Procedura : 2020/2122(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A9-0256/2021

Teksty złożone :

A9-0256/2021

Debaty :

PV 06/10/2021 - 13
CRE 06/10/2021 - 13

Głosowanie :

PV 07/10/2021 - 2
PV 07/10/2021 - 8

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0415

<Date>{26/07/2021}26.7.2021</Date>
<NoDocSe>A9-0256/2021</NoDocSe>
PDF 260kWORD 79k

<TitreType>SPRAWOZDANIE</TitreType>

<Titre>w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2020</Titre>

<DocRef>(2020/2122(INI))</DocRef>


<Commission>{ECON}Parlament Europejski Komisja Gospodarcza i Monetarna</Commission>

Sprawozdawczyni: <Depute>Danuta Maria Hübner</Depute>

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PR_INI

SPIS TREŚCI

Strona

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

 



 

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2020

(2020/2122(INI))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoją rezolucję z 19 czerwca 2020 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2019[1],

 uwzględniając otrzymane od Komisji i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) informacje zwrotne dotyczące rezolucji Parlamentu z 19 czerwca 2020 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2019,

 uwzględniając raport roczny EBC z działalności nadzorczej za 2020 r., przedstawiony 23 marca 2021 r.[2],

 uwzględniając raport roczny EBC z działalności nadzorczej za 2019 r., przedstawiony 19 marca 2020 r.[3],

 uwzględniając swoją rezolucję z 14 marca 2019 r. w sprawie równowagi płci przy obsadzaniu stanowisk w obszarze polityki gospodarczej i monetarnej UE[4],

 uwzględniając swoją rezolucję z 8 października 2020 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie finansów cyfrowych: pojawiające się zagrożenia w zakresie kryptoaktywów – wyzwania regulacyjne i nadzorcze w obszarze usług, instytucji i rynków finansowych[5],

 uwzględniając swoją rezolucję z 8 października 2020 r. w sprawie dalszego rozwoju unii rynków kapitałowych: poprawa dostępu do finansowania z rynków kapitałowych, w szczególności dla MŚP, oraz zwiększenie możliwości udziału inwestorów detalicznych[6],

 uwzględniając swoją rezolucję z 25 marca 2021 r. w sprawie wzmocnienia międzynarodowej roli euro[7],

 uwzględniając swoją rezolucję z 10 lutego 2021 r. w sprawie raportu rocznego Europejskiego Banku Centralnego za rok 2020[8],

 uwzględniając sprawozdanie grupy zadaniowej wysokiego szczebla Eurosystemu ds. cyfrowej waluty banku centralnego z października 2020 r. w sprawie cyfrowego euro[9],

 uwzględniając sprawozdanie Rady Stabilności Finansowej z 9 października 2020 r. pt. „The Use of Supervisory and Regulatory Technology by Authorities and Regulated Institutions – Market developments and financial stability implications” [Wykorzystanie technologii nadzorczych i regulacyjnych przez organy i instytucje regulowane – rozwój sytuacji na rynku i skutki dla stabilności finansowej][10],

 uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Gospodarczej i Monetarnej z 22 lipca 2020 r. skierowane do przewodniczącego Eurogrupy,

 uwzględniając odpowiedź Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) / europejskiego nadzoru bankowego z sierpnia 2020 r. na konsultacje publiczne Komisji Europejskiej w sprawie nowej strategii w zakresie finansów cyfrowych dla Europy / planu działania w zakresie technologii finansowej[11],

 uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z 22 czerwca 2015 r. pt. „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej”,

 uwzględniając wniosek Komisji z 24 listopada 2015 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 806/2015 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów (COM(2015)0586),

 uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską z 2010 r.,

 uwzględniając zalecenie EBC z 15 grudnia 2020 r. w sprawie wypłat dywidend w czasie pandemii COVID-19[12],

 uwzględniając komunikat Komisji z 16 grudnia 2020 r. pt. „Rozwiązanie problemu kredytów zagrożonych zaistniałego w następstwie pandemii COVID-19” (COM(2020)0822),

 uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) z października 2020 r. zatytułowane „EU Non-bank Financial Intermediation Risk Monitor 2020” [Unijne pozabankowe ramy monitorowania ryzyka pośrednictwa finansowego 2020][13],

 uwzględniając sprawozdanie EUNB z grudnia 2020 r. zatytułowane „Risk Assessment of the European Banking System” [Ocena ryzyka europejskiego systemu bankowego][14],

 uwzględniając analizę pt. „Regulatory sandboxes and innovation hubs for FinTech” [Piaskownice regulacyjne i centra innowacji dla branży FinTech], opublikowaną we wrześniu 2020 r. przez Dyrekcję Generalną Parlamentu ds. Polityki Wewnętrznej[15],

 uwzględniając oświadczenie uzgodnione przez Eurogrupę podczas posiedzenia 30 listopada 2020 r.,

 uwzględniając oświadczenia uzgodnione podczas szczytów strefy euro 30 listopada i 11 grudnia 2020 r.,

 uwzględniając oświadczenie ze szczytu strefy euro w rozszerzonym składzie z 11 grudnia 2020 r. w sprawie reformy EMS i wczesnego wprowadzenia mechanizmu ochronnego dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,

 uwzględniając opublikowaną przez EUNB kwartalną tablicę wskaźników ryzyka za czwarty kwartał 2020 r.[16],

 uwzględniając przegląd stabilności finansowej EBC z listopada 2020 r.,

 uwzględniając sprawozdanie monitorujące z listopada 2020 r. w sprawie wskaźników ograniczenia ryzyka, przygotowane wspólnie przez służby Komisji Europejskiej, EBC i Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)[17],

 uwzględniając sprawozdanie Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru z marca 2021 r. w sprawie zagrożeń i słabości w systemie finansowym UE[18],

 uwzględniając roczne sprawozdanie gospodarcze Banku Rozrachunków Międzynarodowych za rok 2020,

 uwzględniając projekt protokołu ustaleń między UE a Zjednoczonym Królestwem ustanawiającego ramy współpracy regulacyjnej w dziedzinie usług finansowych,

 uwzględniając briefingi ze stycznia 2021 r. pt. „Review of the bank crisis management and deposit insurance frameworks” [Przegląd uregulowań dotyczących zarządzania kryzysami bankowymi i gwarantowania depozytów] i „Banking Union: Postponed Basel III reforms” [Unia bankowa: przełożenie reform Bazylea III], a także briefing z października 2020 r. pt. „European Parliament’s Banking Union reports in 2015–2019” [Sprawozdania Parlamentu Europejskiego w sprawie unii bankowej w latach 2015–2019], opublikowane przez Dział ds. Wspierania Zarządzania Gospodarczego w Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej,

 uwzględniając przeprowadzone przez Komisję konsultacje w sprawie przeglądu uregulowań dotyczących zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów[19],

 uwzględniając sprawozdanie EUNB z marca 2020 r. zatytułowane „Expectations for banks” [Oczekiwania wobec banków][20],

 uwzględniając dokument EBC nr 251 z serii dokumentów okolicznościowych zatytułowany „Liquidity in resolution: comparing frameworks for liquidity provision across jurisdictions” [Płynność w restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji: porównanie ram zapewniania płynności w różnych jurysdykcjach][21],

 uwzględniając sprawozdanie prezydencji niemieckiej z 23 listopada 2020 r. na temat postępów w umacnianiu unii bankowej[22],

 uwzględniając sprawozdanie prezydencji chorwackiej z 29 maja 2020 r. na temat postępów w umacnianiu unii bankowej[23],

 uwzględniając przemówienie przewodniczącej SRB Elke König ze stycznia 2021 r. pt. „The crisis management framework for banks in the EU: what can be done with small and medium-sized banks?” [Ramy zarządzania kryzysowego dla banków w UE: co zrobić z małymi i średnimi bankami?][24],

 uwzględniając sprawozdanie końcowe Rady Stabilności Finansowej z 1 kwietnia 2021 r. w sprawie oceny skutków reform dotyczących instytucji „zbyt dużych, by upaść”[25],

 uwzględniając post zamieszczony na blogu przez przewodniczącą SRB Elke König na temat podejścia SRB do minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (MREL) z uwzględnieniem skutków COVID-19[26] oraz jej wypowiedzi na posiedzeniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej 27 października 2020 r.[27],

 uwzględniając zamieszczony na blogu nadzorczym post Andrei Enrii z 9 października 2020 r. pt. „Fostering the cross-border integration of banking groups in the banking union” [Wspieranie transgranicznej integracji grup bankowych w ramach unii bankowej][28],

 uwzględniając sprawozdanie EUNB na temat podejścia właściwych organów do nadzoru nad bankami pod kątem przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu[29],

 uwzględniając plan działania Komisji na rzecz kompleksowej unijnej polityki zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, opublikowany 7 maja 2020 r.,

 uwzględniając sprawozdanie EUNB w sprawie przyszłych ram przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w UE[30],

 uwzględniając post na blogu na stronie think tanku Bruegel z 7 grudnia 2020 r. pt. „Can the gap in the Europe’s internal market for banking services be bridged?” [Czy luka na europejskim rynku wewnętrznym usług bankowych może zostać zniwelowana?][31],

 uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego pt. „Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu”, opublikowane 14 stycznia 2021 r.,

 uwzględniając art. 54 Regulaminu,

 uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0256/2021),

A. mając na uwadze, że w reakcji na kryzys wywołany przez COVID-19 sektor bankowy generalnie wykazał się odpornością, wynikającą z przeglądu regulacyjnego wprowadzonego od czasu światowego kryzysu finansowego, wspomaganą przez jednolity zbiór przepisów europejskich i Jednolity Mechanizm Nadzorczy w ramach unii bankowej oraz wspieraną nadzwyczajnymi środkami pomocy publicznej i praktykami w zakresie ochrony kapitału;

B. mając na uwadze, że kryzys wywołany przez COVID-19 pokazał, iż silny system bankowy w połączeniu z zintegrowanymi rynkami kapitałowymi odgrywa zasadniczą rolę w procesie odbudowy europejskiej gospodarki;

C. mając na uwadze, że unia bankowa, obejmująca Jednolity Mechanizm Nadzorczy (SSM) i jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM), zapewnia pełne dostosowanie nadzoru do zarządzania kryzysami bankowymi;

D. mając na uwadze, że bardziej stabilna, konkurencyjna i ujednolicona unia gospodarcza i walutowa wymaga solidnej unii bankowej obejmującej europejski system gwarantowania depozytów (EDIS) oraz bardziej rozwiniętej i bezpiecznej unii rynków kapitałowych, co przyczyniłoby się również do międzynarodowego postrzegania euro i jego większej roli na rynkach światowych;

E. mając na uwadze, że unia bankowa jest otwarta dla wszystkich państw członkowskich UE; mając na uwadze, że Bułgaria i Chorwacja przystąpiły do europejskiego mechanizmu kursowego (ERM) II i do unii bankowej;

F. mając na uwadze, że priorytetem pozostaje dokończenie budowy unii bankowej wykraczającej poza jej dwa istniejące filary, zwłaszcza ustanowienie EDIS; mając na uwadze, że ukierunkowane reformy w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz gwarantowania depozytów powinny dodatkowo wzmocnić solidność sektora bankowego i zabezpieczyć ogólną stabilność finansową;

G. mając na uwadze, że zarówno EBC, jak i SRB wezwały do szybkiego dokończenia budowy unii bankowej, tj. przez ustanowienie europejskiego systemu gwarantowania depozytów;

H. mając na uwadze, że zabezpieczenie dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) zostanie wprowadzone do 2022 r., czyli dwa lata wcześniej, niż planowano, co zapewni wspólną, ogólnosystemową sieć bezpieczeństwa dla banków objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;

I. mając na uwadze, że przed kryzysem wywołanym przez COVID-19 sektor bankowy UE charakteryzował się niewydolnością strukturalną, wyrażającą się niską rentownością, zmniejszoną efektywnością kosztową, niskimi stopami procentowymi, nadwyżką potencjału i niepewnością co do trwałości modeli biznesowych; mając na uwadze, że niektóre problemy pozostają rozwiązane w niewystarczającymi stopniu;

J. mając na uwadze, że pomimo ogólnego zmniejszenia w ostatnich latach liczby kredytów zagrożonych konieczne są wzmożone wysiłki w celu zmniejszenia utrzymującego się wysokiego poziomu tych kredytów w niektórych instytucjach finansowych;

K. mając na uwadze, że niedociągnięcia stwierdzone podczas kryzysu wywołanego przez COVID-19 należy uwzględnić podczas przeglądu ram zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów oraz dalszej integracji sektora bankowego; mając na uwadze, że wykorzystanie wniosków wyciągniętych z okresu pandemii może otworzyć drogę do poprawy efektywności kosztowej i bardziej zrównoważonych modeli biznesowych;

L. mając na uwadze, że nadal istnieje powiązanie między państwem a bankami, a unijne ramy regulacyjne w sprawie ostrożnościowych uregulowań dotyczących długu państwowego powinny być zgodne z normami międzynarodowymi; mając na uwadze, że w wielu bankach wzrasta poziom zaangażowania w dług państwowy; mając na uwadze, że w ostrożnościowych ramach prawnych nadal istnieje szereg krajowych opcji i swobód uznania, co podważa europejski wymiar unii bankowej;

M. mając na uwadze, że zmiana klimatu, degradacja środowiska i przejście na gospodarkę niskoemisyjną są czynnikami, które należy uwzględnić, dokonując oceny zrównoważonego charakteru bilansów banków, jako źródło ryzyka wpływające potencjalnie na inwestycje w obrębie regionów i sektorów; mając na uwadze, że zaawansowane modele ryzyka powinny już uwzględniać wiele rodzajów ryzyka związanego ze zmianą klimatu;

N. mając na uwadze, że EBC stwierdził w kontekście swojego projektu ukierunkowanego przeglądu modeli wewnętrznych, iż nadzorowane instytucje nadal mogą stosować modele wewnętrzne z zastrzeżeniem środków nadzorczych;

O. mając na uwadze, że dążenie do transformacji technologicznej nabrało tempa, zwiększając skuteczność banków i ich ambicje dotyczące innowacji, a jednocześnie naraziło je na nowe zagrożenia i wyzwania związane ze światem finansów cyfrowych, cyberbezpieczeństwem, ryzykiem utraty reputacji, prywatnością danych, ryzykiem prania pieniędzy i ochroną konsumentów;

P. mając na uwadze, że ochrona konsumentów i inwestorów ma nadrzędne znaczenie dla pogłębienia unii rynków kapitałowych oraz że konieczne są silne przepisy UE w zakresie ochrony konsumentów, stanowiące solidny minimalny poziom odniesienia; mając na uwadze, że przepisy krajowe wdrażające europejskie wymogi dotyczące ochrony konsumentów różnią się w obrębie unii bankowej, co wskazuje na potrzebę harmonizacji; mając na uwadze, że w unii bankowej wciąż brakuje skutecznych narzędzi do wyeliminowania problemów, z którymi borykają się konsumenci, takich jak sztuczna złożoność, nieuczciwe praktyki handlowe, wykluczenie najsłabszych grup z korzystania z podstawowych usług oraz ograniczone zaangażowanie władz publicznych;

Q. mając na uwadze, że priorytet stanowią dalsze wzmocnienie i harmonizacja nadzoru ostrożnościowego w UE oraz nadzoru i egzekwowania przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy, które są konieczne do ochrony integralności systemu finansowego UE;

R. mając na uwadze, że surowe światowe normy i zasady są ważne dla ostrożnościowej regulacji banków; mając na uwadze, że normy Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego powinny zostać wprowadzone do prawa europejskiego w odpowiednim czasie i z należytym włączeniem ich celów, przy właściwym uwzględnieniu – w stosownych przypadkach – specyfiki europejskiego systemu bankowego oraz, w stosownych przypadkach, zasady proporcjonalności;

S. mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE doprowadziło do przeniesienia niektórych usług bankowych do UE; mając na uwadze, że Jednolity Mechanizm Nadzorczy odgrywał kluczową rolę kierowniczą i monitorującą przez systematyczne doradztwo w zakresie „gotowości” i koordynację z istotnymi bankami w dziedzinie ich modeli operacyjnych; mając na uwadze, że pełna ocena skuteczności przygotowania sektora bankowego do nowej rzeczywistości stanie się jasna w perspektywie średnio- i długookresowej;

T. mając na uwadze, że UE i Zjednoczone Królestwo są obecnie zobowiązane do utrzymania współpracy regulacyjnej i nadzorczej w dziedzinie usług finansowych; mając na uwadze, że to podejście oparte na współpracy powinno stanowić podstawę długoterminowych stosunków miedzy UE i Zjednoczonym Królestwem;

U. mając na uwadze, że obecne ramy zarządzania kryzysowego nie zapewniają spójnego podejścia do rozwiązywania problemów banków znajdujących się w trudnej sytuacji we wszystkich państwach członkowskich, co wynika m.in. z różnej interpretacji oceny interesu publicznego przez SRB i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, dostępności w ramach krajowych postępowań upadłościowych narzędzi podobnych do narzędzi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków[32] i w rozporządzeniu w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji[33], a także z rozbieżności zachęt przy wyborze rozwiązania mającego na celu zaradzenie upadłości banku, wynikającej z poszczególnych warunków dostępu do źródeł finansowania dostępnego w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w ramach postępowania upadłościowego;

V. mając na uwadze, że ramy zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów powinny zapewniać spójne i skuteczne podejście do wszystkich banków, niezależnie od ich wielkości lub modelu biznesowego, a także przyczyniać się do zachowania stabilności finansowej, minimalizować wykorzystanie pieniędzy podatników oraz zapewnić równe warunki działania w całej UE, przy należytym uwzględnieniu zasady pomocniczości;

W. mając na uwadze, że chociaż scentralizowano zasady nadzoru i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, systemy gwarantowania depozytów mają nadal charakter krajowy i różnią się w poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że przepisy określone w dyrektywie w sprawie systemów gwarancji depozytów[34] przewidują minimalny poziom ochrony deponentów; mając jednak na uwadze, że deponentom w całej unii bankowej należy zapewnić taki sam poziom ochrony poprzez ustanowienie EDIS;

Uwagi ogólne

1. z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie Bułgarii i Chorwacji do unii bankowej oraz włączenie bułgarskiego lewa i chorwackiej kuny do ERM II; przyjmuje do wiadomości decyzje EBC o nawiązaniu ścisłej współpracy z Narodowym Bankiem Bułgarii i Narodowym Bankiem Chorwacji; podkreśla, że Narodowe Banki Bułgarii i Chorwacji są należycie reprezentowane na posiedzeniach plenarnych Rady ds. Nadzoru EBC i SRB oraz na rozszerzonych kolegiach wykonawczych, posiadając takie same prawa i obowiązki jak wszyscy pozostali członkowie, w tym prawo głosu;

2. podkreśla, że uczestnictwo w ERM i unii bankowej jest nierozerwalnie związane z odpowiednimi normami i przepisami UE; zachęca Bułgarię i Chorwację do poczynienia znaczących postępów w zwalczaniu prania pieniędzy i przestępstw finansowych; przypomina, że przed przystąpieniem do wspólnej waluty należy przeprowadzić kompleksową ocenę sektora bankowego, w tym mniej istotnych instytucji;

3. z zadowoleniem przyjmuje dyskusje prowadzone w Danii i Szwecji na temat możliwości przystąpienia do unii bankowej i podkreśla, że współpraca między krajowymi organami nadzoru ma ogromne znaczenie, w szczególności w odniesieniu do działalności transgranicznej; podkreśla znaczenie zachowania istniejących i dobrze funkcjonujących pod względem stabilności finansowej modeli biznesowych;

4. przypomina, że dzięki SSM i SRM unia bankowa zapewniła strukturę instytucjonalną, która umożliwia większą integrację rynku, ale EDIS wciąż czeka na wprowadzenie; z zadowoleniem przyjmuje ewentualny przegląd ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i popiera obecną refleksję nad dalszą ukierunkowaną harmonizacją prawa upadłościowego, aby zwiększyć skuteczność i spójność zarządzania kryzysowego bankami w UE, a także nad ukończeniem trzeciego filaru unii bankowej za pomocą systemu ubezpieczenia depozytów mającego na celu zwiększenie poziomu ochrony depozytów, przy jednoczesnym zminimalizowaniu pokusy nadużycia, zmniejszeniu powiązań między bankami a państwami oraz zagwarantowaniu równej ochrony wszystkim deponentom w unii bankowej;

5. przyjmuje do wiadomości oświadczenie ze szczytu państw strefy euro z 11 grudnia 2020 r., w którym zwrócono się do Eurogrupy o „przygotowanie, na zasadzie konsensusu, stopniowego i terminowego planu prac nad wszystkimi pozostałymi elementami potrzebnymi do dokończenia budowy unii bankowej”; wyraża ubolewanie, że państwa członkowskie nadal działają poza ramami wspólnotowymi, podważając rolę Parlamentu jako współprawodawcy; zwraca się o informowanie go o dyskusjach toczących się na szczeblu Eurogrupy i grupy roboczej wysokiego szczebla ds. EDIS; ponawia wniosek o wzmocnioną współpracę z przewodniczącym Eurogrupy, w szczególności przez zwiększenie częstotliwości dialogów gospodarczych z przewodniczącym Eurogrupy, tak aby odzwierciedlały one model i regularność dialogów walutowych;

6. uważa, że banki były w stanie zareagować na obecny kryzys z większą odpornością, ponieważ były lepiej skapitalizowane i mniej zlewarowane niż dziesięć lat temu, co świadczy o pozytywnych skutkach wprowadzonej struktury instytucjonalnej i reform regulacyjnych, które nastąpiły po kryzysie finansowym z 2008 r.; uważa jednak, że sektor bankowy charakteryzuje się pewnymi niewydolnościami strukturalnymi, które mogą zostać jeszcze bardziej pogłębione przez obecny kryzys; wyraża szczególne zaniepokojenie wysokim poziomem zaległych ekspozycji nieobsługiwanych, które wiele instytucji posiadało przed pandemią; zwraca uwagę, że od czasu utworzenia unii bankowej znacznie zmniejszył się zasób kredytów zagrożonych i że tendencja spadkowa w zakresie kredytów zagrożonych utrzymała się w 2020 r. pomimo kryzysu związanego z COVID-19; uważa, że pogarszająca się jakość aktywów banków może wpłynąć na i tak już niską rentowność, potencjalnie prowadząc do przypadków niewypłacalności banków w dużym stopniu związanych z sektorami gospodarki najbardziej dotkniętymi kryzysem;

7. zauważa, że urzeczywistnienie unii bankowej i pogłębienie unii gospodarczej i walutowej zapewni lepsze warunki finansowania gospodarki europejskiej, zarówno dla gospodarstw domowych, jak i przedsiębiorstw, które nadal są w dużym stopniu uzależnione od kredytów bankowych, w celu wspierania inwestycji i tworzenia miejsc pracy, a także dalszego zwiększania konkurencyjności rynków europejskich i promowania trwałych inwestycji prywatnych; podkreśla stabilizujący wpływ małych i średnich banków na gospodarkę UE w czasach kryzysu; uważa, że konieczne jest przyjęcie proporcjonalnego podejścia do zmian regulacyjnych mających na celu zakończenie budowy unii bankowej i unii rynków kapitałowych;

8. zauważa, że w pełni rozwinięta unia bankowa, wraz z w pełni zintegrowaną i silną unią rynków kapitałowych, przyczyniłaby się do odporności gospodarki europejskiej, wspierałaby funkcjonowanie unii gospodarczej i walutowej oraz wzmocniłaby międzynarodową rolę euro; podkreśla znaczenie równych warunków działania, które pozwolą uniknąć niekorzystnych skutków dla MŚP, jeśli chodzi o dostęp do finansowania, oraz potrzebę uważnego monitorowania emisji produktów sekurytyzacyjnych; uważa, że cały ciężar wychodzenia z kryzysu nie powinien spoczywać na bankach, lecz raczej należy promować silną unię rynków kapitałowych, która przyczynia się do reaktywacji i odbudowy gospodarki europejskiej zwiększającej jej odporność; stwierdza, że Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności może stanowić bodziec do urzeczywistnienia unii bankowej, oraz uznaje kluczową rolę sektora bankowego w zapewnianiu dostępu do kredytów i kierowaniu dostępnych środków finansowych do gospodarki realnej, w szczególności na inwestycje zrównoważone i społecznie odpowiedzialne; podkreśla rolę prywatnych środków finansowych i inwestycji, obok inwestycji publicznych, we wspieraniu transformacji klimatycznej, jak określono w planie inwestycyjnym na rzecz zrównoważonej Europy; wzywa Komisję do podjęcia dalszych starań na rzecz lepszego dostosowania działalności rynku finansowego do celów zrównoważonego rozwoju oraz kryteriów środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem, włącznie z wnioskiem ustawodawczym w sprawie opracowania ratingów zrównoważonego rozwoju opartych na takich kryteriach; wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków w dziedzinie zrównoważonych finansów przez przyjęcie pozostałych aktów delegowanych na mocy rozporządzenia w sprawie systematyki UE[35] i rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji[36] oraz stosowanie m.in. solidnej metodyki „nie czyń poważnych szkód”;

9. uważa, że chociaż dobre stosunki między SRM a SRB miały fundamentalne znaczenie od początku istnienia systemu, to w obecnej sytuacji szczególnie ważne jest wzmocnione podejście do współpracy między tymi dwoma filarami w celu zapewnienia odpowiednich i terminowych działań;

10. podkreśla, że istotny wkład w walkę z kryzysem miały środki tymczasowe takie jak programy gwarancji publicznych, moratoria na spłatę kredytów dla kredytobiorców znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, programy płynnościowe banków centralnych oraz warunkowe długoterminowe operacje refinansujące EBC (TLTRO), program zakupu aktywów (APP) i nadzwyczajny program zakupów w czasie pandemii (PEPP); podkreśla, że tym nadzwyczajnym środkom tymczasowym powinny towarzyszyć środki ograniczające zakłócenia na rynkach i w gospodarce; ponadto podkreśla znaczenie elastyczności zapewnionej przez organy regulacyjne bankom, aby umożliwić im prowadzenie działalności poniżej poziomu wytycznych dotyczących dodatkowych funduszy własnych (P2G) i przy obniżonych wymogach kapitałowych;

11. podkreśla wyjątkowy charakter pandemii i tymczasowy charakter środków pomocowych wprowadzonych jako wstępny środek ograniczający w celu złagodzenia szkód gospodarczych; zauważa, że środki wsparcia gospodarczego muszą pozostać dostosowane do obecnej i oczekiwanej sytuacji gospodarczej; apeluje o dobrze zorganizowane, stopniowe i ukierunkowane przejście od pandemicznej pomocy doraźnej do narzędzi wspierania odbudowy, w tym do reform w państwach członkowskich za pośrednictwem krajowych planów odbudowy i zwiększania odporności, ponieważ wczesne lub nieskoordynowane wycofanie środków tymczasowych mogłoby spowodować ponowne pojawienie się przedkryzysowych braków i słabości sektora bankowego, w tym zwiększyć ekspozycję banków na ryzyko kredytowe, potencjalnie wpływając na ich pozycję kapitałową, oraz potencjalnie zagrażając wzrostowi gospodarczemu i wynikom odbudowy;

12. przyjmuje z zadowoleniem ukierunkowane zmiany w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych, wprowadzone rozwiązaniem prowizorycznym, w celu wsparcia zdolności banków do udzielania pożyczek gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom[37], co złagodzi skutki gospodarcze pandemii COVID-19 i zapewni sprawne współdziałanie ram regulacyjnych z innymi środkami podejmowanymi w odpowiedzi na kryzys;

13. zauważa, że w grudniu 2020 r. SSM wydał oświadczenie zmieniające poprzednie zalecenie dotyczące wypłacania dywidend i skupu akcji własnych, zalecając, aby banki, które zamierzają wypłacać dywidendy lub skupować akcje własne, były rentowne i miały stabilne ścieżki kapitałowe; wzywa SSM do przedstawienia szacunkowych wypłat (dywidend i skupu akcji własnych) oraz wynagrodzenia zmiennego dokonanych w pierwszym i drugim trymestrze 2021 r. przez instytucje bankowe objęte zakresem jego kompetencji oraz do oceny ich wpływu na pozycję kapitałową banków po dokonaniu tej oceny; wzywa SSM do oceny tego, czy ograniczenia dotyczące wypłat na okres po wrześniu 2021 r. mogą być użytecznym narzędziem, dopóki będzie się utrzymywać zasadnicza niepewność co do ożywienia gospodarczego i jakości aktywów bankowych; wzywa Komisję do przeanalizowania prawnie wiążącego instrumentu dywidend i skupu akcji własnych jako narzędzia nadzoru w czasach kryzysu;

14. zachęca Komisję oraz krajowe i europejskie organy nadzoru do przygotowania się na spodziewane pogorszenie jakości aktywów banków; z zadowoleniem przyjmuje pierwsze wspólne sprawozdanie europejskich urzędów nadzoru z marca 2021 r. w sprawie oceny ryzyka, w którym zaleca się bankom, aby przygotowały się poprzez dostosowanie modeli tworzenia rezerw w celu zapewnienia szybkiego uznania odpowiednich poziomów rezerw, poprzez zastosowanie rozsądnych praktyk udzielania kredytów i odpowiedniej wyceny ryzyka, pamiętając o tym, że publiczne środki wsparcia, takie jak moratoria kredytowe i publiczne programy gwarancji, wygasną, a także poprzez prowadzenie konserwatywnej polityki dotyczącej dywidend i skupu akcji własnych; przyjmuje do wiadomości ostrzeżenie europejskich urzędów nadzoru skierowane do instytucji finansowych, aby kontynuowały opracowywanie dalszych działań w celu dostosowania się do otoczenia charakteryzującego się „niskimi i długotrwałymi” stopami procentowymi;

15. z niepokojem zauważa niejednolite stosowanie Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej (MSSF 9) w odniesieniu do tworzenia rezerw na straty przez instytucje, co ujawniono podczas pandemii COVID-19; wzywa SSM do podjęcia środków w celu zapewnienia spójnego stosowania standardów sprawozdawczości przez wszystkie instytucje w unii bankowej;

16. uważa, że zintegrowana unia bankowa musi być uzależniona od dobrze funkcjonującego jednolitego rynku detalicznych usług finansowych; wzywa Komisję do dokonania oceny przeszkód i barier dla konsumentów, które powstają przy transgranicznym korzystaniu z produktów bankowości detalicznej, takich jak kredyty hipoteczne, oraz do zaproponowania rozwiązań zapewniających konsumentom możliwość korzystania z detalicznych usług finansowych w wymiarze transgranicznym; ponadto zwraca uwagę na duże rozbieżności w oprocentowaniu kredytów hipotecznych w Unii;

17. przyjmuje z zadowoleniem przyspieszone tempo cyfryzacji w sektorze bankowym, która pozwala bankom lepiej obsługiwać klientów na odległość i oferować nowe produkty oraz stwarza możliwości zwiększenia oszczędności kosztowej; podkreśla w związku z tym, że cyfryzację w sektorze bankowym należy prowadzić z pełnym poszanowaniem praw konsumentów i powinna ona zachować włączenie finansowe, zwłaszcza w przypadku słabszych grup społecznych o niskim poziomie umiejętności informatycznych lub finansowych; podkreśla, że cyfryzacja wymaga znacznych inwestycji w systemy informatyczne, badania i rozwój oraz nowe modele operacyjne, co może prowadzić do niższej rentowności w perspektywie krótkoterminowej; zdecydowanie popiera nową strategię Komisji w zakresie finansów cyfrowych i z zadowoleniem przyjmuje pakiet dotyczący finansów cyfrowych zainicjowany przez Komisję w 2020 r., który ułatwi zwiększanie skali innowacyjnych technologii ponad granicami, zapewniając jednocześnie odporność sektora finansowego; oczekuje na dalszy rozwój wniosków dotyczących rozporządzenia i dyrektywy w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej sektora finansowego, które zapewnią wprowadzenie przez podmioty finansowe odpowiednich zabezpieczeń w celu złagodzenia skutków incydentów związanych z ICT; jest zdania, że ich pomyślne wdrożenie będzie możliwe dzięki znacznym inwestycjom publicznym i prywatnym oraz dzięki współpracy w zakresie innowacji na rzecz systemów większego bezpieczeństwa i odporności; uważa, że cyfryzacja europejskiego sektora bankowego stanowi dla Unii okazję do przyciągnięcia kapitału zagranicznego i uzyskania konkurencyjnej pozycji na rynku światowym; w tym kontekście zwraca uwagę na rosnące powiązania między bankami, kryptoaktywami i finansami cyfrowymi;

18. podkreśla, że ważne jest zapewnienie neutralności technologicznej w podejściu regulacyjnym i nadzorczym; podkreśla potrzebę zajęcia się wyzwaniami i możliwościami wynikającymi z wykorzystania nowych innowacyjnych technologii związanych z nadzorem bankowym i nadzorem nad systemami płatniczymi;

19. z zadowoleniem przyjmuje prace EBC nad cyfrowym euro, w tym jego sprawozdanie na ten temat oraz wyniki konsultacji publicznych; zwraca uwagę, że w zależności od szczegółowych cech konstrukcji cyfrowego euro wpływ na sektor bankowy może być znaczący i może dotyczyć takich obszarów jak płatności, zdolność banków do zmiany terminów zapadalności oraz ogólna zdolność i rentowność kredytowa, dlatego też zwraca się do EBC o przeprowadzenie dalszej analizy skutków wprowadzenia cyfrowej waluty dla sektora bankowego, a także potencjalnych konsekwencji dla stabilności finansowej; z zadowoleniem przyjmuje cel, jakim jest funkcjonowanie cyfrowego euro obok gotówki jako środka bezpiecznej i konkurencyjnej płatności cyfrowej, oraz dostrzega potencjalne korzyści dla obywateli; popiera wysiłki EBC zmierzające do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony prywatności, ochrony danych, poufności danych dotyczących płatności, cyberodporności i bezpieczeństwa; odnotowuje dyskusję na temat waluty cyfrowej i uznaje wartość dodaną, jaką waluta cyfrowa mogłaby wnieść we wzmocnienie międzynarodowej roli euro;

20. zwraca uwagę, że w marcu 2020 r. grupa prezesów banków centralnych i szefów nadzoru dokonała przeglądu harmonogramu wdrożenia końcowych elementów ram pakietu Bazylea III, aby zwiększyć zdolność operacyjną banków i organów nadzoru do reagowania na bezpośrednie skutki pandemii COVID-19; podkreśla znaczenie zdrowych globalnych norm regulacji bankowości oraz ich spójnego wdrażania we właściwym czasie; oczekuje na przyszły wniosek Komisji w sprawie wdrożenia sfinalizowanych standardów pakietu Bazylea III; przypomina, że przy wdrażaniu należy uwzględnić zasadę proporcjonalności oraz w stosownych przypadkach respektować specyfikę i różnorodność sektora bankowego UE, a jednocześnie zapewnić zgodność unijnego rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych z normami bazylejskimi; podkreśla, że obecny przegląd powinien przestrzegać zasady niezwiększania w znaczący sposób ogólnych wymogów kapitałowych, przy jednoczesnym wzmocnieniu ogólnej pozycji finansowej banków europejskich; przypomina swoją rezolucję z 23 listopada 2016 r. w sprawie sfinalizowania pakietu Bazylea III[38] i wzywa Komisję, by zastosowała się do zawartych w niej zaleceń przy opracowywaniu wniosków ustawodawczych; wzywa Komisję do wprowadzenia środków mających na celu zwiększenie kredytowania przez banki gospodarki realnej, w szczególności MŚP, oraz do finansowania odbudowy, a także transformacji cyfrowej i ekologicznej w Europie; podkreśla, że aby utrzymać suwerenność gospodarczą i strategiczną autonomię, UE potrzebuje silnych i konkurencyjnych banków europejskich, które będą oferować usługi bankowości hurtowej przedsiębiorstwom każdej wielkości;

21. podkreśla, że istnieją znaczne wzajemne powiązania między sektorem parabankowego pośrednictwa finansowego a „tradycyjnym” sektorem bankowym, co rodzi obawy o ryzyko systemowe ze względu na brak odpowiedniego nadzoru nad parabankami i uregulowań ich dotyczących; zaznacza, że niedawny wstrząs wywołany pandemią pokazał, iż sektor parabankowy może zwiększyć zmienność rynku i zakłócenia cen, zwłaszcza gdy płynność rynku jest pod presją; wzywa Komisję do rozważenia, czy konieczne są dodatkowe narzędzia makroostrożnościowe, a mianowicie opracowanie narzędzi zarządzania płynnością ex ante i dokładna analiza istniejących środków z zakresu dźwigni finansowej;

22. zwraca uwagę na wzajemne zależności między bankami a kontrahentami centralnymi (CCP); zwraca uwagę na pojawiające się wątpliwości w związku z odpowiedzialnością banków i CCP za potencjalne straty pokrywane kaskadowo oraz z wpływem tej odpowiedzialności na wymogi ostrożnościowe banków; podkreśla w związku z tym ryzyko nadmiernej zależności od brytyjskich CCP i z zadowoleniem przyjmuje środki przyjęte przez Komisję w ubiegłym roku, określające kryteria klasyfikacji CCP z państw trzecich;

23. wyraża ubolewanie, że nie zapewniono pełnej równowagi płci w instytucjach i organach finansowych UE, a w szczególności że kobiety nadal są niedostatecznie reprezentowane na stanowiskach kierowniczych w dziedzinie bankowości i usług finansowych; podkreśla, że równowaga płci w zarządach i wśród pracowników przynosi korzyści zarówno społeczne, jak i gospodarcze; uważa, że rekrutacja kandydatów do organów finansowych UE powinna opierać się na kryteriach doświadczenia i kwalifikacji, aby zapewnić jak najsprawniejsze funkcjonowanie danej instytucji lub danego organu; wzywa rządy oraz wszystkie instytucje i organy do priorytetowego potraktowania kwestii jak najszybszego osiągnięcia pełnej równowagi płci, w tym przez zapewnienie zrównoważonych pod względem płci list kandydatów na wszystkie przyszłe stanowiska wymagające zgody Parlamentu, w tym w EBC i najwyższych instytucjach finansowych UE, oraz dążenie do tego, by w każdej procedurze nominacji uwzględniano co najmniej jedną kandydatkę i jednego kandydata; przypomina o swojej rezolucji z 14 marca 2019 r.[39] mającej na celu zapewnienie równowagi płci na przyszłej liście kandydatów do nominacji w sprawach gospodarczych i walutowych UE i ponawia swoje zobowiązanie do nieuwzględniania list kandydatów, na których nie przestrzegano zasady równowagi płci;

24. wzywa Komisję do dokonania przeglądu kryteriów kwalifikowalności w celu przyciągnięcia większej liczby zgłoszeń od kobiet;

Nadzór

25. uznaje rolę europejskiego nadzoru bankowego w zapewnianiu bankom tymczasowej pomocy kapitałowej i operacyjnej w odpowiedzi na pandemię COVID-19, tak aby mogły one nadal udzielać wsparcia finansowego przedsiębiorstwom i gospodarstwom domowym oraz pokrywać straty, przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiej jakości nadzoru; odnotowuje obawy SSM dotyczące wysokich kosztów, niskiej rentowności, obniżonych wycen rynkowych i niewystarczających inwestycji w nowe technologie w sektorze bankowym; wzywa do przedstawienia wytycznych dotyczących spodziewanego harmonogramu i podejścia do odbudowy buforów;

26. podkreśla znaczenie zwiększenia przejrzystości i przewidywalności nadzoru bankowego w UE i w związku z tym pochwala stosowaną od niedawna praktykę publikowania wymogów filaru 2 dotyczących poszczególnych banków; uważa, że poszczególne wymogi czynią oczekiwania dotyczące SSM bardziej wiarygodnymi i ułatwiają podejmowanie bardziej świadomych decyzji przez inwestorów;

27. oczekuje, że ostatnie zmiany w strukturze organizacyjnej SSM, które jednocześnie upraszczają system i wprowadzają innowacje technologiczne, ułatwią nadzór bardziej oparty na ryzyku oraz wewnętrzną współpracę instytucjonalną;

28. uważa za trafną przeprowadzoną w listopadzie 2020 r. analizę SSM dotyczącą potencjalnych słabości sektora bankowego w różnych scenariuszach, jeśli chodzi o wpływ szoku na jakość aktywów i kapitał;

29. zauważa, że jednym z kluczowych priorytetów SSM powinno pozostać należyte zarządzanie ryzykiem kredytowym; podziela obawy SSM, że banki mogą zmienić swoje modele ryzyka kredytowego, i przyjmuje w związku z tym do wiadomości oczekiwania nadzorcze SSM dotyczące odpowiednich przygotowań operacyjnych w oczekiwaniu na wzrost liczby kredytów zagrożonych oraz solidnego zarządzania ryzykiem kredytowym, jak przedstawiono w pismach do dyrektorów generalnych znaczących instytucji oraz w strategii dotyczącej ryzyka kredytowego przyjętej w związku z pandemią COVID-19; popiera wzmocniony nadzór SSM nad rynkami cechującymi się wysokim poziomem dźwigni finansowej; zauważa, że nie wszystkie banki były w stanie spełnić oczekiwania SSM dotyczące zarządzania ryzykiem kredytowym, co oznacza, że konieczne są dalsze wysiłki;

30. przyznaje, że kryzys wywołany przez COVID-19 zwiększa ryzyko dalszego narastania kredytów zagrożonych; odnotowuje z zaniepokojeniem prognozę EBC, zgodnie z którą w przypadku poważnego, ale prawdopodobnego scenariusza, do końca 2022 r. wartość kredytów zagrożonych może osiągnąć poziom nawet 1,4 bln EUR; podkreśla, że zapewnienie właściwego i terminowego zarządzania pogorszoną jakością aktywów w bilansach banków będzie miało kluczowe znaczenie dla zapobiegania narastaniu kredytów zagrożonych w perspektywie krótkoterminowej; radzi państwom członkowskim, by podjęły dalsze starania w celu rozwiązania tej kwestii; w tym kontekście odnotowuje komunikat Komisji z 16 grudnia 2020 r. pt. „Rozwiązanie problemu kredytów zagrożonych zaistniałego w następstwie pandemii COVID-19” (COM(2020)0822), aby umożliwić bankom wspieranie gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w UE; oczekuje, że przegląd dyrektywy w sprawie kredytów konsumenckich[40] zapewni wysoki poziom ochrony konsumentów, mianowicie przez ustanowienie bardziej ambitnych przepisów dotyczących ochrony kredytobiorców przed nadużyciami oraz zagwarantowanie, by te prawa miały jednakowe zastosowanie do obecnych i przyszłych kredytów; wzywa do monitorowania wszelkich potencjalnych zjawisk nagłych spadków, zwłaszcza w przypadku wycofania tymczasowych środków pomocowych; wzywa organy nadzoru do dalszego odpowiedniego uwzględniania skutków ubocznych, jakie masowe pozbywanie się kredytów zagrożonych może mieć dla bilansów ostrożnościowych banków stosujących modele wewnętrzne;

31. podkreśla, że banki powinny przestrzegać obowiązujących zasad ostrożnościowych i wytycznych nadzorczych dotyczących kredytów zagrożonych oraz utrzymywać zdolność operacyjną do proaktywnego zarządzania dłużnikami znajdującymi się w trudnej sytuacji i kontrolowania swoich bilansów, przyspieszając wczesne wykrywanie złych kredytów w celu zmniejszenia ryzyka osłabienia zdolności kredytowej w czasach dużego popytu na inwestycje związane z odbudową; podkreśla istniejącą elastyczność we wdrażaniu wytycznych EBC dotyczących kredytów zagrożonych, w tym przyznanie bankom o szczególnie wysokim poziomie kredytów zagrożonych więcej czasu na przedstawienie strategii ograniczania tych kredytów;

32. przypomina, że zmniejszenie ryzyka w sektorze bankowym przyczyniłoby się do powstania stabilniejszej, silnej i zorientowanej na wzrost gospodarczy unii bankowej; w tym kontekście odnotowuje porozumienie polityczne osiągnięte w sprawie wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy w sprawie podmiotów obsługujących kredyty i nabywców kredytów, która będzie wspierać rozwój rynków wtórnych dla kredytów zagrożonych w UE i ma pomóc bankom w zmniejszeniu liczby kredytów zagrożonych w ich bilansach;

33. uznaje rolę, jaką odegrały banki we wspieraniu przedsiębiorstw i gospodarki realnej podczas pandemii w niektórych państwach członkowskich; podkreśla, że banki powinny starannie oceniać stabilność finansową i rentowność przedsiębiorstw, proaktywnie współpracować z dłużnikami znajdującymi się w trudnej sytuacji w celu zarządzania ich ekspozycjami oraz oferować rentownym sektorom i przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, finansowanie i możliwą do realizacji restrukturyzację lub odpowiednie alternatywne opcje, aby w miarę możliwości zapobiec niewykonywaniu zobowiązań oraz by nie narażać przedsiębiorstw i konsumentów na ryzyko nadmiernego zadłużenia; podkreśla, że ramy ostrożnościowe powinny być konsekwentnie zmieniane, aby umożliwić i zachęcić do stosowania środków zaradczych w stosunku do przedsiębiorstw i gospodarstw domowych, w przypadku gdy banki oceniają, że szanse na uzdrowienie sytuacji pozostają duże, oraz wzywa do usunięcia wszelkich przeszkód regulacyjnych w stosowaniu tych środków; wzywa banki do rozważenia, w ostateczności, wyjścia nierentownych przedsiębiorstw z rynku w sposób uporządkowany; uważa, że banki powinny zapewnić odpowiednie przekazywanie kredytów z Eurosystemu do realnej gospodarki; przyjmuje z zadowoleniem działania określone w komunikacie Komisji z 24 września 2020 r. zatytułowanym „Unia rynków kapitałowych dla obywateli i przedsiębiorstw – nowy plan działania” (COM(2020)0590) oraz w załączniku do tego dokumentu dotyczącym kierowania MŚP do dostawców alternatywnego finansowania w przypadku odrzucenia wniosku o kredyt;

34. wzywa europejskie urzędy nadzoru, by w pełni wykorzystały swoje uprawnienia w celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony konsumenta, w tym, w stosownych przypadkach, uprawnienia do interwencji produktowej, gdy dane produkty finansowe i kredytowe przyniosą lub będą mogły przynieść szkodę konsumentom;

35. podkreśla znaczenie ochrony praw konsumentów, w szczególności w odniesieniu do nieuczciwych i agresywnych warunków i praktyk, opłat bankowych, przejrzystości kosztów produktów, rentowności i ryzyka; zauważa, że w unii bankowej nadal brakuje skutecznych narzędzi do rozwiązywania problemów, z którymi borykają się konsumenci, takich jak nieuczciwe praktyki handlowe i sztuczna złożoność; w związku z tym wzywa EUNB, aby wykonując swój mandat, poświęcił większą uwagę właściwemu gromadzeniu, analizowaniu i przekazywaniu informacji na temat trendów konsumenckich, a także przeglądowi i koordynacji inicjatyw z zakresu kompetencji finansowych i edukacji przez właściwe organy; wzywa Komisję do zbadania nieuczciwych klauzul i praktyk stosowanych przez sektor bankowy w umowach konsumenckich oraz do zapewnienia skutecznego i szybkiego wdrożenia przez wszystkie państwa członkowskie dyrektywy w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich[41] za pomocą wszelkich dostępnych środków;

36. zauważa, że oczekiwane straty kredytowe w połączeniu z obecnym niskim poziomem stóp procentowych mogą negatywnie wpłynąć na rentowność banków; zwraca uwagę, że banki powinny ponownie dostosować swoje modele biznesowe tak, by stały się bardziej zrównoważone, oszczędne i zaawansowane technologicznie, a także by sprawowały kierownictwo strategiczne i rozważny nadzór nad funkcjami biznesowymi, przy pełnym poszanowaniu praw konsumentów; podkreśla, jak ważne jest dopilnowanie, by decyzje banków dotyczące tworzenia rezerw w celu wsparcia ich zdolności kredytowej nie były nadmiernie opóźniane, zwłaszcza gdy wzrasta popyt na kredyty;

37. jest zaniepokojony faktem, że ostatnie kryzysy bankowe ujawniły, iż instytucje kredytowe rutynowo i w niewłaściwy sposób sprzedawały klientom detalicznym obligacje i inne produkty finansowe; wyraża ubolewanie, że egzekwowanie przepisów dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków dotyczących ochrony konsumentów w odniesieniu do minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (MREL) było fragmentaryczne; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny zjawiska niewłaściwej sprzedaży produktów finansowych przez instytucje bankowe oraz do przedstawienia w oparciu o jej wyniki odpowiednich wniosków, w tym w ramach zbliżającej się rewizji dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

38. uważa, że należy dokładniej udokumentować ewentualne korzyści płynące z konsolidacji bankowej, zarówno w UE, jak i w wymiarze transgranicznym, w radzeniu sobie z niską rentownością, nadwyżką zdolności i rozdrobnieniem sektora bankowego; przyznaje, że w sektorze bankowym panuje tendencja do angażowania się w konsolidację, i wskazuje w tym kontekście na przewodnik EBC w sprawie podejścia organów nadzoru do konsolidacji, wspierający dobrze zaprojektowane i przeprowadzone połączenia podmiotów; podkreśla korzyści płynące z ochrony różnorodności i mnogości sektorów finansowych w budowaniu zaufania systemowego i utrzymywaniu stabilności finansowej; wzywa Komisję do uwzględnienia wniosków z przeprowadzonej przez Radę Stabilności Finansowej w 2021 r. oceny skutków, jakie dla systemu finansowego miały reformy instytucji „zbyt dużych, by upaść”, oraz do podjęcia działań następczych;

39. ubolewa, że kwestia państwa pochodzenia i państwa przyjmującego pozostaje wyzwaniem dla urzeczywistnienia unii bankowej, i uważa, że wprowadzenie EDIS stanowi część rozwiązania, równolegle z dalszymi środkami zmniejszającymi ryzyko; obawia się, że jeżeli poziom kredytów zagrożonych wzrośnie po rozpoczęciu wycofywania środków wsparcia publicznego, państwa pochodzenia i państwa przyjmujące mogą wprowadzić środki mające na celu ochronę aktywów i przeprowadzić ponowne wyodrębnienie; podkreśla, że banki muszą być w stanie prowadzić działalność transgraniczną, zarządzając jednocześnie swoim kapitałem i płynnością na poziomie skonsolidowanym, z wiarygodnymi i możliwymi do wyegzekwowania zabezpieczeniami dla krajów przyjmujących w zakresie dostępności zasobów i wpływu na stabilność finansową, w celu dywersyfikacji ryzyka i rozwiązania problemu braku rentowności; uważa, że konieczna jest stopniowa harmonizacja w obszarach, w których zastosowanie mają krajowe opcje i swobody uznania, w tym w dziedzinie prawa upadłościowego, aby ułatwić planowanie postępowania naprawczego dla transgranicznych grup bankowych w ramach unii bankowej;

40. wyraża zaniepokojenie faktem, że w miarę jak państwa członkowskie sprzedają coraz więcej obligacji skarbowych, udział długu państwowego w bilansach banków również rośnie, co może pogłębić powiązanie między państwem a bankami; uważa, że utworzenie Next Generation EU zapewni wysokiej jakości aktywa europejskie o niskim ryzyku, umożliwiając zrównoważenie obligacji skarbowych w bilansach banków i przyczyniając się do ograniczenia „błędnego koła powiązań” między bankami a państwami; zaznacza, że utworzenie Next Generation EU odegra ważną rolę we wspieraniu ożywienia gospodarczego i musi być okazją do zwiększenia inwestycji i przeprowadzenia koniecznych reform w każdym państwie członkowskim w oparciu o uzgodnione kryteria, a także do wniesienia dalszego wkładu we wzmocnienie europejskiego systemu bankowego;

41. uważa, że rozwiązanie kwestii państwa pochodzenia i państwa przyjmującego, przerwanie powiązania między państwem a bankami oraz wspieranie wysiłków na rzecz konsolidacji banków wymagałoby wprowadzenia ogólnoeuropejskiej sieci bezpieczeństwa, a także opracowania i wdrożenia wewnątrzgrupowych umów o wsparciu finansowym jako części planów naprawczych banków oraz stopniowej harmonizacji obszarów, w których zastosowanie mają opcje i swobody krajowe, w tym w obszarze niewypłacalności, przy jednoczesnym kontynuowaniu wysiłków na rzecz zmniejszenia ryzyka;

42. ponownie podkreśla, że ramy regulacyjne w sprawie ostrożnościowych uregulowań dotyczących długu państwowego muszą być zgodne z normami międzynarodowymi;

43. podkreśla ważną rolę solidnych struktur zarządzania wewnętrznego w bankach i zwraca uwagę na ich słabe punkty zidentyfikowane w ramach procesu przeglądu i oceny nadzorczej (SREP) za rok 2020 przeprowadzonego przez SSM, który koncentrował się na sposobie radzenia sobie przez banki z ryzykiem związanym z kryzysem dla kapitału i płynności, przy uwzględnieniu wyjątkowych okoliczności dotyczących poszczególnych banków; pochwala ukierunkowane podejście do gromadzenia informacji na potrzeby oceny kapitału i płynności; podkreśla, jak ważne jest wprowadzenie najwyższych standardów i równych warunków działania przy ocenie kompetencji i reputacji członków zarządów banków, które są obecnie różnie interpretowane w poszczególnych państwach członkowskich ze względu na bardzo zróżnicowaną transpozycję dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych; wzywa zatem do dalszej harmonizacji w tej dziedzinie; podkreśla, że oceny kompetencji i reputacji dokonywane przez właściwe organy muszą być zawsze przeprowadzane ex ante, a nie ex post; popiera plan EBC, aby w 2021 r. zmienić obecny przewodnik dotyczący oceny kompetencji i reputacji w celu nakreślenia oczekiwań nadzorczych wobec jakości członków zarządu; oczekuje wniosków EBC w sprawie pakietu środków mających na celu wzmocnienie nadzoru dotyczącego kompetencji i reputacji; zachęca w związku z tym do rozważenia możliwości włączenia wymogów dotyczących kompetencji i reputacji do rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych;

44. zauważa, że ogólnounijny test warunków skrajnych rozpoczęty 29 stycznia 2021 r. ma na celu przetestowanie ścieżek kapitałowych banków w sytuacji pogarszającej się jakości aktywów w scenariuszu otoczenia niskich stóp procentowych; wzywa EUNB do rozszerzenia zakresu kolejnych testów warunków skrajnych, ponieważ próbę 51 banków wybranych w tym teście uważa się za zbyt wąską; podkreśla, że przeprowadzanie testów warunków skrajnych oraz, w odpowiednim momencie, przeglądów jakości aktywów na kroczącej próbie mniej istotnych instytucji są ważnymi działaniami służącymi budowaniu zaufania;

45. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki SSM na rzecz zapewnienia bankom wytycznych i jasnych reguł dotyczących samodzielnej oceny i odpowiedniej sprawozdawczości w zakresie ryzyka środowiskowego i ryzyka związanego ze zmianą klimatu; podkreśla, że konieczna jest dalsza presja nadzorcza, by instytucje finansowe odpowiednio ujawniały ryzyka związane z klimatem i ryzyka środowiskowe; uważa, że test warunków skrajnych SSM w zakresie ryzyka związanego z klimatem stanowi ważny krok w ocenie praktyk stosowanych przez banki i w określeniu konkretnych obszarów wymagających poprawy; w tym kontekście pochwala zalecenie zawarte w przewodniku EBC dotyczącym ryzyka związanego z klimatem i ryzyka środowiskowego, wzmacniające strategiczne, kompleksowe podejście do radzenia sobie z ryzykiem związanym z klimatem; popiera koncepcję przygotowania przez banki samooceny i planów działania w 2021 r., po czym w 2022 r. miałby nastąpić przegląd nadzorczy działań banków; uważa, że takie samodzielne oceny i sprawozdania muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i nie mogą osłabiać zdolności i konkurencyjnego charakteru banków; przyjmuje do wiadomości inicjatywę EUNB dotyczącą przeprowadzenia ogólnounijnego projektu pilotażowego w zakresie ryzyka klimatycznego i odnotowuje jego ustalenia, że konieczne jest ujawnienie większej ilości informacji na temat strategii przejściowych i emisji gazów cieplarnianych, aby umożliwić bankom i organom nadzoru dokładniejszą ocenę ryzyka klimatycznego; przypomina, że inwestycje w niezrównoważone rodzaje działalności gospodarczej i udzielanie pożyczek na taką działalność mogą spowodować pojawienie się aktywów osieroconych lub inwestycji zamrożonych;

46. zwraca uwagę na rolę EUNB w kierowaniu, koordynowaniu i monitorowaniu unijnego sektora finansowego w walce z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki EBC podejmowane w ciągu ostatnich dwóch lat w celu zwiększenia wymiany informacji pomiędzy SSM a organami nadzorującymi przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w celu lepszego uwzględnienia aspektów przeciwdziałania praniu pieniędzy w środkach nadzoru ostrożnościowego; apeluje, by tej odpowiedzialności towarzyszyły odpowiednie środki budżetowe i zasoby; z zadowoleniem przyjmuje wsparcie EUNB dla wdrażania samodzielnego funkcjonowania uprawnień nadzorczych w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy w państwach członkowskich i wzywa do podjęcia dalszych działań w celu zapewnienia, by nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu był oparty na analizie ryzyka, proporcjonalny i skuteczny; zwraca uwagę na różnice w podejściu organów krajowych do nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz w stosowaniu przepisów UE, co może prowadzić do arbitrażu regulacyjnego; zachęca do częściowego przekształcenia przepisów dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy w rozporządzenie; ubolewa, że kilka państw członkowskich nie dokonało jeszcze pełnej transpozycji IV i V dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, a jeszcze więcej państw członkowskich wykazało poważne braki w ich skutecznym wdrażaniu; przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Komisja rozpoczęła wszczynanie postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, i wzywa Komisję do wszczęcia postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w pozostałych przypadkach braku transpozycji i wdrożenia dyrektyw w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy; przyjmuje do wiadomości drugi mandat EUNB do stworzenia bazy danych dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, która ma zostać opracowana w 2021 r., oraz do zacieśnienia współpracy i wymiany informacji między organami europejskimi; podkreśla ważną rolę, jaką kolegia ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy dla grup transgranicznych, składające się ze wszystkich organów ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy w jurysdykcjach, w których grupa prowadzi działalność, odgrywają w ocenie funkcjonowania grupy w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

47. z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji „na rzecz kompleksowej unijnej polityki zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu” opublikowany 7 maja 2020 r.; wzywa Komisję do szybkiego przyjęcia pakietu legislacyjnego dotyczącego przeciwdziałania praniu pieniędzy; apeluje do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie ustanowienia europejskiego organu sprawującego nadzór w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy; podkreśla, że zakres ram przeciwdziałania praniu pieniędzy powinien obejmować emitentów i dostawców kryptoaktywów; zachęca Komisję do rozważenia możliwości utworzenia europejskiej jednostki analityki finansowej (FIU);

48. podkreśla ważną rolę sektora bankowego w walce z unikaniem opodatkowania; powtarza stanowisko Parlamentu, że w przypadku transakcji z udziałem krajów wymienionych w załączniku I lub II do wykazu jurysdykcji odmawiających współpracy w sprawach podatkowych konieczne są wzmożone kontrole i wymogi typu „znaj swojego klienta”;

49. z zadowoleniem przyjmuje pakiet dotyczący finansów cyfrowych przyjęty przez Komisję; uważa, że wnioski Komisji dotyczące rynków kryptoaktywów i operacyjnej odporności cyfrowej pojawiają się w odpowiednim czasie, są przydatne i konieczne; podkreśla, że choć finanse cyfrowe zwiększają możliwości finansowania dla konsumentów i przedsiębiorstw, to należy zachować ochronę konsumentów i stabilność finansową;

50. odnotowuje wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE; przyznaje, że wiele istotnych banków poczyniło postępy, jeżeli chodzi o ich docelowe modele operacyjne po brexicie, tak jak uzgodniono z SSM, i popiera wysiłki SSM w celu monitorowania postępów w realizacji tych modeli w obszarze aktywów, personelu i praktyk księgowych; powtarza, że w kontekście przenoszenia działalności gospodarczej w UE nie można akceptować w strefie euro instytucji fasadowych; uważa, że w celu wzmocnienia nadzoru należy zająć się istniejącymi lukami regulacyjnymi w ramach prawnych UE, i przypomina, że po wejściu w życie zmienionego rozporządzenia w sprawie firm inwestycyjnych[42] w czerwcu 2021 r. SSM przejął bezpośrednią odpowiedzialność za nadzór ostrożnościowy nad firmami inwestycyjnymi o znaczeniu systemowym;

51. podkreśla znaczenie utrzymywania równych warunków działania w przestrzeni regulacyjnej oraz zapobiegania równaniu regulacyjnemu w dół; odnotowuje w tym kontekście, że protokół ustaleń między EBC a władzami Zjednoczonego Królestwa, oparty na wzorze wynegocjowanym przez EUNB i obejmujący nadzór ostrożnościowy poza systemami ubezpieczeniowymi i emerytalnymi, który wszedł w życie 1 stycznia 2021 r., stanowi solidną podstawę współpracy nadzorczej między SSM a brytyjskim Urzędem Nadzoru Ostrożnościowego, skupiającej się na wymianie informacji i wzajemnym uznawaniu transgranicznych grup bankowych z myślą o podziale obowiązków związanych z nadzorem nad oddziałami;

52. zauważa, że przestrzeganie zasady proporcjonalności ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania nadzoru bankowego, w szczególności w przypadku mniejszych instytucji;

Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja

53. uważa, że wprowadzenie mechanizmu ochronnego do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2022 r., dwa lata wcześniej niż pierwotnie planowano, w postaci odnawialnej linii kredytowej z ESM, oferującego w ten sposób zabezpieczenie dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w unii bankowej, wzmocni ramy zarządzania kryzysowego i jest ważnym krokiem w kierunku dokończenia budowy unii bankowej; zauważa, że znaczne nagromadzenie środków w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wraz ze wspólnym mechanizmem ochronnym, zapewni SRB dostęp do połączonych funduszy na poziomie znacznie powyżej 100 mld EUR; zauważa konieczność dalszego zmniejszania ryzyka w systemach bankowych równolegle z ustanowieniem EDIS;

54. domaga się, by banki ponosiły wyłączną odpowiedzialność za swoje wyniki, zamiast pozwalać, aby podatnicy brali na siebie ciężar ram zarządzania kryzysowego;

55. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że SRB, choć nie była zobowiązana do podjęcia działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2020 r., skrupulatnie współpracowała z SSM w sprawach noszących znamiona kryzysu; przyjmuje do wiadomości środki pomocowe i elastyczność zapewnione przez SRB dla osiągnięcia tymczasowych celów w obszarze MREL bez zagrażania możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; podkreśla, że informacje na temat takich środków są nadal bardzo ograniczone na stronie internetowej SRB; wzywa SRB do zwiększenia przejrzystości, a zwłaszcza do upublicznienia wytycznych, którymi kierują się wewnętrzne zespoły ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (IRT) przy stosowaniu środków pomocowych związanych z pandemią COVID-19; przyjmuje do wiadomości politykę dotyczącą MREL na 2020 r. opracowaną przez SRB oraz specjalną sprawozdawczość w zakresie MREL w ramach dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków; docenia postępy obecnego cyklu planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2021 i przypomina, że proporcjonalne ustalanie poziomu MREL stanowi jeden z kluczowych elementów zwiększających możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, przy jednoczesnym zapewnieniu szerszej stabilności finansowej;

56. zwraca uwagę, że istniejące nakładanie się wymogów dotyczących stosowania środków wczesnej interwencji i standardowych uprawnień nadzorczych EBC może uniemożliwić wdrożenie środków wczesnej interwencji; nalega w tym kontekście, by usunąć to nakładanie się przepisów, i ufa, że podstawa prawna każdego instrumentu zostanie wyjaśniona w celu zapewnienia odpowiedniego i stopniowego stosowania środków; w tym kontekście, mając na uwadze zalecenie Trybunału Obrachunkowego w sprawie określonych ilościowo progów uruchamiania środków wczesnej interwencji, popiera stosowanie szybkich działań nadzorczych oraz unikanie automatyzmu;

57. uważa, że konieczne jest ułatwienie likwidacji banków, w przypadku których SRB lub krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceniają, że restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja nie leży w interesie publicznym; zauważa, że strategia „sprzedaży przedsiębiorstwa” może być ważnym narzędziem, które SRB może wykorzystać jako sposób na zminimalizowanie strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; uznaje potrzebę bardziej zharmonizowanych ram w zakresie wychodzenia z rynku w przypadku niewypłacalności, aby uniknąć sytuacji zawieszenia i zadbać o zbieżność z odebraniem licencji bankowej; uznaje, że alternatywne środki w ramach systemów gwarancji depozytów służące finansowaniu transferu portfela depozytów mogą odegrać ważną rolę w takich przypadkach, w szczególności w przypadku małych i średnich banków, dopóki nie szkodzą one ochronie deponentów, a system gwarancji depozytów jest wystarczająco finansowany, jako sposób na zminimalizowanie wkładu podatników i utraty wartości oraz zapewnienie stabilności finansowej, a także mogą w innych przypadkach wypełnić lukę między warunkiem wstępnym uzyskania 8 % umorzenia lub konwersji długu w celu uzyskania dostępu do funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a rzeczywistą zdolnością banku do pokrycia strat, z wyłączeniem depozytów, które mają zostać przeniesione; podkreśla, że takie interwencje powinny podlegać rygorystycznemu stosowaniu testu najmniejszych kosztów; w związku z tym wzywa Komisję do jaśniejszego sformułowania zasady najmniejszych kosztów oraz warunków korzystania ze środków z systemów gwarancji depozytów;

58. zauważa, że obecna różnorodność systemów upadłościowych jest przyczyną niepewności co do wyniku postępowania likwidacyjnego; jest zdania, że dla funkcjonowania unii bankowej konieczna jest dalsza harmonizacja prawa upadłościowego banków; zwraca się do Komisji, aby – po dokładnym zbadaniu i przedyskutowaniu tej kwestii z organami i parlamentami narodowymi – zastanowiła się nad wspieraniem dalszej harmonizacji konkretnych aspektów obowiązujących krajowych przepisów dotyczących niewypłacalności, a także warunków korzystania z zewnętrznego finansowania, tak aby zapewnić dostosowanie zachęt i równe warunki działania;

59. uważa, że warto w szczególności przyjąć ukierunkowane podejście do harmonizacji hierarchii wierzycieli w bankowych postępowaniach upadłościowych w celu zwiększenia zakresu finansowania przez systemy gwarancji depozytów w ramach postępowania naprawczego oraz w ramach środków innych niż wypłaty, dopóki system gwarancji depozytów jest wystarczająco finansowany;

60. uważa, że konieczne jest umożliwienie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w stosunku do większej liczby banków, co wymaga przeglądu oceny interesu publicznego, aby zwiększyć przejrzystość i przewidywalność ex ante co do jej oczekiwanego wyniku, a tym samym umożliwić stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do szerszej grupy banków, zwłaszcza banków średniej wielkości, i zapewnić jasność niezbędną do zapewnienia spójniejszych i bardziej proporcjonalnych poziomów MREL; odnotowuje bieżące prace SRB w tym obszarze; zwraca się o usunięcie niespójności między ocenami funkcji krytycznych dokonywanymi przez wewnętrzne zespoły ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w sprawozdaniu ETO z 2021 r. w sprawie planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w SRM; podkreśla ponadto potrzebę spójnego przeglądu zasad pomocy państwa oraz komunikatu bankowego Komisji z 2013 r., aby odzwierciedlić postępy we wdrażaniu i ulepszaniu ram zarządzania kryzysowego oraz osiągnąć spójność w odniesieniu do wymogów dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, z należytym uwzględnieniem ostatnich orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; odnotowuje ponadto zalecenie ETO z 2021 r., by SRB przestrzegała jednolitego zbioru przepisów, określając w każdym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji istotne przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz stosując odpowiednią procedurę w celu ich usunięcia;

61. popiera pomysł rozważenia roli planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy oraz ich praktycznego wdrożenia w kontekście przeglądu ram zarządzania kryzysowego w celu zapewnienia skuteczniejszego podejścia do zarządzania trudnościami w bankowości transgranicznej; odnotowuje propozycje, by zaoferować grupom bankowym możliwość zawarcia przez spółki zależne i dominujące formalnego porozumienia o wzajemnym wspieraniu się w zakresie płynności oraz powiązania tego wsparcia z ich grupowymi planami naprawczymi, tak aby ułatwić wykorzystanie istniejących przepisów w sposób uwzględniający równowagę między państwem pochodzenia a państwem przyjmującym; jest zdania, że w razie potrzeby w egzekwowanie takich formalnych porozumień powinny być zaangażowane właściwe organy; zauważa, że te plany naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie grupy mogłyby umożliwić kalibrację MREL i sprawić, by wkłady banków w poszczególne sieci bezpieczeństwa były rzeczywiście oparte na ryzyku, odzwierciedlając prawdopodobieństwo i skalę wykorzystania tych sieci bezpieczeństwa w ramach preferowanej strategii zarządzania kryzysowego;

Gwarantowanie depozytów

62. podkreśla, że ważne jest, by deponenci w całej unii bankowej cieszyli się takim samym poziomem ochrony swoich oszczędności, niezależnie od tego, gdzie znajduje się ich bank; zwraca uwagę, że wdrożenie dyrektywy w sprawie gwarancji depozytów, gwarantującej depozyty bankowe do wysokości 100 000 EUR, ma na celu przyczynienie się do wyższego poziomu ochrony depozytów; docenia próbę Komisji, aby przez wprowadzenie EDIS jeszcze bardziej wzmocnić zaufanie obywateli do ochrony depozytów; jednocześnie uznaje, że EDIS ma znaczenie w przyczynianiu się do zmniejszenia powiązań między państwami a bankami;

63. podkreśla znaczenie proporcjonalności ryzyka we wkładach do systemów gwarancji depozytów; ostrzega, że brak podejścia opartego na ryzyku może stwarzać ryzyko pokusy nadużycia i unikania wnoszenia wkładu, prowadząc do subsydiowania spekulacyjnych modeli biznesowych przez modele konserwatywne; podkreśla, że wkłady do przyszłego systemu EDIS muszą być również proporcjonalne do ryzyka; zwraca uwagę, że ryzyko niesystematyczne w poszczególnych instytucjach nadal różni się w ramach unii bankowej; ponownie podkreśla, że wszyscy członkowie unii bankowej powinni dokonać transpozycji dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów, aby zapewnić jednorodne ograniczenie ryzyka w całej unii bankowej;

64. odnotowuje przegląd ram zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów oraz pośredni wariant hybrydowego EDIS jako pierwszy krok w kierunku pełnego ukończenia EDIS zgodnie z wnioskiem Komisji z 2015 r., w oparciu o koncepcję nowego centralnego funduszu współistniejącego z funduszami pozostającymi na poziomie krajowych systemów gwarancji depozytów i w połączeniu ze współmiernym zwiększeniem roli SRB; zwraca uwagę na silne powiązania między zarządzaniem kryzysowym a europejskim systemem gwarantowania depozytów oraz konieczność wspólnego zajęcia się nimi, aby uniknąć ponownej nacjonalizacji unii bankowej i utrzymać równe warunki działania; w tym kontekście wskazuje, że w ramach przeglądu ram zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów należy dążyć do poprawy spójności i konsekwencji tych ram;

65. wzywa Komisję do podjęcia dalszych kroków w celu wznowienia negocjacji w sprawie EDIS za pomocą planu prac opartego na harmonogramie; wzywa do zdecydowanego zaangażowania ze strony państw członkowskich w prace nad porozumieniem, które będzie zgodne z interesami Unii jako całości; deklaruje swoje zaangażowanie w prace nad porozumieniem w sprawie EDIS, dążąc jednocześnie do kontynuowania prac nad środkami zmniejszającymi ryzyko;

66. wzywa Komisję do należytego uwzględnienia roli systemów ochrony instytucjonalnej w ochronie i stabilizacji instytucji członkowskich;

°

° °

67. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

13.7.2021

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

40

6

12

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gunnar Beck, Marek Belka, Isabel Benjumea Benjumea, Lars Patrick Berg, Stefan Berger, Francesca Donato, Engin Eroglu, Markus Ferber, Jonás Fernández, Frances Fitzgerald, José Manuel García-Margallo y Marfil, Luis Garicano, Sven Giegold, Valentino Grant, Claude Gruffat, José Gusmão, Eero Heinäluoma, Michiel Hoogeveen, Danuta Maria Hübner, Stasys Jakeliūnas, France Jamet, Othmar Karas, Billy Kelleher, Ondřej Kovařík, Georgios Kyrtsos, Aurore Lalucq, Aušra Maldeikienė, Pedro Marques, Costas Mavrides, Jörg Meuthen, Csaba Molnár, Siegfried Mureşan, Caroline Nagtegaal, Luděk Niedermayer, Lefteris Nikolaou-Alavanos, Piernicola Pedicini, Kira Marie Peter-Hansen, Sirpa Pietikäinen, Dragoş Pîslaru, Evelyn Regner, Antonio Maria Rinaldi, Joachim Schuster, Ralf Seekatz, Paul Tang, Irene Tinagli, Ernest Urtasun, Inese Vaidere, Johan Van Overtveldt, Stéphanie Yon-Courtin, Marco Zanni, Roberts Zīle

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Manon Aubry, Herbert Dorfmann, Eugen Jurzyca, Eva Kaili, Margarida Marques, Jessica Polfjärd, Stéphane Séjourné

 


 

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

40

+

PPE

Isabel Benjumea Benjumea, Stefan Berger, Herbert Dorfmann, Markus Ferber, Frances Fitzgerald, José Manuel García-Margallo y Marfil, Danuta Maria Hübner, Othmar Karas, Georgios Kyrtsos, Aušra Maldeikienė, Siegfried Mureşan, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Jessica Polfjärd, Ralf Seekatz, Inese Vaidere

Renew

Luis Garicano, Billy Kelleher, Ondřej Kovařík, Caroline Nagtegaal, Dragoş Pîslaru

S&D

Marek Belka, Jonás Fernández, Eero Heinäluoma, Eva Kaili, Aurore Lalucq, Margarida Marques, Pedro Marques, Costas Mavrides, Csaba Molnár, Evelyn Regner, Joachim Schuster, Paul Tang, Irene Tinagli

Verts/ALE

Sven Giegold, Claude Gruffat, Stasys Jakeliūnas, Piernicola Pedicini, Kira Marie Peter-Hansen, Ernest Urtasun

 

6

-

ECR

Michiel Hoogeveen

ID

Gunnar Beck, France Jamet, Jörg Meuthen

NI

Lefteris Nikolaou-Alavanos

Renew

Engin Eroglu

 

12

0

ECR

Lars Patrick Berg, Eugen Jurzyca, Johan Van Overtveldt, Roberts Zīle

ID

Francesca Donato, Valentino Grant, Antonio Maria Rinaldi, Marco Zanni

Renew

Stéphane Séjourné, Stéphanie Yon-Courtin

The Left

Manon Aubry, José Gusmão

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

[1] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0165.

[5] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0265.

[6] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0266.

[7] Teksty przyjęte, P9_TA(2021)0110.

[8] Teksty przyjęte, P9_TA(2021)0039.

[9] https://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/other/Report_on_a_digital_euro~4d7268b458.en.pdf

[10] https://www.fsb.org/wp-content/uploads/P091020.pdf

[11] https://www.bankingsupervision.europa.eu/ecb/pub/pdf/ssm.esbceuropeanbankingsupervisionresponsetoeurop‌eancommissionpublicconsultationdigitalfinancestrategyeuropefintechactionplan2020~b2e6cd0dc4.en.pdf

[12] https://www.bankingsupervision.europa.eu/ecb/pub/pdf/en_ecb_2020_62_f_sign~6a404d7d9c..pdf

[13] https://www.esrb.europa.eu/pub/pdf/reports/nbfi_monitor/esrb.202010_eunon-bankfinancialintermediationrisk‌monitor2020~89c25e1973.en.pdf

[15] Analiza – „Regulatory Sandboxes and Innovation Hubs for FinTech: Impact on innovation, financial stability and supervisory convergence” [Piaskownice regulacyjne i centra innowacji dla branży FinTech: wpływ na innowacje, stabilność finansową i konwergencję nadzorczą], Parlament Europejski, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej, Departament Tematyczny ds. Polityki Gospodarczej, Naukowej i Jakości Życia, wrzesień 2020 r.

[32] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

[33] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).

[34] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

[35] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13).

[36] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).

[38] Dz.U. C 224 z 27.6.2018, s. 45.

[39] Dz.U. C 23 z 21.1.2021, s. 105.

[40] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66).

[41] Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95 z 21.4.1993, s. 29).

[42] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 1).

Ostatnia aktualizacja: 3 września 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności