozdanie oceniające oraz sprawozdanie podsumowujące z września 2018 r.,

 uwzględniając pierwszy plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym zainicjowany w 2015 r. (komunikat Komisji z dnia 2 grudnia 2015 r. zatytułowany „Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym” (COM(2015)0614)) oraz działania podjęte w ramach tego planu,

 uwzględniając rezolucję z dnia 10 lipca 2020 r. w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności[9],

 uwzględniając rezolucję z dnia 15 stycznia 2020 r. w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu[10],

 uwzględniając rezolucję z dnia 13 września 2018 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym[11],

 uwzględniając rezolucję z dnia 13 września 2018 r. w sprawie wdrażania pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym: warianty podejścia do interakcji między przepisami w zakresie chemikaliów, produktów i odpadów[12],

 uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy w sprawie ekoprojektu[13],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko[14],

 uwzględniając przegląd przepisów UE dotyczących odpadów, przyjętych w 2018 r.: dyrektywy (UE) 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów[15]; dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych[16]; dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/850 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów[17]; oraz dyrektywy (UE) 2018/849 zmieniającej dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego[18],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin („rozporządzenie CLP”)[19],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r. zatytułowany „Znaczenie przetwarzania odpadów w energię w gospodarce o obiegu zamkniętym” (COM(2017)0034),

 uwzględniając Globalną prognozę za 2019 r. dotyczącą zasobów[20] oraz sprawozdanie dotyczące efektywnego gospodarowania zasobami i zmiany klimatu[21] Międzynarodowego Panelu ds. Zasobów,

 uwzględniając publikację naukową „Evaluating scenarios toward zero plastic pollution” [Ocena scenariuszy przejścia w kierunku zerowego zanieczyszczenia tworzywami sztucznymi][22],

 uwzględniając art. 54 Regulaminu,

 uwzględniając opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Transportu i Turystyki oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi,

 uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A9-0008/2021),

A. mając na uwadze, że Międzynarodowy Panel ds. Zasobów w swoim sprawozdaniu pt. „Global Resources Outlook 2019” szacuje, że połowa całkowitych emisji gazów cieplarnianych i ponad 90 % utraty różnorodności biologicznej i deficytu wody wynika z wydobycia i przetwarzania zasobów; mając na uwadze, że gospodarka światowa zużywa ekwiwalent zasobów o wartości 1,5 planety oraz że już teraz potrzebne by były 3 planety, gdyby konsumpcja każdego mieszkańca Ziemi sięgnęła poziomu konsumpcji średniego mieszkańca UE, a także mając na uwadze, że ograniczenie ogólnego wykorzystania zasobów naturalnych i ograniczenie odpadów jest nadrzędnym celem gospodarki o obiegu zamkniętym; mając na uwadze, że będzie to wymagało oddzielenia wzrostu gospodarczego od wykorzystania zasobów, pamiętając o różnicy między bezwzględnym a względnym oddzieleniem tych dwóch czynników;

B. mając na uwadze, że liczby te ilustrują centralną rolę zrównoważonego wykorzystywania zasobów, a zwłaszcza surowców pierwotnych, i potrzebę zintensyfikowania działań na wszystkich szczeblach i na całym świecie; mając na uwadze, że koncepcja gospodarki o obiegu zamkniętym ma charakter horyzontalny i znacząco przyczyni się do osiągnięcia innych celów środowiskowych, w tym celów porozumienia paryskiego;

C. mając na uwadze, że przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym odgrywa kluczową rolę w ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych w UE i osiągnięciu unijnego celu klimatycznego na 2030 r. i celu zerowych emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r., a także wymaga głębokiej transformacji łańcuchów wartości w całej gospodarce;

D. mając na uwadze, że przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym może przyczynić się do promowania zrównoważonych praktyk biznesowych, oraz mając na uwadze, że oczekuje się, iż europejskie przedsiębiorstwa i gospodarki będą odgrywać wiodącą rolę w globalnym wyścigu na rzecz obiegu zamkniętego ze względu na dobrze rozwinięte modele biznesowe UE, naszą wiedzę o obiegu zamkniętym i wiedzę fachową w zakresie recyklingu;

E. mając na uwadze, że zasady gospodarki o obiegu zamkniętym powinny być głównym elementem każdej europejskiej i krajowej polityki przemysłowej oraz krajowych planów odbudowy i zwiększania odporności państw członkowskich w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności;

F. mając na uwadze, że całkowite zużycie energii w UE jest znaczne, a działania na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym powinny również obejmować efektywność energetyczną i zrównoważone pozyskiwanie źródeł energii;

G. mając na uwadze, że eliminowanie odpadów na etapie projektowania jest jedną z zasad gospodarki o obiegu zamkniętym;

H. mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym ma znaczenie dla różnych celów zrównoważonego rozwoju, w tym celu nr 12 „Zapewnić wzorce zrównoważonej konsumpcji i produkcji” oraz celu nr 13 „Działania w dziedzinie klimatu”;

I. mając na uwadze, że wyeliminowanie odpadów i zanieczyszczeń jest jedną z zasad gospodarki o obiegu zamkniętym;

J. mając na uwadze, że według niedawnych badań gospodarka o obiegu zamkniętym może zwiększyć PKB UE o dodatkowe 0,5 % i przyczynić się do utworzenia ponad 700 000 nowych miejsc pracy do 2030 r.[23], a jednocześnie może poprawić jakość miejsc pracy; mając na uwadze, że w latach 2012–2018 liczba miejsc pracy związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym w UE wzrosła o 5 %, osiągając poziom około 4 mln; mając na uwadze, że przy wspierających strategiach politycznych i inwestycjach branżowych oczekuje się, że do 2030 r. regeneracja produktów w UE może osiągnąć roczną wartość od około 70 do 100 mld EUR, a związane z tym zatrudnienie wyniesie od około 450 000 do prawie 600 000 miejsc pracy;

K. mając na uwadze, że zrównoważone i odpowiedzialne pozyskiwanie surowców pierwotnych ma zasadnicze znaczenie dla uzyskania oszczędnego gospodarowania zasobami oraz osiągania celów związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym, w związku z czym należy opracować normy zrównoważonego pozyskiwania surowców i towarów o znaczeniu priorytetowym;

L. mając na uwadze, że do 80 % wpływu produktów na środowisko jest determinowane na etapie projektowania, a jedynie 12 % materiałów wykorzystywanych przez przemysł UE pochodzi z recyklingu[24];

M. mając na uwadze, że szybki rozwój handlu elektronicznego doprowadził do znacznego zwiększenia ilości odpadów opakowaniowych, takich jak odpady z opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych i tektury; mając również na uwadze, że wciąż problemem jest przemieszczanie odpadów do państw trzecich;

N. mając na uwadze, że według szacunków każdego roku w UE wytwarza się 88 mln ton odpadów żywnościowych, oraz mając na uwadze, że według szacunków ponad 50 % odpadów żywnościowych pochodzi z gospodarstw domowych i od konsumentów; mając na uwadze, że odpady żywnościowe mają istotny wpływ na środowisko, gdyż odpowiadają za około 6 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych w UE;

O. mając na uwadze, że tworzywa sztuczne stwarzają problemy środowiskowe, jeżeli brak właściwego zarządzania nimi, takie jak zaśmiecanie, trudności z ponownym użyciem i recyklingiem, substancje potencjalnie niebezpieczne, emisje gazów cieplarnianych i eksploatacja zasobów;

P. mając na uwadze, że ECHA przyjęła opinię naukową dotyczącą ograniczenia stosowania mikrodrobin plastiku celowo dodawanych do produktów na rynku UE/EOG w stężeniach przekraczających 0,01% wagi produktów;

Q. mając na uwadze, że według szacunków Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) w latach 1996–2012 ilość odzieży kupowanej na osobę w UE wzrosła o 40 %, podczas gdy w tym samym czasie ponad 30 % zakupionych ubrań w Europie nie było używanych przez co najmniej rok, a ponadto ponad połowa wyrzucanej odzieży nie jest poddawana recyklingowi, lecz trafia do odpadów z gospodarstw domowych, a następnie jest wysyłana do spalarni lub na składowisko[25];

R. mając na uwadze, że oczekuje się, iż europejskie przedsiębiorstwa i gospodarki będą w czołówce globalnego wyścigu tych, którzy wdrażają obieg zamknięty, jak i czerpią z niego korzyści, dzięki dobrze rozwiniętym unijnym modelom biznesowym, naszej wiedzy o obiegu zamkniętym i doświadczeniu w dziedzinie recyklingu;

S. mając na uwadze, że minęło już ponad dwa lata od opublikowania przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) sprawozdania specjalnego zatytułowanego „„Global Warming of 1.5 °C” [Globalne ocieplenie o 1,5 °C], w którym stwierdzono, że ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5 °C wymagałoby szybkich, daleko idących i bezprecedensowych zmian we wszystkich aspektach życia społecznego;

1. z zadowoleniem przyjmuje nowy plan działania Komisji dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla fakt, że gospodarka o obiegu zamkniętym, w połączeniu z zerowym poziomem emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska, ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia ogólnego śladu środowiskowego konsumpcji i produkcji europejskiej, aby nie przekroczyć ograniczeń planety oraz chronić zdrowie ludzkie, a jednocześnie zagwarantować konkurencyjność i innowacyjność gospodarki; podkreśla znaczny wkład, jaki gospodarka o obiegu zamkniętym może wnieść w osiągnięcie celów porozumienia paryskiego, Konwencji o różnorodności biologicznej i celów zrównoważonego rozwoju ONZ;

2. wzywa Komisję do przedstawienia wszystkich inicjatyw w ramach planu działania zgodnie z terminami określonymi w załączniku do komunikatu oraz do oparcia każdego wniosku ustawodawczego na kompleksowej ocenie skutków; podkreśla znaczenie uwzględnienia również kosztów braku działania;

3. podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym może dostarczyć rozwiązań względem nowych wyzwań spowodowanych i podkreślonych w wyniku kryzysu związanego z COVID-19 poprzez wzmocnienie łańcuchów wartości w UE i na świecie oraz zmniejszenie ich podatności na zagrożenia, a także poprzez zwiększenie odporności i zrównoważoności europejskich ekosystemów przemysłowych, a także zwiększenie ich konkurencyjności i rentowności; zauważa, że będzie to sprzyjać strategicznej autonomii UE i przyczyni się do tworzenia miejsc pracy; podkreśla, że pandemia COVID-19 wykazała konieczność stworzenia warunków sprzyjających gospodarce o obiegu zamkniętym; wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia gospodarki o obiegu zamkniętym w krajowych planach odbudowy i zwiększania odporności;

4. uważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym jest sposobem na utrzymanie innowacyjności, a tym samym konkurencyjności UE i przedsiębiorstw europejskich na rynku światowym, a jednocześnie na zmniejszenie ich śladu środowiskowego; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do ukierunkowania inwestycji, aby zwiększyć skalę inicjatyw w ramach gospodarki o obiegu zamkniętym i wspierać innowacje; uważa, że do wdrożenia i promowania inicjatyw, praktyk, infrastruktury i technologii w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym należy wykorzystać unijny plan odbudowy gospodarczej (Next Generation EU), Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i program „Horyzont Europa”;

5. podkreśla, że usprawnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego jest warunkiem wstępnym urzeczywistnienia gospodarki o obiegu zamkniętym w UE; podkreśla w szczególności znacznie właściwego wdrożenia i skutecznego egzekwowania istniejących zasad dla dobrze funkcjonującego, zrównoważonego jednolitego rynku; przypomina, że UE jest zarówno drugą co do wielkości potęgą gospodarczą, jak i największą potęgą handlową na świecie; zwraca uwagę, że jednolity rynek jest potężnym narzędziem do wykorzystania w celu opracowania zrównoważonych produktów lub technologii o zamkniętym cyklu życia, które w przyszłości staną się standardem, umożliwiając tym samym obywatelom zakup przystępnych cenowo produktów, bezpiecznych, zdrowych i przyjaznych dla planety;

6. podkreśla, że niezbędne jest absolutne oddzielenie wzrostu gospodarczego od zużywania zasobów; wzywa Komisję do zaproponowania wiążących, opartych na podstawach naukowych, średnio- i długoterminowych celów UE w zakresie ograniczenia wykorzystania surowców pierwotnych i wpływu na środowisko; wzywa do wyznaczenia celów UE za pomocą podejścia retrospektywnego, aby zadbać o to, by cele polityczne znalazły się na wiarygodnej drodze do osiągnięcia neutralnej pod względem emisji dwutlenku węgla, zrównoważonej środowiskowo, wolnej od toksyn i w pełni obiegowej gospodarki w granicach planety najpóźniej do 2050 r.;

7. wzywa Komisję do zaproponowania wiążących celów UE na 2030 r. w celu znacznego ograniczenia śladu materiałowego i konsumpcyjnego UE oraz dostosowania ich do 2050 r. do ograniczeń planety z wykorzystaniem wskaźników, które mają zostać przyjęte do końca 2021 r. w kontekście zaktualizowanych ram monitorowania; wzywa Komisję, by wzięła za przykład najbardziej ambitne państwa członkowskie, należycie zarazem uwzględniając różne punkty wyjścia i zdolności poszczególnych państw członkowskich;

8. wzywa Komisję do wprowadzenia do 2021 r. zharmonizowanych, porównywalnych i jednolitych wskaźników obiegu zamkniętego obejmujących wskaźniki śladu materiałowego i konsumpcyjnego, jak również szereg podwskaźników dotyczących efektywnego gospodarowania zasobami i usług ekosystemowych; wskaźniki te powinny mierzyć zużycie zasobów i efektywność ich wykorzystania, obejmować przywóz i wywóz na szczeblu UE, państw członkowskich i przedsiębiorstw oraz zachować spójność ze zharmonizowanymi metodami oceny cyklu życia i rozliczania kapitału naturalnego; powinny one być stosowane we wszystkich unijnych politykach, instrumentach finansowych i inicjatywach regulacyjnych;

9. z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez Komisję zobowiązanie do aktualizacji i przeglądu ram monitorowania gospodarki o obiegu zamkniętym; ubolewa, że obecne ramy monitorowania nie oferują kompleksowego i całościowego zestawu wskaźników umożliwiających pomiar oddzielenia wzrostu gospodarczego od wykorzystania zasobów i wpływu na środowisko; podkreśla, że ramy monitorowania powinny obejmować wyżej wymienione wskaźniki obiegu zamkniętego, a także całą gamę celów i konkretnych działań w ramach planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym, dzięki czemu staną się skutecznym instrumentem pomiaru obiegu zamkniętego i postępów na drodze do kompleksowej realizacji jego celów;

10. podkreśla również potrzebę solidnych pod względem naukowym pomiarów w celu uchwycenia synergii między gospodarką o obiegu zamkniętym a łagodzeniem zmiany klimatu, w tym poprzez pomiary śladu węglowego;

11. zwraca uwagę na możliwości, jakie kryją się w optymalnym wykorzystaniu produktów i usług, oprócz środków, które wydłużają cykl życia i wykorzystanie materiałów; w tym kontekście zwraca zwłaszcza uwagę na możliwość połączenia rozwiązań z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym z cyfryzacją; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania strategii politycznych służących wspieraniu nowych zrównoważonych modeli biznesowych o obiegu zamkniętym, takich jak podejście „produkt jako usługa”, gdyż oszczędzają one zasoby i zmniejszają wpływ na środowisko, a jednocześnie zapewniają ochronę konsumentów; zachęca Komisję, by w nowej inicjatywie na rzecz zrównoważonych produktów ułatwiła stosowanie podejścia „produkt jako usługa”, i apeluje do Komisji i państw członkowskich o usunięcie niepotrzebnych barier regulacyjnych i podatkowych dla takiego podejścia oraz promowanie rozwoju infrastruktury umożliwiającej obieg zamknięty i zrównoważoną gospodarkę cyfrową; przypomina, że cyfryzacja ma również poważny wpływ na klimat i środowisko w postaci wzrostu zapotrzebowania na energię, wydobycia surowców czy ilości odpadów elektronicznych; wzywa Komisję do oceny tych wyzwań i zajęcia się nimi poprzez opracowanie metodyki monitorowania i pomiaru wpływu technologii, struktur i usług cyfrowych, w tym centrów danych, na środowisko, a także poprzez zaproponowanie środków – w razie potrzeby również ustawodawczych – pozwalających zapewnić zrównoważenie środowiskowe rozwiązań cyfrowych ze szczególnym uwzględnieniem w zrównoważonej transformacji cyfrowej efektywności energetycznej, redukcji emisji gazów cieplarnianych i wykorzystania zasobów oraz wprowadzenia gospodarki o obiegu zamkniętym;

12. wzywa Komisję do określenia środków regulacyjnych i innych działań niezbędnych do usunięcia administracyjnych i prawnych przeszkód dla gospodarki dzielenia się i usług o obiegu zamkniętym oraz do wprowadzenia zachęt służących jej rozwojowi; wzywa Komisję, by poszukała zwłaszcza rozwiązań problemów takich jak kwestie odpowiedzialności i prawa własności związane z gospodarką dzielenia się i usług, pamiętając zarazem, że większa pewność prawa dla producentów i konsumentów ma zasadnicze znaczenie dla realizacji tych koncepcji; proponuje, aby Komisja rozważyła opracowanie europejskiej strategii na rzecz gospodarki dzielenia się i usług, która odpowiedziałaby na te problemy, jednocześnie zajmując się kwestiami społecznymi;

13. podkreśla potrzebę lepszego zrozumienia, w jaki sposób technologie sztucznej inteligencji mogą wspierać gospodarkę o obiegu zamkniętym dzięki zachęcaniu do ich stosowania w projektach, modelach biznesowych i infrastrukturze; wskazuje na znaczenie traktowania cyfryzacji jako czynnika pobudzającego gospodarkę o obiegu zamkniętym, w szczególności w odniesieniu do paszportów produktów lub informacji o materiałach w kontekście ogólnounijnej przestrzeni danych; podkreśla, że należy zwiększyć dostępność i wymianę danych, zapewniając zarazem aktywną współpracę między zainteresowanymi stronami w trosce o to, by nowe podejścia były sprawiedliwe i inkluzywne oraz gwarantowały prywatność i bezpieczeństwo danych;

14. podkreśla potrzebę stworzenia zachęt gospodarczych i odpowiedniego otoczenia regulacyjnego dla innowacji w zakresie rozwiązań, materiałów i modeli biznesowych opartych na obiegu zamkniętym przy jednoczesnym wyeliminowaniu dotacji zakłócających rynek czy też szkodliwych dla środowiska i apeluje o poparcie tego podejścia w nowej strategii przemysłowej dla Europy i strategii na rzecz MŚP; zwraca uwagę na szczególną rolę, jaką w przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym odgrywają pionierzy, czyli MŚP (małe i średnie przedsiębiorstwa) i start-upy; podkreśla, że badania nad zrównoważonymi materiałami, procesami, technologiami i produktami, a także nad ich szerszym stosowaniem na skalę przemysłową mogą dać europejskim przedsiębiorstwom przewagę konkurencyjną na świecie; zaznacza, że na szczeblu unijnym i krajowym potrzebne są strategie polityczne, które będą wspierać pionierów w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i modele biznesowe o obiegu zamkniętym;

15. podkreśla, że należy zaangażować europejski przemysł jako zainteresowaną stronę w przejście na gospodarkę o bardziej zamkniętym obiegu; przypomina o kluczowej roli, jaką środki z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym odgrywają w dekarbonizacji przemysłu; apeluje o podejście oparte na obiegu zamkniętym w przemyśle, na wszystkich etapach projektowania produktów, pozyskiwania materiałów, ponownego użycia i recyklingu produktów oraz gospodarowania odpadami, i zwraca uwagę na konieczność pobudzenia rozwoju wiodących rynków zrównoważonych materiałów i produktów przemysłowych;

16. zachęca przedsiębiorstwa, by w ramach corocznych sprawozdań przygotowały plany transformacji, opisując, jak i kiedy zamierzają zrealizować neutralność klimatyczną, gospodarkę o obiegu zamkniętym i zrównoważony rozwój;

17. wzywa państwa członkowskie do nadania priorytetu opcjom, które wiążą się z minimalnymi obciążeniami administracyjnymi, oraz do wzmocnienia rozwoju partnerstw publiczno-prywatnych w zakresie badań i rozwoju zapewniających systemowe i całościowe rozwiązania;

18. wzywa Komisję do ustanowienia ram regulacyjnych dla certyfikacji wszystkich naturalnych i technologicznych rozwiązań do usuwania dwutlenku węgla, w tym wychwytywania, składowania i wykorzystywania dwutlenku węgla (CCSU);

19. podkreśla kluczową rolę biomimikry jako akceleratora obiegu zamkniętego w promowaniu rozwiązań biomimetycznych, które z założenia minimalizują wykorzystanie materiałów, energii i toksycznych związków oraz zapewniają zrównoważone, regeneracyjne i innowacyjne rozwiązania oparte na zasobach przyrody i mające zastosowanie w wielu sektorach;

20. apeluje o odpowiedni poziom zatrudnienia i budżet dla służb Komisji odpowiedzialnych za pomyślną realizację planu działania; podkreśla, że przydział zasobów musi odpowiadać zarówno obecnym, jak i długoterminowym priorytetom politycznym, i w związku z tym w kontekście Europejskiego Zielonego Ładu oczekuje znacznego wzmocnienia zasobów ludzkich, zwłaszcza w Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska Komisji Europejskiej;

Ramy polityki zrównoważonych produktów

21. podkreśla, że gospodarkę linearną rządzącą się zasadą „weź – zużyj – wyrzuć” trzeba przekształcić w gospodarkę o prawdziwie zamkniętym obiegu w oparciu o następujące zasady: ograniczenie zużycia energii i zasobów; zachowanie wartości w gospodarce; zapobieganie powstawaniu odpadów; eliminowanie odpadów, substancji szkodliwych i zanieczyszczenia na etapie projektowania; utrzymywanie produktów i materiałów w użyciu i w obiegu zamkniętym; ochrona zdrowia ludzkiego; promowanie korzyści dla konsumentów; oraz regeneracja systemów naturalnych; stwierdza, że cele te powinny przyświecać nowym ramom polityki zrównoważonych produktów, jak również całej strategii dotyczącej gospodarki o obiegu zamkniętym oraz strategii przemysłowej; podkreśla, że myślenie w kategoriach systemu o obiegu zamkniętym i zrównoważonego rozwoju należy w pełni stosować we wszystkich działaniach obejmujących strategie polityczne, produkty, procesy produkcyjne i modele biznesowe;

22. podkreśla, że zrównoważone, bezpieczne i nietoksyczne produkty i materiały o obiegu zamkniętym powinny być na rynku UE normą, nie wyjątkiem, i powinny być uważane za opcję domyślną, która jest atrakcyjna, przystępna cenowo i dostępna dla wszystkich konsumentów; z zadowoleniem przyjmuje zatem zamiar przedstawienia przez Komisję inicjatywy ustawodawczej w sprawie zrównoważonych produktów w celu określenia przekrojowych zasad polityki produktowej i wiążących wymogów dotyczących produktów wprowadzanych na rynek UE;

23. zdecydowanie popiera poszerzenie zakresu stosowania dyrektywy w sprawie ekoprojektu o produkty niezwiązane z energią oraz określenie przekrojowych zasad zrównoważoności i ustanowienie dla poszczególnych produktów wprowadzanych na rynek UE norm dotyczących wydajności, trwałości, możliwości ponownego użycia, naprawy i rozbudowy, nietoksyczności, zdolności do recyklingu, zawartości materiałów z recyklingu oraz zasobooszczędności i efektywności energetycznej, a także zachęca Komisję do przedstawienia wniosku w tej sprawie w 2021 r.; jednocześnie ponawia apel do Komisji o ambitne podejście do stosowania ekoprojektu w przypadku wszystkich produktów wykorzystujących energię i objętych obecnym zakresem dyrektywy w sprawie ekoprojektu, również w kwestiach dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym;

24. podkreśla, że należy utrzymać spójne i przejrzyste ramy prawne UE dotyczące zrównoważonych produktów oraz zwiększyć synergię z innymi obszarami polityki, jak np. oznakowanie ekologiczne UE; zaznacza, że oprócz minimalnych norm prawnych w dziedzinie projektowania produktów trzeba także zapewnić zachęty rynkowe dla najbardziej zrównoważonych przedsiębiorstw oraz zrównoważonych produktów i materiałów;

25. zwraca się do Komisji o zaproponowanie dla każdej kategorii produktów wprowadzanych na rynek UE, w tym najbardziej emisyjnych półproduktów, wiążących celów w zakresie śladu materiałowego i środowiskowego w całym cyklu życia produktu; apeluje również do Komisji, by zaproponowała wiążące cele dla poszczególnych produktów lub sektorów w odniesieniu do zawartości materiałów z recyklingu, zapewniając zarazem wydajność i bezpieczeństwo danych produktów oraz ich projektowanie z myślą o recyklingu; wzywa Komisję, by stworzyła warunki technologiczne, regulacyjne i rynkowe sprzyjające realizacji tych celów oraz wzięła pod uwagę konieczne zmiany w przemyśle i cykl życia inwestycji w każdym sektorze; wzywa zarazem Komisję, by zastanowiła się nad obowiązkowymi wymogami służącymi zwiększeniu zrównoważonego charakteru usług;

26. popiera plan wprowadzenia cyfrowych paszportów produktów, aby pomóc przedsiębiorstwom, konsumentom i organom nadzoru rynku w śledzeniu wpływu danego produktu na klimat, środowisko, społeczeństwo i inne aspekty w całym łańcuchu wartości oraz zapewnić rzetelne, przejrzyste i łatwo dostępne informacje na temat trwałości produktu, możliwości jego konserwacji, ponownego użycia, naprawy i demontażu oraz postępowania z nim po zakończeniu jego cyklu życia, a także zastosowanych w nim materiałów i chemikaliów oraz ich wpływu na środowisko i na inne kwestie; zwraca się do Komisji, by rozważyła różne możliwości wprowadzenia odpowiedniego oznakowania; uważa, że paszporty produktów należy wprowadzić w taki sposób, aby uniknąć zbędnych obciążeń regulacyjnych dla przedsiębiorstw, w szczególności dla MŚP; uważa, że powinny one być kompatybilne z innymi narzędziami cyfrowymi, takimi jak zapowiadany paszport renowacji budynku czy baza danych SCIP;

27. zwraca uwagę na kluczowe znaczenie nietoksycznych i regeneracyjnych cykli materiałowych dla powodzenia gospodarki o obiegu zamkniętym i powstania zrównoważonego jednolitego rynku, a tym samym zapewnienia obywatelom Europy nietoksycznego środowiska; potwierdza zatem stanowisko zajęte w rezolucji w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności oraz w rezolucji w sprawie interakcji między przepisami w zakresie chemikaliów, produktów i odpadów i domaga się niezwłocznych działań w celu wdrożenia strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności na rzecz nietoksycznego środowiska;

28. przypomina, że konsumenci mają prawo do bardziej szczegółowych, zharmonizowanych i dokładnych informacji na temat wpływu produktów i usług na środowisko i klimat w całym ich cyklu życia, w tym ich trwałości i możliwości ich naprawy, oraz wzywa do przeciwdziałania pseudoekologicznemu marketingowi i fałszywym twierdzeniom dotyczącym ekologiczności produktów oferowanych w internecie i poza nim; zdecydowanie popiera zamiar przedstawienia przez Komisję wniosków regulujących stosowanie twierdzeń dotyczących ekologiczności poprzez ustanowienie solidnych i zharmonizowanych metod obliczeniowych obejmujących cały łańcuch wartości w oparciu o zharmonizowane wskaźniki i oceny cyklu życia, takie jak ślad środowiskowy, z uwzględnieniem m.in. zapobiegania powstawaniu odpadów, wykorzystania surowców, unikania szkodliwych substancji, trwałości i żywotności produktu oraz projektowania z myślą o naprawie i recyklingu; zaznacza ponadto, że należy egzekwować przepisy niedawno zmienionej dyrektywy 2005/29/WE, stosując proaktywne środki w zakresie twierdzeń dotyczących ekologiczności;

29. wzywa Komisję do wspierania rozwoju narzędzi cyfrowych dostarczających informacji konsumentom, aby wzmocnić ich pozycję w erze cyfrowej; podkreśla rolę platform internetowych i platform handlowych w promowaniu zrównoważonych produktów i usług oraz zauważa, że mogłyby one dostarczać konsumentom bardziej jasnych i zrozumiałych informacji na temat trwałości i możliwości naprawy oferowanych przez nie produktów;

30. zaznacza, że należy wzmocnić oznakowanie ekologiczne UE jako punkt odniesienia dla zrównoważoności środowiskowej przez zwiększenie świadomości i rozpoznawalności na rynku i wśród konsumentów, określenie kompleksowych norm, dalsze rozszerzenie programu na odpowiednie produkty oraz ułatwienie jego stosowania w zamówieniach;

31. popiera inicjatywy planowane w celu zwiększenia trwałości i możliwości naprawy produktów zgodnie z zasadą zapobiegania powstawaniu odpadów w hierarchii postępowania z odpadami przy jednoczesnym wzmocnieniu praw konsumentów w relacjach między przedsiębiorstwami a konsumentami oraz między samymi przedsiębiorstwami; z dużym zadowoleniem przyjmuje zatem zapowiadane inicjatywy na rzecz ustanowienia nowego „prawa do naprawy”, które powinno obejmować co najmniej wydłużony cykl życia produktów i dostęp do części zamiennych, kompleksowych informacji oraz przystępnych cenowo usług naprawczych dla konsumentów;

32. w związku z tym wzywa do wprowadzenia środków zapewniających wszystkim uczestnikom rynku bezpłatny dostęp do niezbędnych informacji dotyczących naprawy i konserwacji, w tym do informacji na temat części zamiennych i aktualizacji oprogramowania, przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów bezpieczeństwa konsumentów i bez uszczerbku dla dyrektywy (UE) 2016/943, a także do zapewnienia dostępu do części zamiennych bez niesprawiedliwych przeszkód dla wszystkich podmiotów sektora naprawy, w tym niezależnych serwisów naprawczych, oraz konsumentów, do określenia obowiązkowych minimalnych okresów dostępności części zamiennych lub aktualizacji oraz maksymalnych terminów dostawy mających zastosowanie do rozszerzonego zakresu kategorii produktów przy uwzględnieniu specyfiki produktów, a także do rozważenia, w jaki sposób propagować można naprawy w ramach systemu gwarancji prawnych; podkreśla, że sprzedawcy powinni dostarczać wszystkich uczestnikom rynku informacji na temat możliwości naprawy swoich produktów;

33. apeluje o jasne i zrozumiałe zharmonizowane etykietowanie, które mogłoby przyjąć formę wskaźnika trwałości produktu (tj. szacowanej długości życia produktu) i możliwości naprawy, ułatwiając w ten sposób konsumentom podejmowanie decyzji, jak również wzywa do opracowania jednolitej punktowej oceny naprawy i wprowadzenia mierników użytkowania dla niektórych kategorii produktów; wzywa do ustanowienia minimalnych wymogów informacyjnych zgodnie z dyrektywami 2005/29/UE i 2011/83/UE; zwraca się do Komisji, aby przy przygotowywaniu przeglądu dyrektywy (UE) 2019/771 rozważyła rozszerzenie zarówno praw gwarancji prawnej, jak i przepisów dotyczących przeniesienia ciężaru dowodu w przypadku niektórych kategorii produktów o dłuższym szacowanym okresie użytkowania, oraz wprowadzenie bezpośredniej odpowiedzialności producenta;

34. wzywa do przyjęcia środków ustawodawczych w celu położenia kresu praktykom celowego postarzania produktów, również poprzez rozważenie dodania takich praktyk do wykazu w załączniku I do dyrektywy 2005/29/UE;

35. z zadowoleniem przyjmuje zamiar wprowadzenia przez Komisję przepisów zakazujących niszczenia niesprzedanych dóbr trwałych, chyba że stanowią one zagrożenie dla bezpieczeństwa lub zdrowia; podkreśla, że recykling, ponowne użycie i redystrybucja artykułów niespożywczych powinny być normą oraz być egzekwowane na mocy prawa;

36. podkreśla potrzebę pobudzenia rynku wewnętrznego zrównoważonych produktów i uważa, że sektor publiczny powinien wskazywać drogę w tym zakresie; zauważa, że organy publiczne wciąż często stosują kryterium najniższej ceny jako jedyne kryterium udzielenia zamówienia przy wyborze najlepszych ofert dotyczących towarów, usług lub robót budowlanych; popiera ustanowienie minimalnych obowiązkowych kryteriów i celów w odniesieniu do zielonych zamówień publicznych w ustawodawstwie sektorowym;

37. podkreśla rolę, jaką zielone zamówienia publiczne odgrywają w przyspieszeniu przejścia na zrównoważony model gospodarki o obiegu zamkniętym, a także znaczenie, jakie ma stosowanie zielonych zamówień publicznych podczas odbudowywania gospodarki UE;

38. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie ekologicznych procedur udzielania zamówień publicznych; uważa, że ponownie używane, naprawiane, przerabiane, odnawiane produkty oraz inne energooszczędne i zasobooszczędne produkty i rozwiązania, które minimalizują wpływ na środowisko w całym cyklu życia, powinny być domyślnie wybierane we wszystkich zamówieniach publicznych zgodnie z celami Europejskiego Zielonego Ładu, natomiast w przeciwnym wypadku należy stosować podejście „przestrzegaj lub wyjaśnij”; zwraca się również do Komisji o przedstawienie wytycznych, by wspierać zrównoważone zamówienia wśród przedsiębiorstw; wzywa ponadto do nałożenia na Komisję i państwa członkowskie obowiązków sprawozdawczych w zakresie zrównoważonego charakteru ich decyzji o udzieleniu zamówienia przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości.

39. podkreśla, że należy promować wysoką jakość przepływów zbiórki materiałów, ponownego użycia i recyklingu, utrzymywać jak najwyższą wartość materiałów i zapewnić czyste, nietoksyczne i zrównoważone zamknięte obiegi materiałów; zaznacza, że trzeba zwiększyć dostępność i jakość recyklatów, kładąc nacisk na zdolność materiału do zachowania jego właściwości po recyklingu oraz na możliwość zastąpienia surowców pierwotnych w przyszłych zastosowaniach; zauważa w związku z tym, że należy zachęcać zarówno do zwiększenia możliwości recyklingu na etapie projektowania produktu, jak i wprowadzenia środków takich jak skuteczne systemy selektywnej zbiórki czy zwrotu kaucji; apeluje, by wspierać tworzenie zgodnie z zasadą bliskości zakładów i zdolności recyklingu, tam gdzie jeszcze one nie istnieją;

40. apeluje do Komisji i państw członkowskich o wsparcie dla rozwoju wysokiej jakości infrastruktury służącej do zbierania, sortowania oraz ponownego używania i recyklingu materiałów oraz dla badań nad nowymi innowacyjnymi technologiami, które minimalizowałyby wykorzystanie zasobów i powstawanie odpadów resztkowych, zwiększały wydajność i jakość materiałów wtórnych nadających się do recyklingu i ponownego użycia, odkażały recyklaty i zmniejszały w porównaniu z innymi technologiami ogólny ślad środowiskowy, w tym ślad energetyczny i klimatyczny; uważa, że recykling chemiczny spełniający te kryteria może przyczynić się do zamknięcia obiegu materiałów w niektórych strumieniach odpadów;

41. wzywa Komisję do dopilnowania, aby dokładnie oceniać na szczeblu przemysłowym wpływ procesów i wyników nowych technologii recyklingu i odzysku na zdrowie, środowisko i klimat przed wprowadzeniem zachęt do ich stosowania, oraz do zapewnienia przejrzystości całego procesu oceny;

42. uważa, że recykling chemiczny powinien być zgodny z definicją recyklingu zawartą w dyrektywie ramowej w sprawie odpadów, aby ponowne przetwarzanie na materiały i substancje, które mają być wykorzystane jako paliwa, nie zostało uznane za recykling chemiczny; apeluje do Komisji o prawne potwierdzenie tego stanu rzeczy;

43. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania technologii cyfrowych takich jak blockchain czy cyfrowy znak wodny i zapewnienia ich interoperacyjności, tak by mogły one wspierać rozwój gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki identyfikacji, śledzeniu i mapowaniu wykorzystania zasobów oraz przepływów produktów na wszystkich etapach cyklu życia;

44. podkreśla, że należy poprawić dostęp do funduszy na projekty badawcze i w dziedzinie innowacji w gospodarce o obiegu zamkniętym; w związku z tym wzywa Komisję do ukierunkowania działań programu „Horyzont Europa” na wspieranie badań naukowych i innowacji na rzecz:

 procesów i technologii recyklingu;

 zasobooszczędności procesów przemysłowych;

 innowacyjnych i zrównoważonych materiałów, produktów, procesów, technologii i usług, a także ich ekspansji przemysłowej;

 biogospodarki dzięki innowacjom opartym na biotechnologii obejmującym rozwój biomateriałów i bioproduktów;

 satelitów obserwacyjnych Ziemi, które mogą odgrywać ważną rolę w monitorowaniu rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki ocenie eksploatacji pierwotnych surowców i poziomu emisji;

45.  podkreśla ważną rolę, jaką zrównoważona energia ze źródeł odnawialnych może odegrać w procesach o obiegu zamkniętym zmierzających do dekarbonizacji, oraz sposób, w jaki wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych może przyczynić się do zamknięcia obiegu w odniesieniu do cyklu życia produktów, stymulując zarazem transformację energetyczną;

46.  podkreśla, że prawodawstwo dotyczące ram polityki zrównoważonych produktów powinno opierać się na solidnym i przejrzystym systemie rozliczania emisji dwutlenku węgla i wpływu na środowisko działającym jako katalizator inwestycji w produkty i procesy gospodarki o obiegu zamkniętym;

47. podkreśla, że przy ustalaniu norm dotyczących wpływu produktów na klimat i środowisko konieczne jest uwzględnienie pełnego cyklu życia produktu „od kołyski po grób” oraz wpływu ich pozyskiwania, półproduktów, części zamiennych i produktów ubocznych w całym łańcuchu wartości; uważa, że normy te należy ustalić w ramach otwartego, przejrzystego i opartego na wiedzy naukowej procesu z udziałem zainteresowanych stron; w tym kontekście zachęca do ustanowienia wspólnej metodyki oceny cyklu życia i lepszego gromadzenia danych;

48. podkreśla, że standaryzacja ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia polityki zrównoważonych produktów dzięki przyjęciu rzetelnych definicji, mierników i testów na potrzeby takich cech jak trwałość i możliwość naprawy;

49. domaga się, aby unijne normy opracowywać w odpowiednim czasie i zgodnie z warunkami rzeczywistego użytkowania, unikając przy tym narażania zainteresowanych stron na zatory administracyjne, które mogą prowadzić do opóźnień w publikacji norm;

50. przypomina o komunikacie Komisji z dnia 1 czerwca 2016 r. zatytułowanym „Normy europejskie dla XXI wieku” oraz pracach przeprowadzonych nad wspólną inicjatywą dotyczącą normalizacji; wzywa Komisję do dalszego wzmacniania tej inicjatywy oraz przedsięwzięcia nowych działań i projektów z myślą o usprawnieniu europejskich organizacji normalizacyjnych;

51. podkreśla, że skuteczne wdrażanie i egzekwowanie prawodawstwa UE dotyczącego wymogów w zakresie bezpieczeństwa i zrównoważoności produktów ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia zgodności produktów wprowadzanych do obrotu z odpowiednimi przepisami w myśl rozporządzenia (UE) 2019/1020; dodaje, że bardzo duża ilość produktów kupowanych w internecie i importowanych do UE nie spełnia minimalnych unijnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz zapewnienia zgodności produktów, także sprzedawanych w internecie, z przepisami oraz do przeciwdziałania zagrożeniom, jakie podrabiane produkty stwarzają dla bezpieczeństwa konsumentów, za pomocą wzmocnionego nadzoru rynku i równoważnych standardów kontroli celnej, a także dzięki zacieśnionej współpracy w tej dziedzinie oraz większym budżetom i zasobom ludzkim; w związku z tym wzywa do skuteczniejszego nadzoru ze strony UE poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad dotyczących minimalnej liczby kontroli i ich częstotliwości oraz upoważnienie Komisji do monitorowania i kontrolowania działalności krajowych organów nadzoru rynku;

52. podkreśla, że dobrowolne porozumienia okazały się nieskuteczne w dążeniu do znalezienia wspólnego zrównoważonego rozwiązania w zakresie ładowarek do przenośnych urządzeń radiowych; ponawia apel do Komisji o jak najszybsze wdrożenie przepisów dyrektywy 2014/53/UE o urządzeniach radiowych, a zwłaszcza wprowadzenie uniwersalnej ładowarki do smartfonów oraz urządzeń elektronicznych małej i średniej wielkości, aby zapewnić jak najlepszą standaryzację, kompatybilność i interoperacyjność ładowarek, również bezprzewodowych, jako część globalnej strategii ograniczania odpadów elektronicznych; wzywa Komisję do opracowania na czas strategii oddzielenia, tak aby konsumenci nie musieli kupować nowych ładowarek do każdego nowego urządzenia, gdyż zwiększy to korzyści dla środowiska, oszczędności i wygodę dla konsumentów; przypomina, że konsumenci powinni otrzymywać, dzięki zharmonizowanemu etykietowaniu w czytelnej formie, rzetelne i istotne informacje na temat ważnych cech ładowarek, takich jak interoperacyjność i wydajność ładowania, w tym zgodność ze standardem USB 3.1 lub wyższym, by mogli dzięki temu dokonywać najbardziej odpowiednich, opłacalnych i zrównoważonych wyborów;

53. podkreśla, że obecne i przyszłe środki na szczeblu UE i państw członkowskich powinny być politycznie spójne, by umożliwić realizację celów planu działania i zagwarantować pewność ekonomiczną i inwestycyjną technologii, produktów i usług o obiegu zamkniętym, co z kolei zwiększy także konkurencyjność i innowacyjność UE; apeluje do Komisji, by zajęła się wszelkimi ewentualnymi niespójnościami lub barierami regulacyjnymi czy też niepewnością prawa, które utrudniają pełne wdrożenie gospodarki o obiegu zamkniętym; apeluje o zachęty ekonomiczne, takie jak ustalanie cen za emisje CO2, rozszerzona odpowiedzialność producenta z zastosowaniem ekomodulacji opłat i zachęt podatkowych, a także inne zachęty finansowe promujące zrównoważone wybory konsumenckie; uważa, że w stosownych przypadkach środki te powinny spełniać techniczne kryteria kwalifikacji określone dla gospodarki o obiegu zamkniętym w rozporządzeniu w sprawie systematyki; wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia celów gospodarki o obiegu zamkniętym we wszystkich odnośnych przepisach krajowych oraz do dopilnowania ich pełnej zgodności z celami i środkami strategii UE dotyczącej gospodarki o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję, by skoncentrowała się na wdrażaniu prawodawstwa dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym w celu zapewnienia równych szans procesom produkcji i modelom biznesowym o obiegu zamkniętym;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: elektronika i ICT

54. wspiera inicjatywę dotyczącą urządzeń elektronicznych o zamkniętym cyklu życia, która powinna odpowiedzieć na braki w kwestii trwałości, projektowania pod kątem obiegu zamkniętego, obecności substancji niebezpiecznych i szkodliwych, zawartości materiałów z recyklingu, możliwości naprawy i rozbudowy, dostępu do części zamiennych, zapobiegania powstawaniu odpadów elektronicznych, zbierania, ponownego użycia i recyklingu; apeluje też o uwzględnienie kwestii związanych z szybkim starzeniem się produktów, także z powodu zmian w oprogramowaniu; wzywa do harmonizacji i ulepszenia infrastruktury recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w UE;

55. uważa, że zbiórka zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinna być dla konsumentów o wiele łatwiejsza; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do rozważenia możliwości wprowadzenia ogólnounijnego systemu zwrotu produktów ICT i uważa, że system ten powinien objąć jak najszerszą gamę produktów; podkreśla, że system taki czy też każdy inny model zbiórki należy zaprojektować tak, aby dawał on możliwość ponownego użycia produktów ICT i zapewniał podmiotom zajmującym się ponownym użyciem dostęp do towarów wielokrotnego użytku;

56. zwraca uwagę na potencjał środków dotyczących ekoprojektu i przypomina, że dyrektywy w sprawie ekoprojektu oraz w sprawie etykietowania energetycznego razem pozwoliły zrealizować prawie połowę celu w zakresie oszczędności wynikających z efektywności energetycznej wyznaczonego przez UE na 2020 r.; zaznacza, że trzeba jak najszybciej zakończyć prace dotyczące ekoprojektu w dziedzinie elektroniki i ICT, zwłaszcza w odniesieniu do smartfonów, tabletów, komputerów, drukarek (w tym kartridżów), stacji i podsystemów sieci telefonii ruchomej oraz sprzętu sieciowego, aby nie później niż w 2021 r. zaproponować odpowiednie środki;

57. podkreśla, że należy promować bardziej zrównoważone modele konsumpcji i produkcji sprzętu elektronicznego i ICT; wzywa Komisję, by rozważyła możliwość wprowadzenia informacji dla konsumentów dotyczących rozróżnienia między aktualizacjami serwisowymi a rozwojowymi oraz wpływu zużycia danych na emisję dwutlenku węgla;

58. wzywa do ustanowienia obowiązkowego systemu certyfikacji podmiotów zajmujących się recyklingiem odpadów elektronicznych w trosce o skuteczny odzysk materiałów i ochronę środowiska;

59. zwraca się do Komisji, aby oprócz inicjatywy dotyczącej sprzętu elektronicznego o obiegu zamkniętym wystąpiła z inicjatywą dotyczącą planu na rzecz cyfryzacji, ICT i sztucznej inteligencji o obiegu zamkniętym i o zrównoważonym charakterze;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: baterie, akumulatory i pojazdy

60. podkreśla, że w nowych ramach  prawnych dotyczących baterii, akumulatorów i pojazdów w kontekście przejścia na bezemisyjną mobilność i elektryczność ze źródeł odnawialnych należy przyjąć strategiczne, przyjazne środowisku i etyczne podejście, a surowce, zwłaszcza surowce o krytycznym znaczeniu, powinny pochodzić ze zrównoważonych i etycznych źródeł; apeluje o tworzenie konkurencyjnych i odpornych łańcuchów wartości w produkcji, ponownym użyciu i recyklingu baterii i akumulatorów w UE;

61. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący nowego rozporządzenia w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uważa, że nowe ramy regulacyjne UE dotyczące baterii i akumulatorów powinny obejmować co najmniej następujące elementy: zrównoważone, etyczne i bezpieczne pozyskiwanie, ekoprojekt obejmujący decyzje dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu, zastępowanie substancji niebezpiecznych i szkodliwych tam, gdzie jest to możliwe, ulepszona selektywna zbiórka, ponowne użycie, renowacja, regeneracja, zmiana przeznaczenia i recykling – w tym wyższe wartości docelowe recyklingu, odzysk cennych materiałów, rozszerzoną odpowiedzialność producenta i informowanie konsumentów; ramy regulacyjne powinny uwzględniać wpływ na środowisko w całym cyklu życia, wraz ze specjalnymi przepisami dotyczącymi baterii i akumulatorów dotyczącymi mobilności i magazynowania energii;

62. wyraża zaniepokojenie dużym uzależnieniem UE od przywozu surowców do produkcji baterii i akumulatorów; wyraża przekonanie, że skuteczniejsze systemy recyklingu baterii i akumulatorów zwiększyłyby ilość surowców wymaganych do produkcji baterii i akumulatorów w UE;

63. wyraża zaniepokojenie społeczno-gospodarczymi skutkami wydobycia i obróbki minerałów, w szczególności kobaltu; zwraca się do Komisji o ocenę możliwości stworzenia skutecznych ram prawnych etycznego pozyskiwania materiałów oraz wprowadzenia obowiązkowych przepisów o należytej staranności w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom dla środowiska i praw człowieka w kontekście międzynarodowym;

64. z zadowoleniem przyjmuje plany Komisji dotyczące przeglądu dyrektywy w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji; wzywa Komisję do zaktualizowania dyrektywy w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, aby w pełni odzwierciedlić i uwzględnić zasady gospodarki o obiegu zamkniętym, w tym eliminowanie odpadów na etapie projektowania, możliwość ulepszenia, modułowość, możliwość naprawy, wielokrotne użycie i zdolność do recyklingu materiałów na najwyższym poziomie wartości, nadając priorytet ponownemu wykorzystaniu; wzywa Komisję do zapewniania skutecznych łańcuchów ponownego wykorzystania z udziałem producentów samochodów i z rozszerzonymi systemami odpowiedzialności producenta; wzywa Komisję do udoskonalenia zgłaszania pojazdów wycofanych z eksploatacji za pomocą europejskiej bazy danych; wzywa Komisję do wyjaśnienia, wzmocnienia i monitorowania zasady, zgodnie z którą demontaż samochodu i ponowne wykorzystanie części musi zawsze następować przed złomowaniem i rozdrabnianiem;

65. podkreśla potrzebę dalszego wspierania badań i innowacji w dziedzinie procesów i technologii recyklingu w programie „Horyzont Europa”, aby zwiększyć potencjał gospodarki o obiegu zamkniętym w odniesieniu do baterii i akumulatorów; docenia rolę MŚP w sektorach zajmujących się zbiórką i recyklingiem;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: opakowania

66. podkreśla cel, jakim jest ponowne użycie lub recykling opakowań w opłacalny sposób do 2030 r. i wzywa Komisję do bezzwłocznego przedstawienia wniosku ustawodawczego obejmującego środki i cele w zakresie ograniczenia ilości odpadów oraz ambitne podstawowe wymogi w dyrektywie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, aby ograniczyć nadmiar opakowań, w tym w handlu elektronicznym, poprawić możliwości recyklingu i ograniczyć skład opakowań, zwiększyć zawartość materiałów pochodzących z recyklingu, wycofać niebezpieczne i szkodliwe substancje oraz promować ponowne użycie; podkreśla, że nie wolno narażać na szwank norm bezpieczeństwa żywności lub higieny; apeluje, aby środki te miały na celu osiągnięcie najlepszych ogólnych wyników środowiskowych zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami oraz zmniejszenie śladu węglowego;

67. podkreśla zasadniczą rolę opakowań dla bezpieczeństwa produktów, w szczególności bezpieczeństwa żywności i higieny, a także dla ograniczenia marnotrawienia żywności; wzywa przemysł do uzupełnienia środków regulacyjnych dodatkowymi dobrowolnymi działaniami w celu dalszego unikania zbędnych opakowań i znacznego zmniejszenia ilości opakowań wprowadzanych do obrotu, do opracowania bardziej zasobooszczędnych, przyjaznych dla klimatu rozwiązań o obiegu zamkniętym, takich jak zharmonizowane formaty opakowań oraz opakowania wielokrotnego użytku i wielokrotnego napełniania, a także do ułatwienia wielokrotnego stosowania opakowań transportowych; zachęca do inicjatyw takich jak sojusz na rzecz tworzyw sztucznych o zamkniętym cyklu życia i europejski pakt na rzecz tworzyw sztucznych;

68. przypomina, że wysokiej jakości recykling tworzy realny popyt na rynku na materiały pochodzące z recyklingu oraz jest jednym z kluczowych czynników wzrostu ogólnej ilości zbieranych, sortowanych i poddawanych recyklingowi opakowań, a także domaga się korzystania z nowoczesnych i wydajnych urządzeń do sortowania i technologii oddzielania i lepszych ekoprojektów opakowań oraz zmiany rozwiązań projektowych, uwzględniającej udoskonalone kryteria oceny cyklu życia;

69. wzywa Komisję do przeanalizowania różnych typów opakowań wykorzystywanych w handlu elektronicznym w celu określenia najlepszych praktyk w optymalizacji opakowań, aby ograniczyć nadmiar opakowań; wzywa Komisję do wsparcia ponownego wykorzystania materiałów opakowaniowych do dostawy kilku towarów jako alternatywy dla materiałów opakowaniowych jednorazowego użytku;

70. podkreśla istotną rolę, jaką może odegrać sprzedaż towarów luzem w ograniczaniu liczby opakowań; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania tego rodzaju działań przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa żywności i higieny;

71. podkreśla zasadniczą rolę funduszy innowacyjnych oraz programów dotyczących innowacji, jeśli chodzi o ograniczanie zużycia materiałów i recykling;

72. dostrzega wzrost sprzedaży przez internet wraz ze wzrostem liczby dostarczanych paczek; wzywa Komisję do przyjęcia środków w celu zapewnienia, by wszyscy sprzedawcy w internecie, niezależnie od lokalizacji, spełniali wymogi zasadnicze oraz przekazywali informacje i wkłady finansowe do systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta w państwach członkowskich UE, w których produkty są wprowadzane do obrotu;

73. wzywa Komisję do wsparcia selektywnego zbierania i sortowania odpadów opakowaniowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, a także do zapewnienia jej terminowej transpozycji przez państwa członkowskie; wzywa Komisję do oceny możliwości zmiany systemu identyfikacji materiałów opakowaniowych (decyzja 97/129/WE), aby ułatwić obywatelom selektywne zbieranie na podstawie zdatności opakowań do recyklingu;

74. wzywa Komisję do wsparcia i przeanalizowania potencjału kompatybilnych krajowych systemów kaucyjnych w celu osiągnięcia wymaganego poziomu 90 % dla opakowań po napojach z tworzyw sztucznych oraz jako kroku w kierunku utworzenia jednolitego rynku opakowań, w szczególności w sąsiadujących ze sobą państwach członkowskich; kompatybilne systemy można zapewnić dzięki serializacji oraz skodyfikowanym i ujednoliconym etykietom; jeśli państwo członkowskie nie posiada systemu lub planuje go zmodyfikować, należy je zachęcać do wyboru, w oparciu o najlepsze praktyki i odpowiednie badania naukowe, systemu podobnego do systemów stosowanych w innych państwach członkowskich lub kompatybilnego z takimi systemami;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: tworzywa sztuczne

75. wzywa Komisję do dalszego wdrażania Europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym, w szczególności wspierania lepszych projektów, modeli biznesowych o obiegu zamkniętym i innowacyjnych produktów oraz podejścia, w którym produkt jest usługą, oferującego bardziej zrównoważone wzorce konsumpcji;

76. wzywa Komisję do kompleksowego rozwiązania problemu tworzyw sztucznych, w tym mikrodrobin plastiku; wzywa Komisję do ogólnego stopniowego wycofywania celowego dodawania mikrodrobin plastiku oraz ograniczenia, za pomocą nowych obowiązkowych środków regulacyjnych, niezamierzonego uwalniania mikrodrobin plastiku u źródła, w tym na przykład z opon, wyrobów włókienniczych, sztucznej murawy i podczas produkcji granulatów z tworzyw sztucznych; podkreśla konieczność zlikwidowania luk w wiedzy naukowej na temat mikrodrobin i nanodrobin plastiku oraz wspierania rozwoju bezpieczniejszych alternatyw i konkurencyjnych rynków produktów wolnych od mikrodrobin plastiku; jednocześnie nalega na pilną potrzebę podjęcia działań krótkoterminowych; podkreśla, że największe zanieczyszczenie mikrodrobinami plastiku wynika z rozkładu tworzyw sztucznych w środowisku, oraz popiera pomysł, by produkty z tworzyw sztucznych były przedmiotem szczególnych środków, takich jak stosowanie wymogów dotyczących ekoprojektu na etapie produkcji, aby zapobiegać uwalnianiu wtórnych mikrodrobin plastiku do środowiska; wzywa Komisję do przeanalizowania źródeł, dystrybucji, przeznaczenia i wpływu zarówno tworzyw sztucznych, jak i mikrodrobin plastiku w kontekście oczyszczania ścieków i zarządzania wodami deszczowymi; przypomina, że 80 % odpadów morskich pochodzi z lądu, i wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań na obszarach częstego występowania odpadów morskich w rzekach i ich ujściach;

77. podkreśla, że w przypadku gdy produkty jednorazowego użytku stanowią znaczne obciążenie dla środowiska i zasobów, jednorazowe użycie należy zastąpić produktami wielokrotnego użytku, jeżeli istnieją trwałe lub nadające się do ponownego użycia alternatywy, przyjazne dla środowiska, bez uszczerbku dla higieny lub bezpieczeństwa żywności; w związku z tym wzywa Komisję do rozważenia środków ustawodawczych, w tym rozszerzenia zakresu dyrektywy o produktach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych podczas jej przeglądu; wzywa Komisję do podjęcia prac nad normami dotyczącymi opakowań wielokrotnego użytku i substytutów opakowań jednorazowego użytku, naczyń i sztućców;

78. dostrzega potencjalną rolę biopochodnych, biodegradowalnych i kompostowalnych tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym, ale zwraca uwagę, że same biopochodne lub biodegradowalne tworzywa sztuczne nie rozwiążą problemów środowiskowych powodowanych przez tworzywa sztuczne; podkreśla znaczenie podnoszenia świadomości na temat właściwego stosowania biopochodnych i ulegających biodegradacji tworzyw sztucznych;

79. zachęca do zaproponowania jasnych, globalnych norm dla materiałów, produktów, projektowania i recyklingu;

80. wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania spójnych ram przejrzystości i obowiązków w zakresie sprawozdawczości dla wszystkich podmiotów w łańcuchu wartości w obszarze produkcji i stosowania tworzyw sztucznych, handlu oraz gospodarowania nimi po wycofaniu z użytku;

81. wzywa Komisję do opracowania systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, które pociągają producentów do odpowiedzialności za wycofane z użytku produkty z tworzyw sztucznych;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: wyroby włókiennicze

82. podkreśla znaczenie nowej kompleksowej strategii UE dla sektora włókienniczego, mającej na celu promowanie zrównoważoności i obiegu zamkniętego, a także identyfikowalności i przejrzystości w sektorze włókienniczym i odzieżowym UE, uwzględniając globalny charakter łańcuchów wartości i zjawisko szybkiej mody; wzywa do przedstawienia spójnego zestawu instrumentów polityki i wspierania nowych modeli biznesowych, które w pełni uwzględniają zakres skutków środowiskowych i społecznych w całym łańcuchu wartości oraz do lepszego projektowania wyrobów włókienniczych w celu zwiększenia trwałości, przydatności do ponownego użycia i recyklingu mechanicznego oraz do korzystania z wysokiej jakości włókien, zwłaszcza dzięki połączeniu wymogów ekoprojektu z systemem odpowiedzialności producenta i zasadami oznakowania wyrobów;

83. z zadowoleniem przyjmuje stosowanie nowych ram polityki produktowej dotyczącej wyrobów włókienniczych oraz podkreśla, że muszą one priorytetowo traktować zapobieganie powstawaniu odpadów i trwałość oraz ponowne użycie i możliwość naprawy, a także stosowanie niebezpiecznych i szkodliwych substancji chemicznych zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami; apeluje o zapobieganie na etapie projektowania i produkcji utracie mikrowłókien syntetycznych, a także o podjęcie innych środków, takich jak opracowanie kontrolowanego prewencyjnego i niezanieczyszczającego wstępnego prania przemysłowego oraz norm wyposażenia nowych pralek w filtry mikrowłókien; wzywa do wprowadzenia w całej UE kryteriów utraty statusu odpadu w odniesieniu do wyrobów włókienniczych;

84. domaga się, by nowe ramy polityki produktowej dotyczącej wyrobów włókienniczych było zgodne z innymi instrumentami polityki, w szczególności z oczekiwanym wnioskiem dotyczącym przepisów UE w sprawie praw człowieka i środowiskowej należytej staranności, aby zapewnić uwzględnianie praw pracowniczych, praw człowieka i równouprawnienia płci na wszystkich etapach łańcucha wartości wyrobów włókienniczych;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: sektor budowlany i budynki

85. wzywa Komisję do wdrożenia inicjatywy „Fala renowacji” zgodnie z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym i do wzięcia przy tym pod uwagę różnorodności sektora; wzywa Komisję do określenia wymogów horyzontalnych i dotyczących konkretnych produktów; podkreśla, że wydłużanie cyklu życia budynków zamiast ich rozbiórki pozwoli znacznie ograniczyć emisję gazów cieplarnianych i będzie korzystne dla środowiska; zwraca się do Komisji o rozważenie wyznaczenia celów w zakresie ograniczenia śladu węglowego i śladu materiałowego budynków UE oraz zastosowania systemu poziomów (Levels(s)) w ocenie zrównoważonych budynków jako wiążących ram charakterystyki energetycznej budynków; uważa, że konieczne jest uwzględnienie minimalnych wymogów prawnych dotyczących efektywności środowiskowej budynków i efektywniejsze gospodarowanie zasobami oraz poprawa charakterystyki energetycznej budynków;

86. przypomina o spoczywającym na Komisji na mocy dyrektywy ramowej w sprawie odpadów obowiązku rozważenia zmiany docelowych wartości odzysku materiałów określonych w prawodawstwie UE w odniesieniu do odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz ich poszczególnych frakcji materiałowych, i uważa, że powinien się wśród nich znaleźć cel w zakresie odzysku wydobytej ziemi i gleby; sugeruje dodanie celów w zakresie ponownego użycia i recyklingu oraz wykorzystania surowców wtórnych w budownictwie, przy jednoczesnym ułatwieniu ich identyfikowalności; wzywa Komisję do przeglądu rozporządzenia w sprawie wyrobów budowlanych i z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź strategia na rzecz zrównoważonego środowiska zbudowanego w 2021 r.; uważa, że przyjęcie rozwiązań cyfrowych w środowisku zbudowanym, takich jak śledzenie odpadów, poprawiłoby charakterystykę energetyczną budynków i zwiększyło obieg zamknięty w sektorze budowlanym;

87. podkreśla znaczenie ustanowienia strategii politycznych dotyczących wysokiej jakości planowania budynków, które będą sprzyjać rozwiązaniom promującym – o ile będzie to możliwe – renowację, przekształcenie i dalsze użytkowanie istniejących budynków, a nie budowę nowych;

88. podkreśla, że 90 % środowiska zbudowanego na 2050 r. już istnieje, w związku z czym należy ustanowić specjalne wymogi dla sektora renowacji, aby do 2050 r. wszystkie budynki były w pełni modułowe, plusenergetyczne i umożliwiały zmianę ich przeznaczenia; powinno to obejmować gruntowne renowacje, produkcję na miejscu i ponowne użycie;

Kluczowe łańcuchy wartości produktów: żywność, woda i składniki odżywcze

89. wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego, aby zmniejszyć o połowę ilość odpadów spożywczych do 2030 r., zgodnie z zobowiązaniami zawartymi w strategii „od pola do stołu” i w oparciu o dane przekazane przez państwa członkowskie na mocy dyrektywy ramowej w sprawie odpadów; wzywa Komisję do włączenia zapobiegania stratom żywności i marnotrawieniu żywności w całym łańcuchu wartości żywności do odpowiednich strategii politycznych UE, zgodnie ze strategią „od pola do stołu”, i przypomina, że powinno to być zgodne z hierarchią postępowania z odpadami; wzywa państwa członkowskie do podjęcia kompleksowych działań na rzecz znacznego ograniczenia marnotrawienia żywności i do zachęcania do darowizn żywności;

90. wzywa Komisję do podjęcia środków mających na celu zamknięcie obiegu składników odżywczych w rolnictwie, ograniczenie zależności Europy od przywozu białka roślinnego dla zwierząt oraz wzrost stosowania obornika zwierzęcego i innych organicznych składników odżywczych z recyklingu, takich jak kompost i produkty pofermentacyjne, zamiast nawozów chemicznych, przy jednoczesnej ścisłej ochronie zdrowia, środowiska i ekosystemów;

91. domaga się gospodarki o obiegu zamkniętym opartej na racjonalnych ekologicznie ramach regulacyjnych, aby uniknąć możliwego negatywnego działania toksycznego na ekosystemy wodne; z zadowoleniem przyjmuje nowo przyjęte rozporządzenie w sprawie minimalnych wymogów ponownego wykorzystania wody oraz przegląd dyrektywy w sprawie wody pitnej i wzywa do ich pełnego wdrożenia; wzywa Komisję do stałego uwzględniania w europejskich strategiach politycznych powiązania między gospodarką wodną i energetyką oraz przypomina, że jakość zasobów wodnych i dostęp do nich zależą od właściwej kontroli u źródła i stosowania zasady „zanieczyszczający płaci”; popiera podejście oparte na obiegu zamkniętym w oczyszczaniu ścieków i gospodarowaniu nimi z myślą o odzyskiwaniu ścieków komunalnych; podkreśla, że zasoby można odzyskiwać ze ścieków, począwszy od celulozy przez bioplastik po składniki odżywcze, energię i wodę, a także dzięki analizie potencjalnych możliwości ponownego wykorzystania i ograniczeniu zużycia energii i wody; popiera planowany przegląd dyrektywy dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych; wzywa Komisję do oceny możliwości podjęcia środków ustawodawczych, które spowodują oszczędniejsze gospodarowanie wodą w budynkach;

92. podkreśla, że zwiększenie powszechnego dostępu do wody w Unii Europejskiej może znacznie poprawić obieg zamknięty dzięki mniejszej zależności od butelkowanej wody; domaga się pełnego wdrożenia przepisów w sprawie dostępu do wody zawartych w dyrektywie w sprawie wody pitnej;

93. podkreśla istotną rolę zrównoważonych bioproduktów, w szczególności skuteczniejszego odzyskiwania bioodpadów i wykorzystania produktów ubocznych, podczas przejścia na neutralną dla klimatu gospodarkę o obiegu zamkniętym;

94. wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, by selektywne zbieranie bioodpadów, wprowadzone w dyrektywie ramowej w sprawie odpadów, miało na celu produkowanie wysokiej jakości kompostu, który wzbogaca glebę, bezpiecznych substancji chemicznych i innych produktów oraz energii odnawialnej, tam gdzie jest to możliwe i korzystane dla środowiska;

95. zwraca uwagę na potencjał zrównoważonej biogospodarki i zrównoważonego sektora leśno-drzewnego; podkreśla, jak ważne jest wdrożenie unijnych strategii na rzecz biogospodarki i różnorodności biologicznej dla poprawy obiegu zamkniętego przez zastąpienie materiałów kopalnych – gdy jest to korzystne dla środowiska i zrównoważone, w tym dla różnorodności biologicznej, zważywszy na rosnące zapotrzebowanie na biomateriały – odnawialnymi biomateriałami;

Mniej odpadów, większa wartość

96. podkreśla, jak istotne jest priorytetowe traktowanie zapobiegania powstawaniu odpadów, zgodnie z unijną hierarchią postępowania z odpadami, zarówno w polityce produktowej, jak i dotyczącej odpadów; wzywa Komisję do zaproponowania wiążących celów w zakresie ogólnego ograniczenia ilości odpadów oraz ograniczenia ilości odpadów w określonych kategoriach i grupach produktów, a także celów dotyczących ograniczenia wytwarzania odpadów resztkowych, podczas przeglądu dyrektywy ramowej w sprawie odpadów i dyrektywy w sprawie składowania odpadów przewidzianego na 2024 r.; uważa, że cele dotyczące przygotowywania do ponownego użycia i recyklingu można rozdzielić, aby nadać priorytet przygotowaniu do ponownego użycia zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami;

97. wyraża zaniepokojenie nierównym wdrażaniem celów UE dotyczących odpadów w państwach członkowskich; wzywa Komisję do dopilnowania skutecznego i pełnego wdrożenia przez wszystkie państwa członkowskie zarówno obecnych celów dotyczących odpadów, jak i pakietu dotyczącego odpadów z 2018 r., a także wzywa wszystkie państwa członkowskie do pełnej i bezzwłocznej transpozycji przepisów z 2018 r.;

98. uważa, że niekonkurencyjne ceny i brak wysokiej jakości surowców wtórnych oraz rynku dla nich to bariera dla gospodarki o obiegu zamkniętym; zwraca się do Komisji o ocenę środków mających na celu zwiększenie konkurencyjności surowców wtórnych, a jednocześnie szybsze uwolnienie środowiska od toksyn;

99. uważa sektor prywatny za silnego partnera w zwiększaniu popytu na rozwiązania i produkty o zamkniętym cyklu życia oraz zainteresowania nimi konsumentów, a także wzywa państwa członkowskie do wspierania przedsiębiorstw, które posiadają modele biznesowe, usługi lub produkty ograniczające powstawanie odpadów i zużycie zasobów, oraz do korzystania z ich usług;

100. zdecydowanie popiera dążenie do ustanowienia dobrze funkcjonującego unijnego rynku wysokiej jakości i nietoksycznych surowców wtórnych bez naruszania przepisów dyrektywy ramowej w sprawie odpadów i rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów oraz podkreśla, że będzie to wymagało opracowania wspólnych norm; przypomina o możliwości zdefiniowania przez państwa członkowskie krajowych kryteriów dotyczących produktu ubocznego oraz zniesienia statusu odpadu i wzywa Komisję, by zaproponowała europejskie zharmonizowane kryteria zniesienia statusu odpadu dla kluczowych strumieni odpadów zgodnie z dyrektywą ramową w sprawie odpadów, aby zlikwidować bariery na rynku i zagwarantować odzysk wysokiej jakości odpadów; ubolewa nad faktem, że Komisja nie określiła szczegółowych kryteriów UE dotyczących papieru, opon i wyrobów włókienniczych, czego wymaga dyrektywa ramowa w sprawie odpadów;

101. wzywa Komisję, by zwróciła uwagę na zasady transgranicznych przepływów odpadów przeznaczonych do odzysku pomiędzy państwami członkowskimi i rozważyła dostosowanie tych zasad, tak aby zwiększyć ich jasność i zrozumiałość, usunąć bariery administracyjne, zachowując przy tym skuteczność przepisów o ochronie zdrowia ludzkiego i środowiska, oraz zharmonizować je we wszystkich państwach członkowskich UE, w tym przez ustanowienie jednolitego unijnego systemu elektronicznego do rejestracji przemieszczania odpadów;

102. wspiera bieżące prace Komisji nad odpowiednim unieszkodliwianiem olejów odpadowych; zwraca się do Komisji, zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE, o przedstawienie do 2022 r. wniosku ustawodawczego zawierającego dodatkowe środki w celu promowania regeneracji olejów odpadowych, w tym wprowadzającego cele ilościowe;

103. przypomina, że wszystkie państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia do 31 grudnia 2023 r., aby bioodpady były oddzielane i poddawane recyklingowi u źródła lub zbierane selektywnie i niemieszane z innymi typami odpadów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ukierunkowania inwestycji, aby zwiększyć skalę zbierania i kompostowania odpadów organicznych;

104. przypomina o celach UE dotyczących odpadów i podkreśla, że UE i państwa członkowskie muszą w pierwszej kolejności skuteczniej zapobiegać powstawaniu odpadów i lepiej je przygotowywać do ponownego użycia, zwiększyć wysokiej jakości recykling oraz odejść od składowania odpadów, a jednocześnie zmniejszyć ich spalanie, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami; wzywa Komisję do określenia wspólnego ogólnounijnego podejścia do gospodarowania pozostałymi odpadami komunalnymi nienadającymi się do recyklingu w celu zagwarantowania ich optymalnego przetwarzania oraz uniknięcia zwiększania wydajności spalarni odpadów na szczeblu UE, które mogłoby wywołać efekt blokady i zahamować rozwój gospodarki o obiegu zamkniętym; uważa, że spalanie powinno odbywać się w najbardziej zaawansowanych zakładach odzysku energii o wysokiej efektywności energetycznej i niskim poziomie emisji w UE;

105. podkreśla, że selektywne zbieranie odpadów stanowi warunek wstępny wysokiej jakości recyklingu i odzysku cennych materiałów i produktów w procesie recyklingu; popiera plany Komisji dotyczące zaproponowania środków mających na celu poprawę i harmonizację istniejących systemów selektywnej zbiórki, które powinny uwzględniać najlepsze praktyki w państwach członkowskich i różne warunki regionalne i lokalne oraz nie powinny negatywnie wpływać na już dobrze funkcjonujące systemy; wzywa Komisję do dopilnowania właściwego wdrażania przepisów dyrektywy ramowej w sprawie odpadów;

106. podkreśla, że strategia i polityka w obszarze odpadów powinna się opierać na solidnych danych naukowych i metodykach, aby zwiększyć wiarygodność i porównywalność statystyk UE; wzywa zatem Komisję do dalszej harmonizacji statystyk odpadów, aby zawierała dane o poddanych recyklingowi materiałach i odpadach w trzech punktach: zbiórki, w momencie dotarcia do zakładu recyklingu i procentowego udziału przywróconych do użytku recyklatów;

107. ubolewa nad brakiem nacisku w dyrektywie w sprawie składowania odpadów na zapobieganie, w związku z czym domaga się jej dostosowania do nadrzędnych zasad planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym oraz ustanowienia wartości docelowej składowania na poziomie 10 % w odniesieniu do roku referencyjnego i liczby kilogramów odpadów na osobę rocznie, aby zapobiec odejściu od składowania na rzecz spalania odpadów;

108. przypomina, że symbioza przemysłowa stanowi kluczowy element gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki promowaniu wzajemnie powiązanych sieci, w których odpady jednej branży stają się surowcami drugiej oraz zapewniony jest ciągły cykl energii i materiałów, utrzymujący produktywność materiałów tak długo, jak jest to możliwe; domaga się w związku z tym zwiększonych wysiłków na rzecz symbiozy przemysłowej na szczeblu UE oraz wydajności i konkurencyjności przemysłowego łańcucha wartości;

109. podkreśla, że rozwój symbiozy przemysłowej wymagałby lepszego zrozumienia lokalnych przepływów zasobów i lepszego zarządzania nimi przez regiony oraz wdrażania przez nie nowych strategii planowania przestrzennego we współpracy z przemysłem, zainteresowanymi stronami, administracją lokalną i obywatelami; apeluje do państw członkowskich, aby wymagały od samorządów lokalnych i regionalnych zidentyfikowania możliwości w zakresie symbiozy przemysłowej dzięki dokładnemu mapowaniu działalności gospodarczej i obowiązkowej analizie przepływu zasobów;

110. podkreśla znaczenie wdrażania art. 8a ust. 1 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, w którym wyraźnie stwierdzono, że państwa członkowskie są zobowiązane do dokładnego zdefiniowania obowiązków i roli organizacji odpowiedzialności producenta;

111. zaleca, by wspierać rozwój lokalnych łańcuchów wartości opartych na recyklingu bioodpadów w celu produkcji energii ze źródeł odnawialnych, na przykład biometanu, aby tworzyć ściślejsze powiązania między społecznościami wiejskimi i miejskimi, z pełnym przestrzeganiem hierarchii postępowania z odpadami;

112. zwraca uwagę na potrzebę włączenia zamkniętego cyklu życia produktów i zasobochłonności do transgranicznych mechanizmów dostosowywania;

Dostosowanie obiegu zamkniętego do potrzeb ludności, regionów i miast

113. docenia istotną rolę, jaką w gospodarce o obiegu zamkniętym, gospodarowaniu odpadami oraz we wdrażaniu środków ujętych w planie działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym odgrywają władze regionalne, lokalne i społeczności oraz MŚP; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wspierała tworzenie i współpracę centrów na rzecz obiegu zamkniętego we wszystkich europejskich regionach, klastrach przemysłowych i społecznościach lokalnych w duchu nowego europejskiego Bauhausu, oferując wsparcie na rozwój modeli o obiegu zamkniętym w projektowaniu, zamówieniach i gospodarowaniu odpadami;

114. popiera pomysł aktualizacji programu na rzecz umiejętności w gospodarce o obiegu zamkniętym oraz wzywa Komisję do dostosowania tego programu do szczególnych potrzeb rynku pracy, w tym pod kątem wymogów edukacyjnych i szkoleniowych, a także nowych miejsc pracy niezbędnych podczas przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję do dopilnowania, by plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym był powiązany z wdrażaniem Europejskiego filaru praw socjalnych i strategii na rzecz równouprawnienia płci, a także do zapewnienia sprawiedliwej transformacji; podkreśla również kluczową rolę partnerów społecznych w odniesieniu do aspektów związanych z pracą i aspektów społecznych przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym;

115. podkreśla kluczową rolę konsumentów w zapobieganiu powstawaniu odpadów i gospodarowaniu odpadami oraz potrzebę ułatwienia obywatelom angażowania się w selekcję odpadów; ponownie podkreśla, jak ważne jest, by państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne podnosiły świadomość społeczną na temat zrównoważonej konsumpcji, w tym modeli konsumpcji opartych na ponownym wykorzystaniu, wynajmie lub współdzieleniu, a także na temat zapobiegania powstawaniu odpadów oraz skutecznego sortowania i usuwania odpadów;

116. wzywa Komisję do dopilnowania, by zasady gospodarki o obiegu zamkniętym były powszechnie uwzględniane w praktyce, i wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich w dzieleniu się wiedzą i najlepszymi praktykami w staraniach na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym na szczeblu regionalnym i lokalnym w UE;

117. podkreśla znaczenie współpracy między rządami, samorządami, środowiskiem akademickim i przedsiębiorstwami, w tym zarówno producentami, jak i nabywcami, w celu stymulowania i zwiększania skali działań dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla znaczenie rozszerzenia tej współpracy na inne zainteresowane strony, takie jak przedsiębiorstwa społeczne, przedsiębiorstwa typu start-up i organizacje pozarządowe;

118. uważa, że sektor usług naprawy i konserwacji ma znaczny potencjał tworzenia miejsc pracy, a jego rozwój musi być wspierany i promowany, w szczególności na poziomie lokalnych, oddolnych i społecznych inicjatyw, spółdzielni i przedsiębiorstw społecznych;

119. podkreśla znaczenie wychwytywania, składowania i utylizacji dwutlenku węgla (CCS/U) dla osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu, ze wsparciem dla gospodarki o obiegu zamkniętym, rozwoju systemów wychwytywania dwutlenku węgla oraz wysiłków w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu; popiera kontekst zintegrowanej polityki i system zachęt w celu stymulowania przyjęcia bezpiecznych dla środowiska zastosowań CCS/U, które zapewniają redukcję netto emisji gazów cieplarnianych;

Pozycja lidera na poziomie światowym

120. popiera dążenie Komisji do zmiany rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów w celu zapewnienia przejrzystości i identyfikowalności wewnątrzunijnego handlu odpadami, wstrzymania wywozu do państw trzecich odpadów powodujących szkody dla środowiska lub zdrowia ludzkiego oraz skuteczniejszego zwalczania niezgodnych z prawem zachowań w celu dopilnowania, by wszystkie odpady były przetwarzane zgodnie z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym; ponadto wspiera Komisję we wdrażaniu ostatnich poprawek do konwencji bazylejskiej w sprawie odpadów z tworzyw sztucznych oraz w działaniu z pełnym poszanowaniem zobowiązań UE wynikających z tej konwencji; zwraca się do Komisji o skupienie się również na:

 zachętach finansowych do tworzenia prawdziwie jednolitego rynku i równych warunków dla wysokiej jakości surowców wtórnych;

 procedurach mających na celu promowanie recyklingu i infrastruktury przetwarzania odpadów w UE;

 wdrażaniu systemu elektronicznej wymiany danych, aby lepiej monitorować strumienie odpadów,

 zmianie dyrektywy w sprawie przemieszczania odpadów i dyrektywy ramowej w sprawie odpadów;

121. z zadowoleniem przyjmuje globalny sojusz na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym i efektywnego gospodarowania zasobami mający na celu przyspieszenie globalnego przejścia na neutralną dla klimatu, zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz zwraca się do Komisji o przewodzenie wysiłkom na rzecz międzynarodowego porozumienia w sprawie gospodarowania zasobami naturalnymi w granicach planety, jeśli chodzi o wykorzystywanie zasobów naturalnych;

122. popiera wysiłki Komisji na szczeblu międzynarodowym w dążeniu do osiągnięcia globalnego porozumienia w sprawie tworzyw sztucznych oraz promowania globalnego podejścia do tworzyw sztucznych opartego na unijnej gospodarce o obiegu zamkniętym; podkreśla konieczność zagwarantowania, by poszczególne zobowiązania podejmowane zarówno na szczeblu unijnym, jak i globalnym mogły być monitorowane w zintegrowany i przejrzysty sposób; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykazania aktywnej przywódczej roli w dalszych pracach nad międzynarodową współpracą w przeciwdziałaniu odpadom morskim z tworzyw sztucznych i mikrodrobinom plastiku;

123. podkreśla, że należy domagać się, aby przywóz surowców pierwotnych i wtórnych do UE odbywał się z poszanowaniem praw człowieka, zdrowia ludzkiego i norm ochrony środowiska, które odpowiadają standardom UE, w tym nadchodzącemu wnioskowi ustawodawczemu Komisji w sprawie zrównoważonego ładu korporacyjnego i należytej staranności, oraz aby zagwarantowano równość szans w kluczowych łańcuchach dostaw; podkreśla znaczenie spójności między polityką wewnętrzną i zewnętrzną Unii w odniesieniu do celów Europejskiego Zielonego Ładu i planu działania UE dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym, w tym w stosunkach zewnętrznych Unii i w zagranicznych umowach handlowych;

124. wzywa producentów europejskich do wzięcia odpowiedzialności za produkty sprzedawane w państwach trzecich i proponuje, aby zainteresowane strony z sektora przemysłu zobowiązały się do wydłużenia odpowiedzialności za produkt i do organizacji lub finansowania selektywnej zbiórki własnych produktów, gdy staną się odpadami w krajach trzecich; wzywa również producentów do wyrównania jakości wywożonych produktów i produktów sprzedawanych na rynku UE;

125. popiera Komisję w promowaniu wielostronnej dyskusji na temat zrównoważonych poziomów wykorzystania zasobów i ograniczeń planety, w tym na temat opartych na danych naukowych celów dotyczących wykorzystania zasobów;

126. podkreśla pilną potrzebę wdrożenia Agendy 2030 w kwestiach związanych ze wzmocnieniem międzynarodowego porozumienia oraz ochroną zdrowia i środowiska przed szkodami powodowanymi przez chemikalia; w szczególności podkreśla znaczenie trwającego procesu w ramach strategicznego podejścia do międzynarodowego zarządzania chemikaliami (SAICM) dla podjęcia decyzji w sprawie solidnych ram prawidłowego zarządzania chemikaliami i odpadami po 2020 r. podczas 5. Międzynarodowej Konferencji w sprawie Zarządzania Chemikaliami w Bonn w lipcu 2021 r.;

127. wzywa Komisję do promowania wskaźników efektywnego gospodarowania zasobami w konwencjach międzynarodowych, aby zapewnić porównywalność branż i gospodarek oraz równe warunki działania, a także wspierać dialog i współpracę z państwami trzecimi;

128. biorąc pod uwagę założenie dotyczące ograniczonych zasobów Ziemi, uważa, że należy opracować międzynarodową konwencję w sprawie wystarczalności zasobów, aby umożliwić prowadzenie dyskusji na temat dostępu do zasobów i skutków wykorzystania zasobów, ze skupieniem się na zrównoważoności i równości;

129. przypomina, że w uzupełnieniu przepisów służących osiągnięciu unijnego celu neutralności klimatycznej do 2050 r. należy zająć się kwestią śladu węglowego generowanego przez unijny popyt na produkty z importu; wzywa Komisję do zidentyfikowania i zniesienia przeszkód dla zielonego wzrostu i ekoinnowacji oraz barier uniemożliwiających lub utrudniających dostęp do rynku produktom i usługom o zamkniętym cyklu życia spoza UE; wzywa Komisję do zbadania możliwości obniżenia ceł na niektóre produkty i wynikających z takiego kroku korzyści, aby zachęcić do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym, również w kontekście trwającego przeglądu unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP); w związku z tym zachęca Komisję do poszerzenia zakresu tych negocjacji dotyczących umowy w sprawie towarów środowiskowych o aspekty związane z gospodarką o obiegu zamkniętym i do przyspieszenia tych negocjacji; wzywa Komisję do uwzględnienia szczególnych potrzeb unijnych małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), do wspierania MŚP w uwzględnianiu koncepcji gospodarki o obiegu zamkniętym w ich modelu biznesowym, w tym za pomocą zachęt, oraz do wspierania ich we wdrażaniu strategii biznesowych dotyczących eksportu produktów o zamkniętym cyklu życia, w szczególności dzięki wprowadzeniu narzędzia oceny ryzyka w odniesieniu do reguł pochodzenia, co obecnie rozważa Komisja; wzywa Komisję do przeforsowania w WTO podejścia do produktów opartego na wielkości emisji związanych z ich produkcją, aby zrównać określone przepisami warunki działania;

130. uważa, że w umowach handlowych potrzebne są solidne przepisy umocowane prawem, aby stosowne prawodawstwo UE nie zostało uznane za barierę handlową;

131. podkreśla, że strategiczna polityka handlowa jest jednym z podstawowych narzędzi dążenia ku gospodarce o obiegu zamkniętym oraz realizacji Agendy UE i ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju w skali światowej do 2030 r., a zatem zwraca uwagę, że istotna jest dbałość o to, by umowy handlowe i inwestycyjne były spójne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym;

132. zachęca Komisję do nawiązania otwartego i przejrzystego dialogu i współpracy z partnerami handlowymi UE, aby aktywniej wspierać realizację celów gospodarki o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszych wysiłków na forach międzynarodowych (UNCTAD, WTO, G20, G7) w trosce o realizację unijnego programu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym oraz o zapewnienie wraz z partnerami międzynarodowymi równych warunków działania w skali światowej poprzez ewentualne rozważenie koncepcji paszportów cyfrowych w celu zwiększenia dostępności danych dotyczących składu produktu, śladu węglowego i zdatności do recyklingu, aby umożliwić doskonalszy obieg zamknięty, promować rozszerzoną odpowiedzialność producenta oraz zrównoważone wybory konsumenckie; w związku z tym sugeruje również, by Komisja nawiązała współpracę z odpowiednimi organizacjami wielostronnymi w celu osiągnięcie porozumienia co do łatwo zrozumiałego dla konsumentów międzynarodowego oznakowania wskazującego, że dany produkt podlega recyklingowi; podkreśla ponadto, że należy poświęcić szczególną uwagę temu, w jaki sposób mniej rozwinięte kraje partnerskie mogą uczestniczyć w gospodarce o obiegu zamkniętym i jakie mogą z niej czerpać korzyści; wzywa Komisję, by zasady gospodarki o obiegu zamkniętym uwzględniła w szczególności w strategii „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką”; wzywa Komisję do wykorzystywania mechanizmu pomocy na rzecz wymiany handlowej i GSP+, aby pomóc krajom rozwijającym się w przyjęciu praktyk wynikających z gospodarki o obiegu zamkniętym, w tym norm produktów;

°

° °

133. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.


 

UZASADNIENIE

Do roku 2050 będziemy konsumować tak, jak gdyby istniały trzy planety Ziemia. Ponieważ nasze zasoby naturalne są ograniczone, a klimat się zmienia, konieczne jest odejście od obecnego podejścia naszego społeczeństwa, polegającego na konsumpcji surowców i wytwarzaniu odpadów, i dążenie do gospodarki o obiegu zamkniętym. Obecnie Europa wychodzi z bezprecedensowego kryzysu zdrowotnego i gospodarczego, który ujawnił niestabilność naszych zasobów i łańcuchów wartości. Powinniśmy wykorzystać tę dynamikę i zająć się przeszkodami, które utrudniają osiągnięcie sukcesów w zakresie rozwiązań o obiegu zamkniętym.

Nowy plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym (CEAP 2.0) wpisuje się w cele klimatyczne uzgodnione w ramach Zielonego Ładu i porozumienia paryskiego. Podczas gdy w pierwszym planie działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym z 2015 r. skoncentrowano się na zdatności produktów do recyklingu, w drugim położono nacisk na działania zapobiegawcze, które należy podjąć, zwłaszcza w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i gospodarowania nimi. Inspirację dla UE mógłby stanowić poziom odniesienia wyznaczony przez rząd niderlandzki, który zamierza do 2030 r. zmniejszyć wykorzystanie zasobów o 50 %[26].

Gospodarka o obiegu zamkniętym nie tylko radykalnie zmniejszy emisję CO2 w UE, lecz także pobudzi wzrost gospodarczy i stworzy możliwości zatrudnienia, których Europa potrzebuje do odbudowy gospodarczej. Z szacunkowych danych wynika, że CEAP 2.0 może spowodować powstanie 700 tys. miejsc pracy w całej UE do 2030 r. i wzrost PKB UE o 0,5 %[27]. Gospodarka o obiegu zamkniętym mogłaby stanowić podstawę dalszej cyfryzacji naszego społeczeństwa i rozwoju pełnoprawnej gospodarki opartej na dzierżawie, z uwzględnieniem modelu „produkt jako usługa” jako jednego z kluczowych modeli biznesowych przewidzianych w planie działania.

Obecnie produkcja materiałów, z których korzystamy na co dzień, odpowiada za 45 % emisji CO2. Aby gruntownie przekształcić naszą gospodarkę w gospodarkę o obiegu zamkniętym, potrzebujemy całościowego podejścia opartego na odpowiednich ocenach, tak aby kształtować politykę na podstawie wiedzy naukowej. Aby CEAP 2.0 odniósł sukces, należy zapewnić przestrzeganie zasad gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważoności na wszystkich etapach łańcucha wartości. Jednocześnie kluczowe znaczenie ma innowacyjność, ponieważ w modelu opartym na obiegu zamkniętym wykorzystywane są nowe – często cyfrowe – technologie.

Ramy polityki zrównoważonych produktów

Celem CEAP 2.0 powinno być odwrócenie krzywej równania w dół (downcykling), tak aby stała się krzywą równania w górę (upcykling). Musimy szukać nowych technologii, w które warto inwestować, pozwalających na zapewnienie, aby jakość produktu z materiałów pochodzących z recyklingu była równa jakości produktu wykonanego z surowców pierwotnych.

W sprawozdaniu wyrażono pełne poparcie dla celu skupienia się przez Komisję na śladzie środowiskowym produktów, ponieważ wpływ produktu na środowisko jest w 80 % determinowany na etapie projektowania. W związku z tym w niniejszym sprawozdaniu skoncentrowano się nie tylko na celach dotyczących zasobooszczędności w odniesieniu do poszczególnych kategorii produktów, lecz także na wprowadzeniu celów dotyczących zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w poszczególnych produktach przy jednoczesnym zapewnieniu wydajności i bezpieczeństwa odnośnych produktów w oparciu o wiarygodne metody obliczeń.

W społeczeństwie cyfrowym konsumenci i producenci wymagają aktualnych i dokładnych informacji na temat zrównoważoności produktów i ich źródeł. W sprawozdaniu poparto inicjatywy Komisji mające na celu wprowadzenie cyfrowych paszportów produktów. W ocenie oddziaływania na środowisko należy również uwzględnić części zamienne, półprodukty, zdatność do recyklingu oraz wpływ produktu w całym cyklu życia.

Wzmocnienie pozycji konsumentów i nabywców publicznych

Obecnie siła nabywcza organów publicznych stanowi tylko 14 % PKB UE. Komisja powinna ustanowić normę, wprowadzając obowiązkowe kryteria i cele w odniesieniu do zielonych zamówień publicznych. W tym sensie Komisja i państwa członkowskie mogłyby odgrywać rolę „pierwszego nabywcy”. Kolejnym kluczowym elementem jest wzmocnienie praw konsumentów dzięki inicjatywie  gwarantującej prawo do naprawy.

Obieg zamknięty w procesie produkcji

Proces produkcji o obiegu zamkniętym powinien stanowić centralny element strategii przemysłowej UE i jest kluczowym czynnikiem umożliwiającym przejście na konkurencyjną, neutralną dla klimatu bazę przemysłową. Materiały pochodzące ze zrównoważonych źródeł mają ogromny potencjał i przyczyniają się do dalszego rozwoju planu działań w zakresie biogospodarki.

Zamknięcie obiegu w procesach produkcji będzie w ogromnym stopniu zależne od rozwoju nowych technologii. Komisja i państwa członkowskie muszą inwestować w innowacyjne rozwiązania, koncentrując się w szczególności na zintensyfikowanym recyklingu i technologiach cyfrowych, aby wspierać gospodarkę o obiegu zamkniętym i umożliwić monitorowanie zasobów.

Produkt końcowy nie powinien być jedynym punktem centralnym inwestycji – inwestycje powinny także dotyczyć półproduktów, ponieważ one również są ważne.

Kluczowe łańcuchy wartości produktów

W niniejszym sprawozdaniu poparto propozycję Komisji dotyczącą wyboru w CEAP 2.0 siedmiu następujących sektorów jako kluczowych łańcuchów wartości: elektroniki i ICT; baterii, akumulatorów i pojazdów; opakowań; tworzyw sztucznych; wyrobów włókienniczych; sektora budowlanego i budynków; żywności, wody i składników odżywczych. Sektory te mają ogromny potencjał i będą miały olbrzymi wpływ na stworzenie pełnoprawnej gospodarki o obiegu zamkniętym.

Obserwujemy silny nacisk ze strony MŚP i podmiotów z sektora przemysłu na przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, chociaż wiele z nich stoi w obliczu przeszkód administracyjnych lub prawnych. Ponadto wymienione sektory odczuły poważne skutki trwającej pandemii. CEAP 2.0 doprowadzi do odbudowy gospodarki, zwiększając jej odporność, i do nowego okresu dobrobytu gospodarczego.

Elektronika i ICT

W CEAP 2.0 proponuje się ustanowienie inicjatywy dotyczącej urządzeń elektronicznych o zamkniętym cyklu życia, która będzie działała na rzecz przedłużenia cyklu życia produktów dzięki możliwości ich ponownego wykorzystania, naprawy i modernizacji. Prawidłowe wdrożenie infrastruktury recyklingu będzie miało kluczowe znacznie dla rozwoju branży ICT o obiegu zamkniętym.

Baterie, akumulatory i pojazdy

W niniejszym sprawozdaniu wyrażono oczekiwanie, że Komisja przedstawi wnioski dotyczące dyrektywy w sprawie baterii i dyrektywy w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, w szczególności w odniesieniu do aspektów dotyczących ekoprojektu, usprawnienia zbiórki, ponownego wykorzystania i recyklingu, odzysku cennych materiałów, informacji dla konsumentów, wpływu na środowisko w całym cyklu życia oraz zrównoważonego środowiskowo wyboru dostawców. Konieczne jest wdrożenie ekologicznej mobilności i polityki w zakresie surowców krytycznych.

Wyroby włókiennicze

Nowa kompleksowa strategia UE dla sektora włókienniczego będzie miała kluczowe znaczenie dla uwzględnienia wpływu tego sektora zarówno na środowisko, jak i na społeczeństwo. Komisja powinna opracować ukierunkowane środki w ramach polityki zrównoważonych produktów w odniesieniu do wyrobów włókienniczych, aby rozwiązać problem obecności mikrodrobin plastiku w wyrobach włókienniczych, ponieważ mikrodrobiny stanowią 1–35 % odpadów morskich, a także ustanowić zharmonizowane systemy pomiarowe i zapobiegawcze służące kontroli celowego lub niezamierzonego uwalniania utraconych mikrowłókien.

Tworzywa sztuczne

Tworzywa sztuczne wraz z wyrobami włókienniczymi, oponami i granulatami w największym stopniu przyczyniają się do obecności pierwotnych mikrodrobin plastiku w środowisku, przy czym jeszcze większa część tego zanieczyszczenia pochodzi z degradacji makroodpadów tworzyw sztucznych uwalnianych do środowiska morskiego.

Opakowania

Opakowanie jest podstawowym wymogiem w kontekście bezpieczeństwa i higieny produktów, w szczególności w sektorze produktów spożywczych i napojów. Biorąc jednak pod uwagę hierarchię postępowania z odpadami, nacisk w polityce należy przesunąć w kierunku ponownego wykorzystania opakowań. Jednocześnie opakowanie powinno być ograniczone do minimum, a zarazem gwarantować jakość i bezpieczeństwo produktu. W niniejszym sprawozdaniu wzywa się również branżę, by zobowiązała się do zmniejszenia ilości wszystkich opakowań o 50 %, mając na uwadze perspektywę zastąpienia do 2030 r. tworzyw sztucznych materiałem zrównoważonym i odnawialnym lub nadającym się do recyklingu.

Sektor budowlany i budynki

Sektor budowlany stoi w obliczu dwóch równocześnie występujących wyzwań: szybka urbanizacja i wzrost liczby ludności doprowadzą do wzrostu liczby budynków, obecne budynki zaś pilnie wymagają renowacji oraz modernizacji pod względem efektywności energetycznej i zużycia energii[28]. Komisja musi priorytetowo potraktować swoje wnioski ustawodawcze w ramach fali renowacji i wyraża nadzieję, że zajmie się problemem największych strumieni odpadów, mając na uwadze przystępność cenową rozwiązań i wykonalność wniosku.

Żywność, woda i składniki odżywcze

W niniejszym sprawozdaniu poparto inicjatywy ustawodawcze mające na celu promowanie ponownego wykorzystania ścieków w rolnictwie. Ponowne wykorzystywanie oczyszczonych ścieków komunalnych może rozwiązać problem niedoboru wody dzięki przeznaczeniu odzyskanej wody do nawadniania w rolnictwie. Ponadto Komisja powinna również zbadać kwestię zamknięcia obiegu składników odżywczych w rolnictwie oraz możliwość osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenie o połowę ilości odpadów żywnościowych do 2030 r.

Mniej odpadów, większa wartość

Na 2035 r. przypadają nienaruszalne terminy osiągnięcia przez Europę celu dotyczącego recyklingu 65 % odpadów komunalnych oraz celu dotyczącego składowania maksymalnie 10 % odpadów komunalnych. Unia Europejska powinna wyznaczyć cele w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i musi odejść od składowania odpadów, w przypadku gdy istnieją zrównoważone alternatywne technologie gospodarowania odpadami.

Dostosowanie obiegu zamkniętego do potrzeb ludności, regionów i miast

Gospodarka o obiegu zamkniętym nie będzie rozwijała się przy podejściu odgórnym; potrzebuje społeczności lokalnych i władz regionalnych jako prekursorów wdrażania CEAP 2.0. Komisja powinna jednak promować wymianę najlepszych praktyk w zakresie zbierania odpadów i nowej infrastruktury sortowania.

Pozycja lidera na poziomie światowym

W momencie przygotowywania niniejszego sprawozdania istnieją inne wnioski ustawodawcze, które odegrają kluczową rolę we wdrażaniu CEAP 2.0. Po pierwsze, konieczne jest wprowadzenie w życie niedawnych zmian konwencji bazylejskiej dotyczących handlu odpadami tworzyw sztucznych. Po drugie, w sprawozdaniu poparto dążenie Komisji do rewizji rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, w ramach której rozważa się ograniczenie tego przemieszczania. Komisja powinna rozważyć wprowadzenie zachęt finansowych do wstrzymania wywozu. W niniejszym sprawozdaniu zaproponowano również nowy pomysł w odniesieniu do sektora przemysłu, mianowicie żeby zobowiązał się on do realizacji programów rekompensat za odpady w celu zapewnienia przepływu materiałów wtórnych.


 

 

OPINIA KOMISJI PRZEMYSŁU, BADAŃ NAUKOWYCH I ENERGII (4.12.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</CommissionInt>


<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): <Depute>Patrizia Toia</Depute>

(*) Zaangażowana komisja – art. 57 Regulaminu

 

 


WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że zasady gospodarki o obiegu zamkniętym powinny być głównym elementem każdej europejskiej i krajowej polityki przemysłowej, a także krajowych planów odbudowy i zwiększania odporności państw członkowskich w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności;

B. mając na uwadze, że w komunikacie Komisji pt. „Nowy plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym” (COM(2020)0098) uznano pionierską rolę przedsiębiorstw gospodarki społecznej w tworzeniu miejsc pracy związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym;

C. mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym okazała się kluczowa podczas pandemii COVID-19, w szczególności w sektorach takich jak opakowania żywności i produktów farmaceutycznych, zbiórka i przetwarzanie odpadów;

1. z zadowoleniem przyjmuje nowy plan działania Komisji dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym, który przyspieszy osiągnięcie neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r. i który oddziela wzrost gospodarczy od eksploatacji zasobów; podkreśla, że gospodarka o prawdziwie zamkniętym obiegu nie zanieczyszcza i stosuje hierarchię postępowania z odpadami; podkreśla, że priorytetowe traktowanie zapobiegania powstawaniu odpadów, eliminacji odpadów na etapie projektowania, ograniczenia zużycia zasobów i energii, a także korzyści dla konsumentów powinno przyświecać nowym ramom polityki dotyczącej zrównoważonych produktów i pomagać Unii w dalszym oddzielaniu wzrostu gospodarczego od wpływu na środowisko; podkreśla, że prawie połowa oszczędności w zakresie efektywności energetycznej, które zostaną osiągnięte do 2020 r., jest wynikiem stosowania dyrektywy w sprawie ekoprojektu 2009/125/WE; podkreśla, że szereg produktów – które są bardzo istotne z punktu widzenia zużycia energii – nie zostało jeszcze objętych przepisami dotyczącymi ekoprojektu; zauważa ponadto, że szereg innych produktów objętych przepisami dotyczącymi ekoprojektu jest przestarzałych i należy zaktualizować związane z nimi przepisy; z zadowoleniem zatem przyjmuje plany Komisji dotyczące przeglądu dyrektywy w sprawie ekoprojektu; uważa, że szersza polityka w zakresie ekoprojektu może być jednym z głównych elementów europejskich działań w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i może odegrać ważną rolę w ożywieniu gospodarczym; podkreśla jednak, że rozszerzenie jej zakresu powinno być połączone ze środkami mającymi na celu osiągnięcie dalszych korzyści w zakresie efektywności energetycznej dzięki produktom i usługom związanym z energią; nalega, aby rozszerzenie zakresu tej dyrektywy obejmowało nie tylko produkty, ale także struktury, takie jak centra danych lub usługi, na przykład usługi, gry lub transmisje strumieniowe w chmurze; zwraca się do Komisji o zbadanie możliwości wprowadzenia celów dotyczących ponownego wykorzystywania;

2. podkreśla, że badania nad bezpiecznymi materiałami, chemikaliami, procesami, technologiami i produktami o obiegu zamkniętym oraz innowacyjnymi modelami biznesowymi, a także nad ich ekspansją przemysłową i upowszechnieniem, mogą zapewnić europejskim przedsiębiorstwom przewagę konkurencyjną na całym świecie, zmniejszając ich zależność od ograniczonych zasobów naturalnych i generując nowe źródła dochodów, z korzyścią dla ludzi i środowiska; uważa, że wzmocnienie, dywersyfikacja i większa trwałość jak największej liczby łańcuchów wartości uodporni europejskie ekosystemy przemysłowe, zwiększy ich konkurencyjność i rentowność, a także strategiczną autonomię UE; podkreśla ogromny potencjał komplementarności pomiędzy prawdziwie ambitną europejską strategią przemysłową, w szczególności w zakresie modernizacji i wzmocnienia silnej europejskiej bazy przemysłowej, a stworzeniem prawdziwej gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że znaczną redukcję emisji gazów cieplarnianych w sektorze przemysłowym można osiągnąć przez zwiększenie efektywnego wykorzystywania materiałów, rozwój recyklingu i wykorzystywanie produktów pochodzących z recyklingu oraz produkcję trwałych dóbr o wysokiej wartości dodanej; w związku z tym podkreśla znaczenie zdecydowanie bardziej priorytetowego traktowania i zwiększonego finansowania badań dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów, ponownego użycia, możliwości naprawy, rozbudowy i regeneracji produktów i łańcuchów wartości, a także modeli biznesowych o obiegu zamkniętym i infrastruktury produktowej;

Badania

3. podkreśla, ze należy poprawić dostęp do funduszy na projekty badawcze i w dziedzinie innowacji w gospodarce o obiegu zamkniętym; w związku z tym wzywa Komisję do ukierunkowania działań programu „Horyzont Europa” na wspieranie badań naukowych i innowacji na rzecz:

 procesów i technologii recyklingu;

 zasobooszczędności procesów przemysłowych;

 innowacyjnych i zrównoważonych materiałów, produktów, procesów, technologii i usług, a także ich ekspansji przemysłowej;

 biogospodarki dzięki innowacjom opartym na biotechnologii obejmującym rozwój biomateriałów i bioproduktów;

 satelitów obserwacyjnych Ziemi, ponieważ mogą one odgrywać ważną rolę w monitorowaniu rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki ocenie eksploatacji pierwotnych surowców i poziomu emisji;

4. podkreśla rolę, jaką odgrywają wspólnoty wiedzy i innowacji w Europejskim Instytucie Innowacji i Technologii (EIT), łącząc uniwersytety, organizacje badawcze i przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP, przy opracowywaniu innowacyjnych rozwiązań i inicjatyw w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym, które powinny być jednym z kluczowych narzędzi do osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu;

5. popiera inicjatywę Komisji mającą na celu zagwarantowanie, że wspólnoty wiedzy i innowacji EIT będą bardziej otwarte na MŚP oraz będą zwiększały ich możliwości udziału w lokalnym ekosystemie innowacji z korzyścią dla cyfrowej i zielonej transformacji;

6. podkreśla, że należy kontynuować badania nad nieszkodliwym dla klimatu i przyjaznym dla środowiska recyklingiem chemicznym, który, w połączeniu z recyklingiem organicznym i mechanicznym, pozwoli osiągnąć neutralność technologiczną; podkreśla, że takie wysiłki powinny koncentrować się na upcyklingu i zwiększeniu efektywności energetycznej, ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych i usuwaniu substancji niebezpiecznych, a także na zapewnieniu niezanieczyszczonego recyklatu i właściwym przetwarzaniu pozostałości z technologii recyklingu chemicznego; uważa, że żaden proces przetwarzania odpadów w energię nie powinien być uznawany za recykling chemiczny;

7. stwierdza, że z jednej strony prawie jedna czwarta MŚP w Europie już wspomaga przejście na bardziej zrównoważone modele biznesowe, ale z drugiej strony jedna trzecia z nich zgłasza, że ich próby oszczędzania zasobów napotykają skomplikowane procedury administracyjne i prawne; wzywa Komisję do dołożenia wysiłków, aby większa liczba MŚP i mikroprzedsiębiorstw była gotowa funkcjonować w obrębie gospodarki o obiegu zamkniętym, co można osiągnąć wspierając je za pomocą odpowiednich systemów zachęt i narzędzi finansowania, budowania potencjału, również w wymiarze umiejętności zarządczych, wymiany najlepszych praktyk i udzielania pomocy technicznej, a także dzięki zmniejszeniu obciążeń administracyjnych i prawnych; zwraca uwagę, że m.in. nowe modele biznesowe oparte na obiegu zamkniętym oraz prawo do naprawy, jak przewidziano w komunikacie Komisji zatytułowanym „Nowy plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym”, będą korzystne dla konsumentów, uniemożliwią wytwarzanie nowych produktów i pobudzą MŚP do wejścia na rynek napraw;

8. wzywa Komisję do opracowania i promowania zestawu narzędzi dla MŚP na potrzeby zrównoważonej polityki przedsiębiorstw, w tym społecznej i środowiskowej odpowiedzialności przedsiębiorstw, zrównoważonej rachunkowości i sprawozdawczości, a także narzędzi do wdrażania modeli produkcji i konsumpcji o obiegu zamkniętym generujących małe ilości odpadów, zrównoważonych łańcuchów dostaw i audytów energetycznych;

9. uważa, że pozytywna rola, jaką odgrywają przedsiębiorstwa gospodarki społecznej, które torują drogę do modeli gospodarki o obiegu zamkniętym, powinna być inspiracją dla innych przedsiębiorstw, oraz uważa, że takie najlepsze praktyki należy zarówno eksponować, jak i odpowiednio wspierać ukierunkowanymi zachętami;

Transformacja cyfrowa

10. dostrzega, że cyfryzacja ma do odegrania ważną rolę w poprawie stosowania zasad gospodarki o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zmaksymalizowania i pełnego wykorzystania synergii między cyfryzacją a gospodarką o obiegu zamkniętym w sektorach, w których gospodarka cyfrowa może zaoferować rozwiązania, które zmniejszają ślad środowiskowy, przy jednoczesnym pobudzaniu zielonej transformacji, w tym kontekście wzywa Komisję do opracowania metodyki monitorowania i pomiaru rosnącego wpływu technologii cyfrowych i centrów danych na środowisko, a także do zaproponowania środków gwarantujących zrównoważenie środowiskowe rozwiązań cyfrowych, do poświęcenia należytej uwagi efektywności energetycznej i gospodarce o obiegu zamkniętym w tych rozwiązaniach oraz do zajęcia się krótko- i średnioterminowymi kosztami zarówno transformacji cyfrowej, jak i ekologicznej, oraz przeprowadzenia ich w sposób sprawiedliwy i bardziej inkluzywny; podkreśla znaczenie internetu rzeczy, przewidywania awarii, systemów serwisowania i produktowo-usługowych w celu przyspieszenia wdrażania nowych modeli biznesowych o obiegu zamkniętym; uważa, że wczesny rozwój narzędzi cyfrowych w kontekście gospodarki o obiegu zamkniętym pomoże UE stać się światowym liderem w korzystaniu z rozwiązań cyfrowych; podkreśla, że sztuczna inteligencja może ułatwiać i przyspieszać przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, pomagając uwolnić możliwości gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki lepszym projektom, eksploatacji modeli biznesowych i produktów oraz optymalizacji infrastruktury;

11. wzywa Komisję do wspierania przyjaznej środowisku transformacji cyfrowej, która opiera się na maksymalizacji wartości danych, przy jednoczesnej ochronie danych osobowych, i wdrażaniu rozwiązań opartych na technologiach cyfrowych, aby umożliwić zrównoważone wykorzystanie zasobów i maksymalnie wydłużyć przydatność, trwałość, możliwość ponownego wykorzystania i naprawy produktów i materiałów;

12. z zadowoleniem przyjmuje cel Komisji, jakim jest utworzenie do 2030 r. wysoce energooszczędnych, zrównoważonych i neutralnych dla klimatu centrów danych oraz ustanowienie wspólnej europejskiej przestrzeni danych na potrzeby inteligentnych aplikacji o obiegu zamkniętym; w związku z tym wzywa Komisję do niezwłocznego przedstawienia odpowiednich środków regulacyjnych i innych niezbędnych środków oraz do wdrożenia zarządzania i instrumentów rynkowych w celu wspierania znormalizowanej dokumentacji i przejrzystości w dziedzinie obiegu zamkniętego, śladu środowiskowego i klimatycznego centrów danych i sieci komunikacyjnych; nalega, aby te nowe środki i instrumenty wspierały efektywność energetyczną i zasobooszczędność oraz odnawialne źródła energii; zaleca, aby te środki i instrumenty miały również na celu złagodzenie wpływu centrów danych na sieć elektroenergetyczną oraz emisje gazów cieplarnianych spowodowane przeciążeniem sieci;

13. wzywa do wprowadzenia cyfrowych paszportów produktów wraz z odpowiednimi platformami do gromadzenia i przechowywania danych w kontekście europejskiej przestrzeni danych; podkreśla, że takie paszporty i platformy produktów powinny zawierać dane w formatach interoperacyjnych i nadających się do ponownego wykorzystania oraz że informacje powinny być jasne, wiarygodne i łatwo dostępne dla wszystkich uczestników rynku; zwraca się do Komisji o wprowadzenie cyfrowych paszportów produktów ze wskazaniem zawartości materiałów i substancji chemicznych, wydajności obiegu zamkniętego, takich jak trwałość produktu, możliwość naprawy i dostępność części zamiennych oraz wpływ produktów i materiałów wprowadzanych na rynek UE, w tym surowców wtórnych, na emisyjność, środowisko naturalne i społeczeństwo;

Surowce wtórne i krytyczne

14. podkreśla, że dostępność surowców krytycznych i wtórnych jest kwestią strategiczną dla przemysłu europejskiego i narzędziem służącym zapewnieniu strategicznej autonomii i konkurencyjności Unii oraz utrzymaniu miejsc pracy w sektorze wytwórczym; zdecydowanie popiera zatem dążenie Komisji do ustanowienia dobrze funkcjonującego unijnego rynku surowców wtórnych; podkreśla, że zapewnienie czystych i bezpiecznych cykli materiałowych jest warunkiem wstępnym utworzenia wiarygodnego rynku surowców wtórnych w UE; uważa, że utworzona przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) baza danych substancji wzbudzających obawy, występujących w wyrobach jako takich albo w obiektach (produktach) złożonych  („baza danych SCIP”) będzie stymulować innowacje w tym sektorze;

Drewno i biogospodarka

15. przypomina, że sektor leśno-drzewny może w znacznym stopniu przyspieszyć rozwój gospodarek opartych na biomasie; zachęca Komisję do zbadania różnych mechanizmów, w tym mechanizmów rynkowych, w celu zachęcania do wykorzystywania surowców odnawialnych, w tym drewna i produktów z drewna, z korzyścią dla klimatu i przy jednoczesnym promowaniu najbardziej wydajnego wykorzystania drewna i poszanowaniu zasady wykorzystania kaskadowego; podkreśla potrzebę zachęcania do inwestycji w rozwój zrównoważonej biogospodarki o obiegu zamkniętym na szczeblu lokalnym; podkreśla w związku z tym znaczenie dostosowania unijnych strategii przemysłowych i dotyczących biogospodarki do planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym;

Budynki

16. uważa, że odpady mineralne, w tym wydobyta gleba, pochodzące z sektora budowlanego i rozbiórkowego stanowią największą kategorię wśród ogółu odpadów wytwarzanych w Europie we wszystkich rodzajach działalności gospodarczej i gospodarstwach domowych; podkreśla konieczność odpowiedniego zarządzania odpadami budowlanymi i rozbiórkowymi oraz potrzebę ograniczenia ilości takich odpadów; zauważa, że poprawa przejrzystości i identyfikowalności odpadów budowlanych i rozbiórkowych jest konieczna, aby poprawić identyfikację odpadów, zbudować zaufanie do jakości i bezpieczeństwa materiałów ponownie wykorzystywanych lub poddanych recyklingowi, zapewnić odpowiednie i bezpieczne postępowanie ze wszystkimi odpadami budowlanymi i zastępowanie substancji niebezpiecznych w strumieniach odpadów w celu ochrony zdrowia mieszkańców i pracowników, a także środowiska; przypomina w związku z tym o znaczeniu unijnego protokołu w sprawie gospodarowania odpadami z budowy i rozbiórki;

17. podkreśla, że budownictwo jest kluczowym obszarem komplementarności między gospodarką o obiegu zamkniętym a redukcją emisji; podkreśla ogólną potrzebę przejścia na zrównoważoną gospodarkę o obiegu w większym stopniu zamkniętym w obszarze pozyskiwania i produkcji wyrobów i materiałów budowlanych oraz ich zastosowania w robotach budowlanych;

18. uważa, że budownictwo to najmniej zautomatyzowany i zdigitalizowany sektor, a stosowanie innowacyjnych i przyszłościowych technologii na placu budowy zwiększyłoby stopień ucyfrowienia sektora, pozwalając na oszczędniejsze gospodarowanie zasobami; wzywa Komisję do zbadania możliwości włączenia kryteriów efektywności i ponownego użycia podczas wprowadzania zmian do rozporządzenia (UE) nr 305/2011[29];

Zielone zamówienia publiczne

19. podkreśla znaczenie pobudzenia rynku wewnętrznego UE dzięki ustanowieniu kryteriów dla zielonych zamówień publicznych, które nie spowodują nadmiernych obciążeń administracyjnych w przedsiębiorstwach i administracji publicznej, aby umożliwić użytkownikom wybór zrównoważonych i przyjaznych dla klimatu materiałów; wzywa państwa członkowskie do maksymalizacji i promowania ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku materiałów, w tym w strategiach zamówień i projektach remontowo-budowlanych finansowanych ze środków publicznych, np. przez przegląd celów zielonych zamówień publicznych oraz optymalizację efektywności energetycznej, kryteriów środowiskowych i społecznych związanych z renowacją budynków;

Baterie

20. jest przekonany, że ulepszenie systemów recyklingu baterii mogłoby dostarczyć dużą ilość surowców wymaganych do produkcji baterii w UE w obiegu zamkniętym; popiera plany Komisji dotyczące wniosków ustawodawczych mających na celu utworzenie bezpiecznego, opartego na obiegu zamkniętym i zrównoważonego łańcucha wartości baterii dla wszystkich rodzajów baterii, choć przepisy powinny rozróżniać między rodzajem i/lub wykorzystaniem baterii oraz uwzględniać ekoprojekt baterii, aby już w fazie projektowania pomyślano o tym, jak można je łatwiej zastępować i recyklować, a przepisy powinny także uwzględniać społecznie i środowiskowo odpowiedzialne pozyskiwanie; podkreśla potrzebę utworzenia w Europie silnego i zrównoważonego klastra baterii i magazynowania;

21. wyraża zaniepokojenie, że zaklasyfikowanie zużytych baterii jako odpadów w dyrektywie w sprawie baterii, niezależnie od ich ponownego wykorzystania, może stanowić przeszkodę dla takiego ponownego wykorzystania; dostrzega, że ponownie wykorzystane baterie nie trafiają do recyklingu oraz że normy bezpieczeństwa nie są kontrolowane, gdy bateria jest ponownie wykorzystywana w innych celach niż te, do których ją pierwotnie zaprojektowano; wzywa Komisję do rozszerzenia odpowiedzialności producenckiej za wydajność i gwarancje bezpieczeństwa na producenta regenerowanego wyrobu, który ponownie wprowadza baterie do obrotu; wzywa Komisję do zaproponowania ambitnych celów w zakresie zbiórki, ponownego użycia i recyklingu baterii oraz, po dokładnej ocenie, do wycofania baterii pierwotnych podczas przeglądu dyrektywy w sprawie baterii, jeżeli istnieją rozwiązania alternatywne, oraz do utworzenia ogólnoeuropejskiego systemu kaucji lub sprzedaży zwrotnej zużytych baterii w celu upowszechnienia obiegu zamkniętego i równowagi w łańcuchu wartości baterii;

22. podkreśla potrzebę dalszego wspierania badań i innowacji w dziedzinie procesów i technologii recyklingu w programie „Horyzont Europa”, aby zwiększyć potencjał gospodarki o obiegu zamkniętym w odniesieniu do baterii; docenia rolę MŚP w sektorach zajmujących się zbiórką i recyklingiem;

Przemysł

23. wskazuje, że podejście oparte na gospodarce o obiegu zamkniętym, które pozwoliłoby wyeliminować odpady i utrzymać dobra, produkty i komponenty w użyciu, a jednocześnie wydajnie i efektywnie wykorzystywać zasoby, mogłoby zmniejszyć o 40 % globalne emisje CO2 z kluczowych materiałów przemysłowych, takich jak tworzywa sztuczne, stal i cement; nalega w związku z tym na wprowadzenie długoterminowych planów działania na rzecz ograniczenia ilości odpadów i ponownego wykorzystania surowców, zawierających jasne cele poprawy obiegu zamkniętego w sektorach wysokoemisyjnych i odnośnie do wysokoemisyjnych materiałów, takich jak tworzywa sztuczne, stal i cement; zwraca się do Komisji o zbadanie możliwości wprowadzenia celów ograniczenia strumieni odpadów przemysłowych i handlowych oraz możliwości ograniczenia ilości odpadów przemysłowych i handlowych trafiających na składowiska, w szczególności poprzez zamknięty obieg materiałów;

24. uważa, że urzeczywistnienie gospodarki o obiegu zamkniętym ma ogromny potencjał dla przyszłości europejskiego przemysłu stalowego; podkreśla ogromny potencjał wzrostu efektywności materiałowej stali; nalega na potrzebę znacznego wydłużenia okresu trwałości produktów na bazie stali w sprzęcie gospodarstwa domowego, produktach przemysłu motoryzacyjnego oraz sprzęcie mechanicznym i elektrycznym; podkreśla, że wydłużenie okresu trwałości tych produktów mogłoby doprowadzić do ograniczenia produkcji stali, a tym samym emisji gazów cieplarnianych; zwraca uwagę, że UE dysponuje znacznymi rezerwami złomu, które można wykorzystać w gospodarce o obiegu zamkniętym; podkreśla, że lepsze wykorzystanie tych rezerw pozwoliłoby na zmniejszenie ilości rudy żelaza i koksu potrzebnych do produkcji w sektorze podstawowym;

25. podkreśla, że wdrożenie gospodarki o prawdziwie zamkniętym obiegu i lepszych ekoprojektów mogłoby przyspieszyć dekarbonizację przemysłu cementowego dzięki zwiększeniu efektywności materiałowej cementu, w szczególności przez optymalizację wykorzystania betonu i jego składu;

26. przypomina, że zyski z obiegu zamkniętego są szczególnie duże w przypadku aluminium, ponieważ ponowne topienie aluminium wymaga jedynie 5 % energii potrzebnej do nowej produkcji, co znacznie ogranicza emisje CO2; podkreśla, że chociaż poziom zbiórki aluminium z budynków i samochodów jest już bardzo wysoki, w przypadku produktów konsumenckich wskaźniki są znacznie niższe; wzywa Komisję do zbadania możliwości uregulowania kwestii lepszego oddzielania komponentów aluminiowych podczas demontażu;

Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników oraz świadomość konsumencka

27. podkreśla, że przejście na gospodarkę o prawdziwie zamkniętym obiegu musi być negocjowane ze związkami zawodowymi, aby zagwarantować ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników; podkreśla, że niewystarczająco bezpieczne warunki pracy zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu całego społeczeństwa, w związku z czym uważa, że należy opracować strategie i praktyki w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym z uwzględnieniem oceny ryzyka dla zdrowia pracowników;

28. podkreśla kluczową rolę konsumentów w przechodzeniu na gospodarkę o obiegu zamkniętym, oraz podkreśla znaczenie podnoszenia świadomości i edukacji konsumentów; podkreśla, że dostarczane konsumentom informacje o produkcie dotyczące recyklingu i naprawy muszą być łatwo zrozumiałe.

 

 

 


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

 

Data przyjęcia

1.12.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

69

0

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

François Alfonsi, Nicola Beer, François-Xavier Bellamy, Hildegard Bentele, Tom Berendsen, Vasile Blaga, Michael Bloss, Manuel Bompard, Paolo Borchia, Marc Botenga, Markus Buchheit, Cristian-Silviu Buşoi, Jerzy Buzek, Carlo Calenda, Andrea Caroppo, Ignazio Corrao, Ciarán Cuffe, Josianne Cutajar, Nicola Danti, Pilar del Castillo Vera, Martina Dlabajová, Christian Ehler, Niels Fuglsang, Lina Gálvez Muñoz, Claudia Gamon, Jens Geier, Bart Groothuis, Christophe Grudler, András Gyürk, Henrike Hahn, Robert Hajšel, Ivo Hristov, Ivars Ijabs, Romana Jerković, Eva Kaili, Seán Kelly, Izabela-Helena Kloc, Łukasz Kohut, Andrius Kubilius, Miapetra Kumpula-Natri, Thierry Mariani, Eva Maydell, Joëlle Mélin, Dan Nica, Angelika Niebler, Ville Niinistö, Aldo Patriciello, Mauri Pekkarinen, Mikuláš Peksa, Tsvetelina Penkova, Morten Petersen, Markus Pieper, Clara Ponsatí Obiols, Manuela Ripa, Jérôme Rivière, Robert Roos, Sara Skyttedal, Maria Spyraki, Jessica Stegrud, Beata Szydło, Riho Terras, Grzegorz Tobiszowski, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Marie Toussaint, Isabella Tovaglieri, Henna Virkkunen, Pernille Weiss

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Cornelia Ernst, Gianna Gancia, Klemen Grošelj, Dace Melbārde, Csaba Molnár

 

 


 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

69

+

EPP

François‑Xavier Bellamy, Hildegard Bentele, Tom Berendsen, Vasile Blaga, Jerzy Buzek, Cristian‑Silviu Buşoi, Pilar del Castillo Vera, Christian Ehler, András Gyürk, Seán Kelly, Andrius Kubilius, Eva Maydell, Angelika Niebler, Aldo Patriciello, Markus Pieper, Sara Skyttedal, Maria Spyraki, Riho Terras, Henna Virkkunen, Pernille Weiss

S&D

Carlo Calenda, Josianne Cutajar, Niels Fuglsang, Jens Geier, Lina Gálvez Muñoz, Robert Hajšel, Ivo Hristov, Romana Jerković, Eva Kaili, Łukasz Kohut, Miapetra Kumpula‑Natri, Csaba Molnár, Dan Nica, Tsvetelina Penkova, Patrizia Toia

RENEW

Nicola Beer, Nicola Danti, Claudia Gamon, Bart Groothuis, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Ivars Ijabs, Mauri Pekkarinen, Morten Petersen

ID

Paolo Borchia, Markus Buchheit, Gianna Gancia, Thierry Mariani, Joëlle Mélin, Jérôme Rivière, Isabella Tovaglieri

Greens

François Alfonsi, Michael Bloss, Ciarán Cuffe, Henrike Hahn, Ville Niinistö, Mikuláš Peksa, Manuela Ripa, Marie Toussaint

ECR

Izabela‑Helena Kloc, Dace Melbārde, Beata Szydło, Grzegorz Tobiszowski

GUE

Manuel Bompard, Marc Botenga, Cornelia Ernst

NI

Andrea Caroppo, Ignazio Corrao, Clara Ponsatí Obiols

 

0

-

 

 

 

4

0

RENEW

Martina Dlabajová

ECR

Robert Roos, Jessica Stegrud, Evžen Tošenovský

 

Objaśnienie używanych znaków

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 


 

 

OPINIA KOMISJI RYNKU WEWNĘTRZNEGO I OCHRONY KONSUMENTÓW (10.11.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</CommissionInt>


<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: <Depute>Anna Cavazzini</Depute>

 

 

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że przejście na zasobooszczędną i klimatycznie neutralną gospodarkę opartą na zasadach gospodarki o obiegu zamkniętym respektuje ograniczenia naszej planety poprzez odejście od uzależnienia od zasobów i surowców, masowej konsumpcji i produkcji odpadów;

B. mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym ma na celu zamknięcie i zwolnienie pętli materiałów, produktów i zasobów za sprawą ponownego wykorzystania, dzielenia się, naprawiania, ulepszania, recyklingu, zwiększania interoperacyjności i przedłużanie życia produktów;

C. mając na uwadze, że zamknięte pętle materiałów i krótsze łańcuchy dostaw doprowadzą ostatecznie do wartości dodanej w ramach wewnętrznego rynku UE, do wzrostu innowacji, zatrudnienia i konkurencyjności przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów i zrównoważoności;

D. mając na uwadze, że jednolity rynek jest potężnym narzędziem, które należy wykorzystać do rozwoju produktów i technologii o zrównoważonym charakterze i zamkniętym cyklu życia, i że powinien on podążać za problematyką środowiskową, ekonomiczną, społeczną i etyczną;

E. mając na uwadze, że inwestycje w modele produkcji o obiegu zamkniętym oraz w sektor ponownego wykorzystania i naprawy generują nowe możliwości gospodarcze i społeczne, tworzą miejsca pracy i stymulują konkurencyjność przemysłu;

F. mając na uwadze, że kryzys wywołany przez COVID-19 wykazał, jak bardzo potrzebna jest odporna gospodarka bazująca na zrównoważonych i krótszych łańcuchach dostaw;

G. mając na uwadze, że w ramach Europejskiego Zielonego Ładu ambitne ustawodawstwo określone w planie działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym ogłoszonym z marca 2020 r. powinno mieć na celu zmniejszenie całkowitego śladu unijnej produkcji i konsumpcji w odniesieniu do środowiska i zużycia zasobów za pomocą kluczowych priorytetów, takich jak zasobooszczędność, zerowe zanieczyszczenie, brak ekspozycji na szkodliwe i toksyczne substancje oraz zapobieganie powstawaniu odpadów;

1. z zadowoleniem przyjmuje plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym oraz zamierzenie Komisji, by zaproponować konkretne środki dotyczące poprawy trwałości, zdolności do recyklingu, możliwości ponownego wykorzystania, ulepszania i naprawy produktów, a także jej zamiar rozwiązania problemu planowanego postarzania produktów; podkreśla, że poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego jest warunkiem wstępnym pomyślnego przejścia UE na zrównoważoną i nietoksyczną gospodarkę o obiegu zamkniętym, które dokona się dzięki dostarczaniu konsumentom wiarygodnych i jasnych informacji na temat szacowanego okresu życia produktów, a także możliwości ich naprawy i efektywności środowiskowej, w oparciu o zharmonizowane i oparte na badaniach normy, które pomogą konsumentom w dokonywanie zrównoważonych wyborów; przypomina, że strategia na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym musi być spójna z celami UE w zakresie klimatu i celami środowiskowymi oraz musi zapewniać ogólną spójność z innymi strategiami politycznymi UE w celu przyczynienia się do trwałego ożywienia gospodarczego i wzmocnienia konkurencyjności przedsiębiorstw w UE; zwraca się do Komisji o rozważenie możliwych synergii poprzez przegląd ogólnej spójności różnych narzędzi politycznych;

2. wzywa Komisję i państwa członkowskie do stworzenia warunków ramowych, które przyspieszyłyby rozwój zrównoważonych produktów, przełomowych technologii optymalizujących zasobooszczędność i wykorzystanie modeli biznesowych gospodarki o obiegu zamkniętym w celu wspierania przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz poprawy zrównoważoności i długoterminowej odporności łańcuchów dostaw; podkreśla, że unijny plan odbudowy stanowi okazję do rozpoczęcia ambitnej transformacji gospodarczej w kierunku zrównoważonych metod produkcji;

3. uważa, że produkcja i wprowadzanie zrównoważonych produktów do obrotu na rynku wewnętrznym powinny stopniowo stawać się normą i z zadowoleniem przyjmuje zamierzenie Komisji, by zaproponować kompleksowe ramy polityki zrównoważonych produktów; wzywa Komisję do rozważenia określenia obowiązkowych minimalnych wymogów, przy jednoczesnym zróżnicowaniu poszczególnych kategorii produktów i wzięciu pod uwagę rozwoju rynku i technologii w celu zwiększenia efektywności energetycznej produktów, a także ich trwałości, interoperacyjności, możliwości naprawy i ulepszenia, przydatności do ponownego użycia i zdolności do recyklingu; wzywa Komisję do ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami oraz apeluje o terminowe wdrożenie środków; podkreśla ponadto znacznie właściwego wdrożenia i skutecznego egzekwowania istniejących zasad dla dobrze funkcjonującego, zrównoważonego jednolitego rynku;

4. podkreśla, że standaryzacja ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia polityki zrównoważonych produktów dzięki przyjęciu wiarygodnych definicji oraz przewidzeniu mierników i testów na potrzeby takich cech jak trwałość i możliwość naprawy, a także ma zasadnicze znaczenie dla ustanowienia wymagań rynkowych dotyczących projektowania produktów, zgodnie z kategorią produktu; nalega, aby unijne standardy opracowywane były w odpowiednim czasie, zgodnie z warunkami rzeczywistego użytkowania i przy unikaniu sytuacji, w której zainteresowane strony musiałyby się mierzyć z zatorami administracyjnymi, które doprowadziłyby do opóźnienia w publikacji standardów; podkreśla potrzebę opracowania szybkich i trwałych rozwiązań w celu poprawy obecnego procesu standaryzacji w celu zapewnienia bardziej sprzyjającego włączeniu społecznemu i przejrzystego udziału wszystkich właściwych zainteresowanych stron, zachowując jednocześnie zdolność przedsiębiorstw do innowacyjności i rozwoju technologii zgodnie z zasadami zrównoważoności, oraz podkreśla, że przy ustanawianiu standardów niezbędne jest konsekwentne uwzględnianie, w stosownych przypadkach, zrównoważonego charakteru produktów i możliwości ich naprawy;

5. przypomina komunikat Komisji z dnia 1 czerwca 2016 r. zatytułowany „Normy europejskie dla XXI wieku” oraz prace przeprowadzone nad wspólną inicjatywą dotyczącą normalizacji; wzywa Komisję do dalszego wzmacniania wspólnej inicjatywy dotyczącej normalizacji oraz do podjęcia nowych działań i realizacji nowych projektów mających na celu poprawę działania europejskich organizacji normalizacyjnych;

6. podkreśla, że dobrowolne porozumienia okazały się nieskuteczne w dążeniu do zrównoważonego i wspólnego rozwiązania w zakresie ładowarek do przenośnych urządzeń radiowych; ponawia swoje kierowane do Komisji wezwanie do pilnego wdrożenia przepisów dyrektywy 2014/53/UE o urządzeniach radiowych, a zwłaszcza do wprowadzenia uniwersalnej ładowarki do smartfonów oraz do urządzeń elektronicznych małej i średniej wielkości, aby jak najlepiej zapewnić standaryzację, kompatybilność oraz interoperacyjność ładowarek, w tym ładowarek bezprzewodowych, jako część globalnej strategii ograniczania odpadów elektronicznych; wzywa Komisję do opracowania na czas strategii oddzielenia, która zapewni konsumentom brak obowiązku zakupu nowych ładowarek z nowymi urządzeniami, z myślą o osiągnięciu większych korzyści dla środowiska, oszczędności i korzyści dla konsumentów; ponownie podkreśla znaczenie otrzymywania przez konsumentów, dzięki zharmonizowanemu etykietowaniu w łatwym do zrozumienia formacie, wiarygodnych i odpowiednich informacji na temat istotnych cech ładowarek, takich jak interoperacyjność i wydajność ładowania, w tym zgodność ze standardem USB 3.1 lub wyższym, aby umożliwić konsumentom dokonywanie najbardziej odpowiednich, opłacalnych i zrównoważonych wyborów;

7. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza wzmocnić pozycję konsumentów w celu ich dalszego angażowania się w praktyki zrównoważonej konsumpcji z uwzględnieniem modeli biznesowych o obiegu zamkniętym i w celu unikania nadkonsumpcji; w celu ułatwienia konsumentom podejmowania decyzji wzywa do jasnego i łatwego do zrozumienia zharmonizowanego dobrowolnego etykietowania, które mogłoby przyjąć formę wskaźnika efektywności środowiskowej, wskaźnika trwałości produktu (tj. szacowana długość życia produktu) i możliwości naprawy, a także wzywa do opracowania jednolitej punktowej oceny naprawy w oparciu o ocenę skutków wykazującą przydatność i skuteczność takiego rozwiązania; wzywa do ustanowienia minimalnych wymogów informacyjnych zgodnie z dyrektywami 2005/29/UE i 2011/83/UE; wzywa do pogłębionego dialogu z odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu opracowania takich systemów informacyjnych; zwraca się do Komisji, aby przy przygotowywaniu przeglądu dyrektywy (UE) 2019/771 rozważyła rozszerzenie zarówno praw gwarancji prawnej, jak i przepisów dotyczących przeniesienia ciężaru dowodu w odniesieniu do niektórych kategorii produktów o dłuższym szacowanym okresie użytkowania oraz wprowadzenie bezpośredniej odpowiedzialności producenta w następstwie oceny skutków przeprowadzonej przez Komisję; wzywa do przyjęcia środków ustawodawczych w celu położenia kresu praktykom celowego postarzania produktów, również poprzez rozważenie dodania takich praktyk do wykazu w załączniku I do dyrektywy 2005/29/UE;

8. ostrzega przed fałszywymi twierdzeniami dotyczącymi ekologiczności, w tym tymi, które dotyczą systemu oznakowania ekologicznego zarówno produktów oferowanych w internecie, jak na rynku tradycyjnym; proponuje, by opracowano jasne wytyczne i normy mające zastosowanie do twierdzeń dotyczących ekologiczności, które znajdą odzwierciedlenie w oznakowaniu ekologicznym; podkreśla, że niezbędne jest wzmocnienie niedawno zmienionej dyrektywy 2005/29/WE za pomocą proaktywnych środków mających zastosowanie do twierdzeń dotyczących ekologiczności oraz oczekuje zapowiedzianego wniosku ustawodawczego dotyczącego uzasadniania twierdzeń dotyczących ekologiczności z myślą o zwalczaniu informacji wprowadzających w błąd przed wprowadzeniem produktu na rynek;

9. podkreśla rolę platform internetowych i platform handlowych w promowaniu zrównoważonych produktów i usług oraz zauważa, że mogłyby one dostarczać konsumentom bardziej jasnych i zrozumiałych informacji na temat trwałości i możliwości naprawy oferowanych przez nie produktów; apeluje o proaktywne środki, by przeciwdziałać wprowadzającym w błąd praktykom dotyczącym produktów i usług oferowanych w internecie, w tym fałszywym twierdzeniom dotyczącym ekologiczności;

10. podkreśla rolę sektora usług w zwiększaniu dostępności napraw, leasingu i modelu „produktu jako usługa” dla konsumentów oraz potrzebę ułatwienia działalności transgranicznej sektora usług poprzez pełne wdrożenie i egzekwowanie przepisów dotyczących jednolitego rynku w tych obszarach; zwraca się do Komisji o ocenę istniejących barier utrudniających naprawę, odsprzedaż, darowiznę i ponowne wykorzystanie produktów oraz o zaproponowanie środków, których celem będzie wyeliminowanie tych barier, np. wiążących środków zapobiegających niszczeniu niesprzedanych zdatnych do użytku towarów, ilościowych celów w zakresie ponownego użycia oraz wprowadzenia mierników użytkowania dla niektórych kategorii produktów w oparciu o analizy efektywności kosztowej; wzywa do opracowania kampanii uświadamiających konsumentów i odpowiednich mechanizmów zachęcających do tworzenia nowych zrównoważonych modeli opartych na zmieniających się zachowaniach, takich jak wynajem i dzielenie się towarami i usługami oraz zakupy w sklepach prowadzących sprzedaż produktów bez opakowań, a także wzywa do wspierania rozwoju usług naprawy i konserwacji oraz korzystania z produktów rekondycjonowanych lub używanych;

11. wzywa Komisję do oceny potrzeby wzmocnienia rynku wewnętrznego i harmonizacji przepisów dotyczących surowców wtórnych, nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, poprzez ukierunkowane działania mające na celu identyfikację i usuwanie barier w handlu; zachęca do większej standaryzacji przetwarzania surowców wtórnych, by ułatwić wdrażanie modeli biznesowych o obiegu zamkniętym;

12. popiera ustanowienie nowego „prawa do naprawy”, które zagwarantuje opłacalne i atrakcyjne dla konsumentów naprawy; w związku z tym wzywa do wprowadzenia środków zapewniających wszystkim uczestnikom rynku bezpłatny dostęp do niezbędnych informacji dotyczących naprawy i konserwacji, w tym do informacji na temat części zamiennych i aktualizacji oprogramowania, przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów bezpieczeństwa konsumentów i bez uszczerbku dla dyrektywy (UE) 2016/943, a także do zapewnienia dostępu do części zamiennych bez niesprawiedliwych przeszkód dla wszystkich podmiotów sektora naprawy, w tym niezależnych serwisów naprawczych i konsumentów, do określenia obowiązkowych minimalnych okresów dostępności części zamiennych lub aktualizacji oraz maksymalnych terminów dostawy mających zastosowanie do rozszerzonego zakresu kategorii produktów, przy uwzględnieniu specyfiki produktów, po przeprowadzeniu oceny wpływu, a także do rozważenia, w jaki sposób – poprzez odpowiednie zachęty – propagować można naprawy w ramach systemu gwarancji prawnych; wskazuje, że sprzedawcy powinni zawsze informować klientów o opcji naprawy, a także o związanym z tym prawem do gwarancji;

13. podkreśla, że skuteczne wdrażanie i egzekwowanie prawodawstwa UE dotyczącego wymogów w zakresie bezpieczeństwa i zrównoważoności produktów ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia zgodności produktów wprowadzanych do obrotu z odpowiednimi przepisami zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/1020; dodaje, że bardzo duża ilość produktów kupowanych w internecie i importowanych do UE nie przestrzega minimalnych unijnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz zapewnienia zgodności produktów z przepisami, w tym produktów sprzedawanych w internecie, oraz do przeciwdziałania zagrożeniom, jakie podrabiane produkty stwarzają dla bezpieczeństwa konsumentów, poprzez prowadzenie w tym celu wzmocnionego nadzoru rynku i stosowanie równoważnych standardów kontroli celnej, a także dzięki zacieśnionej współpracy w tej dziedzinie oraz zwiększonym budżetom i zasobom ludzkim; w związku z tym wzywa do skuteczniejszego nadzoru ze strony UE poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad dotyczących minimalnej liczby kontroli i ich częstotliwości oraz upoważnienie Komisji do monitorowania i kontrolowania działalności krajowych organów nadzoru rynku;

14. podkreśla, jak ważne dla konsumentów, przedsiębiorstw i organów nadzoru rynku są jasne, przejrzyste i wiarygodne informacje na temat cech charakterystycznych produktu; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza opracować cyfrowe paszporty produktów; wzywa w związku z tym do poprawy identyfikowalności w całym łańcuchu wartości oraz poprawy dostępu do informacji na temat warunków produkcji i aspektów takich jak trwałość, możliwość naprawy oraz, w stosownych przypadkach, efektywność energetyczna; wzywa do opracowania tych wymogów w ścisłej współpracy z przemysłem i innymi zainteresowanymi stronami oraz do oparcia ich na ocenie skutków uwzględniającej proporcjonalność i koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa, zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), mikroprzedsiębiorstwa i osoby samozatrudnione;

15. zauważa, że organy publiczne wciąż często stosują kryterium najniższej ceny jako kryterium udzielenia zamówienia przy wyborze najlepszych ofert dotyczących towarów, usług lub robót budowlanych; podkreśla potrzebę zapewnienia stosowania zielonych, społecznych i innowacyjnych zamówień publicznych w celu sprzyjania przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym poprzez wspieranie popytu na zrównoważone produkty o zamkniętym cyklu życia; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do przedstawienia kolejnych środków sektorowych oraz wytycznych, za pomocą których do zamówień publicznych wprowadzone zostaną kryteria zrównoważoności i cele minimalne z myślą o wzmocnieniu zrównoważonego charakteru podejmowanych przez władze publiczne decyzji dotyczących zakupu; wzywa ponadto do prawdziwej wzajemności z państwami trzecimi w dziedzinie zamówień publicznych oraz apeluje o środki mające na celu poprawę dostępu MŚP, mikroprzedsiębiorstw i osób samozatrudnionych do zamówień publicznych;

16. wzywa do priorytetowego traktowania w zamówieniach publicznych, w stosownych przypadkach, produktów z drugiej ręki, używanych lub pochodzących z recyklingu, a także oprogramowania i sprzętu o niskim zużyciu energii; apeluje także do władz publicznych o dawanie przykładu, np. poprzez niekupowanie produktów jednorazowego użytku;

17. wzywa ponadto do nałożenia na Komisję i państwa członkowskie obowiązków sprawozdawczych w zakresie zrównoważonego charakteru decyzji podejmowanych w ramach zaproszeń do składania ofert, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

9.11.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

4

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alex Agius Saliba, Andrus Ansip, Pablo Arias Echeverría, Alessandra Basso, Brando Benifei, Adam Bielan, Biljana Borzan, Vlad-Marius Botoş, Markus Buchheit, Anna Cavazzini, Dita Charanzová, Deirdre Clune, David Cormand, Carlo Fidanza, Evelyne Gebhardt, Alexandra Geese, Sandro Gozi, Maria Grapini, Svenja Hahn, Virginie Joron, Eugen Jurzyca, Arba Kokalari, Marcel Kolaja, Kateřina Konečná, Andrey Kovatchev, Jean-Lin Lacapelle, Maria-Manuel Leitão-Marques, Morten Løkkegaard, Adriana Maldonado López, Antonius Manders, Beata Mazurek, Leszek Miller, Dan-Ştefan Motreanu, Kris Peeters, Anne-Sophie Pelletier, Miroslav Radačovský, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Tomislav Sokol, Ivan Štefanec, Róża Thun und Hohenstein, Kim Van Sparrentak, Marion Walsmann, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marco Campomenosi

 


 

 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

 

 

37

+

GUE/NGL

Kateřina Konečná, Anne-Sophie Pelletier

ID

Alessandra Basso, Markus Buchheit, Marco Campomenosi, Virginie Joron, Jean-Lin Lacapelle

NI

Miroslav Radačovský, Marco Zullo

PPE

Pablo Arias Echeverría, Deirdre Clune, Arba Kokalari, Andrey Kovatchev, Antonius Manders, Dan-Ştefan Motreanu, Kris Peeters, Andreas Schwab, Tomislav Sokol, Ivan Štefanec, Róża Thun Und Hohenstein, Marion Walsmann

RENEW

Andrus Ansip, Sandro Gozi

S&D

Alex Agius Saliba, Brando Benifei, Biljana Borzan, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Maria-Manuel Leitão-Marques, Adriana Maldonado López, Leszek Miller, Christel Schaldemose

VERTS/ALE

Anna Cavazzini, David Cormand, Alexandra Geese, Marcel Kolaja, Kim Van Sparrentak

 

4

-

ECR

Eugen Jurzyca

RENEW

Vlad-Marius Botoş, Dita Charanzová, Morten Løkkegaard

 

4

0

ECR

Adam Bielan, Carlo Fidanza, Beata Mazurek

RENEW

Svenja Hahn

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 


 

 

OPINIA KOMISJI HANDLU MIĘDZYNARODOWEGO (12.11.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</CommissionInt>


<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: <Depute>Svenja Hahn</Depute> 

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. podkreśla, że strategiczna polityka handlowa jest jednym z podstawowych narzędzi dążenia ku gospodarce o obiegu zamkniętym oraz realizacji Agendy UE i ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju w skali światowej do 2030 r., a zatem zwraca uwagę, że istotne jest dbanie o to, by umowy handlowe i inwestycyjne były spójne z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym; uważa, że w umowach handlowych potrzebne są solidne przepisy umocowane prawem, aby uchronić stosowne prawodawstwo UE dotyczące gospodarki o obiegu zamkniętym przed etykietą bariery handlowej; podkreśla, że powszechniejsze ponowne użycie, naprawa, regeneracja produktów i recykling mogą zmniejszyć zależność UE od importu surowców; zwraca uwagę na potrzebę oddzielenia wzrostu gospodarczego od eksploatacji zasobów w celu zapewnienia długoterminowej stabilności i odporności globalnych łańcuchów wartości przy jednoczesnym stosowaniu zasad uczciwej konkurencji, a także przypomina o potrzebie ograniczenia ilości odpadów; wzywa Komisję do odpowiedniego dostosowania strategii UE w zakresie surowców; podkreśla, że przejście z gospodarki linearnej na gospodarkę o obiegu zamkniętym musi pod każdym względem sprzyjać włączeniu społecznemu i opierać się na współpracy;

2. uznaje potrzebę opracowania kompleksowych ram prawnych dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym, co dałoby UE przewagę przy opracowywaniu stosownych norm, w tym na szczeblu międzynarodowym; wzywa Komisję do wzmocnienia kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych zgodnie z Konwencją bazylejską, w tym z poprawkami do niej z 2019 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania odpadów z tworzyw sztucznych; ubolewa nad brakiem międzynarodowych i europejskich norm dotyczących jakości odpadów, surowców wtórnych oraz towarów poddawanych recyklingowi, regeneracji i naprawie, a także nad brakiem kryteriów zniesienia statusu odpadu, ponieważ utrudnia to prowadzenie sensownej polityki handlowej sprzyjającej gospodarce o obiegu zamkniętym; uważa, że harmonizacja i standaryzacja takich międzynarodowych i europejskich norm w znacznym stopniu przyczyniłyby się do uwzględniania celów gospodarki o obiegu zamkniętym w polityce handlowej; wzywa zatem Komisję do przedstawienia zharmonizowanych norm dotyczących jakości odpadów, materiałów pochodzących z recyklingu, zdolności do recyklingu, możliwości naprawy, kryteriów zniesienia statusu odpadu oraz norm dotyczących odpadów nadających się do recyklingu, a także do uwzględniania ich w przyszłych umowach o wolnym handlu i propagowania tych norm na szczeblu międzynarodowym wraz z nowymi inicjatywami dotyczącymi odpowiedniej infrastruktury zapewniającej wysokiej jakości selektywne zbieranie odpadów; przypomina o zobowiązaniu Komisji w ramach Europejskiego Zielonego Ładu do zaprzestania wywozu unijnych odpadów poza UE; uważa zatem, że przegląd rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów byłby okazją do powstrzymania wywozu problematycznych odpadów unijnych i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zapowiedziany przez Komisję przegląd tego rozporządzenia;

3. zauważa, że w procesie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym szczególną uwagę należy zwrócić na te kluczowe łańcuchy dostaw, które charakteryzują się w przypadku UE szczególnie wysoką zależnością od niepewnych źródeł surowców, oraz na te, które w przypadku UE odznaczają się znacznym śladem środowiskowym wymagającym redukcji; uważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym mogłaby posłużyć za narzędzie zwiększenia konkurencyjności UE; przypomina, że należy unikać niewspółmiernych obciążeń regulacyjnych i zagwarantować unijnym przedsiębiorstwom równe warunki działania; podkreśla, że zwiększenie wskaźnika recyklingu metali i minerałów potrzebnych w ekotechnologiach i technologiach cyfrowych mogłoby pomóc Europie w zwiększeniu jej odporności zgodnie z dążeniem do otwartej strategicznej autonomii;

4. podkreśla potrzebę przejrzystości i zwiększenia identyfikowalności w tych kluczowych łańcuchach dostaw i apeluje do Komisji o zajęcie się w przyszłej strategii UE dla sektora włókienniczego zwłaszcza kwestiami efektywnego wykorzystania zasobów i zrównoważonej produkcji oraz strukturą konsumpcji w sektorze odzieżowym;

5. podkreśla w tym kontekście potrzebę uwzględnienia w planie działania na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym kwestii odporności oraz zajęcia się wraz z naszymi partnerami handlowymi problemem zwiększenia odporności łańcuchów produkcji i odporności rynku pracy, a także kwestią zwiększenia odporności środowiska; wzywa do przyjęcia takiego podejścia do zamówień publicznych w kontekście naszej polityki handlowej, w ramach którego przy udzielaniu zamówień publicznych będzie się przyznawać pierwszeństwo materiałom trwałym, nadającym się do naprawy, pochodzącym z recyklingu lub nadającym się do recyklingu oraz które będzie się opierać na strategiach decentralizacji ze względu na ich wkład w budowanie odporności;

6. z zadowoleniem przyjmuje planowaną inicjatywę dotyczącą urządzeń elektronicznych o zamkniętym cyklu życia i podkreśla w tym kontekście konieczność określenia warunków wywozu i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego; ubolewa nad tym, że zużyty sprzęt elektroniczny z Unii Europejskiej jest często sortowany w krajach rozwijających się, gdzie nie zawsze przestrzega się standardów bezpieczeństwa i higieny; podkreśla, że europejska gospodarka o obiegu zamkniętym powinna w większym stopniu przyczyniać się do poprawy warunków pracy w innych częściach świata; przypomina, że dopóki nie będzie pewności, iż wywożone odpady są w państwach trzecich poddawane recyklingowi z zachowaniem wysokich standardów społecznych, zdrowotnych i środowiskowych, priorytetem powinna być poprawa recyklingu odpadów na obszarze UE;

7. przypomina, że w uzupełnieniu przepisów służących osiągnięciu unijnego celu neutralności klimatycznej do 2050 r. należy zająć się kwestią śladu węglowego w ramach unijnego popytu na produkty z importu; wzywa Komisję do zidentyfikowania i zniesienia przeszkód dla zielonego wzrostu i ekoinnowacji oraz barier uniemożliwiających lub utrudniających dostęp do rynku produktom i usługom o zamkniętym cyklu życia spoza UE; wzywa Komisję do zbadania możliwości obniżenia ceł na niektóre produkty i wynikających z takiego kroku korzyści, aby zachęcić do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym, również w kontekście trwającego przeglądu unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP); w związku z tym zachęca Komisję do poszerzenia zakresu tych negocjacji dotyczących umowy w sprawie towarów środowiskowych o aspekty związane z gospodarką o obiegu zamkniętym i do przyspieszenia tych negocjacji; wzywa Komisję do uwzględnienia szczególnych potrzeb unijnych małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), do wspierania MŚP w uwzględnianiu koncepcji gospodarki o obiegu zamkniętym w ich modelu biznesowym, w tym za pomocą zachęt, oraz do wspierania ich we wdrażaniu strategii biznesowych dotyczących eksportu produktów o zamkniętym cyklu życia, w szczególności poprzez wprowadzenie narzędzia oceny ryzyka w odniesieniu do reguł pochodzenia, co obecnie rozważa Komisja; wzywa Komisję do przeforsowania w WTO podejścia do produktów opartego na wielkości emisji związanych z ich produkcją, aby zrównać określone przepisami warunki działania;

8. przyjmuje z zadowoleniem włączenie różnych aspektów gospodarki o obiegu zamkniętym do obowiązujących umów handlowych za pośrednictwem rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju, a także uwzględnianie wyraźnego odniesienia do gospodarki o obiegu zamkniętym w przyszłych umowach będących obecnie przedmiotem negocjacji; nalega, by Komisja zadbała o to, by wszystkie dostępne narzędzia polityki handlowej, w tym umowy o wolnym handlu, odzwierciedlały cele gospodarki o obiegu zamkniętym dzięki uwzględnianiu w tych umowach ambitnych, wiążących i możliwych do wyegzekwowania rozdziałów dotyczących zrównoważonego rozwoju – przy założeniu, że mechanizmy oceny wpływu na zrównoważony rozwój muszą być zgodne z zasadami WTO – oraz konkurencyjnych modeli biznesowych zachęcających do handlu raczej materiałami poddanymi recyklingowi niż surowcami pierwotnymi; wzywa Komisję do zbadania, jak pogodzić zwiększenie handlu towarami poddanymi recyklingowi z utrzymaniem wysokich standardów jakości i wysokiego poziomu ochrony konsumentów; sugeruje, by zamysł gospodarki o obiegu zamkniętym znalazł się w sposób przekrojowy we wszystkich odnośnych rozdziałach umów o wolnym handlu; podkreśla, że priorytetowym zadaniem głównego urzędnika ds. egzekwowania przepisów handlowych powinno być skuteczne egzekwowanie umów handlowych; wzywa Komisję do podjęcia dialogu z naszymi partnerami w ramach obowiązujących umów o wolnym handlu w celu ustalenia, czy umowy te wspierają przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym; podkreśla możliwość wykorzystania mechanizmów współpracy, o których mowa w rozdziałach dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju, do promowania gospodarki o obiegu zamkniętym wspólnie z państwami trzecimi; apeluje do Komisji o postępy w ramach WTO w kwestii uznawania procesów i metod produkcji jako kryterium odróżniania produktów, ze szczególnym uwzględnieniem metod produkcji o obiegu zamkniętym;

9. zachęca Komisję do nawiązania otwartego i przejrzystego dialogu i współpracy z partnerami handlowymi UE, aby aktywniej wspierać realizację celów gospodarki o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszych wysiłków na forach międzynarodowych (UNCTAD, WTO, G20, G7) w trosce o realizację unijnego programu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym oraz o zapewnienie wraz z partnerami międzynarodowymi równych warunków działania w skali światowej poprzez ewentualne rozważenie koncepcji paszportów cyfrowych w celu zwiększenia dostępności danych dotyczących składu produktu, śladu węglowego i zdolności do recyklingu, aby umożliwić doskonalszy obieg zamknięty, promować rozszerzoną odpowiedzialność producenta oraz zrównoważone wybory konsumenckie; w związku z tym sugeruje również, by Komisja nawiązała współpracę z odpowiednimi organizacjami wielostronnymi w celu osiągnięcie porozumienia co do łatwo zrozumiałego dla konsumentów międzynarodowego oznakowania wskazującego, że dany produkt podlega recyklingowi; podkreśla ponadto, że należy poświęcić szczególną uwagę temu, w jaki sposób mniej rozwinięte kraje partnerskie mogą uczestniczyć w gospodarce o obiegu zamkniętym i jakie mogą z niej czerpać korzyści; wzywa do przeprowadzenia oceny wpływu wyższych wewnątrzunijnych wskaźników recyklingu na kraje, które są w znacznym stopniu zależne od importu odpadów; wzywa Komisję, by zasady gospodarki o obiegu zamkniętym uwzględniła w szczególności w swojej strategii „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką”; wzywa Komisję do wykorzystywania mechanizmu pomocy na rzecz wymiany handlowej i GSP+, aby pomóc krajom rozwijającym się w przyjęciu praktyk wynikających z gospodarki o obiegu zamkniętym, w tym norm produktów;

10. zwraca uwagę, że wywóz strumieni odpadów z UE w sprawiedliwy społecznie, czysty i kontrolowany sposób może stworzyć możliwości państwom trzecim, a umiejscowienie centrów produkcyjnych w bliskim sąsiedztwie zakładów recyklingu może spowodować wzrost efektywności ekonomicznej i prowadzić do powstania „czempionów” recyklingu o pierwszorzędnej jakościowo infrastrukturze do sortowania i przetwarzania odpadów, co zwiększy światowy wolumen recyklingu i podniesie jego jakość;

11. ze względu na wyższe normy środowiskowe w Europie w porównaniu z państwami trzecimi zwraca uwagę na ryzyko dumpingu ekologicznego przy obrocie surowcami wtórnymi i towarami używanymi, który osłabiłby światowe działania na rzecz klimatu i środowiska i stanowiłoby przeszkodę dla zrównoważonej transformacji w państwach trzecich;

12. wzywa do promowania i ułatwiania konsumpcji żywności i produktów rolnych pochodzących od lokalnych producentów.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.11.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

42

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Barry Andrews, Anna-Michelle Asimakopoulou, Tiziana Beghin, Geert Bourgeois, Saskia Bricmont, Udo Bullmann, Jordi Cañas, Daniel Caspary, Miroslav Číž, Arnaud Danjean, Paolo De Castro, Emmanouil Fragkos, Raphaël Glucksmann, Markéta Gregorová, Enikő Győri, Roman Haider, Christophe Hansen, Heidi Hautala, Danuta Maria Hübner, Herve Juvin, Karin Karlsbro, Maximilian Krah, Bernd Lange, Gabriel Mato, Sara Matthieu, Emmanuel Maurel, Carles Puigdemont i Casamajó, Samira Rafaela, Inma Rodríguez-Piñero, Massimiliano Salini, Helmut Scholz, Liesje Schreinemacher, Sven Simon, Dominik Tarczyński, Mihai Tudose, Kathleen Van Brempt, Marie-Pierre Vedrenne, Jörgen Warborn, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marek Belka, Jean-Lin Lacapelle

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

42

+

ECR

Geert Bourgeois, Emmanouil Fragkos, Dominik Tarczynski, Jan Zahradil

GUE/NGL

Emmanuel Maurel, Helmut Scholz

ID

Roman Haider, Herve Juvin, Maximilian Krah, Jean-Lin Lacapelle

NI

Tiziana Beghin, Carles Puigdemont i Casamajó

PPE

Anna Michelle Asimakopoulou, Daniel Caspary, Arnaud Danjean, Enikő Győri, Christophe Hansen, Danuta Maria Hübner, Gabriel Mato, Massimiliano Salini, Sven Simon, Jörgen Warborn, Iuliu Winkler

RENEW

Barry Andrews, Jordi Cañas, Karin Karlsbro, Samira Rafaela, Liesje Schreinemacher, Marie-Pierre Vedrenne

S&D

Marek Belka, Udo Bullmann, Miroslav Číž, Paolo De Castro, Raphaël Glucksmann, Bernd Lange, Inma Rodríguez Piñero, Mihai Tudose, Kathleen Van Brempt

VERTS/ALE

Saskia Bricmont, Markéta Gregorova, Heidi Hautala, Sara Matthieu

 

0

-

 

 

 

0

0

 

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 



 

 

 

OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI (10.11.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</CommissionInt>


<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: <Depute>Jutta Paulus

</Depute>

 

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że w sektorze transportowym, sektorze turystyki i logistyki oraz w ich łańcuchach dostaw można bardzo wiele zrobić dla poprawy zasobooszczędności dzięki optymalizacji łańcuchów logistycznych i łańcuchów wartości, w tym poprzez rozwój rozwiązań cyfrowych i rozwiązań w zakresie sztucznej inteligencji; mając na uwadze, że coraz większa ilość transportowanych towarów i towarów wykorzystywanych w sektorze turystyki jest pakowana w materiały jednokrotnego użytku;

B. mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym ma do odegrania ważną rolę w osiąganiu celów klimatycznych, również w zakresie mobilności; mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym stwarza możliwość utrzymania maksymalnej wartości surowców i produktów w całym łańcuchu; mając na uwadze, że w niedawnym badaniu[30] stwierdzono jednak, że obecne uzgodnienia dotyczące mobilności mają przede wszystkim zastosowanie do transportu materiałów, a nie ludzi, oraz – w związku z tym, że brak jest obecnie prawdziwej polityki mobilności opartej na obiegu zamkniętym – w rzeczywistości nadal funkcjonują w oparciu o zasady liniowe;

C. mając na uwadze, że plany odbudowy i zwiększania odporności muszą wspierać przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, w tym w obszarze transportu;

D. mając na uwadze, że włączenie zasad gospodarki o obiegu zamkniętym i ekoprojektu do produktów i usług turystycznych zwiększy jakość doznań turystycznych oraz będzie promować dostęp konsumentów do zrównoważonych i zgodnych z zasadami ekoprojektu produktów i usług;

E. mając na uwadze, że gromadzenie danych jakościowych ma ogromne znaczenie dla odpowiedniego monitorowania i odpowiedniej oceny realizowanej polityki;

F. mając na uwadze, że w białej księdze w sprawie transportu z 2011 r. Komisja ustanowiła ambitny cel, jakim jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych z transportu do 2050 r. o co najmniej 60 % w porównaniu z poziomem z roku 1990 oraz o 20 % do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 2008 r.; mając na uwadze, że emisje z transportu (w tym lotnictwa międzynarodowego, ale z wyłączeniem żeglugi międzynarodowej) w 2017 r. były o 28 % wyższe od poziomów z 1990 r.; mając na uwadze, że Komisja, po przeprowadzeniu odnośnych ocen skutków i konsultacji ze wszystkimi właściwymi zainteresowanymi stronami, powinna podjąć niezbędne inicjatywy na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych za pośrednictwem unijnych przepisów dotyczących sektora transportowego jako całości, ponieważ sektor ten ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia ambitnych celów UE w zakresie dekarbonizacji; mając na uwadze, że ponad połowa emisji gazów cieplarnianych jest powiązana z wydobywaniem i użyciem surowców oraz mając na uwadze, że ograniczenie użycia podstawowych surowców i towarów oraz zwiększony recykling zapewniają możliwość zabezpieczenia naszego dobrobytu i podtrzymania gospodarki;

1. z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że towarowy ślad węglowy i zużycie zasobów w związku z mobilnością i transportem można ograniczyć dzięki podejściu opartemu na gospodarce o obiegu zamkniętym, które promuje w szczególności optymalizację i ujednolicenie w celu zwiększenia wskaźnika obłożenia pojazdów, a także przeorganizowanie procesów logistycznych na potrzeby wydajnego i zrównoważonego zarządzania; podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym stwarza duże możliwości dla sektora mobilności, takie jak inicjatywy w zakresie gospodarki współpracy, pojazdy bezemisyjne i niskoemisyjne oraz ponowne użycie elementów składowych; podkreśla, że transport multimodalny odgrywa ważną rolę w kontekście gospodarki o obiegu zamkniętym, przy czym pierwszeństwo należy przyznać tym rodzajom transportu, które zużywają najmniej zasobów;

2. wzywa Komisję do większego skupienia się na sektorze transportu w podejmowanych przez nią inicjatywach dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym oraz do zwiększenia wysiłków w celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu; podkreśla potrzebę oddzielenia wzrostu PKB od zwiększania emisji z transportu i zużycia zasobów, jak przewidziała Komisja w białej księdze z 2001 r. w sprawie europejskiej polityki transportowej, przez przejście z transportu drogowego na transport kolejowy, transport wodny i publiczny transport zbiorowy, a także o uzupełnienie tych działań wariantami opartymi na obiegu zamkniętym takimi jak system wspólnego użytkowania samochodów osobowych, system wspólnych dojazdów i ograniczenie pokonywanych odległości; ze szczególnym zainteresowaniem oczekuje na ogłoszenie kompleksowej strategii na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności;

3. podkreśla potrzebę promowania ekoprojektu w produktach transportowych oraz poprawy efektywności środowiskowej usług transportowych; podkreśla, że należy opracować europejską strategię, aby promować technologie monitorowania montowane w towarach i pojazdach w celu poprawy dostępnych informacji i zastosowania ich do projektowania, prognozowania okresu eksploatacji, przedłużenia cyklu, wydajności recyklingu oraz planowania cykli użycia;

4. wzywa Unię do zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w różnych rodzajach transportu, który to udział w 2017 r. wyniósł 7,2 %, na poziomie o wiele niższym od celu 10 % przewidzianego na 2020 r. w dyrektywie 2009/28/WE, w dążeniu do osiągnięcia celu określonego na 2030 r. i wynoszącego co najmniej 14 % na mocy dyrektywy (UE) 2018/2001; podkreśla znaczenie ogólnounijnych docelowych poziomów CO2 w odniesieniu do transportu pasażerskiego i towarowego dla dalszego propagowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych; wzywa Komisję do przyjęcia dodatkowych środków w celu przejścia na energię elektryczną w mniejszym stopniu opartą na węglu w UE, biorąc pod uwagę, że emisje w cyklu życia bateryjnych samochodów elektrycznych zasilanych – hipotetycznie – energią elektryczną wytwarzaną wyłącznie z energii wiatrowej i innych źródeł odnawialnych mogłyby być znacznie niższe niż w przypadku równoważnych pojazdów z silnikiem spalinowym wewnętrznego spalania; wzywa Unię do podjęcia działań w celu ulepszenia projektowania pojazdów, aby doprowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na surowce, redukcji zużycia paliwa i emisji CO2; wzywa Komisję do wspierania możliwości tworzenia nowych miejsc pracy;

5. wzywa Komisję do przeanalizowania wpływu alternatywnych biopaliw i poświęcenia szczególnej uwagi użytkowaniu gruntów, aby zapobiec wytwarzaniu paliw alternatywnych kosztem upraw roślin spożywczych;

6. wzywa Komisję i państwa członkowskie do internalizacji kosztów zewnętrznych transportu, do zwiększania świadomości wśród użytkowników transportu oraz do promowania bardziej ekologicznych rozwiązań transportowych przez ustanowienie systemów certyfikacji dotyczących gazów cieplarnianych oraz do umożliwienia konsumentom dokonywania wyboru bardziej przyjaznych dla klimatu rozwiązań transportowych; wzywa Unię do podjęcia działań, aby ograniczyć intensywność transportu w łańcuchach produkcji; podkreśla znaczenie innowacji i polityki fiskalnej, a także wskazuje, że etykietowanie jest narzędziem o kluczowym znaczeniu, które pomaga konsumentom w dokonywaniu rozróżnienia między usługami oraz w wyborze najbardziej zrównoważonych usług; aktywnie zachęca producentów do wykorzystywania tożsamości marki i wpływów rynkowych do promowania konsumpcji i transportu, które są zrównoważone i oparte na obiegu zamkniętym; zwraca się do Komisji o opracowanie wskaźników służących analizie i zapewnieniu rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym w dziedzinie transportu;

7. wzywa Komisję do przedstawienia możliwych sposobów, za pomocą których wykonawcy świadczący usługi transportowe i operatorzy skomputeryzowanych systemów rezerwacji mogliby jak najlepiej przekazywać informacje na temat emisji ekwiwalentu CO2 w porównaniu z danymi najlepszego alternatywnego połączenia kolejowego, wodnego lub autobusowego; wzywa Unię do obniżenia emisji gazów cieplarnianych z żeglugi przez promowanie czystych i zrównoważonych technologii, jak przyjęcie technologii żaglowej i środków, takich jak poruszanie się statków z niższą od maksymalnej prędkością i optymalizacja prędkości; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania najbardziej zasobooszczędnych rodzajów transportu oraz do określenia odpowiednich zachęt i modeli wyceny, w tym przez zachęty podatkowe i stawki VAT na bilety;

8. przypomina, że sektor transportowy w UE nadal jest wysoce zależny od ropy naftowej, a tym samym od przywozów w celu pokrycia zapotrzebowania na energię; nalega w związku z tym, że oprócz ujęcia paliw alternatywnych w przyszłej europejskiej kompleksowej strategii na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności, Unia powinna udoskonalić właściwe przepisy dotyczące zrównoważonych i odnawialnych alternatywnych paliw transportowych w oparciu o ocenę cyklu życia oraz poprzez optymalizację synergii na szczeblu europejskim, krajowym i regionalnym; zwraca się do Komisji, by zachęcała do zharmonizowania polityki bodźców fiskalnych w odniesieniu do zużycia tego typu paliw i zakupu wykorzystujących je pojazdów; wzywa Komisję do zapewnienia, aby w odniesieniu do każdego rodzaju transportu zbadano wszystkie paliwa alternatywne – w tym wodór, zrównoważone biopaliwa i zużyty olej jadalny – pod kątem ich potencjału rozwojowego i wpływu na środowisko

9. zachęca Komisję do podjęcia działań następczych względem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych przez ustanowienie bardziej ambitnych celów i dokonanie przeglądu właściwych przepisów w celu zapewnienia dostępności infrastruktury ładowania i obsługi technicznej dla pojazdów elektrycznych w całej Europie, a także przez rozszerzenie zakresu tej dyrektywy i objęcie nią wszystkich rodzajów transportu oraz zagwarantowanie wystarczającego unijnego finansowania i zasobów ludzkich na potrzeby sprawnego dostarczania i wdrażania tych rozwiązań; zauważa, że przepisy te powinny uwzględniać w szczególności potrzeby wysp, regionów najbardziej oddalonych, regionów peryferyjnych oraz obszarów górskich i wyludnionych;

10. wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby w ramach planów odbudowy i zwiększania odporności oraz poszczególnych europejskich instrumentów finansowania priorytetowo potraktowały inicjatywy związane z gospodarką o obiegu zamkniętym i wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii w transporcie, w szczególności przez sprawne zapewnienie i stosowanie odpowiedniej infrastruktury;

11. wzywa do utworzenia spójnej europejskiej sieci terminali transportu kombinowanego i intermodalnych węzłów logistycznych w celu dalszego promowania gospodarki o obiegu zamkniętym;

12. zauważa potrzebę zwiększenia stopnia wykorzystania i współczynników obciążenia; podkreśla, że usługi w zakresie mobilności współdzielonej mogą przynosić korzyści gospodarce o obiegu zamkniętym oraz ograniczać skutki środowiskowe transportu; podkreśla, że wiązałyby się one ze zmniejszeniem liczby pojazdów, a jednocześnie zwiększeniem intensywności korzystania z nich, co umożliwiłoby oszczędności zasobów w produkcji, pod warunkiem że rozwiązanie to będzie częścią ogólniejszej multimodalnej strategii transportowej opartej na obiegu zamkniętym; w związku z tym domaga się promowania inteligentnych systemów transportowych, które pomagają w propagowaniu intermodalności, w tym na ostatnim etapie, oraz w zapewnianiu użytkownikom zintegrowanych informacji w celu podejmowania decyzji w sprawie zakupów i zamówień, przy czym należy zwrócić szczególną uwagę na dane na temat pochodzenia produktów i usług, kosztów operacyjnych i ich powiązania z emisjami gazów cieplarnianych w podziale na poszczególne warianty;

13. uważa, że mobilność współdzielona może prowadzić do korzystania z mniejszych pojazdów elektrycznych o mniejszej autonomii i mniejszym zapotrzebowaniu na energię, umożliwiając produkowanie lżejszych baterii o niższych emisjach gazów cieplarnianych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania najbardziej zrównoważonych wspólnych usług i inicjatyw w zakresie mobilności za pomocą długoterminowej strategii, np. przez obniżenie podatku rejestracyjnego od pojazdów; podkreśla potencjalne korzyści płynące z korzystania z pojazdów współdzielonych przy jednoczesnym zaspokajaniu bieżących potrzeb użytkowników; apeluje o utworzenie platform internetowych w celu cyfryzacji i tworzenia wspólnej puli wniosków transportowych; zwraca uwagę na potrzebę rozróżnienia w terminologii UE między niezawodową mobilnością współdzieloną a komercyjnymi usługami transportowymi, aby zmniejszyć bariery dla mobilności współdzielonej;

14. podkreśla, że usługi w zakresie mobilności współdzielonej zmniejszają intensywność ruchu i przyczyniają się do rozwiązania problemów z zagęszczeniem transportu miejskiego; apeluje do miast o podejmowanie inicjatyw mających na celu ponowne rozważenie koncepcji ich systemów transportu i przesyłów transportowych; apeluje do organów lokalnych i regionalnych, aby z myślą o osiągnięciu tego celu uwzględniały uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego i głównych zainteresowanych stron (takich jak przewoźnicy, dystrybutorzy, pracownicy, ośrodki badawcze, uniwersytety itd.); podkreśla zapotrzebowanie na innowacje i rozwój nowych technologii w sektorze transportowym; podkreśla znaczenie zachowania wiedzy, wartości i miejsc pracy utworzonych dzięki innowacjom w Unii; domaga się dalszych badań na temat korzystania z pojazdów, z wykorzystaniem danych z krajowych ankiet na temat podróżowania i okresowych badań przydatności do ruchu drogowego, jako że solidne dowody dotyczące rocznego przebiegu, celu podróży i przebiegu w całym okresie eksploatacji są obecnie ograniczone, co jest przeszkodą w uzyskaniu pełnej wydajności i wykorzystaniu potencjału w zakresie oszczędności emisji dwutlenku węgla;

15. uważa, że Unia Europejska powinna wspierać często podejmowane na szczeblu lokalnym oraz realizowane przez mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa lub spółdzielnie działające w obszarze mobilności inicjatywy dotyczące gospodarki o obiegu zamkniętym, innowacyjne technologie i modele biznesowe o obiegu zamkniętym oferujące zrównoważone usługi, które charakteryzują się ogromnym potencjałem w zakresie innowacyjności i oszczędności zasobów w dziedzinie świadczenia zrównoważonych usług; wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania przestrzegania wymogów gospodarki o obiegu zamkniętym w zakresie regulacji, oferty i koncesji dotyczących transportu publicznego i jego floty pojazdów, a także w zakresie zamówień publicznych na infrastrukturę transportową; podkreśla znaczenie, jakie w ujęciu ogólnym mają zamówienia publicznych wspomagające zamknięcie obiegu w gospodarce, a także ich potencjał do dawania przykładu na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym; podkreśla wpływ, jaki ta polityka mogłaby wywierać na świadomość użytkowników i na wybory dotyczące mobilności;

16. zauważa, że wpływ na środowisko naturalne spowodowany wydobywaniem i przetwarzaniem surowców wykorzystywanych przez pojazdy może zostać zmniejszony dzięki krótszym łańcuchom dostaw i bardziej efektywnemu wykorzystaniu materiałów, a także dzięki ulepszonemu ekoprojektowi, wydłużeniu żywotności pojazdów, naprawie, przygotowaniu do ponownego wykorzystania, przejściu na mniej krytyczne surowce, wycofywaniu szkodliwych substancji z wyposażenia pojazdów i lepszemu recyklingowi; podkreśla, że etap projektowania ma kluczowe znaczenie dla przyszłego potencjału w zakresie ponownego użycia i recyklingu; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ścisłego monitorowania całego cyklu życia pojazdów oraz ograniczenia wywozu pojazdów wycofanych z eksploatacji i pojazdów używanych do państw trzecich, aby zapobiegać wypływowi surowców krytycznych z europejskiej gospodarki; zwraca uwagę na godne pochwały projekty dotyczące sprowadzania zezłomowanych pojazdów z państw trzecich z powrotem do UE na potrzeby recyklingu;

17. apeluje do Komisji, by w czasie przeglądu dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji dokonała oceny możliwości włączenia odpowiednich środków, aby udoskonalić systemy zbierania odpadów i utworzyć system mający na celu zagwarantowanie jakości i niezawodności produktów pochodzących z gospodarki o obiegu zamkniętym, oraz by dopilnowała, by informacje o wykorzystanych materiałach i potencjalnie problematycznych związkach były zachowywane za pomocą środków technologicznych w całym łańcuchu wartości;

18. wzywa Komisję do wprowadzenia odpowiedzialności producenta, paszportu produktów, dłuższych okresów gwarancji i prawa do naprawy pojazdów, w szczególności tych, które wykorzystują nowe technologie; podkreśla, że znaczna część (15–50 %) emisji gazów cieplarnianych związanych z samochodami jest wytwarzana w trakcie ich produkcji; zachęca do przeanalizowania potencjalnych korzyści, jakie w procesie naprawy może przynieść wydajne połączenie skanowania i drukowania 3D; wzywa Komisję do zbadania wpływu coraz większego wykorzystania technologii i zastosowań cyfrowych na żywotność pojazdów oraz do aktualizacji przestarzałego sprzętu i oprogramowania cyfrowego po rozsądnej cenie;

19. z zadowoleniem przyjmuje ambitne cele wyrażone przez Komisję w planie działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym, dotyczące szybkiego zwiększania potencjału baterii na potrzeby elektromobilności pod względem zrównoważonego rozwoju i gospodarki o obiegu zamkniętym oraz zaproponowania w 2020 r. ram regulacyjnych dla baterii na rzecz zapewnienia opartego na obiegu zamkniętym zarządzania przepływami materiałowymi i maksymalnego ponownego użycia; wzywa Komisję do stopniowego wycofywania wykorzystywanych w systemach transportowych baterii nieładowalnych tam, gdzie istnieją dla nich alternatywy, oraz do określenia rosnącego udziału przetworzonych komponentów w bateriach oraz dłuższych okresów użytkowania, co może ograniczyć nawet o 50 % emisje gazów cieplarnianych w produkcji; podkreśla, że standaryzacja projektu baterii może mieć kluczowe znaczenie dla umożliwienia przyszłego ponownego użycia i recyklingu baterii, włączając w to systemy rynkowe; podkreśla potencjał kaskadowego ponownego użycia baterii w alternatywnych zastosowaniach, takich jak magazynowanie i dostawa energii; podkreśla potrzebę prowadzenia dalszych badań nad tymi zastosowaniami; wzywa Komisję do uwzględnienia śladu węglowego powstającego przy produkcji baterii; podkreśla, że kluczowym czynnikiem wpływającym na zużycie energii przez bateryjne samochody elektryczne i pojazdy hybrydowe zasilane prądem sieciowym jest zakres, w jakim można wykorzystywać hamowanie odzyskowe w celu odzyskania energii, co sprawia, że jest to kolejny bardzo istotny obszar badań; wzywa Komisję do przyspieszenia opracowywania europejskich standardów w dziedzinie ładowania;

20. podkreśla znaczenie schematów ładowania baterii pojazdów elektrycznych dla integracji w tym sektorze i wydajności pod względem gazów cieplarnianych, jako że ładowanie w okresach, w których dostawy odnawialnej energii elektrycznej przekraczają zapotrzebowanie, może pomagać w stabilizacji sieci, a tym samym ograniczać emisje gazów cieplarnianych w sieci jako całości, podczas gdy ładowanie w czasie szczytowego użycia energii do innych celów w okresie wieczornym może zwiększać szczytowe zapotrzebowanie na energię elektryczną; wzywa Komisję do promowania inteligentnych technologii ładowania, które powinny uwzględniać normy UE i które mogą kontrolować czas ładowania, przyczyniając się tym samym do stabilności sieci, niskich kosztów energii i stosowania energii ze źródeł odnawialnych; odnotowuje, że użytkownicy mogą stać się prosumentami energii dzięki przesyłaniu energii z baterii swoich pojazdów do sieci w zamian za wynagrodzenie lub dzięki wykorzystywaniu własnej wyprodukowanej energii elektrycznej z paneli słonecznych do ładowania pojazdów;

21. wzywa Komisję do ograniczenia wywozu odpadów do państw trzecich oraz do przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, jak ogłoszono w nowym planie działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym; wskazuje, że wywozy odpadów prowadzą do negatywnych skutków środowiskowych i zdrowotnych w krajach docelowych, do utraty cennych materiałów, zwłaszcza surowców, i związków chemicznych, wpływają negatywnie na tworzenie miejsc pracy w UE oraz prowadzą do zwiększenia emisji w całym cyklu życia produktów ze względu na dodatkowy transport; wzywa do relokacji miejsc recyklingu w celu uzyskania pełnej kontroli nad cyklami gospodarki o obiegu zamkniętym, przy jednoczesnym położeniu nacisku na recykling i ponowne użycie; w związku z tym wzywa do opracowania sposobów walki z nielegalnym wywozem i oszustwami, w szczególności z wywozem odpadów pod pretekstem handlu pojazdami używanymi; wzywa Komisję do dopilnowania wdrożenia dyrektywy w sprawie portowych urządzeń odbiorczych;

22. wzywa Komisję do nadania obowiązkowego charakteru wielokrotnego użytku opakowaniom i pojemnikom stosowanym w transporcie, przy czym rozwiązanie to nie powinno mieć stosowania w przypadku gdy jest sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa żywności; zwraca się do Komisji o przeprowadzenie oceny skutków harmonizacji systemów zwrotu kaucji mających zastosowanie do standardowych opakowań przemysłowych; wzywa państwa członkowskie do nadania obowiązkowego charakteru zwrotowi standardowych opakowań przemysłowych także do celów recyklingu i ponownego użycia; apeluje, aby środki te weszły w życie w rozsądnym terminie;

23. wzywa Komisję do uwzględnienia sektora turystycznego w ambicjach dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym, aby zapewnić postępy w propagowaniu innowacyjności w tym sektorze, za także jego równoważony rozwój i odporność; przypomina o komunikacie Komisji z 2010 r. w sprawie nowych ram politycznych dla europejskiego sektora turystycznego, w którym przedstawiono wizję zrównoważonej turystyki oraz wezwano przedsiębiorstwa turystyczne do ograniczenia zużycia wody pitnej, emisji gazów cieplarnianych i śladu środowiskowego, do stosowania czystej energii oraz generalnie do odpowiedzialnego wykorzystania zasobów naturalnych; wzywa Komisję do wsparcia państw członkowskich we wdrażaniu europejskich przepisów środowiskowych oraz celów nowego planu działania UE dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym w krajowych strategiach turystycznych i indywidualnych projektach; podkreśla, że należy zachęcać przedsiębiorstwa turystyczne do uczestnictwa w systemie oznakowania ekologicznego UE oraz w unijnym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS); podkreśla znaczenie dalszego tworzenia zachęt do stosowania zasad ekoprojektu i propagowania ich stosowania poprzez nowe usługi turystyczne, zarówno z perspektywy towarów wykorzystywanych do ich świadczenia, jak i procesów dostaw i wpływu dostaw na środowisko;

24. podkreśla znaczenie rozwoju kompleksowej infrastruktury o obiegu zamkniętym, która zachęca przedsiębiorstwa turystyczne takie jak hotele do produkowania i nabywania energii ze źródeł odnawialnych; wzywa Komisję do opracowania strategii w celu zwiększenia wykorzystania wody odzyskiwanej; podkreśla znaczenie solidnej infrastruktury, w szczególności dla MŚP, które nie posiadają środków finansowych i organizacyjnych do samodzielnego rozwoju takiej infrastruktury; promuje inicjatywy takie jak europejska sieć szlaków rowerowych, które wspierają turystykę poprzez propagowanie zdrowych aktywności i kontakt ze środowiskiem; wzywa Komisję, by zachęcała do tworzenia sprzyjających bioróżnorodności i zakrojonych na małą skalę sieci turystycznych, które sprzyjają włączeniu społecznemu i przynoszą korzyści lokalnym społecznościom, a także są związane z terytorialnymi centrami rozwoju turystyki umożliwiającymi tworzenie sieci kontaktów między specjalistami z dziedziny turystyki, lokalnymi producentami, władzami publicznymi, lokalnymi przedsiębiorstwami handlowymi i rzemieślnikami;

25. zauważa, że różne badania wskazują na nieproporcjonalnie wysoki poziom marnowania żywności w sektorze hotelarsko-gastronomicznym, oraz podkreśla rolę, jaką musi odgrywać sektor turystyki w polityce publicznej przeciwdziałającej marnowaniu żywności; zachęca do włączenia osób pracujących w tym sektorze w udoskonalanie gromadzenia danych na temat tej kwestii oraz w podnoszenie świadomości, rozpowszechnianie informacji i wdrażanie środków zapobiegawczych; podkreśla, że sektor ten ma potencjał do tworzenia sieci solidarności, które przekształcają ryzyko marnowania żywności w możliwość wykazania solidarności i promowania gospodarki o obiegu zamkniętym; zaleca wprowadzenie systemów szkoleń dla kucharzy, aby ograniczyć marnowanie żywności; domaga się powszechniejszego ponownego wykorzystywania odpadów żywnościowych jako materiału paszowego lub do produkcji biogazu; uważa, że MŚP w sektorze hotelarsko-gastronomicznym wykazują wysoki potencjał w zakresie innowacji i rozwoju nowych rozwiązań o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję do nawiązania współpracy z państwami członkowskimi, aby usuwać bariery instytucjonalne, które uniemożliwiają wykorzystanie żywności w obiegu zamkniętym, takie jak przepisy zakazujące dystrybucji nadwyżek żywności pochodzących z sektora turystyki;

26. podkreśla znaczenie określania i tworzenia innowacyjnych projektów szkoleń i podnoszenia kwalifikacji dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym wśród pracowników we wszystkich sektorach, w tym transportu, z uwzględnieniem potrzeb sektora i wymaganych umiejętności; podkreśla znaczenie koordynacji między Komisją, państwami członkowskimi oraz organami regionalnymi i lokalnymi, aby zapewnić postępy w osiąganiu celów ustanowionych w nowym planie działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym, oraz aby nadal inwestować w kształcenie i kampanie informacyjne na temat korzyści i zalet dla transportu wynikających z działań w ramach gospodarki o obiegu zamkniętym; domaga się wymiany dobrych praktyk i projektów na wszystkich szczeblach.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

10.11.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

4

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Magdalena Adamowicz, Andris Ameriks, José Ramón Bauzá Díaz, Izaskun Bilbao Barandica, Marco Campomenosi, Ciarán Cuffe, Jakop G. Dalunde, Johan Danielsson, Andor Deli, Karima Delli, Gheorghe Falcă, Mario Furore, Søren Gade, Isabel García Muñoz, Jens Gieseke, Elsi Katainen, Kateřina Konečná, Elena Kountoura, Julie Lechanteux, Peter Lundgren, Benoît Lutgen, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Marian-Jean Marinescu, Tilly Metz, Giuseppe Milazzo, Cláudia Monteiro de Aguiar, Caroline Nagtegaal, Jan-Christoph Oetjen, Philippe Olivier, Rovana Plumb, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, Sven Schulze, Barbara Thaler, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Lucia Vuolo, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Angel Dzhambazki, Roman Haider, Jutta Paulus, Anne-Sophie Pelletier, Kathleen Van Brempt

 

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

37

+

ECR

Angel Dzhambazki, Roberts Zīle, Kosma Złotowski

GUE/NGL

Kateřina Konečná , Elena Kountoura, Anne-Sophie Pelletier

NI

Mario Furore

PPE

Magdalena Adamowicz, Andor Deli, Gheorghe Falcă, Jens Gieseke, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Benoît Lutgen, Marian-Jean Marinescu, Giuseppe Milazzo, Cláudia Monteiro de Aguiar, Massimiliano Salini, Sven Schulze, Barbara Thaler, Elissavet Vozemberg-Vrionidi

Renew

José Ramón Bauzá Díaz, Izaskun Bilbao Barandica, Søren Gade, Elsi Katainen, Caroline Nagtegaal, Jan-Christoph Oetjen, Dominique Riquet

S&D

Andris Ameriks, Johan Danielsson, Isabel García Muñoz, Rovana Plumb, Kathleen Van Brempt,

Verts/ALE

Ciarán Cuffe, Jakop G. Dalunde, Karima Delli, Tilly Metz, Jutta Paulus

 

4

-

ECR

Peter Lundgren

ID

Marco Campomenosi , Roman Haider, Lucia Vuolo

 

2

0

ID

Julie Lechanteux, Philippe Olivier

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

 



 

 

OPINIA KOMISJI ROLNICTWA I ROZWOJU WSI (7.12.2020)

<CommissionInt>dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności</CommissionInt>


<Titre>w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym</Titre>

<DocRef>(2020/2077(INI))</DocRef>

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: <Depute>Claude Gruffat</Depute>

 

WSKAZÓWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. uważa, że sektory rolnictwa, żywności i leśnictwa oraz obszary wiejskie są ważnymi elementami gospodarki o obiegu zamkniętym oraz biogospodarki; uważa, że zrównoważone rolnictwo, ściśle oparte na cyklach i procesach przyrodniczych, jest w pełni zgodne z modelem właściwie funkcjonującej gospodarki o obiegu zamkniętym i ma wkład w produkcję zdrowej i przystępnej cenowo żywności;

2. uważa, że pełne wykorzystanie potencjału biogospodarki wymaga, by nadal była ona priorytetem UE, a zatem by zachowano spójność wprowadzanych środków i dostępnych finansów; podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym i biogospodarka mogą oferować rozwiązania pozwalające podejmować wyzwania stojące przed sektorem rolnym, w tym wyzwania ujawnione przez kryzys COVID-19;

3. uważa, że podejście uwzględniające gospodarkę o obiegu zamkniętym może nie tylko poprawić zrównoważoność naszego sektora rolnego, ale również jego długoterminową konkurencyjność; podkreśla, że młodzi rolnicy i wymiana pokoleń w rolnictwie oraz małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) rolno-spożywcze mogą odegrać i już odgrywają ważną rolę w przechodzeniu na gospodarkę o obiegu zamkniętym;

4. podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym i przejście na łańcuchy dostaw żywności bardziej sprzyjające włączeniu społecznemu, zrównoważone oraz przyjazne dla środowiska i klimatu mogą pobudzić powstawanie przedsiębiorstw oraz ducha przedsiębiorczości w MŚP;

5. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym, gdyż w pełni odzwierciedla on zmiany niezbędne, by przekształcenia w gospodarce były zgodne z wymogami zrównoważonego rozwoju, co umożliwi tworzenie miejsc pracy przy równoczesnej ochronie klimatu, środowiska i różnorodności biologicznej;

6. podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym może zwiększyć szanse na poprawę zasobooszczędności w całym rolno-spożywczym łańcuchu wartości przez zmniejszenie nakładów zewnętrznych i wycieków składników pokarmowych, co przyczyniłoby się do zamknięcia obiegu tych składników, a także przez odprowadzanie do środowiska mniejszej ilości szkodliwych substancji, zmniejszenie wahań cen, obniżenie kosztów produkcji i uzyskanie zrównoważoności;

7. podkreśla, że w 2015 r. biogospodarka stanowiła rynek o wartości szacowanej na ponad 2,3 bln EUR, z 20 mln miejsc pracy, co odpowiada 8,2 % łącznego zatrudnienia w UE;

8. jest zdania, że zapowiedź planu działania to prawdziwy apel o zmianę jakościową, by przekierować i zoptymalizować wzorce produkcji w gospodarstwach rolnych w kierunku bardziej zrównoważonych praktyk, nowych koncepcji i systemów, np. agroekologii, rolnictwa ekologicznego, produkcji zintegrowanej, płytkiej orki i ochrony wierzchniej warstwy gleby, m.in. z wykorzystaniem technik precyzyjnych i inteligentnych w reakcji na niszczenie i niedobór zasobów naturalnych, wymagające udoskonalenia produkcji;

9. zauważa, że w planie działania wskazano drogę do rolnictwa bardziej zrównoważonego, zasobooszczędnego, samowystarczalnego i odpornego; podkreśla, że model gospodarki o obiegu zamkniętym i powiązane z nim zmiany wpłyną również na sektory przetwórstwa i detalicznej sprzedaży żywności oraz na całą biogospodarkę rolną;

10. uważa, że zasady gospodarki o obiegu zamkniętym oznaczają m.in.:

 lepsze wykorzystanie zasobów energetycznych, np. w zużyciu paliwa i efektywności cieplnej budynków;

 zatrzymywanie i oszczędzanie wody, np. dzięki oszczędnym systemom nawadniania, odzyskiwaniu i recyklingowi wody w systemach zamkniętych oraz przechowywaniu i retencji wody, zwłaszcza w glebie, faunie i florze gleby oraz w roślinności;

 bardziej efektywne wykorzystanie zasobów w produkcji pasz, np. ponowne przeniesienie na poziom lokalny oraz racjonalizację produkcji pasz i żywienia zwierząt, a także skrócenie transportu;

 korzystanie w większym stopniu z bioproduktów powstających w procesach naturalnych (nawozy organiczne, biostymulatory i środki kontroli biologicznej), by zastąpić w miarę możliwości nieodnawialne środki chemiczne (np. nawozy sztuczne i pestycydy);

 umożliwienie rolnikom i grupom rolników rozwijania współpracy i synergii, z myślą o wydajniejszym korzystaniu ze sprzętu i obiektów oraz o zapobieganiu zbędnemu gromadzeniu sprzętu, które często wiąże się z zarządzaniem inwestycjami w oparciu o planowanie podatkowe;

 ściślejsza współpraca między zainteresowanymi stronami, w tym propagowanie modeli spółdzielczych i dążenie do większej synergii w terenie dzięki grupowemu i wspólnemu podejmowaniu zobowiązań;

11. podkreśla, że gospodarka o obiegu zamkniętym może przynieść rozwiązania pozwalające podejmować nowe wyzwania ujawnione przez kryzys związany z COVID-19, zwłaszcza dzięki zmniejszeniu podatności rolno-spożywczych łańcuchów wartości na zagrożenia;

12. uważa, że unijny plan naprawy gospodarczej (Next Generation EU) powinien oferować wsparcie w tworzeniu i umacnianiu lokalnych i regionalnych rolno-spożywczych łańcuchów wartości oraz w podnoszeniu ich odporności, dzięki wprowadzaniu nowych, zrównoważonych praktyk rolniczych oraz inicjatyw dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym;

13. wzywa do jak najszybszego wdrożenia strategicznego planu UE w zakresie dostaw białek roślinnych za pośrednictwem planów strategicznych państw członkowskich, najlepiej nie później niż w momencie wejścia w życie następnej wspólnej polityki rolnej (WPR);

14. uważa, że w takim planie należy opowiedzieć się za produkcją i konsumpcją roślin strączkowych, w tym ziaren wysokobiałkowych, jako roślin wiążących azot, oraz za własną uprawą roślin pastewnych, która oferuje szereg korzyści agronomicznych i środowiskowych oraz może zmniejszyć zależność od przywozu z odległych krajów, w tym z takich, które nie dbają o środowisko, różnorodność biologiczną czy prawa człowieka;

15. podkreśla, że w planie tym należy zakazać przywozu produktów naruszających normy UE dotyczące zdrowia, środowiska i klimatu lub przyczyniających się do wylesiania; uważa ponadto, że uprawa większej ilości roślin wysokobiałkowych w Europie może dać rolnikom nowe możliwości; podkreśla zasadniczą rolę badań naukowych i innowacji w zmniejszaniu zależności UE od importu białka i wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego wsparcia z programu „Horyzont Europa” i europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa (w ramach WPR);

16. uważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym i biogospodarka mogą pozwolić rolnikom i spółdzielniom rolniczym przejść na neutralność klimatyczną; przypomina, że można zezwolić rolnikom na wykorzystywanie odpadów i pozostałości rolniczych w gospodarstwach rolnych oraz na produkowanie nawozów organicznych w procesie recyklingu jako alternatywy dla importowanego fosforu, którego zasoby na świecie topnieją, czy też dla azotu syntetycznego;

17. jest zdania, że produkcja tych nawozów organicznych musi spełniać rygorystyczne normy sanitarne i środowiskowe oraz zasady identyfikowalności przyjęte na szczeblu UE;

18. zwraca uwagę, że rolnicy, zwłaszcza ci, których produkcja ma spełniać wymogi systemów certyfikacji, np. ekologicznej żywności, muszą gwarantować ogólnie, że takie nawozy będą wolne od substancji zanieczyszczających glebę[31];

19. podkreśla, że w dalszych badaniach należy przeanalizować wartość dodaną wykorzystania odpadów rolniczych oraz potencjał bioinnowacji w tworzeniu nowych łańcuchów wartości, technologii i procesów, działalności gospodarczej i zatrudnienia, które mogłyby ożywić gospodarkę regionalną oraz małe miejscowości i obszary wiejskie;

20. odnotowuje szanse wynikające z gospodarowania obornikiem dla upowszechniania nawozów organicznych i poprawy zawartości węgla pierwiastkowego w glebie, a przez to przyczyniania się do sekwestracji dwutlenku węgla;

21. podkreśla, że europejska produkcja biopaliw może być zgodna z podstawowymi zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym tylko wtedy, gdy paliwa te będą pochodzić z produktów ubocznych oraz z odzysku i wykorzystania odpadów lub pozostałości, a ich produkcja będzie wymagała wykorzystania niewielkiej powierzchni gruntów rolnych i nie będzie powodować wzrostu cen żywności;

22. zauważa w związku z tym, że wykorzystanie lokalnych odpadów rolnych, odpadów żywności i zielonych odpadów komunalnych do produkcji biogazu może przyczynić się do rozwoju i wzrostu zatrudnienia na szczeblu regionalnym; podkreśla rolę zrównoważonej i przyjaznej dla klimatu produkcji energii ze źródeł odnawialnych jako realnego substytutu paliw kopalnych;

23. podkreśla fundamentalne znaczenie zrównoważonego zarządzania w leśnictwie, by materiały powstające z drewna mogły służyć do magazynowania dwutlenku węgla i zastępować materiały pochodzące z paliw kopalnych lub materiały nieodnawialne w zastosowaniach przemysłowych, np. w budownictwie, włókiennictwie, sektorach tekstyliów, kompozytów, bioplastików i środków chemicznych;

24. wzywa do propagowania zrównoważonych wyrobów drzewnych magazynujących węgiel w perspektywie długoterminowej, by zastępować substancje i produkcję o wysokiej emisji gazów cieplarnianych; zauważa ponadto, że zwiększanie powierzchni lasów może w odpowiednich warunkach pozwolić na pochłanianie większej ilości dwutlenku węgla, a jednocześnie na tworzenie miejsc pracy i zwiększanie dochodów na obszarach wiejskich i miejskich; uważa, że powstanie zrównoważonego leśnictwa i wynagradzanie za dobra publiczne powstające i usługi świadczone dzięki ochronie przyrody mogą pomóc umocnić biogospodarkę w całej UE;

25. podkreśla, że rozwój biogospodarek o obiegu zamkniętym wymaga dostosowania zachęt dla przedsiębiorstw do celów polityki, a także nowych umiejętności oraz nabywania, wymiany i stosowania wiedzy zdobytej w wyniku szkoleń i kształcenia, by zaspokajać potrzeby sektora i lepiej dopasować umiejętności do oferowanych miejsc pracy;

26. zaznacza, że upowszechnienie biogospodarki o obiegu zamkniętym musi wspierać silna polityka badań naukowych i innowacji; zauważa, że każde euro zainwestowane w programie „Horyzont 2020” w badania i innowacje w obszarze biogospodarki przyniesie wartość dodaną w wysokości około 10 EUR;

27. zauważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym może przyczyniać się do większej zasobooszczędności, wspierać regionalne i lokalne systemy żywnościowe dające producentom uczciwe ceny, umacniać krótkie łańcuchy dostaw i powiązania między produktami spożywczymi a miejscem ich pochodzenia, wspierać rozwój obszarów wiejskich i gospodarkę wiejską, a tym samym spójność społeczną i terytorialną, a także propagować dywersyfikację i komplementarność upraw w gospodarstwach rolnych i między nimi;

28. zauważa ponadto, że gospodarka o obiegu zamkniętym może poprawić pozycję rolników w systemie żywnościowym i społeczeństwie; podkreśla rolę administracji krajowej, regionalnej i lokalnej w tworzeniu tych krótkich łańcuchów dostaw;

29. apeluje, by w szerszej palecie zachęt dla gospodarki o obiegu zamkniętym dotyczących pochłaniania dwutlenku węgla w pełni szanować różnorodność biologiczną i środowisko; wzywa Komisję, by przyjrzała się możliwości opracowywania przepisów obejmujących rzetelne i przejrzyste rozliczanie dwutlenku węgla na potrzeby monitorowania i weryfikowania rzeczywistej wielkości usuwanego gazu;

30. popiera starania Komisji o lepsze informowanie konsumentów o oświadczeniach żywieniowych i środowiskowych oraz o poprawę informacji o pochodzeniu zamieszczanych na etykietach; apeluje o dobrowolne oznakowanie wskazujące na gwarancje zgodności produktów z zasadami zrównoważonego rozwoju;

31. podkreśla, że obywatele UE mają prawo do dokładnych i rzetelnych informacji o wpływie żywności, paszy, produktów leśnictwa i innych bioproduktów na środowisko; apeluje o rzetelne, precyzyjne i ujednolicone metody obliczania, pozwalające ocenić te skutki na podstawie wiarygodnych i recenzowanych danych naukowych; podkreśla, że te metody obliczeń i stosowane wagi powinny zachęcać do stosowania ekologicznych metod produkcji i uwzględniać działania pionierskie;

32. wzywa Komisję i państwa członkowskie do inwestowania w nowe inicjatywy z dziedziny gospodarki o obiegu zamkniętym, by rozwijać lepszą infrastrukturę dla tej gospodarki;

33. apeluje o wprowadzenie hierarchii środków przeciwdziałania marnotrawieniu żywności, w której priorytetem będzie zapobieganie marnotrawstwu, w dalszej kolejności analizowane będą możliwości bezpłatnego przekazywania resztek żywności albo ich przetwarzania, a w ostateczności – wykorzystania ich jako pasze i paliwo;

34. apeluje o bardziej zdecydowane działania zapobiegawcze na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego, zarówno dzięki wzmożonym kampaniom uświadamiającym wśród obywateli, jak i dzięki odpowiednim środkom i inicjatywom skierowanym do producentów i przetwórców żywności oraz podmiotów prowadzących handel żywnością;

35. apeluje o dalsze środki skracające łańcuch żywnościowy, a tym samym zmniejszające liczbę etapów, na których powstają odpady żywności; podkreśla, że marnotrawienie żywności ma ogromne konsekwencje środowiskowe, przyczynia się do zmiany klimatu i oznacza marnowanie takich ograniczonych zasobów jak grunty, energia, woda i różnorodność biologiczna; dlatego apeluje do Komisji, by wykorzystała strategię „od pola do stołu” do szybkiego przedłożenia wniosków służących osiągnięciu celu, jakim jest zmniejszenie o połowę ilości marnotrawionej żywności do 2030 r.;

36. podkreśla, że trzeba znaleźć właściwą równowagę w pakowaniu żywności, by opakowania były dostosowane do indywidualnych potrzeb, a jednocześnie zapobiegały psuciu się żywności, a tym samym marnowaniu zasobów służących do jej produkcji;

37. wzywa Komisję, by rozważyła wprowadzenie rozróżnienia między odpadami, których można uniknąć, a nieuniknionymi stratami wynikającymi z nieprzewidzianych okoliczności;

38. apeluje o uznanie dla sektorów rolnictwa, które już teraz działają według zasad gospodarki o obiegu zamkniętym, np. dla sektorów wykorzystujące strumienie odpadów rolniczych i odpadów żywności;

39. zwraca uwagę, że opakowania żywności spełniają ważne funkcje i mają poprawiać higienę, jakość i przydatność do spożycia oraz prezentować użyteczne informacje o produkcie;

40. wzywa Komisję do zaproponowania nowych przepisów mających przeciwdziałać nadmiernej ilości opakowań i powstawaniu odpadów oraz wspierać stworzenie zintegrowanego wspólnego rynku surowców wtórnych i produktów ubocznych;

41. wzywa Komisję, by uwzględniała funkcje opakowań żywności, podejmując działania służące osiągnięciu celów nowego planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym;

42. zauważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym może pozwolić zoptymalizować wykorzystanie żywności w nieunikniony sposób traconej lub wyrzucanej oraz produktów ubocznych z łańcucha żywnościowego; podkreśla, że można zmniejszyć marnotrawstwo na etapie produkcji dzięki innowacyjnym technikom i technologiom przekształcania produktów niespełniających norm rynkowych w towary przetworzone;

43. zwraca uwagę na korzyści ze współpracy między producentami oraz z innowacji w dziedzinie cyfryzacji, ułatwiających dostęp do danych i prognoz popytu, a także programów planowania produkcji dla rolników, umożliwiających im dostosowanie produkcji do popytu, lepszą koordynację z innymi sektorami w łańcuchu dostaw żywności oraz minimalizowanie marnotrawstwa;

44. apeluje o udział wielu zainteresowanych stron w zbieraniu żywności niesprzedanej, niezjedzonej i nienadającej się do spożycia oraz w wykorzystaniu jej do produkcji pasz; w związku z tym wzywa Komisję do przeanalizowania przeszkód natury prawnej dla wykorzystywania wycofanych środków spożywczych w produkcji pasz i do wspierania badań w tym obszarze, a zarazem zwraca uwagę na potrzebę lepszej identyfikowalności, zgodności z normami bioasekuracji oraz procesów separacji i przetwarzania całkowicie eliminujących zagrożenia dla bezpieczeństwa żywności;

45. podkreśla znaczenie badań i rozwoju dla zrównoważonych technologii rolniczych, które powinny być dostosowane do potrzeb rolników i ogółu społeczeństwa; odnotowuje zwłaszcza szczególne potrzeby drobnych i średnich rolników oraz potrzebę skoncentrowania działań badawczo-rozwojowych na dostępie do technologii dostosowanych do skali działalności i do kosztów;

46. uważa, że wszystkie innowacje w gospodarce o obiegu zamkniętym powinny podlegać przepisom UE i spełniać zasady Europejskiego Zielonego Ładu oraz że nie mogą one szkodzić środowisku, różnorodności biologicznej czy zdrowiu, zgodnie z zasadą ostrożności;

47. wzywa Komisję do oceny skutków wszystkich działań zaproponowanych w nowym planie działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym, by chronić dotychczasowe i przyszłe interesy gospodarcze przedsiębiorstw oraz zapewnić podejście „nie szkodzić”, w interesie wszystkich obywateli UE;

48. zwraca uwagę na rolę klastra nr 6 programu „Horyzont Europa” w rozwoju wiedzy, tworzeniu potencjału oraz rozwijaniu i demonstrowaniu innowacyjnych rozwiązań, które przyspieszą przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym, a tym samym tworzenie atrakcyjnych miejsc pracy w społecznościach wiejskich oraz poprawę procesu tworzenia wartości, zrównoważoności i konkurencyjności;

49. uważa, że grunty rolne są przeznaczone głównie do produkcji żywności i paszy oraz że biomateriały do produkcji tworzyw sztucznych powinny pochodzić przede wszystkim z odpadów nieżywnościowych;

50. apeluje o utworzenie wszędzie w Europie punktów selektywnej zbiórki, sortowania i recyklingu odpadów z gospodarstw rolnych, działających na zasadzie współodpowiedzialności wszystkich podmiotów: rolników, dystrybutorów i zakładów przemysłowych;

51. uważa ponadto, że opracowany przez Komisję projekt strategii dotyczącej odpadów z tworzyw sztucznych jest szczególnie ważny dla rolnictwa, gdyż trudności i koszty związane z recyklingiem rolniczych tworzyw sztucznych są ogromnymi wyzwaniami dla tego sektora;

52. wzywa do stopniowego wycofywania folii oksyfragmentowalnych i opowiada się za materiałami pochodzenia biologicznego ulegającymi biodegradacji, które w warunkach naturalnych w krótkim czasie rozpadają się na CO2 i wodę oraz spełniają wymogi UE dotyczące zwłaszcza redukcji odpadów, zanieczyszczenia gleby i bioakumulacji; podkreśla potrzebę jednoznacznego znakowania tworzyw sztucznych w pełni biodegradowalnych w warunkach normalnych oraz tworzyw sztucznych pochodzenia biologicznego, ale nieulegających biodegradacji;

53. z zadowoleniem przyjmuje zamiar opracowania polityki pozyskiwania, znakowania i wykorzystywania tworzyw sztucznych pochodzenia biologicznego; podkreśla, że głównym źródłem tworzyw sztucznych pochodzenia biologicznego powinny być produkty odpadowe i strumienie uboczne produkcji rolnej i przemysłu rolno-spożywczego, które nie mogą być wykorzystywane do produkcji żywności, paszy lub kompostu;

54. wzywa Komisję i państwa członkowskie do inwestowania w nowe technologie recyklingu, by optymalizować i wspierać rozwój techniczny instalacji do sortowania i recyklingu oraz ich infrastruktury, a także procedury i techniki odzysku; w związku z tym wzywa Komisję, by opracowała jednolite oznakowanie systemów recyklingu;

55. popiera wszelkie inicjatywy służące włączeniu gospodarowania odpadów i zasady zapobiegania ich powstawaniu do specyfikacji produktów opatrzonych unijnymi i krajowymi znakami jakości;

56. zwraca uwagę na nieeksploatowane stare zabudowania gospodarcze, które stwarzają poważne problemy w postaci kosztów usunięcia (azbest itp.), jeszcze zanim będzie można na nowo użytkować te zabudowania lub zajmowaną przez nie powierzchnię; podkreśla ponadto ogólną potrzebę przejścia na zrównoważoną gospodarkę o obiegu bardziej zamkniętym w pozyskiwaniu i produkcji wyrobów i materiałów budowlanych stosowanych w sektorze rolnym; podkreśla, że wszelkie działania służące temu celowi muszą spełniać normę ISO TC 323 dotyczącą gospodarki o obiegu zamkniętym;

57. wzywa do włączenia niebieskiej biogospodarki do strategii państw członkowskich na rzecz planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ OPINIODAWCZĄ

Data przyjęcia

1.12.2020

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

43

0

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mazaly Aguilar, Clara Aguilera, Atidzhe Alieva-Veli, Álvaro Amaro, Attila Ara-Kovács, Carmen Avram, Adrian-Dragoş Benea, Benoît Biteau, Mara Bizzotto, Daniel Buda, Isabel Carvalhais, Asger Christensen, Angelo Ciocca, Ivan David, Paolo De Castro, Jérémy Decerle, Salvatore De Meo, Herbert Dorfmann, Luke Ming Flanagan, Cristian Ghinea, Dino Giarrusso, Francisco Guerreiro, Martin Häusling, Martin Hlaváček, Krzysztof Jurgiel, Jarosław Kalinowski, Elsi Katainen, Gilles Lebreton, Norbert Lins, Chris MacManus, Marlene Mortler, Ulrike Müller, Juozas Olekas, Pina Picierno, Maxette Pirbakas, Bronis Ropė, Anne Sander, Petri Sarvamaa, Simone Schmiedtbauer, Annie Schreijer-Pierik, Veronika Vrecionová, Sarah Wiener, Juan Ignacio Zoido Álvarez

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Petros Kokkalis, Ruža Tomašić

 


 

 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

43

+

ECR

Mazaly AGUILAR, Krzysztof JURGIEL, Ruža TOMAŠIĆ, Veronika VRECIONOVÁ

GUE/NGL

Luke Ming FLANAGAN, Petros KOKKALIS, Chris MACMANUS

ID

Ivan DAVID, Gilles LEBRETON, Maxette PIRBAKAS

NI

Dino GIARRUSSO

PPE

Álvaro AMARO, Daniel BUDA, Salvatore DE MEO, Herbert DORFMANN, Jarosław KALINOWSKI, Norbert LINS, Marlene MORTLER, Anne SANDER, Petri SARVAMAA, Simone SCHMIEDTBAUER, Annie SCHREIJER-PIERIK, Juan Ignacio ZOIDO ÁLVAREZ

Renew

Atidzhe ALIEVA-VELI, Asger CHRISTENSEN, Jérémy DECERLE, Cristian GHINEA, Martin HLAVÁČEK, Elsi KATAINEN, Ulrike MÜLLER

S&D

Clara AGUILERA, Attila ARA-KOVÁCS, Carmen AVRAM, Adrian-Dragoş BENEA, Isabel CARVALHAIS, Paolo DE CASTRO, Juozas OLEKAS, Pina PICIERNO

Verts/ALE

Benoît BITEAU, Francisco GUERREIRO, Martin HÄUSLING, Bronis ROPĖ, Sarah WIENER

 

0

-

 

2

0

ID

Mara BIZZOTTO, Angelo CIOCCA

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 



INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

27.1.2021

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

66

6

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nikos Androulakis, Bartosz Arłukowicz, Margrete Auken, Simona Baldassarre, Marek Paweł Balt, Traian Băsescu, Aurelia Beigneux, Monika Beňová, Sergio Berlato, Malin Björk, Simona Bonafè, Delara Burkhardt, Pascal Canfin, Sara Cerdas, Mohammed Chahim, Tudor Ciuhodaru, Nathalie Colin-Oesterlé, Esther de Lange, Christian Doleschal, Marco Dreosto, Bas Eickhout, Cyrus Engerer, Eleonora Evi, Agnès Evren, Pietro Fiocchi, Andreas Glück, Catherine Griset, Jytte Guteland, Teuvo Hakkarainen, Martin Hojsík, Pär Holmgren, Jan Huitema, Yannick Jadot, Adam Jarubas, Karin Karlsbro, Petros Kokkalis, Athanasios Konstantinou, Ewa Kopacz, Joanna Kopcińska, Peter Liese, Sylvia Limmer, Javi López, César Luena, Fulvio Martusciello, Liudas Mažylis, Joëlle Mélin, Tilly Metz, Silvia Modig, Dolors Montserrat, Alessandra Moretti, Dan-Ştefan Motreanu, Ville Niinistö, Ljudmila Novak, Grace O’Sullivan, Jutta Paulus, Stanislav Polčák, Jessica Polfjärd, Luisa Regimenti, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Sándor Rónai, Rob Rooken, Silvia Sardone, Christine Schneider, Günther Sidl, Linea Søgaard-Lidell, Nicolae Ştefănuță, Nils Torvalds, Edina Tóth, Véronique Trillet-Lenoir, Petar Vitanov, Alexandr Vondra, Mick Wallace, Pernille Weiss, Michal Wiezik, Tiemo Wölken, Anna Zalewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Hildegard Bentele, Manuel Bompard

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

66

+

PPE

Bartosz Arłukowicz, Hildegard Bentele, Traian Băsescu, Nathalie Colin-Oesterlé, Christian Doleschal, Agnès Evren, Adam Jarubas, Ewa Kopacz, Peter Liese, Fulvio Martusciello, Liudas Mažylis, Dolors Montserrat, Dan-Ştefan Motreanu, Ljudmila Novak, Jessica Polfjärd, Stanislav Polčák, Christine Schneider, Edina Tóth, Pernille Weiss, Michal Wiezik, Esther de Lange

S&D

Nikos Androulakis, Marek Paweł Balt, Monika Beňová, Simona Bonafè, Delara Burkhardt, Sara Cerdas, Mohammed Chahim, Tudor Ciuhodaru, Cyrus Engerer, Jytte Guteland, César Luena, Javi López, Alessandra Moretti, Sándor Rónai, Günther Sidl, Petar Vitanov, Tiemo Wölken

Renew

Pascal Canfin, Andreas Glück, Martin Hojsík, Jan Huitema, Karin Karlsbro, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Linea Søgaard-Lidell, Nils Torvalds, Véronique Trillet-Lenoir, Nicolae Ştefănuță

ID

Aurelia Beigneux, Catherine Griset, Joëlle Mélin

Verts/ALE

Margrete Auken, Bas Eickhout, Eleonora Evi, Pär Holmgren, Yannick Jadot, Tilly Metz, Ville Niinistö, Grace O'Sullivan, Jutta Paulus

The Left

Malin Björk, Manuel Bompard, Petros Kokkalis, Silvia Modig, Mick Wallace

 

6

-

ID

Simona Baldassarre, Marco Dreosto, Teuvo Hakkarainen, Sylvia Limmer, Luisa Regimenti, Silvia Sardone

 

7

0

ECR

Sergio Berlato, Pietro Fiocchi, Joanna Kopcińska, Rob Rooken, Alexandr Vondra, Veronika Vrecionová, Anna Zalewska

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

[1] https://ec.europa.eu/environment/pdf/chemicals/2020/10/Strategy.pdf

[2] Tekst przyjęty, P9_TA(2020)0201.

[3] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0217.

[4] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0078.

[5] Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 60.

[6] Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 65.

[7] Dz.U. C 433 z 23.12.2019, s. 146.

[8] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0198.

[9] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0201.

[10] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0005.

[11] Dz.U. C 433 z 23.12.2019, s. 136.

[12] Dz.U. C 433 z 23.12.2019, s. 146.

[13] Dz.U. C 76 z 9.3.2020, s. 192.

[14] Dz.U. L 155 z 12.6.2019, s. 1.

[15] Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 109.

[16] Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 141.

[17] Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 100.

[18] Dz.U. L 150 z 14.6.2018, s. 93.

[19] Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1.

[22] https://science.sciencemag.org/content/369/6510/1455

[24] https://ec.europa.eu/eurostat/tgm/table.do?tab=table&init=1&language=en&pcode=cei_srm030&plugin=1 (na podstawie Europejskiego Zielonego Ładu).

[25] Europejska Agencja Środowiska, Environmental Indicator Report 2014: Environmental Impacts of Production-Consumption Systems in Europe [Raport w sprawie wskaźników środowiskowych 2014: wpływ na środowisko systemów produkcji i konsumpcji w Europie], 2014.

[27] Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego, Circular Economy [Gospodarka o obiegu zamkniętym], https://www.europarl.europa.eu/thinktank/infographics/circulareconomy/public/index.html

[28] The Built Environment [Środowisko zbudowane], Fundacja Ellen MacArthur, https://www.ellenmacarthurfoundation.org/assets/downloads/The-Built-Environment.pdf, 2020, s. 2–3.

[29]Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5).

[31] Metale ciężkie, pozostałości wyrobów farmaceutycznych, hormony, drobnoustroje chorobotwórcze, mikrodrobiny plastiku, szkło itp.

Ostatnia aktualizacja: 5 lutego 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności