SPRAWOZDANIE w sprawie trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci

11.2.2022 - (2021/2003(INI))

Komisja Rozwoju
Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia
Sprawozdawczyni: Chrysoula Zacharopoulou


Procedura : 2021/2003(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
A9-0025/2022

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci

(2021/2003(INI))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z 18 grudnia 1979 r. oraz zalecenie ogólne Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (CEDAW) nr 30 w sprawie roli kobiet w zapobieganiu konfliktom, podczas konfliktów oraz w środowisku pokonfliktowym z 18 października 2013 r.,

 uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania z 1995 r. przyjęte na Czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet oraz rezultaty konferencji przeglądowych,

 uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i jej wejście w życie w UE 21 stycznia 2011 r. zgodnie z decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych[1],

 uwzględniając sprawozdanie Komisji z 3 marca 2021 r. pt. „Unia równości: strategia na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami na lata 2021–2030” (COM(2021)0101),

 uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 przyjętą we wrześniu 2015 r. i zawarte w niej cele zrównoważonego rozwoju, w szczególności cele nr 1, 4, 5, 8, 10 i 17,

 uwzględniając Konwencję nr 100 Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącą jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości z 1951 r.,

 uwzględniając Konwencję nr 111 MOP dotyczącą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu z 1958 r.,

 uwzględniając Konwencję nr 190 MOP w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w miejscu pracy z 2019 r.,

 uwzględniając zalecenie MOP nr 202 z 2012 r. w sprawie minimum ochrony socjalnej,

 uwzględniając czwartą Konwencję genewską o ochronie osób cywilnych podczas wojny z 12 sierpnia 1949 r.,

 uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000), 1820 (2008), 1888 (2009), 1889 (2009), 1960 (2010), 2106 (2013), 2122 (2013), 2242 (2015), 2467 (2019) i 2493 (2019) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

 uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej z 11 maja 2011 r. (konwencja stambulska),

 uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi z 16 maja 2005 r. i Konwencję o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych z 25 października 2007 r.,

 uwzględniając Międzynarodową Konferencję na temat Ludności i Rozwoju (ICPD), która odbyła się w Kairze w 1994 r., oraz jej program działania, a także wnioski z jej konferencji przeglądowych, i szczyt w Nairobi w 2019 r. (ICPD+25) z okazji 25. rocznicy konferencji w Kairze,

 uwzględniając program działań z Addis Abeby przyjęty na Trzeciej Międzynarodowej Konferencji w sprawie Finansowania Rozwoju w lipcu 2015 r.,

 uwzględniając „Spotlight”, wspólną inicjatywę UE i ONZ na rzecz wyeliminowania wszelkich form przemocy wobec kobiet i dziewcząt,

 uwzględniając art. 2 i art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 8, art. 153 ust. 1 i art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

 uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

 uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej z czerwca 2016 r.,

 uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Bezpieczeństwa z 25 listopada 2020 r. pt. „Trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci – ambitny program na rzecz równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet w działaniach zewnętrznych UE 2021–2025” (GAP III) (JOIN(2020)0017) oraz towarzyszący mu wspólny dokument roboczy służb Komisji pt. „Cele i wskaźniki do oceny wdrażania trzeciego planu działania w sprawie równości płci (2021–25)” (SWD(2020)0284),

 uwzględniając komunikat Komisji z 11 grudnia 2019 r. w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu (COM(2019)0640),

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/522 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia Programu działań Unii w dziedzinie zdrowia („Program UE dla zdrowia”) na lata 2021–2027 oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 282/2014[2],

 uwzględniając dokument programowy Sekretarza Generalnego ONZ pt. „The Impact of COVID-19 on Women” [Skutki COVID-19 dla kobiet] opublikowany 9 kwietnia 2020 r.,

 uwzględniając sprawozdanie Funduszu Ludnościowego ONZ (UNFPA) zatytułowane „Impact of the COVID-19 Pandemic on Family Planning and Ending Gender-based Violence, Female Genital Mutilation and Child Marriage” [Wpływ pandemii COVID-19 na planowanie rodziny i położenie kresu przemocy ze względu na płeć, okaleczaniu narządów płciowych kobiet i dziecięcym małżeństwom] opublikowane 27 kwietnia 2020 r.,

 uwzględniając rozpoczętą w listopadzie 2020 r. globalną strategię Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na rzecz eliminacji raka szyjki macicy jako problemu zdrowia publicznego,

 uwzględniając komunikat Komisji z 5 marca 2020 r. pt. „Unia równości: strategia na rzecz równouprawnienia płci na lata 2020–2025” (COM(2020)0152),

 uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka,

 uwzględniając unijny plan działania na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa na lata 2019–2024 z 5 lipca 2019 r.,

 uwzględniając Forum Pokolenia Równości, które odbyło się w Meksyku od 29 do 31 marca i w Paryżu od 30 czerwca do 2 lipca 2021 r., a także ogłoszone tam zobowiązania do przyspieszenia postępów w osiąganiu równości płci na całym świecie, a także globalny plan przyspieszenia działań na rzecz równości płci oraz nowe porozumienie w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz operacji humanitarnych, zainicjowane w wyniku forum,

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/947 z dnia 9 czerwca 2021 r. ustanawiające Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – Globalny wymiar Europy[3],

 uwzględniając rezolucję z 31 maja 2018 r. w sprawie wdrożenia wspólnego dokumentu roboczego służb Komisji (SWD(2015)0182) pt. „Równość płci i wzmocnienie pozycji kobiet: odmiana losu dziewcząt i kobiet w kontekście stosunków zewnętrznych UE w latach 2016–2020[4],

 uwzględniając rezolucję z 12 lutego 2020 r. w sprawie strategii UE mającej położyć kres okaleczaniu żeńskich narządów płciowych na świecie[5],

 uwzględniając rezolucję z 13 lutego 2020 r. w sprawie priorytetów UE na 64. sesję Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet[6],

 uwzględniając rezolucję z 23 października 2020 r. w sprawie równouprawnienia płci w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa UE[7],

 uwzględniając rezolucję z 21 stycznia 2021 r. w sprawie perspektywy płci w okresie kryzysu związanego z COVID-19 oraz w okresie pokryzysowym[8],

 uwzględniając rezolucję z 21 stycznia 2021 r. w sprawie zniwelowania przepaści cyfrowej między kobietami a mężczyznami: kobiety w sektorze cyfrowym[9],

 uwzględniając rezolucję z 24 czerwca 2021 r. w sprawie 25. rocznicy Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju (ICPD25) (szczyt w Nairobi)[10],

 uwzględniając rezolucję z 24 czerwca 2021 r. w sprawie sytuacji w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tej dziedzinie w UE w kontekście zdrowia kobiet[11],

 uwzględniając art. 54 Regulaminu,

 uwzględniając opinie przedstawione przez Komisję Spraw Zagranicznych, Komisję Handlu Międzynarodowego i Komisję Budżetową,

 uwzględniając wspólne sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A9-0025/2022),

A. mając na uwadze, że równouprawnienie płci jest wartością popieraną przez Unię Europejską oraz podstawowym i powszechnym prawem człowieka;

B. mając na uwadze, że przemoc ze względu na płeć we wszystkich jej formach, zwłaszcza kobietobójstwo, jest najbardziej skrajną formą nierówności płci; mając na uwadze, że przemoc ze względu na płeć należy rozumieć jako ekstremalną formę dyskryminacji i naruszenie praw człowieka;

C. mając na uwadze, że konieczna jest obrona praw kobiet oraz zwalczanie wszelkich form wykorzystywania, przemocy, ucisku i nierówności między kobietami a mężczyznami; mając na uwadze, że zapobieganie przemocy ze względu na płeć wymaga kwestionowania norm płciowych, które utrwalają nierówności, oraz przyjmowania i wdrażania, między innymi, skutecznych środków ustawodawczych i reform;

D. mając na uwadze, że przemoc ze względu na płeć jest zarówno przyczyną, jak i skutkiem nierówności strukturalnych oraz braku równego podziału władzy; mając na uwadze, że zwalczanie przemocy wymaga zrozumienia jej przyczyn i czynników przyczyniających się do jej występowania; mając na uwadze, że różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn są głęboko zakorzenione w społeczeństwie i oparte na stereotypach płciowych; mając na uwadze, że angażowanie mężczyzn i chłopców w działania na rzecz równości płci stanowi zarówno cel, jak i warunek wstępny osiągnięcia trwałej i efektywnej równości;

E. mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet i dziewcząt przyjmuje różne, niewykluczające się wzajemnie formy, w tym cyberprzemocy; mając na uwadze, że według szacunków ponad połowa (58 %) z 14 tys. kobiet i dziewcząt w 31 krajach była nękana i atakowana w internecie;

F. mając na uwadze, że kobiety, których tożsamość i podatność na zagrożenia charakteryzuje się intersekcjonalnością, są w większym stopniu narażone na przemoc i molestowanie;

G. mając na uwadze, że inicjatywa „Spotlight” została podjęta przez UE i ONZ w celu zwalczania przemocy, w tym przemocy seksualnej, wobec kobiet i dziewcząt;

H. mając na uwadze, że prostytucja stanowi poważną formę przemocy i wyzysku dotykającą przede wszystkim kobiety i dzieci; mając na uwadze, że przyczyny prostytucji są powiązane ze zjawiskami społeczno-gospodarczymi takimi jak bezrobocie, trudności ekonomiczne i ubóstwo; mając na uwadze, że państwa członkowskie muszą zwiększyć finansowanie wsparcia społecznego oraz dostęp do usług publicznych dla ofiar handlu ludźmi lub wykorzystywania seksualnego, ze wsparciem psychologicznym i socjalnym zapewnianym przez specjalistów, a także wprowadzić politykę społeczną i gospodarczą pomagającą podatnym na zagrożenia kobietom i dziewczętom w wyjściu z prostytucji, w szczególności dzięki zapewnianiu im miejsc pracy, które faktycznie prowadzą do włączenia społecznego;

I. mając na uwadze, że dostęp do usług ochrony zdrowia oraz praw i zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego musi być powszechny; mając na uwadze, że prawa w zakresie zdrowia, w szczególności zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, są prawami podstawowymi kobiet i należy je wzmacniać, a nie w jakikolwiek sposób osłabiać czy odbierać; mając na uwadze, że rozpowszechnia się narracja, która zagraża ochronie praw seksualnych i reprodukcyjnych zarówno w UE, jak i poza jej terytorium;

J. mając na uwadze, że kobiety w całej swojej różnorodności doświadczają krzyżowej dyskryminacji strukturalnej ze względu na rasę, pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, stan zdrowia, status społeczno-ekonomiczny, pochodzenie społeczne, wiek, klasę, status uchodźcy lub imigracyjny, orientację seksualną i tożsamość płciową, co należy uznać za tymczasowe bariery dla pełnego korzystania z praw podstawowych;

K. mając na uwadze, że w globalnej wiedzy i zarządzaniu zasadnicze znaczenie ma gromadzenie zdezagregowanych i mierzalnych danych na temat nierówności płci, z uwzględnieniem czynników przekrojowych;

L. mając na uwadze, że prawa kobiet i dziewcząt są zagrożone, a przestrzeń dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego, zwłaszcza broniących praw kobiet, a także dla organizacji feministycznych i oddolnych, kurczy się w wielu krajach zarówno wewnątrz, jak i poza UE; mając na uwadze, że na całym świecie obserwuje się niepokojący atak na prawa kobiet i osób LGBTQI+, wiążący się z ograniczeniami dotyczącymi zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego i związanych z nimi praw oraz zakazywaniem edukacji seksualnej i badań nad płcią kulturową;

M. mając na uwadze, że wzmacnianie pozycji organizacji społeczeństwa obywatelskiego broniących praw kobiet i dziewcząt w krajach partnerskich oraz przekazywanie im odpowiedniego finansowania mają kluczowe znaczenie w tworzeniu nowych postaw społecznych i osiąganiu porozumienia w obszarze równości płci; mając na uwadze, że aktywny udział organizacji kobiecych działających w terenie jest niezbędny dla pomyślnego wdrażania GAP III;

N. mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta odczuwają nieproporcjonalnie częściej skutki coraz częstszych sytuacji nadzwyczajnych, wynikających między innymi z konfliktów zbrojnych, klęsk żywiołowych i zmiany klimatu;

O. mając na uwadze, że pandemia COVID-19 i środki izolacji mają poważne konsekwencje dla kobiet i dziewcząt oraz pogłębiają istniejące nierówności płci, zwłaszcza w dostępie do edukacji i opieki zdrowotnej, w szczególności w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, i zakłócają równowagę między życiem zawodowym i prywatnym; mając na uwadze, że prowadzi to do wzrostu przemocy uwarunkowanej płcią oraz nierówności społecznych i gospodarczych;

P. mając na uwadze, że kobiety niewspółmiernie bardziej odczuwają skutki pandemii; mając na uwadze, że około 70 % pracowników socjalnych i pracowników służby zdrowia walczących na pierwszej linii z COVID-19, zarówno pielęgniarek, lekarzy, jak i osób sprzątających, to kobiety; mając na uwadze, że kobiety, które pracowały z domu, były bezrobotne lub pracowały w niepełnym wymiarze czasu pracy, znalazły się pod jeszcze większą presją, gdyż nadal wykonują większość obowiązków domowych i związanych z opieką rodzinną; mając na uwadze, że jak wskazują dostępne dane, liczba kobiet, które padły ofiarą przemocy lub molestowania, wzrosła w czasie izolacji spowodowanej COVID-19;

Q. mając na uwadze, że liczba kobiet w dziedzinach związanych z nauką, technologią, inżynierią i matematyką (STEM) jest niedostateczna;

R. mając na uwadze, że równa reprezentacja, udział i wpływ kobiet i mężczyzn w życiu politycznym to warunek wstępny prawdziwie demokratycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że konstruktywny udział kobiet i dziewcząt w zapobieganiu konfliktom i ich rozwiązywaniu oraz w odbudowie zwiększa trwałość pokoju;

S. mając na uwadze, że zwalczanie nierówności będzie odgrywać zasadniczą rolę w odbudowie po pandemii; mając na uwadze, że uczestnictwo, reprezentacja i przywództwo dziewcząt i kobiet powinny mieć pierwszorzędne znaczenie podczas opracowywania, wdrażania i oceny takich środków;

T. mając na uwadze, że osiągnięcie poszanowania godności ludzkiej i równości płci nadal stanowi wyzwanie; mając na uwadze, że żaden kraj na świecie nie jest bliski osiągnięcia równości płci przed 2030 r.;

U. mając na uwadze, że GAP III powinien stanowić ramy dla aktywnego wkładu działań zewnętrznych UE w zwalczanie nierówności płci; mając na uwadze potrzebę pełnego wdrożenia GAP III jako kluczowego instrumentu powstrzymującego dyskryminację i marginalizację oraz chroniącego godność kobiet i dziewcząt i ich prawa, opowiadającego się za uwzględnianiem kwestii płci we wszystkich międzynarodowych programach współpracy oraz za włączeniem równości płci do krajowych planów i strategii, we współpracy z partnerami lokalnymi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

V. mając na uwadze, że należy przyjąć bardziej strategiczne i systematyczne podejście do współpracy między UE i państwami członkowskimi w kwestiach dotyczących płci w krajach partnerskich; mając na uwadze, że misje i delegatury UE odgrywają ważną rolę we wdrażaniu GAP III oraz że wiedza fachowa personelu delegatur i misji ma duże znaczenie dla jego pomyślnej realizacji; mając na uwadze, że Komisja powinna zapewniać delegaturom pomoc techniczną w pierwszym etapie wdrażania planów na szczeblu krajowym (CLIPs – ang. country level implementation plans);

1. przyjmuje z zadowoleniem nowy trzeci Plan działania UE w sprawie równości płci na lata 2021–2025 oraz zawarty w nim apel o równość płci na świecie, oraz traktuje go jako kontynuację prac, wyciąganie wniosków i wykorzystywanie doświadczeń i sukcesów GAP II; przyjmuje z zadowoleniem ulepszenia, zobowiązania i wszechstronne cele GAP III, w szczególności przekształcenie go z dokumentu roboczego we wspólny komunikat, zgodnie z wnioskiem Parlamentu Europejskiego z rezolucji z 23 października 2020 r. w sprawie równości płci w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa UE;

2. przyjmuje z zadowoleniem integracyjny charakter procesu konsultacji podjętych podczas opracowywania GAP III oraz uwzględnienie w nim zaleceń Parlamentu, państw członkowskich i punktów kontaktowych UE ds. równouprawnienia płci, w szczególności organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz praw kobiet;

3. ubolewa, że Rada nie osiągnęła jednomyślności w sprawie konkluzji ze względu na sprzeciw ze strony czterech państw członkowskich wobec słowa „gender”, co utrudnia formalne zatwierdzenie planu działania; podkreśla, że świadczy to dobitnie o kwestionowaniu równouprawnienia płci i praw kobiet; ponawia apel o ustanowienie nowego składu Rady ds. równości płci obejmującego unijnych ministrów i sekretarzy stanu odpowiedzialnych za równość płci, aby ułatwić uwzględnianie aspektu płci we wszystkich obszarach polityki UE, w tym w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa oraz polityce rozwojowej; wzywa do wysiłków na rzecz wypracowania wspólnego stanowiska UE oraz do zdecydowanych działań w celu jednoznacznego potępienia ataków na równouprawnienie płci;

4. zwraca uwagę, że UE ma do odegrania ważną rolę w dążeniu do osiągnięcia równości płci na świecie poprzez wspieranie krajów partnerskich w zwalczaniu dyskryminacji ze względu na płeć; wzywa UE do dawania przykładu i apeluje do sześciu państw członkowskich, które nadal nie ratyfikowały i nie wdrożyły konwencji stambulskiej, aby uczyniły to w możliwie najkrótszym czasie; apeluje do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby w dialogu politycznym z krajami partnerskimi Rady Europy zachęcała do ratyfikacji konwencji stambulskiej;

5. zdecydowanie potępia wycofanie się Turcji z konwencji stambulskiej; uważa, że wypowiedzenie konwencji stambulskiej stanowi kolejny krok poddający w wątpliwość status Turcji jako kraju kandydującego do UE;

Skuteczniejsze zaangażowanie Unii i wydajne wdrażanie

6. apeluje o priorytetowe traktowanie i pełne wdrożenie GAP III we wszystkich działaniach zewnętrznych Unii, z zastosowaniem podejścia transformacyjnego z punktu widzenia równości płci i intersekcjonalnego, zarówno pod względem zasięgu geograficznego GAP III, jak i obszarów podejmowanych działań, a także o włączenie aspektu płci do wszystkich obszarów działań zewnętrznych, zarówno handlu, polityki rozwoju, pomocy humanitarnej, bezpieczeństwa, jak i branż takich jak energetyka i rolnictwo; powtarza, że działania mające na celu wdrożenie GAP III muszą kierować się koniecznością wyeliminowania przyczyn nierówności płci i umożliwiać merytoryczny udział i włączenie mężczyzn, kobiet i grup znajdujących się w trudnym położeniu, oraz że ograniczone fundusze i zbyt mała liczba personelu to podstawowe przeszkody w realizacji unijnych celów dotyczących równości płci i uwzględniania aspektu płci; powtarza, że wszelkie starania zmierzające do osiągnięcia celów GAP III muszą uwzględniać różnorodność kobiet, w tym: przypomina, że GAP III powinien zapewniać spójność polityki na rzecz rozwoju w drodze systematycznych ocen wpływu w aspekcie płci, aby unikać wszelkich negatywnych skutków unijnej polityki dla praw kobiet i dziewcząt oraz równości płci; apeluje do Komisji o przekazanie koniecznych narzędzi praktycznych i politycznych w celu zapewnienia łatwego stosowania zasad GAP III w działaniach i praktyce; wzywa UE do ambitnego promowania wśród partnerów zewnętrznych, z którymi UE stara się współpracować, takich celów, które doprowadzą do poszanowania praw człowieka i rzeczywistej równości płci;

7. apeluje o szeroko zakrojony i kompleksowy program szkoleniowy wspierający wdrażanie GAP III, w szczególności na temat uwzględniania aspektu płci, sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci i ocen wpływu w aspekcie płci, a także na temat przemocy ze względu na płeć; podkreśla potrzebę inwestowania w wiedzę, zasoby i wewnętrzne doświadczenie w dziedzinie równości płci w delegaturach UE, aby ułatwić im odpowiednie wdrażanie GAP III; domaga się, by programy szkoleniowe były dostosowane w jak największym stopniu do kontekstu lokalnego i krajowego, w którym wdrażany jest GAP III; domaga się, by kursy szkoleniowe i oferowane narzędzia były bezpłatnie i łatwo dostępne zainteresowanym partnerom lokalnym;

8. podkreśla potrzebę regularnej, zewnętrznej i niezależnej oceny wyników GAP III, na każdym szczeblu i na każdym etapie, w odniesieniu do założonych i mierzalnych celów, a także potrzebę uwzględniania w sposób przejrzysty i inkluzywny wkładu społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych i innych zainteresowanych stron w terenie; apeluje o systematyczne i szczegółowe analizy w dziedzinie płci oraz stosowanie wskaźników i statystyk uwzględniających płeć i z podziałem według płci; nalega, aby ocena GAP III zawierała ocenę wdrażania wszystkich unijnych strategii politycznych mających znaczenie w działaniach zewnętrznych UE; domaga się, by GAP III obejmował przejrzyste narzędzia śledzenia łącznej wielkości wydatków na równość płci i analizy wpływu jakościowego tych inicjatyw z punktu widzenia promowania równości płci; oczekuje niezwłocznego dodania brakujących konkretnych i mierzalnych poziomów bazowych, wskaźników, działań i celów do dokumentu roboczego, a także odpowiednich planów działania i harmonogramów względem wszystkich celów; podkreśla znaczenie programowania instrumentu „Globalny wymiar Europy”, który stwarza wyjątkową okazję do operacjonalizacji celów GAP III;

9. apeluje do misji i delegatur UE, państw członkowskich, krajów partnerskich oraz do władz regionalnych i lokalnych o ścisłą współpracę na rzecz realizacji GAP III z wykorzystaniem wszystkich dostępnych narzędzi dyplomatycznych i programowych, w oparciu o odpowiednie wytyczne opracowane i udostępniane w delegaturach; przypomina o kluczowym znaczeniu punktów kontaktowych ds. równości płci i wzywa do zwiększenia ich roli i widoczności; przyjmuje z zadowoleniem wprowadzenie CLIPs i nalega, aby wszystkie były podawane do wiadomości publicznej i tłumaczone, co ułatwi dostęp do nich lokalnemu społeczeństwu obywatelskiemu i lokalnym organizacjom;

10. apeluje do Komisji o stymulowanie synergii z ONZ, krajami partnerskimi i międzynarodowymi zainteresowanymi stronami, aby wspólnie realizować i osiągać międzynarodowe cele związane z równością płci wyrażone w Agendzie 2030 i jej celach zrównoważonego rozwoju, deklaracji pekińskiej i jej platformie działania, a także programie działania ICPD oraz jej konferencjach przeglądowych;

11. wzywa do nawiązania bliskich kontaktów z lokalnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, zwłaszcza działającymi na rzecz obrony praw kobiet i dziewcząt, w tym ze społeczności znajdujących się w trudnej sytuacji, oraz z ministerstwami, władzami regionalnymi i lokalnymi w krajach partnerskich, aby zwiększyć skuteczność i odpowiedzialność kraju za wdrażanie GAP III i CLIPs; wzywa ponadto do corocznego dialogu strategicznego i politycznego z Parlamentem Europejskim na temat wdrażania GAP III, z udziałem zainteresowanych stron, w szczególności władz lokalnych, społeczeństwa obywatelskiego i organizacji kobiecych; ponawia apel do misji i delegatur UE o konstruktywny dialog z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz o wymianę poglądów i przekazywanie informacji na temat sposobu wykorzystania ich wkładu oraz zastosowania go w strategiach na rzecz równości płci;

12. z zadowoleniem przyjmuje nacisk położony w GAP III na osoby młode, które są siłą napędową zmian; wzywa UE do zadbania o to, by kobiety i dziewczęta, a także organizacje działające na rzecz praw kobiet i organizacje oddolne, w szczególności kierowane przez dziewczęta i młodzież, oraz podmioty działające na pierwszej linii pomocy humanitarnej kierowane przez kobiety, uczestniczyły w znaczący sposób i odgrywały wiodącą rolę we wdrażaniu GAP III w ich krajach poprzez finansowanie i szkolenia; przypomina o roli i wartości dodanej wiedzy eksperckiej i długofalowego zaangażowania lokalnych działaczy, organizacji oddolnych lub innych ekspertów i interesariuszy zaangażowanych w problematykę płci w kontekście lokalnym, tak aby projekty dotyczące płci były dostosowane do lokalnej sytuacji społeczno-ekonomicznej i kulturalnej;

13. wzywa do ściślejszej i systematycznej współpracy między zainteresowanymi stronami zaangażowanymi we wdrażanie GAP III, w tym między dyrekcjami generalnymi Komisji; zdecydowanie zachęca państwa członkowskie i delegatury UE do uznania władz regionalnych i lokalnych za kluczowe podmioty polityki rozwojowej, gdyż stanowią one szczebel demokratyczny najbliższy obywatelom i są najlepiej przygotowane do promowania równości płci i zrównoważonego rozwoju; podkreśla potrzebę ścisłej współpracy ze społecznościami wiejskimi i lokalnymi liderami w celu zwiększenia zasięgu programów równości płci;

14. apeluje o włączenie szczegółowego celu dotyczącego finansowania organizacji na rzecz praw kobiet i społeczeństwa obywatelskiego; apeluje o wieloletnie, elastyczne, bezpośrednie, odpowiednie i wystarczające fundusze dla lokalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego i sieci wszelkiego rodzaju, zwłaszcza tych, które działają na rzecz obrony praw kobiet, dziewcząt i innych znajdujących się w trudnym położeniu społeczności, a także organizacji praw człowieka działających na rzecz poprawy ram prawnych w poszczególnych krajach; wzywa Komisję do przedstawienia uproszczonych mechanizmów i praktyk finansowania, aby umożliwić mniejszym, oddolnym organizacjom dostęp do funduszy UE przeznaczonych na wspieranie równouprawnienia płci; potępia wszelkie formy represji wobec działaczek feministycznych, w tym obrończyń praw człowieka, i wzywa wszystkie rządy do ochrony i wspierania społeczeństwa obywatelskiego oraz do współpracy z nim;

15. podkreśla, że obrończynie praw człowieka są szczególnie narażone na zagrożenia, zwłaszcza na obszarach objętych konfliktami oraz w sytuacjach konfliktowych i pokonfliktowych; z zadowoleniem przyjmuje apel o współpracę z obrończyniami praw człowieka i promowanie bezpiecznego środowiska dla nich oraz apeluje do Komisji o ich ochronę za pomocą odpowiednich działań i mechanizmów, z przydziałem specjalnych zasobów delegaturom UE;

16. apeluje do delegatur UE o rygorystyczne wdrażanie Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka wobec działaczy broniących praw kobiet, w szczególności w odniesieniu do obowiązku zgłaszania organów rządowych odpowiedzialnych za naruszanie praw człowieka, oraz o oferowanie działaczom profesjonalnej pomocy prawnej w razie potrzeby; wzywa wiceprzewodniczącego Komisji/wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do składania Parlamentowi corocznych sprawozdań z wdrażania Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka;

17. podkreśla, że skuteczne wdrażanie GAP III wymaga wystarczającego finansowania w unijnym procesie programowania; pilnie apeluje o ściślejszą koordynację GAP III z innymi inicjatywami, takimi jak „Spotlight”, których budżet powinien wzrosnąć, a konkretne wyniki powinny się poprawić, zgodnie z niedawną oceną śródokresową oraz w oparciu o wnioski wyciągnięte z nowego kontekstu wynikającego z pandemii COVID-19; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę „Spotlight” i jej cel, jakim jest wyeliminowanie wszelkich form przemocy wobec kobiet i dziewcząt; domaga się ponownego przydziału funduszy na inicjatywę „Spotlight” po zakończeniu obecnego programu w 2022 r. oraz przedłużenia programu na cały okres obowiązywania wieloletnich ram finansowych i rozszerzenia go na podregiony;

18. podkreśla, że cel zrównoważonego rozwoju nr 5 zakłada osiągnięcie równości płci i wzmocnienie pozycji wszystkich kobiet i dziewcząt oraz że ten cel musi zostać włączony przekrojowo do różnych dziedzin, w których UE ma kompetencje do działania; wyraża ubolewanie, że cel zrównoważonego rozwoju nr 5 jest jednym z trzech najgorzej finansowanych celów; odnotowuje z zadowoleniem, że równość płci jest uznawana w GAP III za przekrojowy priorytet działań zewnętrznych UE w jej polityce i pracach programowych; powtarza, że istnieje potrzeba odpowiedniego uwzględniania aspektu płci we wszystkich sektorach działań zewnętrznych UE oraz że priorytety programu „Globalny wymiar Europy” w krajach partnerskich oraz inicjatywy Drużyna Europy powinny być transformacyjne z punktu widzenia równości płci zgodnie z GAP III, zwłaszcza w przypadku pomocy humanitarnej;

19. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 85 % wszystkich nowych działań zewnętrznych płeć będzie musiała być uwzględniona jako ważny lub główny cel; z zadowoleniem przyjmuje cel Komisji, zgodnie z którym głównym przedmiotem 5 % nowych programów działań zewnętrznych ma być równość płci; z zadowoleniem przyjmuje również uwzględnienie co najmniej jednego działania na kraj, mającego za główny cel równość płci; przypomina, że cel na poziomie 5 % został już osiągnięty w 2019 r. oraz domaga się włączenia do GAP III bardziej ambitnych celów, zwiększonego wsparcia i konkretnego finansowania przeznaczonego na inicjatywy ukierunkowane na kwestie płci; apeluje, aby w każdym kraju przeznaczano 20 % oficjalnej pomocy rozwojowej na programy, których jednym z głównych celów jest równouprawnienie płci; domaga się ustanowienia szczegółowego celu, zgodnie z którym 85 % finansowania z tytułu oficjalnej pomocy rozwojowej UE trafi do programów, których głównym lub ważnym celem jest równość płci; w związku z tym oczekuje, że UE i państwa członkowskie zobowiążą się do niewykorzystywania oficjalnej pomocy rozwojowej na projekty, które mogłyby zaszkodzić osiągnięciom w zakresie równouprawnienia płci lub nawet je zlikwidować; podkreśla, że ​​wyznaczone cele powinny być również przedstawione w ujęciu ilościowym z podaniem kwot, a nie tylko w ujęciu procentowym,

20. wzywa Komisję i ESDZ do dawania przykładu i skoncentrowania się na własnych strukturach wewnętrznych; podkreśla znaczenie przywództwa uwzględniającego aspekt płci dla osiągnięcia równości płci i właściwego wdrożenia GAP III; przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie do zapewnienia równowagi płci w kierownictwie ESDZ oraz w zewnętrznych służbach Komisji, delegaturach UE i misjach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); ubolewa jednak, że ESDZ jest daleka od osiągnięcia celu, jakim jest 50 % kobiet na stanowiskach kierowniczych, oraz domaga się od obecnego wysokiego przedstawiciela i wiceprzewodniczącego pełnego wdrożenia równości płci na wszystkich szczeblach zgodnie z planem; przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie do wprowadzenia szkoleń dotyczących równości płci i GAP III dla całego kierownictwa w głównej siedzibie i delegaturach UE oraz domaga się, by były obowiązkowe i by objęto nimi cały personel pracujący w obszarze działań zewnętrznych UE;

21. zauważa, że ESDZ powinna przejąć wiodącą rolę w uczynieniu płci kluczowym elementem działań zewnętrznych oraz że powinna zachęcać delegatury UE do przyjęcia podobnego podejścia na szczeblu krajów partnerskich i wspierać je politycznie; podkreśla, że pisma określające zadania i opisy stanowisk pracy szefów delegatur powinny zawierać konkretną wzmiankę o równości płci, wdrażaniu GAP III, a także znaczeniu systematycznej współpracy delegatur UE i państw członkowskich oraz wzajemnych konsultacji w celu pełnego włączenia GAP i jego intersekcjonalnego, opartego na prawach człowieka i transformacyjnego z punktu widzenia równości płci podejścia do planowania wieloletnich programów indykatywnych; przyjmuje z zadowoleniem wyrażone w GAP III zobowiązanie do zadbania, by wszystkie służby zewnętrzne delegatur UE i siedziby głównej miały doradców ds. problematyki płci/osoby lub punkty kontaktowe ds. problematyki płci, ale podkreśla, że osoby na tych stanowiskach muszą być zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy i dysponować wystarczającymi zasobami do realizacji zadań; apeluje ponownie o powoływanie doradców ds. problematyki płci także w misjach wojskowych WPBiO;

22. wzywa Komisję i ESDZ, aby gromadziły odpowiednie dane dotyczące kadr, segregowane według kryterium płci, w celu oceny m.in. liczby nominacji, wstępnie zakwalifikowanych kandydatów, wyboru, przedłużenia umowy i długości okresu zatrudnienia oraz śledzenia postępów, a także aby systematycznie przeprowadzały rozmowy z kobietami i osobami należącymi do grup w niekorzystnej sytuacji na temat powodów rezygnacji ze stanowisk;

23. wyraża ubolewanie, że ważna kwestia różnorodności jest przyporządkowana do stanowiska doradcy ESDZ ds. płci i różnorodności, i wzywa ESDZ, aby nadała niezbędną rangę zarówno równości płci, jak i Agendzie ONZ dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, a także różnorodności i włączeniu społecznemu, oraz aby utworzyła osobne stanowisko dla każdego z tych obszarów, a także wzmocniła te funkcje, ich mandaty, zasoby i uprawnienia; wzywa, aby w każdej dyrekcji ESDZ powołano specjalnego doradcę ds. problematyki płci, podlegającego bezpośrednio doradcy ESDZ ds. płci i różnorodności, oraz aby zachęcano personel tych dyrekcji do ścisłej współpracy z Europejskim Instytutem ds. Równości Kobiet i Mężczyzn;

24. podkreśla, że równouprawnienie płci jest prawem człowieka kluczowym dla zrównoważonego rozwoju i inteligentnej gospodarki, przynoszącym korzyści zarówno kobietom, jak i mężczyznom, w całej ich różnorodności, w tym społeczności LGBTQI+; zauważa, że różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn pogłębiają inne formy nierówności; zauważa, że nierówności mają poważne konsekwencje społeczno-gospodarcze dla całego społeczeństwa i że podmioty niechętne zmianom powinny brać to pod uwagę; powtarza, że zobowiązania UE będą skuteczniejsze, jeśli działania UE będą opierać się na podejściu intersekcjonalnym do równości płci; ponawia apel, by wszystkie działania UE uwzględniały krzyżujące się tożsamości i dostrzegały, że kobiety i dziewczęta w całej ich różnorodności nie są w równym stopniu dotknięte nierównościami płci;

25. przyjmuje z zadowoleniem potraktowanie intersekcjonalności jako podstawowej zasady GAP III, ale ubolewa nad brakiem celów, wskaźników i szczególnych działań na potrzeby jej wdrażania; podkreśla zaangażowanie Komisji i ESDZ na rzecz ochrony osób LGBTQI+ i umożliwiania im dochodzenia ich praw na całym świecie;

26. z zadowoleniem przyjmuje zawarte w GAP III odniesienie do potencjału tkwiącego w procesie przystąpienia do UE związanego z promowaniem równości płci w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących; podkreśla potrzebę wyraźnego dialogu merytorycznego i wydatnej pomocy technicznej w celu włączenia kwestii równości płci do polityki rozszerzenia i polityki sąsiedztwa; apeluje do Komisji i ESDZ o dalsze wykorzystywanie negocjacji akcesyjnych jako środka nacisku, aby rozszerzenie przyniosło korzyści kobietom;

27. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w GAP III podjęto kwestię ogromnego narażenia migrujących kobiet i dziewcząt na zagrożenia; wzywa, aby zwrócono szczególną uwagę na sytuację kobiet i dziewcząt będących w podróży, na szlakach migracyjnych lub w obozach, w szczególności wzywa, aby zapewniono im dostęp do wody, urządzeń sanitarnych i higieny, praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz opieki zdrowotnej nad matkami;

Siedem obszarów działania

Eliminacja wszelkich form przemocy ze względu na płeć

28. przyjmuje z zadowoleniem fakt, że pierwszy obszar zaangażowania GAP III koncentruje się na eliminowaniu wszystkich form przemocy ze względu na płeć; apeluje o bardziej zdecydowaną, skoordynowaną i systemową walkę z kobietobójstwem i wszelkimi rodzajami przemocy wobec kobiet i dziewcząt w internecie i poza nim, w szczególności w sytuacjach konfliktowych i nadzwyczajnych, w których kobiety i dziewczęta są bardziej podatne na zagrożenia, i skupienie się na kobietach i dziewczętach, które z większym prawdopodobieństwem mogą paść ofiarami przemocy, takich jak kobiety i dziewczęta z niepełnosprawnościami; podkreśla potrzebę współpracy z krajami partnerskimi w celu kryminalizacji wszelkich form przemocy ze względu na płeć;

29. domaga się pilnych działań, aby wyeliminować przyczyny przemocy wobec kobiet i dziewcząt w oparciu o podejście transformacyjne z punktu widzenia równości płci i intersekcjonalne, w szczególności biorąc pod uwagę znaczny wzrost liczby przypadków kobietobójstwa i innych form przemocy ze względu na płeć w warunkach pandemii; przyjmuje z zadowoleniem, że Komisja koncentruje się na promowaniu prewencji przez kwestionowanie szkodliwych norm płciowych; podkreśla w tym względzie, że zasadnicze znaczenie ma współpraca z krajami partnerskimi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w zwalczaniu stereotypów płciowych w każdym aspekcie życia społecznego; wzywa delegatury UE i państwa członkowskie do wykorzystania wszelkich możliwych środków dyplomatycznych w celu promowania przyjmowania przepisów przewidujących strukturalne równouprawnienie płci w każdym aspekcie;

30. przypomina, że obowiązkowe szkolenia dla całego personelu ESDZ, Komisji, delegatur UE oraz misji i operacji WPBiO powinny obejmować kompleksowe programy identyfikowania ofiar przemocy seksualnej lub przemocy ze względu na płeć podczas konfliktów, a także programy prewencyjne, będące uzupełnieniem szkoleń dla całego personelu UE, w tym personelu wojskowego i policyjnego; wzywa UE do wywierania wszelkich możliwych nacisków, aby dopilnować, by sprawcy masowych gwałtów podczas działań wojennych byli zgłaszani, identyfikowani, stawiani przed sądem i karani zgodnie z międzynarodowym prawem karnym; przypomina, że statut rzymski zapewnia stałe ramy prawne pozwalające w szerokim zakresie traktować przemoc seksualną i przemoc ze względu na płeć jako zbrodnię przeciwko ludzkości, i w związku z tym wzywa UE do aktywnego wspierania niezależnej i podstawowej działalności Międzynarodowego Trybunału Karnego zarówno pod względem politycznym, jak i finansowym; z zadowoleniem przyjmuje włączenie przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć jako kryteriów uzasadniających sankcje do globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka i zachęca państwa członkowskie do skutecznego korzystania z tego systemu;

31. podkreśla, że przymusowe i dziecięce małżeństwa stanowią naruszenie praw człowieka i szczególnie narażają dziewczęta na przemoc i wykorzystywanie; przypomina, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest w skali międzynarodowej uznawane za naruszenie praw człowieka, przy czym jego ofiarami jest 200 mln dzieci na całym świecie i 500 tys. w samej UE, a co roku co najmniej trzy miliony dziewcząt są narażone na okaleczenie narządów płciowych; podkreśla, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych i przymusowe małżeństwa naruszają godność kobiet; wzywa do zintegrowania środków mających na celu zapobieganie okaleczaniu żeńskich narządów płciowych oraz przymusowym małżeństwom, w szczególności w sytuacjach konfliktowych i nadzwyczajnych i uświadamianie wszystkim istnienia tego problemu; apeluje do Komisji o zadbanie o spójne długofalowe podejście, które zmierza do położenia kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych zarówno w UE, jak i poza nią, dzięki lepszym synergiom między wewnętrznymi i zewnętrznymi programami UE; ponawia apel o włączenie środków prewencji okaleczania żeńskich narządów płciowych do wszystkich obszarów polityki w działaniach zewnętrznych;

32. przypomina, że kobiety i dziewczęta stanowią większość ofiar handlu ludźmi i wykorzystywania seksualnego; apeluje o silniejsze przywództwo i monitorowanie ze strony Komisji i państw członkowskich oraz o zacieśnienie współpracy międzynarodowej w celu wyeliminowania wyżej wymienionych szkodliwych praktyk skutkujących tymi formami niewolnictwa; przypomina, że ryzyko narażenia kobiet na handel ludźmi i seksualne wykorzystywanie zwiększa się w czasach trudności gospodarczych, konfliktów zbrojnych i sytuacji kryzysowych; wzywa do dalszego włączania walki z handlem kobietami i dziewczętami do celów GAP III oraz do zwiększenia synergii ze strategią UE w zakresie zwalczania handlu ludźmi (2021–2025);

Zapewnić kobietom dostęp do ochrony zdrowia oraz prawa seksualne i reprodukcyjne

33. potwierdza, że prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne są prawami człowieka i stanowią podstawowe elementy godności ludzkiej i wzmocnienia pozycji kobiet; jest zaniepokojony wrogością wobec równości płci i praw kobiet oraz nasileniem się mizoginistycznej retoryki konserwatywnej i wzrostem liczby zorganizowanych grup, w tym wyznaniowych, co grozi m.in. osłabieniem dostępu do praw i usług zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego zarówno w Unii Europejskiej, jak i poza nią; podkreśla, że wycofywanie przepisów dopuszczających w sprawie aborcji podważa ochronę zdrowia, praw i godności kobiet oraz stwarza większe ryzyko dla kobiet w najtrudniejszej sytuacji społecznej i gospodarczej; zauważa, że UE powinna być wiodącym przykładem na całym świecie pod względem promowania praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, wolnego od przymusu, przemocy, dyskryminacji i nadużyć; apeluje zatem do wszystkich państw członkowskich o zapewnienie powszechnego dostępu do praw i usług zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego na swoich terytoriach;

34. ubolewa nad faktem, że w wielu regionach świata dostęp do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym do bezpiecznej i legalnej aborcji, zaczął być poważnie ograniczany i często uznawany za przestępstwo; podkreśla ponadto, że głównymi ofiarami są kobiety ubogie, mieszkające na obszarach wiejskich i należące do mniejszości; zwraca uwagę na potrzebę skupienia się na wszystkich grupach wiekowych, w tym na dziewczętach i młodszych kobietach, oraz zapewnienia im odpowiednich informacji, edukacji i dostępu do praw i usług zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, w tym do opieki prenatalnej, bezpiecznej i legalnej aborcji oraz antykoncepcji; podkreśla znaczenie dalszego kwestionowania dyskryminujących norm, które utrudniają kobietom, dziewczętom i osobom LGBTQI+ korzystanie z przysługujących im praw i zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, a także poddawania w wątpliwość stereotypów, które prowadzą do dyskryminacji marginalizowanych kobiet podczas porodu;

35. podkreśla znaczenie poprawy dostępności metod antykoncepcji w krajach partnerskich, zwłaszcza dla nastoletnich dziewcząt; stwierdza, że wszystkie kobiety i nastoletnie dziewczęta mają prawo do dokonywania własnych, swobodnych i świadomych wyborów dotyczących ich praw i zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; przypomina, że jakość opieki zdrowotnej nad matkami jest ważnym wyznacznikiem rozwoju kraju; uważa, że UE powinna pomagać krajom partnerskim w przestrzeganiu prawa do zdrowia w kontekście ciąży i porodu poprzez tworzenie przyzwoitych usług macierzyńskiej opieki zdrowotnej, które skutecznie zmniejszają śmiertelność noworodków i zgony związane z komplikacjami podczas porodu;

36. apeluje, by w związku z udzielaniem pomocy humanitarnej przez UE i państwa członkowskie w GAP III priorytetowo traktowano kwestie równości płci oraz zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tym zakresie, a także rozliczalność, dostęp do wymiaru sprawiedliwości i możliwość dochodzenia roszczeń za naruszenia praw seksualnych i reprodukcyjnych oraz przemoc ze względu na płeć, zarówno pod względem organizowania szkoleń dla podmiotów udzielających pomocy humanitarnej, jak i finansowania;

37. apeluje, aby w GAP III przywiązywać większą wagę do zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz praw w tej dziedzinie, biorąc pod uwagę poważne konsekwencje, jakie pandemia przyniosła kobietom i dziewczętom w krajach partnerskich, oraz do koordynowania i przydzielania im odpowiedniego, elastycznego, stałego i ukierunkowanego finansowania podczas programowania Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy”; zwraca się do Komisji, ESDZ i państw członkowskich, aby w unijnym procesie programowania działań zewnętrznych, w tym we wspólnym programowaniu, priorytetowo traktowały prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne; podkreśla kluczową rolę organizacji pozarządowych jako usługodawców oraz orędowników praw i zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego;

38. przypomina znaczenie praw i zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego w odniesieniu do ciała i autonomii kobiet oraz nalega, aby prawa i zdrowie seksualne i reprodukcyjne były traktowane jako zasadniczy problem zdrowia publicznego i były powszechnie dostępne bez dyskryminacji; apeluje o powszechny dostęp do kompleksowej i dostosowanej do wieku edukacji seksualnej, skutecznej antykoncepcji, zapobiegania HIV i zakażeniom przenoszonym drogą płciową oraz bezpiecznej i legalnej aborcji; apeluje, aby programy kompleksowej edukacji seksualnej dotyczyły związków międzyludzkich, orientacji seksualnej, równouprawnienia płci, norm płciowych, zapobiegania przemocy ze względu na płeć i problematyki wyrażania zgody, a także by dostarczały informacje na temat okresu dojrzewania, cyklu menstruacyjnego, ciąży i porodu, antykoncepcji i zapobiegania chorobom przenoszonym drogą płciową;

39. podkreśla potrzebę uwzględnienia wieku w działaniach związanych z prawami i ze zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym, na przykład przez zapewnienie dostępnych i przyjaznych młodzieży informacji i usług; podkreśla, że UE powinna promować włączanie tych kwestii przez kraje partnerskie do krajowych planów zdrowia publicznego; apeluje do UE i państw członkowskich, by zobowiązały się do realizacji celów GAP III dotyczących praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz do przygotowania planów wdrażania na szczeblu krajowym, które nadają priorytet prawom i zdrowiu reprodukcyjnemu i seksualnemu;

40. podkreśla potrzebę zachęcania do dostępu do edukacji na wszystkich poziomach i we wszystkich kontekstach w celu ograniczenia wczesnych małżeństw, ciąż u nastolatek i zależności ekonomicznej; apeluje o wzmożenie wysiłków na rzecz zapobiegania absencji w celu umożliwienia dziewczętom, które zostały matkami, powrotu do szkoły, zdobycia wykształcenia i wejścia na rynek pracy;

41. apeluje o walkę z absencją dziewcząt w szkole podczas miesiączki dzięki poprawie warunków sanitarnych, usług higienicznych i dostępu do miejsc ułatwiających dbałość o higienę podczas menstruacji w szkołach oraz poprzez przeciwdziałanie ubóstwu menstruacyjnemu i stygmatyzacji w tym obszarze, w tym w ramach działań z udziałem kobiet, dziewcząt, mężczyzn i chłopców; apeluje o większą synergię między programami dotyczącymi zdrowia, praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz usług wodnych, sanitarnych i higienicznych w szkołach a osobistym wsparciem dla dziewcząt;

42. przypomina o istniejących nierównościach i dysproporcjach międzysektorowych między kobietami i mężczyznami w dostępie do opieki zdrowotnej i jej jakości, zwracając uwagę na brak opieki zdrowotnej i usług uwzględniających aspekt płci; apeluje o powszechny dostęp do profilaktyki, diagnostyki, opieki i leczenia chorób kobiecych, takich jak endometrioza i rak szyjki macicy, oraz chorób przenoszonych drogą płciową, takich jak HIV, oraz o dostęp do informacji o nich; apeluje do UE o wsparcie realizacji globalnej strategii WHO na rzecz szybszej eliminacji raka szyjki macicy;

43. wzywa kraje partnerskie do odpowiedniego finansowania i wzmacniania systemów zdrowia publicznego oraz do prowadzenia badań naukowych nad zdrowiem kobiet na całym świecie w celu poszerzenia wiedzy na temat płci społeczno-kulturowej i płci biologicznej w dziedzinach profilaktyki, diagnostyki, leczenia i prowadzenia badań; ponadto wzywa do uświadamiania społeczeństwa w kwestiach zdrowotnych związanych z płcią;

44. podkreśla, że państwa członkowskie muszą przyjąć politykę w dziedzinie zdrowia publicznego, w której szczególny nacisk kładzie się na promocję zdrowia i zapobieganie chorobom przez zagwarantowanie powszechnej i wysokiej jakości opieki zdrowotnej oraz zapewnienie zasobów niezbędnych do rozwiązania poważnych problemów zdrowia publicznego;

Wspieranie praw ekonomicznych i społecznych oraz równości, a także zapewnienie wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt

45. ponownie podkreśla, że kryzys oraz gospodarcze i społeczne konsekwencje wynikające z pandemii COVID-19 w sposób nieproporcjonalny wpływają na dostęp kobiet do rynku pracy; podkreśla znaczenie i potrzebę wspierania przez UE rozwoju i włączania międzysektorowego wymiaru płci do wszystkich planów odbudowy COVID-19 w krajach partnerskich oraz do inicjatyw „Drużyna Europy”; zwraca uwagę na potrzebę zareagowania w sposób uwzględniający aspekt płci na COVID-19 podczas wdrażania GAP III, aby wziąć pod uwagę wyjątkową sytuację kobiet i dziewcząt oraz stymulować możliwości po wyjściu z kryzysu; wzywa Komisję do włączenia wymiaru płci do głównego nurtu polityki oraz do uwzględnienia działań transformacyjnych z punktu widzenia równości płci we wszystkich środkach związanych z pandemią COVID-19 w krajach partnerskich, w tym w planach i środkach naprawczych, oraz do wspierania projektów, w tym projektów finansowych, w taki sposób, by uwzględniały one równość płci; podkreśla, że nowe formy finansowania, takie jak obligacje celowe gender bonds, mogłyby ożywić gospodarki krajowe, a jednocześnie wzmocnić pozycję kobiet;

46. jest zdania, że praca ma kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu nierównościom; popiera rokowania zbiorowe jako środek nie tylko poprawy warunków pracy, lecz również przeciwdziałania nierównościom między mężczyznami i kobietami;

47. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza wymagać przestrzegania odpowiednich konwencji MOP i ONZ dotyczących równości płci w planowanym przeglądzie rozporządzenia w sprawie ogólnego systemu preferencji taryfowych; apeluje do Komisji o skuteczne włączenie kwestii równości płci do wszystkich rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju oraz o dopilnowanie, by handel i inwestycje nie pogłębiały nierówności płci; podkreśla, że wszystkie oceny skutków związane z handlem powinny uwzględniać stanowisko organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

48. podkreśla, że wsparcie finansowe dla kobiet musi iść w parze ze szkoleniem, dostępem do informacji, rozwijaniem umiejętności i uświadamianiem kobiet na temat ich podstawowych praw;

49. apeluje do Komisji i państw członkowskich o współpracę z krajami partnerskimi w zapobieganiu molestowaniu kobiet w pracy i przeciwdziałaniu mu, a także w promowaniu ratyfikacji Konwencji MOP w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w miejscu pracy (nr 190);

50. apeluje, aby GAP III służył promowaniu działalności gospodarczej kobiet oraz ich dostępu do niezbędnych narzędzi gospodarczych i społecznych oraz zasobów i ochrony socjalnej, w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych; podkreśla znaczenie uczestnictwa kobiet w gospodarce na całym świecie dla zrównoważonego rozwoju i trwałego oraz włączającego wzrostu gospodarczego, ściśle powiązanego z globalnym dążeniem do eliminacji ubóstwa ustanowionym w celach zrównoważonego rozwoju; apeluje do Komisji i państw członkowskich o wspieranie i promowanie mechanizmów ochrony socjalnej uwzględniających aspekt płci, w tym transferów gotówkowych, aby zwiększyć zdolność krajów partnerskich do reagowania na kryzysy i wstrząsy zewnętrzne;

51. wzywa UE i kraje partnerskie do przyjęcia środków mających na celu zwiększenie szans kobiet na znalezienie zatrudnienia i zapewnienie im godziwych miejsc pracy, dostępu do finansowania i możliwości biznesowych, w tym poprzez wspieranie lokalnych organizacji kierowanych przez kobiety oraz zachęcanie ich do uczestnictwa w związkach zawodowych; podkreśla znaczenie zwiększania dostępu na przykład do mikrokredytów w celu ułatwiania i wspierania kreatywności i przedsiębiorczości kobiet na mniejszą skalę;

52. podkreśla potrzebę uwzględnienia komplementarności innych działań, by zapewnić ich skuteczność, takich jak wolność od przemocy uwarunkowanej płcią, dostęp do godnej pracy oraz przystępnej cenowo opieki nad dziećmi i osobami starszymi; wzywa UE i jej państwa członkowskie do wzmocnienia pozycji i ochrony matek i ojców na całym świecie oraz do współpracy z krajami partnerskimi w celu zagwarantowania odpowiedniego urlopu macierzyńskiego, ojcowskiego i rodzicielskiego, a także do przyjęcia praktycznych środków w celu zapewnienia tej ochrony, obok inwestycji w opiekę nad dziećmi i usługi edukacyjne;

53. podkreśla, że UE powinna wspierać opracowanie wiążącego instrumentu na rzecz przedsiębiorczości i praw człowieka w ramach ONZ, aby w pełni zagwarantować możliwość korzystania z praw człowieka i praw kobiet;

54. apeluje do Komisji i państw członkowskich o współpracę z krajami partnerskimi w celu finansowania i promowania środków, które będą ukierunkowane na rozwiązanie problemu nieproporcjonalnego obciążenia kobiet pracą nieodpłatną, oraz w celu wspierania działań ułatwiających pracownicom przejście z gospodarki nieformalnej do formalnej; podkreśla, że kobiety i mężczyźni powinni w równym stopniu dzielić się niepłatną opieką i obowiązkami domowymi; apeluje o podjęcie konkretnych kroków w celu uznania, ograniczenia i redystrybucji niepłatnej opieki i pracy w gospodarstwie domowym;

55. apeluje o aktywne promowanie roli kobiet i ich wkładu w gospodarkę i społeczeństwo, a także o uznanie ich praw obywatelskich i ustawowych, w tym prawa do posiadania własności, dostępu do kredytów bankowych i prawa do udziału w życiu gospodarczym i politycznym, przede wszystkim poprzez promowanie polityki makroekonomicznej uwzględniającej problematykę płci; ubolewa nad faktem, że prawo do równego wynagrodzenia za taką samą pracę o takiej samej wartości nie jest zagwarantowane w wielu sytuacjach, zarówno w UE, jak i poza nią, nawet jeśli jest ono zapisane w prawie, i podkreśla, że należy zająć się podstawową przyczyną tej dyskryminacji;

56. podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma zaangażowanie sektora prywatnego w osiąganie celów ustanowionych w GAP III oraz pociąganie go do odpowiedzialności w przypadku naruszania praw kobiet podczas działań biznesowych; apeluje do Komisji o włączenie perspektywy płci do przyszłego wniosku ustawodawczego w sprawie należytej staranności przedsiębiorstw;

57. podkreśla, że wzmocnienie pozycji gospodarczej i społecznej kobiet ma kluczowe znaczenie dla zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; apeluje o podjęcie globalnych wysiłków na rzecz dostępu dziewcząt i kobiet do wysokiej jakości edukacji i szkoleń rozwijających umiejętności, a także skutecznych narzędzi przyczyniających się do uzyskania dla nich dostępu do rynku pracy, w szczególności w sytuacjach nadzwyczajnych i w warunkach wysiedleń; zdecydowanie zaleca krajom partnerskim zwiększenie inwestycji w wysokiej jakości edukację włączającą, przy wsparciu z budżetu UE; podkreśla, że unijne wsparcie budżetowe, którego skuteczność w obszarze edukacji została wykazana, pozostaje preferowaną metodą umożliwiającą dostęp do edukacji włączającej o wysokiej jakości we wszystkich krajach rozwijających się; z zadowoleniem przyjmuje zamiar zwiększenia całkowitej kwoty finansowania dla edukacji przez przeznaczenie 10% budżetu pomocy humanitarnej na finansowanie edukacji w sytuacjach nadzwyczajnych;

58. podkreśla potrzebę wspierania znacznych inwestycji w usługi zdrowotne i edukacyjne, przystępne cenowo mieszkania oraz bezpieczny, przystępny cenowo i dostępny transport publiczny, zarówno na obszarach wiejskich, jak i miejskich, aby uwzględnić potrzeby ludności oraz zapewnić wkład w niezależność, równość i emancypację kobiet; przypomina, że szczególną uwagę należy poświęcić tym kwestiom w krajach niestabilnych i po konfliktach, gdzie UE będzie również realizować projekty rozwojowe, aby pomóc w rozwiązaniu problemu braku mieszkań, ziemi i praw własności dla kobiet;

59. wyraża zaniepokojenie wzrostem przepaści cyfrowej między kobietami a mężczyznami w wielu krajach, co utrudnia równy dostęp do informacji i usług cyfrowych; podkreśla znaczenie promowania umiejętności cyfrowych, a także dostępu do narzędzi cyfrowych i ich przystępności cenowej oraz dostępu do rynku pracy; apeluje o zwiększenie ukierunkowanego finansowania i stypendiów, aby umożliwić kobietom i dziewczętom dostęp do szkolnictwa wyższego i szkoleń zawodowych, w szczególności z myślą o promowaniu edukacji cyfrowej i technicznej dziewcząt oraz udziału kobiet w dziedzinach STEM, a także aby wspierać projekty realizowane przez kobiety; z zadowoleniem przyjmuje determinację GAP III, by zniwelować przepaść cyfrową między płciami, aby umożliwić transformację cyfrową rzeczywiście sprzyjającą włączeniu społecznemu;

60. przypomina, że kobiety, zwłaszcza te, które borykają się z dyskryminacją krzyżową, mogą napotykać trudności w dostępie do usług cyfrowych i powiązanej infrastruktury; wzywa do zapewnienia kobietom i dziewczętom, zwłaszcza tym mieszkającym na obszarach wiejskich i oddalonych, lepszego, powszechnego, bezpiecznego i pewnego dostępu do narzędzi cyfrowych i szkoleń z zakresu korzystania z nich;

61. podkreśla potrzebę wspierania świadczenia usług publicznych i prywatnych za pomocą uwzględniających aspekt płci kanałów cyfrowych, technologii i usług (administracja elektroniczna, cyfrowe usługi finansowe), które zwiększą włączenie i uczestnictwo kobiet i dziewcząt w społeczeństwie; wzywa państwa członkowskie, by zajęły się problemem wykluczenia cyfrowego wszystkich słabszych grup społecznych oraz zapewniły im dostęp do edukacji w dziedzinie technologii informacji i komunikacji, uwzględniając jednocześnie różne czynniki warunkujące dostęp kobiet do edukacji, a także tworząc bezpłatne cyfrowe punkty dostępu;

62. apeluje do UE o wsparcie modernizacji i cyfryzacji administracji krajów partnerskich, w szczególności w celu sprawienia, by wszystkie te kraje posiadały wiarygodne rejestry stanu cywilnego, w których odnotowuje się każde narodziny;

63. przyznaje, że sytuacje nadzwyczajne, takie jak konflikty zbrojne i kryzysy gospodarcze oraz sytuacje związane z przesiedleniami, zagrażają kształceniu i szkoleniu kobiet i dziewcząt; ponownie podkreśla, że dostęp kobiet do źródeł utrzymania i możliwości zatrudnienia jest poważnie utrudniony w sytuacjach nadzwyczajnych i trudnych, w związku z czym podkreśla znaczenie przyznawania niezbędnych środków finansowych w takich przypadkach, zwłaszcza lokalnym organizacjom kierowanym przez kobiety i istniejącym strukturom, w celu poprawy struktur zapewniających odpowiedni rozwój ich edukacji, umiejętności i dostępu do miejsc pracy w perspektywie długoterminowej;

64. zauważa, że brak bezpieczeństwa żywnościowego dotyka kobiety asymetrycznie i że są one w nieproporcjonalnie mniejszym stopniu właścicielami gruntów, zwierząt gospodarskich i innych aktywów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania celu, jakim jest osiągnięcie równości płci w sektorze żywności i rolnictwa, oraz możliwości finansowych i dostępu do szkoleń w celu wzmocnienia pozycji kobiet w rolnictwie; zwraca uwagę na znaczenie wspierania krajów partnerskich w przeprowadzaniu reform prawnych, politycznych i instytucjonalnych, aby zagwarantować kobietom równe prawa do zasobów gospodarczych, w szczególności dostęp do ziemi i innych form własności oraz kontrolę nad nimi;

65. wzywa UE do promowania polityki gospodarczej i handlowej zgodnej z celami zrównoważonego rozwoju i celami GAP III; przypomina swoje poprzednie stanowisko w sprawie handlu i płci przedstawione w rezolucji z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie równouprawnienia płci w umowach handlowych zawieranych przez UE[12]; apeluje do UE o dalsze wspieranie i wprowadzanie strategii handlowych zmniejszających różnice społeczno-gospodarcze i zapewniających wysoki poziom ochrony i poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka, w tym równości płci;

66. z zadowoleniem odnotowuje, że w GAP III wzywa się do promowania równości płci za pośrednictwem polityki handlowej UE; wzywa Komisję, Radę i ESDZ, aby promowały i wspierały włączanie do wszystkich unijnych umów handlowych i inwestycyjnych specjalnego rozdziału poświęconego aspektowi płci, zawierającego zobowiązania do wspierania równouprawnienia płci i wzmacniania pozycji kobiet; apeluje do Komisji o uwzględnienie wpływu w aspekcie płci w ocenach ex ante i ex post unijnej polityki handlowej i umów handlowych;

67. podkreśla swoje wcześniejsze stanowisko, w którym apelował, by w zbliżającym się odnowieniu układu o stowarzyszeniu UE–Chile uwzględnić specjalny rozdział dotyczący handlu i równości płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet; z zainteresowaniem odnotowuje poczynione w negocjacjach postępy w odniesieniu do rozdziału dotyczącego handlu i płci;

68. przypomina swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych[13],

69. zaważa, że polityka handlowa nie jest neutralna płciowo i że potrzebne jest lepsze gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci, wraz z jasnymi wskaźnikami, aby odpowiednio oceniać różne skutki polityki handlowej dla kobiet i mężczyzn; ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie do czerpania inspiracji z zestawu narzędzi opracowanego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju oraz do uwzględnienia w ocenach skutków ex ante i w ocenach ex post wpływu polityki handlowej i umów handlowych UE na kwestię płci w poszczególnych krajach i sektorach; wzywa Komisję do współpracy z partnerami międzynarodowymi, takimi jak WTO, oraz z władzami i organizacjami lokalnymi w celu gromadzenia danych, analizowania wpływu handlu na kobiety oraz przekładania danych na konkretne propozycje mające na celu poprawę roli kobiet w systemie handlu międzynarodowego oraz promowanie inkluzywnego wzrostu gospodarczego; podkreśla, że zacieśnienie współpracy między organizacjami międzynarodowymi, takimi jak WTO, Międzynarodowe Centrum Handlu i ONZ, oraz utworzenie sieci obejmujących środowiska akademickie, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i parlamenty może sprzyjać wymianie najlepszych praktyk i metod gromadzenia danych, a także uwzględnianiu perspektywy płci w handlu; nalega, by obecność zagadnień dotyczących płci nie ograniczała się do rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju;

70. wzywa Komisję, by aktywnie zaangażowała się w prace niedawno utworzonej nieformalnej grupy roboczej WTO ds. handlu i płci z myślą o przyjęciu podczas 12. konferencji ministerialnej zdecydowanej deklaracji, która mogłaby posłużyć za plan realizacji deklaracji z Buenos Aires z 2017 r.; podkreśla, że nieformalna grupa robocza ds. handlu i płci stanowi pierwszy krok w kierunku stworzenia w ramach WTO bardziej stałej platformy do omawiania kwestii związanych z handlem i płcią; wzywa Komisję, by dalej aktywnie angażowała się, wraz z innymi członkami WTO, w prace nieformalnej grupy roboczej oraz by zbadała możliwość powołania stałej grupy roboczej;

71. przypomina, że apelował do Komisji o to, by skład wewnętrznych grup doradczych był zrównoważony pod względem płci, by ich rola w zakresie monitorowania została jeszcze bardziej rozszerzona oraz by w ramach każdej umowy o wolnym handlu ustanawiano komisję ds. handlu i płci w celu identyfikacji niedociągnięć;

72. wzywa Komisję do starannej oceny wpływu umów handlowych na sektory, w których pracuje duży odsetek kobiet, takie jak sektor odzieżowy i rolnictwo na małą skalę; przypomina, że kryzys gospodarczy wywołany przez COVID-19 silnie dotknął te sektory i zwiększył ryzyko pogłębienia nierówności oraz nasilenia dyskryminacji i wykorzystywania pracujących kobiet;

73. wzywa Komisję do zapewnienia dostępności wystarczających środków oraz do ujawnienia przyznanych środków, do promowania podstawowej wartości, jaką jest równość płci, w polityce handlowej i inwestycyjnej oraz do dbania o to, by sekretariaty instytucji UE odpowiedzialne za politykę handlową i negocjacje handlowe dysponowały wiedzą i zdolnościami technicznymi umożliwiającymi uwzględnianie perspektywy płci w całym procesie negocjacji handlowych i formułowania polityki, dzięki wyznaczeniu punktów kontaktowych ds. równouprawnienia płci w instytucjach i delegaturach UE;

74. wzywa do włączenia do wszystkich rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju możliwych do wyegzekwowania przepisów opartych na przestrzeganiu podstawowych standardów pracy i odpowiednich konwencji MOP, w szczególności Konwencji nr 189 dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym, Konwencji nr 156 MOP dotyczącej pracowników mających obowiązki rodzinne, Konwencji nr 111 dotyczącej dyskryminacji (zatrudnienie i wykonywanie zawodu), Konwencji nr 100 dotyczącej jednakowego wynagrodzenia oraz Konwencji nr 190 w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w miejscu pracy, a także apeluje o włączenie tych konwencji do listy konwencji uwzględnianych podczas przeglądu GSP+;

75. z zadowoleniem przyjmuje międzynarodowe porozumienie robocze Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO/IWA 34) w sprawie globalnych definicji związanych z przedsiębiorczością kobiet, które ma na celu ułatwienie kształtowania polityki, gromadzenia danych i dostępu do budowania zdolności, finansowania i rynków z myślą o wzmocnieniu pozycji gospodarczej kobiet;

76. z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie równości płci w polityce kredytowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) oraz wzywa EBI do zwiększenia wysiłków, w szczególności zaś do uwzględniania w jak największym stopniu celów polityki GAP III w mandacie dotyczącym udzielania pożyczek zewnętrznych;

77. podkreśla, że EBI oraz inne właściwe europejskie instytucje finansowe na rzecz rozwoju należy w pełni dostosować do założeń GAP III; apeluje do EBI o uwzględnianie celów GAP III podczas udzielania wsparcia przedsiębiorstwom w krajach partnerskich poprzez przeprowadzanie ocen skutków dla każdego projektu finansowanego przez EBI oraz wzywa do stałego monitorowania operacji na miejscu;

Wsparcie uczestnictwa i przywództwa kobiet, dziewcząt i młodych kobiet

78. podkreśla znaczenie przywództwa i udziału kobiet i dziewcząt na wszystkich szczeblach procesu decyzyjnego oraz podkreśla, że równy udział kobiet w życiu publicznym i politycznym ma zasadnicze znaczenie dla dobrego zarządzania i kształtowania polityki; podkreśla znaczenie reprezentacji kobiet po obu stronach stołu negocjacyjnego na wszystkich szczeblach działań zewnętrznych; powtarza, że gdy kobiety i dziewczęta są w równym stopniu liderkami, całe społeczności korzystają z lepszych i trwalszych rozwiązań; stwierdza, że ​​kobiety są niedostatecznie reprezentowane na wszystkich szczeblach życia politycznego i publicznego, a postęp w tej dziedzinie jest powolny;

79. apeluje o finansowanie programów zachęcających kobiety do szkoleń, obywatelskiego zaangażowania i uczestnictwa, w tym wspierających podejścia partycypacyjne na szczeblu społeczności oraz szczególne działania edukacyjne dla dziewcząt i młodych kobiet, ponieważ to one najbardziej cierpią z powodu dyskryminacji; wzywa do włączenia kobiet na wszystkich szczeblach podejmowania decyzji, rządzenia, przewodnictwa i sprawowania władzy za pośrednictwem reform administracji publicznej, programów i działań takich jak tworzenie sieci kontaktów, wymiana, mentoring i sponsorowanie, a także opowiada się za włączeniem lokalnych organizacji działających na rzecz praw kobiet i organizacji udzielających pomocy humanitarnej kierowanych przez kobiety do struktur koordynacji pomocy humanitarnej i podejmowania decyzji;

Zaangażowanie kobiet w procesy na rzecz pokoju i bezpieczeństwa

80. podkreśla rolę kobiet i społeczeństwa obywatelskiego w promowaniu dialogu, budowaniu koalicji i mediacjach na rzecz pokoju oraz proponowaniu odmiennych sposobów rozumienia i urzeczywistniania pokoju i bezpieczeństwa, w szczególności w zapobieganiu konfliktom, rozwiązywaniu ich i odbudowie po nich; apeluje do Unii Europejskiej o wspieranie większego uczestnictwa kobiet w procesach na rzecz utrwalania i budowania pokoju oraz o wspomaganie i uznawanie młodych kobiet, dziewcząt i obrończyń praw człowieka za główną siłę napędową zmian, a także o wspieranie ich i chronienie; podkreśla, że poszanowanie i pełna realizacja praw człowieka w przypadku kobiet stanowią podstawę demokratycznego i integracyjnego społeczeństwa;

81. z zadowoleniem przyjmuje włączenie unijnego planu działania na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa do GAP III i apeluje o jego skuteczne wdrożenie; podkreśla ważną rolę istniejących i udanych lokalnych inicjatyw na rzecz budowania pokoju prowadzonych przez kobiety i obrończynie praw człowieka oraz wzywa UE do wspierania, wzmacniania i systematycznego włączania tych inicjatyw do konsultacji dotyczących budowania pokoju, a także koordynacji i podejmowania decyzji;

82. wzywa ESDZ do przeprowadzania systematycznej analizy konfliktów z uwzględnieniem perspektywy płci w oparciu o analizę dotyczącą płci i analizę konfliktów uwzględniającą aspekt płci, w szczególności w odniesieniu do misji i operacji WPBiO oraz działań w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju; podkreśla, że należy zapewnić wystarczające środki na gromadzenie i pogłębianie specjalistycznej wiedzy UE oraz jej zdolności do analizy ryzyka i konfliktów z uwzględnieniem perspektywy płci, co powinno obejmować zwrócenie szczególnej uwagi na równość płci i zapewnienie znaczącego udziału kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji;

83. zwraca uwagę, jak ważne jest powiązanie koncepcji bezpieczeństwa ludzkiego i podejścia uwzględniającego problematykę płci; wzywa UE, aby wykorzystała koncepcję bezpieczeństwa ludzkiego, którą określono w rezolucji nr 66/290 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz w jego agendzie „Kobiety, pokój i bezpieczeństwo”; nalega, by koncepcja bezpieczeństwa koncentrowała się na życiu ludzkim i jego ochronie przed takimi zagrożeniami, jak przemoc, brak edukacji, opieki zdrowotnej, żywności czy niezależności ekonomicznej; wzywa Komisję, ESDZ i państwa członkowskie, aby rozwijały i propagowały program ONZ w zakresie rozbrojenia; kładzie nacisk na prowadzenie feministycznej polityki zagranicznej w zakresie rozbrojenia i nieproliferacji;

84. zwraca uwagę, że kobiety są w nieproporcjonalnie większym stopniu narażone na przemoc seksualną związaną z konfliktami oraz inne bezkarnie popełniane naruszenia praw człowieka, co oznacza też większe ryzyko stania się ofiarą handlu ludźmi; podkreśla potrzebę zapewnienia kobietom i dziewczętom, które padły ofiarą przemocy seksualnej w strefach i krajach objętych konfliktem, odpowiedniej i całościowej opieki i leczenia, a także skutecznego i szybkiego zadośćuczynienia; zauważa, że system ten działa już tam, gdzie został zastosowany, i pomaga również w ponownej integracji społecznej tych ofiar; przypomina o znaczeniu zwalczania stygmatyzacji ofiar; domaga się ciągłości wsparcia dla środków, których celem jest dostarczanie kobietom w sytuacjach konfliktu i w sytuacjach nadzwyczajnych pakietów pomocowych w zakresie praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego poprzez finansowanie i wspomaganie organizacji pierwszego kontaktu i organizacji prowadzonych przez kobiety;

85. przypomina, że kobiety są nieproporcjonalnie częściej dotknięte konfliktami zbrojnymi; ubolewa nad wykorzystywaniem przemocy seksualnej jako narzędzia wojny oraz domaga się jej pilnego zwalczania, a także zapobiegania bezkarności poprzez pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności; podkreśla również, że kobiety są często pierwszymi ofiarami wysiedleń ludności w strefach konfliktów i często cierpią z powodu utraty niezależności ekonomicznej oraz braku dostępu do edukacji i rzetelnych usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; podkreśla potrzebę zapewnienia dostępu do edukacji i zatrudnienia ludności wysiedlonej w wyniku konfliktu lub klęski żywiołowej; apeluje do Komisji i państw członkowskich o współpracę z krajami partnerskimi i ich siłami zbrojnymi w celu zapewnienia odpowiedniego egzekwowania Konwencji genewskiej o ochronie osób cywilnych podczas wojny, ze szczególnym naciskiem na zapobieganie przemocy seksualnej i karanie jej sprawców;

86. wyraża ubolewanie, że w GAP III nie uwzględniono dziedzictwa kulturowego w różnych krajach oraz roli kobiet w jego ochronie i rozwoju; wzywa Komisję i ESDZ, aby opracowały programy mające na celu ochronę i uznanie dziedzictwa kulturowego i tradycji wypracowanych przez kobiety, które to elementy często pozostają niezauważone, zwłaszcza w całym cyklu konfliktu;

Operacje humanitarne uwzględniające aspekt płci

87. ubolewa, że w wydanym niedawno komunikacie Komisji w sprawie operacji humanitarnych UE: nowe wyzwania, te same zasady (COM(2021)0110) nie uwzględnia się w wystarczającym stopniu perspektywy płci w kontekście pomocy humanitarnej; wzywa Komisję do przedstawienia bardziej konkretnych wniosków dotyczących poszczególnych wydatków, programów, śledzenia i oceny działań związanych z płcią w kontekście pomocy humanitarnej oraz do opracowania środków służących dalszemu rozwijaniu dostosowanych i skutecznych działań humanitarnych UE uwzględniających aspekt płci, z uwzględnieniem możliwości, jakie trojakie podejście oparte na powiązaniu pomocy humanitarnej, rozwoju i pokoju stwarza dla ochrony praw kobiet i dziewcząt oraz promowania równouprawnienia płci we wszystkich kontekstach;

Budowa zielonego i cyfrowego społeczeństwa

88. z zadowoleniem przyjmuje włączenie do GAP III priorytetowego obszaru dotyczącego zmiany klimatu, biorąc pod uwagę, że zmiana klimatu nie jest neutralna pod względem płci, ponieważ wzmacnia istniejące różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn, zwłaszcza w odniesieniu do osób ubogich, młodych i ludów tubylczych, szczególnie w niestabilnych środowiskach; docenia determinację Unii w uwzględnianiu wymiaru płci w zielonej transformacji, biorąc pod uwagę międzysektorowy i nieproporcjonalnie większy wpływ zmiany klimatu na kobiety i dziewczęta, zwłaszcza w krajach rozwijających się; podkreśla konieczność włączenia, wysłuchania i wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt przy opracowywaniu i wdrażaniu skutecznych metod łagodzenia skutków zmian klimatu i przystosowywania się do nich w krajach partnerskich, a tym samym zapewnienia transformacyjnych z punktu widzenia równości płci i skutecznych działań na rzecz klimatu; wzywa UE do dawania przykładu poprzez niezwłoczne uwzględnienie perspektywy płci i celów w zakresie równouprawnienia płci w Europejskim Zielonym Ładzie i związanych z nim inicjatywach;

89. przypomina, że równość płci jest warunkiem wstępnym zrównoważonego rozwoju i osiągnięcia uczciwej i sprawiedliwej transformacji, która nie pozostawia nikogo bez pomocy; przypomina w związku z tym o swoim apelu, by w ślad za Europejskim Zielonym Ładem szybko podążała dyplomacja w zakresie Zielonego Ładu, która systematycznie uwzględni perspektywę płci społeczno-kulturowej i międzysektorową oraz zaangażuje kobiety i dziewczęta, w tym kobiety tubylcze, w proces podejmowania strategicznych decyzji dotyczących dostosowania do zmian klimatu;

90. podkreśla, że kobiety i kobiece organizacje przodują pod względem znajdowania rozwiązywań i dostarczania eksperckiej wiedzy o rolnictwie, klimacie, energii i zachowaniu różnorodności biologicznej oraz stoją na czele walki ze zmianą klimatu; apeluje o wspieranie ich za pomocą adekwatnego i elastycznego dofinansowania, przepisów i szerszego dostępu do gruntów i zasobów, a także poprzez współpracę z sektorem prywatnym i finansowym; przypomina o znaczeniu przystosowania uwzględniającego aspekt płci, w tym rolnictwa przyjaznego klimatowi, zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, gospodarki o obiegu zamkniętym i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi;

91. apeluje o ułatwianie kobietom i dziewczętom dostępu do narzędzi cyfrowych oraz szkoleń w tym zakresie, a także do promowania zatrudniania ich w zawodach związanych z nauką, technologią, inżynierią i matematyką (STEM);

92. podkreśla, że sieci społecznościowe są źródłem dyskryminacji i molestowania ze względu na płeć; podkreśla, że rządy powinny zwiększyć wysiłki na rzecz lepszego uregulowania tych sieci oraz platform cyfrowych w celu zwalczania przemocy w sieci i cybernękania na tle płciowym; dostrzega, że stanowi to główną przeszkodę w dostępie kobiet i dziewcząt do środowiska cyfrowego i ich uczestnictwa online oraz poważnie ogranicza uczestnictwo dziewcząt i kobiet w polityce, zwłaszcza w przypadku kobiet i dziewcząt o tożsamościach intersekcjonalnych, które zgłaszają wyższe wskaźniki nękania w sieci; domaga się ukierunkowanych mechanizmów ochrony dla kobiet w internecie oraz większego zaangażowania kobiet w projektowanie, produkcję i rozwój sztucznej inteligencji w celu walki z utrwalaniem się stereotypów i uprzedzeń związanych z płcią; apeluje o egzekwowanie odpowiednich przepisów prawa karnego, aby przeciwdziałać nadużyciom w internecie, groźbom, molestowaniu seksualnemu i rozpowszechnianiu prywatnego wizerunku bez zgody;

93. zauważa, że handel elektroniczny może przyczynić się do połączenia większej liczby kobiet prowadzących przedsiębiorstwa z rynkami międzynarodowymi; wzywa jednak Komisję do pomocy kobietom w korzystaniu z nowych technologii, takich jak blockchain, które ze względu na partnerski charakter, anonimowość i skuteczność mogą pomóc niektórym kobietom w pokonaniu pewnych dyskryminujących barier prawnych i kulturowych w handlu, poprawić ich dostęp do finansowania i pomóc im w integracji z globalnymi łańcuchami wartości;

Tworząc prawdziwe pokolenie równości

94. ponownie podkreśla przewodnią rolę, jaką Unia powinna odgrywać na szczeblu wielostronnym na rzecz feministycznej dyplomacji w celu realizacji międzynarodowych umów dotyczących praw kobiet i dziewcząt oraz wzmocnienia ich pozycji; wzywa UE, jej państwa członkowskie, Komisję i ESDZ do zobowiązania się do poczynienia postępów w kierunku feministycznej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i rozwoju, która wiąże się z wizją transformacyjną z punktu widzenia równości płci, oraz do uczynienia równouprawnienia płci kluczowym elementem ich działań zewnętrznych i priorytetów;

95. z zadowoleniem przyjmuje obietnicę wyasygnowania 33 mld EUR złożoną przez rządy na całym świecie, sektor prywatny i społeczeństwo obywatelskie na Forum Pokolenia Równości w Paryżu; apeluje o skuteczny i międzynarodowy system rozliczalności oraz oczekuje od Komisji corocznego kontrolowania przyjętych przez nią zobowiązań i ich konkretnego wdrażania w praktyce;

96. przypomina, że Komisja zobowiązała się przeznaczyć 4 mld EUR z budżetu zewnętrznego na rzecz kobiet i dziewcząt oraz zwiększyć finansowanie organizacji kobiecych; wzywa do doprecyzowania tych zobowiązań, ich odpowiedniego monitorowania i przełożenia na realia, a także do ustanowienia jasnego poziomu bazowego i celów;

97. przypomina, że dialog międzypokoleniowy oraz włączenie i angażowanie mężczyzn i chłopców w zapewnianie równości płci są kluczowe dla sukcesu przemian społecznych i stworzenia prawdziwego pokolenia równości;

98. z zadowoleniem przyjmuje, że w GAP III uznano znaczenie aktywnego angażowania mężczyzn i chłopców w celu promowania zmian w postawach społecznych, a w rezultacie szerszych zmian strukturalnych; podkreśla, jak ważne jest stworzenie praktycznych sposobów, aby zaangażować mężczyzn i chłopców jako podmioty wprowadzające zmiany przez ustanowienie dodatkowych wskaźników i celów związanych z zaangażowaniem mężczyzn i chłopców, oraz zadbanie o to, by GAP III przyniósł pozytywne rezultaty także dla nich;

°

° °

99. zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.


 

UZASADNIENIE

Do osiągnięcia równości płci jeszcze długa droga. Bariery na drodze do upodmiotowienia, dyskryminacja, a często także przemoc i wyzysk stanowią codzienność milionów kobiet i dziewcząt.

Pandemia COVID-19 zaostrzyła problem nierówności między kobietami a mężczyznami na całym świecie. Obok przemocy małżeńskiej, która nasiliła się gwałtownie wraz z wprowadzaniem kolejnych środków izolacji, 1,4 miliona niechcianych ciąż musiało zakończyć się porodem, a 47 milionów kobiet i dziewcząt popadło w skrajne ubóstwo. Ultrakonserwatyści i fundamentaliści wykorzystali tę sytuację do zacieśnienia kontroli nad ciałem i autonomią kobiet, w szczególności ograniczając dostęp do aborcji. Wniosek jest jasny: kryzys i jego różnorakie konsekwencje pokazują, że kobiety i dziewczęta nie uzyskały swoich praw raz na zawsze.

Żadne społeczeństwo nie może się jednak rozwijać ani wyjść z kryzysu, ignorując lub wręcz uciskając połowę populacji. Dobrostan społeczny i gospodarka czerpią znaczne korzyści z upodmiotowienia kobiet. Przykładowo w skali świata kobiety wydają 90% swoich dochodów na swoje rodziny.

Pewne nierówności są głęboko zakorzenione – na przykład te związane z dostępem do edukacji, pracy, zasobów czy kredytów – jednak pojawiają się też nowe. Dotyczą w szczególności dyskryminacji w sferze cyfrowej czy podatności na zagrożenia związane ze zmianami klimatycznymi.

Odbudowa pocovidowa to okazja na nowy początek skoncentrowany wokół rozwoju człowieka. Nadszedł czas budowy bardziej sprawiedliwego i integracyjnego społeczeństwa, w którym kobiety zajmą należne im miejsce.

W działalności zewnętrznej Unia Europejska powinna być rzeczniczką świata, w którym panuje większa równość. Aby to osiągnąć, możemy wykorzystać potężny instrument: plan działania w sprawie równości płci (GAP III).

GAP III jest ważnym instrumentem politycznym i nie powinien być postrzegany jako program techniczny. Za jego pośrednictwem stawiamy w centrum feministyczną dyplomację, propagując wartości związane z równością płci.

Sprawozdawczyni przeprowadziła szeroko zakrojone konsultacje z podmiotami w terenie. Spotkała się z zaangażowanymi osobistościami, ekspertkami i ekspertami z Unii Europejskiej, Tajlandii, Meksyku, Rwandy, Indii, Salwadoru, Mozambiku, Senegalu, Iraku i Demokratycznej Republiki Konga. Osoby te wywodzą się ze społeczeństwa obywatelskiego, środowisk akademickich, organizacji międzynarodowych, polityki, a w ich gronie znalazło się także dwoje laureatów Pokojowej Nagrody Nobla: dr Denis Mukwege i Nadia Murad.

Ta różnorodność kontaktów odzwierciedla wielorakość społeczeństw na świecie. Potrzeby i wyzwania różnią się w zależności od kraju, regionu, społeczności i kultury.  Należy ukierunkować działania na sytuacje kryzysowe, które są charakterystyczne dla danego kontekstu oraz na poszczególne zagadnienia dotyczące kobiet i dziewcząt.

 

1) Planowa odpowiedź na wyzwania spotęgowane przez kryzys zdrowotny

Przemoc wobec kobiet i dziewcząt

Wieloaspektowa przemoc wobec kobiet jest najbardziej skrajnym przejawem nierówności między kobietami i mężczyznami. Przemoc w związku, przemoc wewnątrz rodziny, napaść seksualna, molestowanie, gwałt czy też okaleczanie narządów płciowych mają dramatyczne i trwałe konsekwencje dla zdrowia fizycznego i psychicznego kobiet i muszą być bezwzględnie zwalczane przez wszystkie państwa i wszystkie podmioty społeczne.

Przemoc nie jest sprawą domową lub prywatną: to kwestia poszanowania praw, zdrowia, a także bezpieczeństwa. Ma również znaczący wpływ na sferę życia publicznego i środowisko pracy.  Konieczna jest zmiana narracji w sprawie przemocy ze względu na płeć. Żadne społeczeństwo nie może prosperować w sytuacji, gdy połowa populacji jest zagrożona przemocą fizyczną i/lub psychiczną.

Ochrona zdrowia oraz prawa seksualne i reprodukcyjne

Upodmiotowienie kobiet i dziewcząt na całym świecie nigdy nie zostanie osiągnięte bez podstawowego i powszechnego prawa do samostanowienia o własnym ciele.

Powszechny dostęp do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego to kwestia zdrowia publicznego, a nie debata religijna, polityczna czy ideologiczna. Pomaga m.in. zmniejszyć liczbę ciąż u nastolatek, śmiertelność matek i noworodków, zwalczać HIV i inne choroby przenoszone drogą płciową, a także łatwo usuwalne nowotwory, np. raka szyjki macicy. 

Niektóre rządy w Europie i na świecie wykorzystały kryzys związany z COVID-19, aby zakwestionować dostęp do bezpiecznej i legalnej aborcji, antykoncepcji oraz edukacji seksualnej. Dlatego konieczne jest dalsze finansowanie społeczeństwa obywatelskiego, które walczy o prawo do samostanowienia o własnym ciele.

Edukacja i upodmiotowienie ekonomiczne

Dostęp do ochrony zdrowia jest jednym z filarów rozwoju człowieka. Drugim z nich jest dostęp do edukacji. Również w tej dziedzinie dziewczęta są dyskryminowane, w szczególności przez tendencję do faworyzowania edukacji chłopców, przymusowe małżeństwa, tabu wokół menstruacji czy też ograniczony dostęp do wody i odpowiedniej infrastruktury higieniczno-sanitarnej oraz środków higienicznych.

W wyniku pandemii 11 milionów dziewcząt może nie wrócić do szkoły, dołączając tym samym do grona 130 milionów dziewcząt, które już nie uczęszczają do szkoły. Tymczasem każdy dodatkowy rok nauki skutkuje zmniejszeniem dzietności o 10%, a kolejny rok edukacji może zwiększyć dochody kobiety o 10–20%.

Tym samym inwestowanie w kształcenie i szkolenie dziewcząt i kobiet oraz zagwarantowanie im odpowiedniego wsparcia finansowego przyczynia się do ich upodmiotowienia i ma pozytywny wpływ na gospodarkę i rynek pracy.

Świat pocovidowy potrzebuje feministycznego ożywienia gospodarczego, z udziałem kobiet, które myślą, proponują i przewodzą.

2) Program mobilizacji rządów i społeczeństwa obywatelskiego na rzecz pokoju i równości

Wdrożenie, ocena i finansowanie

Nowe cele implementacyjne GAP III świadczą o woli włączenia problematyki płci do większości programów działań zewnętrznych Unii Europejskiej. O ile w 85% nowych programów równość płci musi od teraz stanowić ważny cel, w 5% wszystkich programów ma to być cel główny. Jednocześnie GAP III daje nową gwarancję, zgodnie z którą w każdym kraju partnerskim realizowane będzie przynajmniej jedno działanie, którego głównym celem jest równość płci. I chociaż to uzupełnienie mogłoby być ambitniejsze, to jednak gwarantuje uwzględnienie kwestii płci w każdym z krajów partnerskich. W celu zaspokojenia potrzeb kobiet oraz mniejszości należy również w większym stopniu brać pod uwagę intersekcjonalność.

Niezbędna jest regularna kontrola przestrzegania tych środków oraz odpowiednie dofinansowanie celów ilościowych. Należy położyć nacisk na zasadniczą rolę, jaką odgrywają organizacje społeczeństwa obywatelskiego w programowaniu, wdrażaniu i monitorowaniu GAP III. Programy powinny być oparte na informacjach zwrotnych z całego świata, a także dostosowywane do tych informacji.

Prawa kobiet, pokój i bezpieczeństwo

Podczas konfliktów dziewczęta i kobiety są bardziej narażone na przemoc seksualną, która jest wykorzystywana jako narzędzie walki i strategia terroru. Te akty przemocy są wciąż jeszcze zbyt rzadko uznawane za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. Aby położyć kres tym praktykom, krajowe strategie na rzecz pokoju i sprawiedliwości muszą uwzględniać wymiar płci i zapobiegać bezkarności agresorów. Jest to niezbędny i wstępny warunek pojednania i przywrócenia pokoju.

Ponadto sytuacja kobiet i dziewcząt w obozach dla uchodźców i przesiedleńców jest tym bardziej niepokojąca, że ​​często tracą one dostęp do edukacji, jak również do szkoleń i zatrudnienia.

Kobiety są również, ogólnie rzecz biorąc, nieobecne w radach bezpieczeństwa i procesach pokojowych. Kobiety, na tej samej zasadzie jak mężczyźni, powinny być szkolone w zakresie mediacji i rozwiązywania konfliktów, a także zarządzać przepływami ludności i zagadnieniami dotyczącymi ludności cywilnej. Mogą używać „miękkiej siły” w uświadamianiu trudnej sytuacji ludności cywilnej, zwłaszcza kobiet i dzieci, i przyczyniać się do budowy pokoju w odmienny sposób.

3) Ambitny program dla przyszłych pokoleń

Przemiany, w które zaangażowane są nasze społeczeństwa, nie dokonają się bez kobiet.

Zielona i cyfrowa transformacja

Degradacja środowiska i zmiana klimatu, przejawiające się jako różnego rodzaju zanieczyszczenia, susze, pożary i powodzie, w nieproporcjonalnie większym stopniu dotykają kobiet i dziewcząt. Przykładowo to głównie na nich ciąży obowiązek gromadzenia zasobów. Należy zatem uwzględnić doświadczenie kobiet i ich specyficzne potrzeby, zarówno w zarządzaniu zasobami naturalnymi, jak i w reagowaniu na katastrofy i zapobieganiu im.

Ponadto, aby odegrać sprawczą rolę w transformacji rolnej zrównoważonej pod względem gospodarczym i środowiskowym, kobiety muszą mieć takie same prawa jak mężczyźni.

Wzmocnienia pozycji kobiet nie da się osiągnąć bez uwzględnienia wyzwań stawianych przez cyfryzację gospodarki i automatyzację społeczeństwa. Należy zwiększyć obecność kobiet w sektorze STEM, a także intensywniej szkolić je w zakresie nowych technologii i sztucznej inteligencji tak, aby mogły aktywnie kształtować społeczeństwo przyszłości.

Przemoc w internecie ze względu na płeć, a zwłaszcza cybernękanie, stanowi kolejną przeszkodę w dostępie kobiet i dziewcząt do przestrzeni cyfrowej (w tym mediów społecznościowych) i uczestnictwie w niej. Duże platformy, tak samo jak rządy, ponoszą kluczową odpowiedzialność za wspólną walkę z tym zjawiskiem. Odpowiednie szkolenia dla dziewcząt i chłopców na temat sieci społecznościowych, internetu i związanych z nimi zagrożeń powinny być oferowane od najmłodszych lat i mogłyby być prowadzone przez starszych uczniów, tzw. liderów cyfryzacji.

W kierunku Pokolenia Równości

Forum Pokolenia Równości w Paryżu w czerwcu 2021 r. zmobilizowało wokół młodzieży wszystkie podmioty działające na rzecz równości i umożliwiło zebranie ponad 33 mld EUR od rządów, społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego. Komisja Europejska zobowiązała się przeznaczyć na potrzeby kobiet i dziewcząt co najmniej 4 mld EUR z budżetu zewnętrznego UE, a także zwiększyć środki finansowe dla organizacji kobiecych na całym świecie.

W ciągu najbliższych pięciu lat niezbędne jest coroczne kontrolowanie zobowiązań podjętych przez wszystkie podmioty. Oprócz zobowiązań finansowych w celu osiągnięcia konkretnych rezultatów należy również zachęcać do podejmowania ukierunkowanych i mierzalnych działań oraz wspierać ich realizację.

Podsumowanie 

Unia Europejska powinna wspierać kobiety i dziewczęta, które chcą, aby ich głos został wysłuchany i pragną decydować o swoim przeznaczeniu – niezależnie od tego, gdzie mieszkają. Aby kobiety mogły być podmiotami tej zmiany, warunki strukturalne muszą ewoluować. Unia Europejska musi prowadzić feministyczną dyplomację, lecz aby zyskać wiarygodność w oczach świata, powinna także dbać o poszanowanie praw i godności kobiet na swoim terytorium.

Powinniśmy wykorzystać okazję, jaką stworzył obecny kryzys, do budowy pokolenia równości, w którym dziewczęta i kobiety mają dostęp do edukacji i ochrony zdrowia, a także kontrolę nad swoim ciałem, są w pełni zaangażowane w proces odbudowy gospodarczej oraz są orędowniczkami pokoju, bezpieczeństwa i stabilności. 

Aby świat zyskał nowe oblicze, potrzebne jest zaangażowanie wszystkich. Same kobiety nie mogą trwale zmienić patriarchalnych społeczeństw, z których były przez tak długi czas wykluczone.

Mobilizacja mężczyzn i chłopców jest niezbędna, aby to osiągnąć.

Jak powiedział sekretarz generalny ONZ Antonio Guterres, “władzę rzadko się dostaje: trzeba po nią sięgnąć”. Mamy nadzieję, że niniejsze sprawozdanie pomoże kobietom i dziewczętom w przejęciu władzy i stworzeniu sprawiedliwego, zrównoważonego i humanistycznego świata.


OPINIA KOMISJI SPRAW ZAGRANICZNYCH (9.9.2021)

dla Komisji Rozwoju oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia

w sprawie trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci

(2021/2003(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Hannah Neumann

 

 

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Rozwoju oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. z zadowoleniem przyjmuje trzeci unijny plan działania w sprawie równości płci (GAP III) oraz jego ambitne i kompleksowe cele, a także nalega na jego pełne wdrożenie, spójność polityki i zdolności instytucjonalne we wszystkich obszarach działań zewnętrznych UE oraz strukturach instytucjonalnych Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), w tym w delegaturach UE oraz misjach prowadzonych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); wzywa Komisję i ESDZ do wprowadzenia odpowiednich środków służących stałemu monitorowaniu postępów lub ich braku, rozliczalności i przejrzystości we wdrażaniu GAP III, a także do składania sprawozdań i informowania o osiągnięciach i brakach;

2. z zadowoleniem przyjmuje integracyjny charakter procesu konsultacji podjętych w celu poinformowania o zaprojektowaniu unijnego GAP III oraz uwzględnienie w nim zaleceń Parlamentu, państw członkowskich i punktów kontaktowych UE ds. równouprawnienia płci, w szczególności organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz praw kobiet;

3. z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie GAP III stanowiącego istotny wkład UE na rzecz świata opartego na równości płci oraz w osiągnięcie piątego celu zrównoważonego rozwoju ONZ, a także popiera jego aktualizację i przekształcenie z dokumentu roboczego we wspólny komunikat;

4. popiera wyrażone w GAP III dążenie, aby równość płci stała się kluczowym priorytetem wszystkich zewnętrznych strategii politycznych i działań UE; oczekuje, że Komisja, państwa członkowskie i ESDZ będą systematycznie włączać GAP III do wszystkich działań zewnętrznych, na wszystkich poziomach zaangażowania oraz we wszystkich działaniach i koncepcjach, w tym do ram politycznych i programowych, strategii i strategicznego kompasu, a także do działań na szczeblu wielostronnym, regionalnym i krajowym w ścisłej współpracy z rządami krajów partnerskich, społeczeństwem obywatelskim, sektorem prywatnym i innymi kluczowymi zainteresowanymi stronami; apeluje do Komisji i ESDZ, aby wzmocniły synergię z partnerami w celu wspólnego postępu i skutecznego osiągania międzynarodowych celów związanych z równością płci; wzywa Komisję i ESDZ, aby dzieliły się najlepszymi praktykami wynikającymi z GAP III z zainteresowanymi partnerami, a tym samym zapewniły wiedzę specjalistyczną UE w tej dziedzinie;

5. wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie, aby wykorzystały GAP III jako plan wzmocnienia równości płci i uwzględniania aspektu płci w działaniach zewnętrznych oraz aby zastosowały w praktyce podejście intersekcjonalne, oparte na prawach człowieka i transformacyjne z punktu widzenia równości płci; wzywa je do przyjęcia i prowadzenia feministycznej polityki zagranicznej;

6. podkreśla, że doświadczenia kobiet i dziewcząt borykających się z licznymi i krzyżującymi się formami dyskryminacji i marginalizacji powinny stanowić centralny element kształtowania polityki, aby wspierać możliwość pełnego korzystania z praw człowieka przez wszystkie dziewczęta i kobiety, wzmacniać ich emancypację i samostanowienie na całym świecie oraz zwiększać zaangażowanie kobiet w ocenę potrzeb, planowanie, procesy decyzyjne i wykonawcze, a także wspierać równość płci w krajach trzecich; przyjmuje z zadowoleniem, że w GAP III podkreślono pracę ministerstw zajmujących się równością płci na rzecz wyeliminowania przemocy ze względu na płeć i nierówności płci;

7. wzywa Komisję i ESDZ, aby stanowiły przykład i skoncentrowały się na własnych strukturach wewnętrznych, począwszy od znacznego zwiększenia na wszystkich szczeblach reprezentacji kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji w celu jak najszybszego osiągnięcia parytetu płci na stanowiskach kierowniczych i zarządczych (zwłaszcza w kierownictwie ESDZ oraz delegatur UE i wśród specjalnych przedstawicieli UE), poprzez ustanowienie wymogu uwzględniania problematyki płci przez wszystkich unijnych przywódców i osoby na kierowniczych stanowiskach, a także procesy rekrutacyjne uwzględniające aspekt równości płci, w których wewnętrzne strategie rekrutacyjne są dostosowywane za pomocą przeglądu opisów stanowisk pracy (np. lat doświadczenia), oceny pracy z uwzględnieniem aspektu płci, wyszukiwania talentów, tworzenia sieci kontaktów, wspierania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, szkolenia i coachingu dla kobiet na stanowiskach kierowniczych i przedkierowniczych oraz ewentualnego programu mentorskiego dla osób przechodzących na nowe stanowiska pracy, aby przyciągnąć więcej kobiet; z zadowoleniem przyjmuje niedawną nominację trzech kobiet na stanowiska specjalnych przedstawicielek UE i zachęca ESDZ, aby dalej podążać w tym kierunku; podkreśla przy tym, że brak kobiecej kandydatury na stanowisko sekretarza generalnego ESDZ pokazuje, jak wiele UE musi jeszcze zrobić na rzecz promowania równości płci; uważa, że do 2025 r. 100 % nowych działań zewnętrznych UE powinno zmierzać do osiągnięcia celu, jakim jest równość płci oraz emancypacja kobiet i dziewcząt; wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby mianowały większą liczbę kobiet i kandydatów z grup w niekorzystnej sytuacji na stanowiska oddelegowane w ESDZ oraz do udziału w misjach i operacjach WPBiO, a także aby promowały rolę kobiet w dyplomacji; wzywa również ESDZ, aby dążyła do równowagi płci na wszystkich szczeblach misji i operacji w ramach WPBiO;

8. wzywa Komisję i ESDZ, aby gromadziły odpowiednie dane dotyczące zasobów ludzkich, segregowane według kryterium płci, w celu oceny m.in. liczby nominacji, wstępnie zakwalifikowanych kandydatów, wyboru, przedłużenia umowy i długości okresu zatrudnienia oraz śledzenia postępów, a także aby przeprowadzały usystematyzowane wywiady z kobietami i osobami należącymi do grup w niekorzystnej sytuacji na temat powodów rezygnacji ze stanowisk;

9. wyraża ubolewanie, że ważna kwestia różnorodności jest przyporządkowana do stanowiska doradcy ESDZ ds. płci i różnorodności, i wzywa ESDZ, aby nadała niezbędne znaczenie zarówno równości płci, jak i programowi działań na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (WPS), a także różnorodności i włączeniu społecznemu, oraz aby utworzyła osobne stanowisko dla każdego z tych tematów, a także wzmocniła te funkcje, ich mandaty, zasoby i uprawnienia; wzywa, aby w każdej dyrekcji ESDZ powołano specjalnego doradcę ds. równości płci, podlegającego bezpośrednio doradcy ESDZ ds. płci i różnorodności, oraz aby zachęcano pracowników tych dyrekcji do ścisłej współpracy z Europejskim Instytutem ds. Równości Kobiet i Mężczyzn;

10. apeluje do ESDZ i Komisji, aby przyjęły zobowiązanie w ramach GAP III do umieszczenia jednego specjalnego punktu kontaktowego ds. równouprawnienia płci w każdej delegaturze UE oraz jednego doradcy ds. problematyki płci we wszystkich cywilnych i wojskowych misjach WPBiO; zwraca się również o zapewnienie im odpowiedniego czasu i zasobów oraz dopilnowanie, aby podlegali oni bezpośrednio kierownictwu wyższego szczebla delegatur UE lub misji/operacji, a także o przeprowadzenie szkoleń w zakresie GAP III dla ambasad państw członkowskich i delegatur UE;

11. podkreśla, jak ważne jest zapewnienie powszechnego dostępu do praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego na całym świecie, i z zadowoleniem przyjmuje zdecydowane dążenie do realizacji tego celu w ramach GAP III; zwraca uwagę na potrzebę skupienia się na wszystkich grupach wiekowych, w tym na dziewczętach i młodszych kobietach, oraz zapewnienia im odpowiednich informacji, edukacji i dostępu do praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, w tym do opieki prenatalnej, bezpiecznej i legalnej aborcji oraz antykoncepcji; podkreśla potrzebę uwzględnienia wieku w działaniach związanych z prawami i ze zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym zgodnie z podejściem intersekcjonalnym przez zapewnienie dostępnych, przyjaznych dla młodzieży informacji i usług;

12. uznaje fakt, że kryzysy humanitarne nasilają wyzwania związane z prawami i ze zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym, a także przypomina, że na obszarach objętych konfliktami kobiety i dziewczęta są szczególnie narażone na przemoc seksualną, choroby przenoszone drogą płciową, wykorzystywanie seksualne i niechciane ciąże; uważa, że prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne powinny być priorytetem w polityce rozwojowej UE;

13. wzywa Komisję i ESDZ, aby zajęły się problemem nierówności strukturalnych na całym świecie, które nadal hamują rozwój i udział kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji, co musi stanowić podstawę skutecznego wdrożenia GAP III;

14. podkreśla potrzebę prawdziwie transformacyjnego z punktu widzenia równości płci podejścia we wszystkich działaniach zewnętrznych UE; stwierdza, że polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, która nie zajmuje się aktualnymi przejawami niesprawiedliwości, jeszcze bardziej pogłębia brak równowagi; uważa, że aby położyć kres tym przejawom niesprawiedliwości, należy zdać sobie sprawę z nierównego układu sił między płciami; wskazuje na potrzebę określenia i usunięcia strukturalnych przyczyn nierówności, aby je przezwyciężyć i umożliwić znaczący udział i włączenie mężczyzn, kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji; apeluje, aby podjąć starania na rzecz lepszego zrozumienia, w jaki sposób nierówność jest zakorzeniona w konkretnym kontekście i jakie są sposoby jej utrwalania, między innymi poprzez współpracę z różnymi zainteresowanymi stronami;

15. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że GAP III koncentruje się na osobach młodych jako sile napędowej zmian, i wzywa do znaczącego zaangażowania osób młodych, kobiet i mężczyzn w opracowywanie i realizację działań; z zadowoleniem przyjmuje, że w GAP III uznano znaczenie aktywnego angażowania się mężczyzn i chłopców w celu promowania zmian w postawach społecznych, a w rezultacie szerszych zmian strukturalnych; podkreśla, jak ważne jest stworzenie praktycznych sposobów, aby zaangażować w realizację GAP III mężczyzn i chłopców jako podmiotów wprowadzających zmiany oraz wspierać zdrowe i pozytywne postawy i zachowania dotyczące dyskryminujących norm społecznych, stereotypów płci oraz czynników wywołujących konflikty na tle płci, poprzez ustanowienie dodatkowych wskaźników i celów związanych z zaangażowaniem mężczyzn i chłopców oraz zadbanie o to, by GAP III przyniósł pozytywne rezultaty także dla nich;

16. wzywa, aby podjęto starania na rzecz wspólnego stanowiska UE i zdecydowane działania w celu jednogłośnego potępienia negatywnych postaw wobec równości płci i praw osób LGBTIQ+ oraz środków podważających prawa kobiet, ich autonomię i emancypację w każdej dziedzinie; przypomina, że ważnym sposobem walki z tym wrogim nastawieniem jest proaktywne promowanie równości płci opartej na prawach i uwzględnianie aspektu płci we wszystkich kontekstach; wzywa Komisję, państwa członkowskie, ESDZ i delegatury UE, aby publicznie potępiły rozpowszechnienie na terenie UE i poza nią nawoływania do nienawiści ze względu na płeć oraz nękania kobiet i dziewcząt w internecie i poza nim, a także aby przedsięwzięły środki przeciwko tym praktykom;

17. wzywa Komisję i ESDZ, aby w ramach działań zewnętrznych UE zapobiegały i przeciwdziałały wszelkim formom dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, tożsamość płciową, ekspresję płciową i cechy płciowe, klasę, religię, przekonania, sytuację ekonomiczną, niepełnosprawność lub wiek, a także aby wzmocniły działania informacyjne w państwach niebędących członkami UE; z zadowoleniem przyjmuje perspektywę intersekcjonalną w GAP III oraz definicję nierówności rozumianych jako strukturalne, społeczne i kulturowe; wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie, aby dążyły do intersekcjonalnej równości płci jako przewodniej zasady działań zewnętrznych UE;

18. oczekuje, że systematyczne uwzględnianie aspektu płci we wszystkich działaniach zewnętrznych UE pozostanie jednym z najważniejszych punktów programu politycznego UE, również po zakończeniu okresu obowiązywania GAP III; podkreśla zaangażowanie Komisji i ESDZ na rzecz ochrony grup w niekorzystnej sytuacji i umożliwiania im dochodzenia swoich praw na całym świecie; podkreśla, że UE powinna dawać przykład, jak przestrzegać praw kobiet, osób LGBTIQ+ i grup dyskryminowanych ze względu na pochodzenie etniczne lub rasowe; wzywa zatem Komisję i ESDZ do wzmocnienia synergii z unijnym strategicznym podejściem w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz planem działania w tym zakresie na lata 2019–2024, europejską strategią na rzecz równouprawnienia płci na lata 2020–2025, strategią na rzecz równości osób LGBTIQ na lata 2020–2025, unijnym planem działania przeciwko rasizmowi na lata 2020–2025, unijnymi ramami strategicznymi na rzecz równouprawnienia, włączenia społecznego i udziału Romów oraz Planem działania UE dotyczącym praw człowieka i demokracji na lata 2020–2024;

19. podkreśla, że UE powinna wspierać opracowanie wiążącego instrumentu na rzecz przedsiębiorczości i praw człowieka w ramach ONZ, aby w pełni zagwarantować możliwość korzystania z praw człowieka i praw kobiet;

20. apeluje, aby prowadzono dokładną analizę dotyczącą płci, gromadzono dane segregowane według kryterium płci i sporządzano budżet z uwzględnieniem aspektu płci, w połączeniu z odpowiednim i jednolitym systemem śledzenia, monitorowania i oceny wydatków UE związanych z równością płci w całej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa UE, a także aby dokonywano ocen wpływu w aspekcie płci i uwzględniano je podczas projektowania wszystkich zewnętrznych źródeł finansowania UE i państw członkowskich oraz ich zaangażowania w dialog polityczny; wzywa Komisję do systematycznej oceny skutków programów finansowanych z budżetu UE i do składania sprawozdań Parlamentowi; zauważa, że wykorzystanie analizy dotyczącej płci w formułowaniu działań zewnętrznych UE jest coraz częstsze, ale zachęca do przeznaczenia środków na analizy sektorowe dotyczące płci w tych obszarach, w których takich analiz brakuje, zgodnie z GAP III;

21. z zadowoleniem przyjmuje specyfikacje dotyczące obowiązkowych szkoleń na temat równości płci dla całego personelu UE w siedzibie głównej ESDZ, w delegaturach UE, w ambasadach państw członkowskich lub rozmieszczonego w misjach i operacjach WPBiO, w tym szkoleń przed rozpoczęciem pracy lub misji; podkreśla potrzebę inwestowania w wiedzę, zasoby i wewnętrzne doświadczenie w zakresie równości płci w delegaturach UE, aby móc odpowiednio wdrożyć GAP III; apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na szkolenia dla kadry kierowniczej średniego i wyższego szczebla oraz na szkolenia dotyczące nękania i molestowania; wzywa do stosowania polityki zerowej tolerancji wobec przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć; przypomina, że zobowiązanie to zawarto w GAP III oraz że zobowiązanie do ustanowienia ogólnounijnej polityki dotyczącej molestowania seksualnego znalazło się już w planie działania na rzecz kobiet, pokoju i bezpieczeństwa;

22. z zadowoleniem przyjmuje zdecydowany nacisk położony w GAP III na zwalczanie wszelkich form przemocy ze względu na płeć, które nasiliły się w wyniku pandemii COVID‑19; domaga się, aby zwalczać okaleczanie żeńskich narządów płciowych, przemoc położniczą i aborcję ze względu na płeć, a także dziecięce, wczesne i przymusowe małżeństwa oraz aby w dialogach politycznych UE z państwami trzecimi systematycznie poruszać kwestię wszelkiej przemocy ze względu na płeć; zachęca państwa członkowskie, aby zintensyfikowały działania w walce z przemocą ze względu na płeć, m.in. przez ustanowienie punktów kontaktowych ds. przemocy ze względu na płeć w ramach służb konsularnych; ponownie wyraża swoje poparcie dla inicjatywy UE–ONZ „Spotlight”; wzywa wszystkie państwa członkowskie UE do ratyfikacji i wdrożenia konwencji stambulskiej; apeluje do ESDZ, aby w ramach dialogu politycznego z krajami partnerskimi Rady Europy zachęcała do ratyfikacji konwencji stambulskiej; zachęca inne kraje do przystąpienia do tej konwencji;

23. podkreśla, że przemoc seksualna i przemoc ze względu na płeć jest narzędziem wojny oraz że kobiety są niewspółmiernie bardziej dotknięte przemocą seksualną w trakcie konfliktów oraz narażone na inne formy naruszania praw człowieka, do których często dochodzi bezkarnie, w tym częściej padają ofiarami handlu ludźmi; zaznacza, że UE powinna odgrywać wiodącą rolę na arenie międzynarodowej w inicjatywach na rzecz wyeliminowania przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć jako broni w konfliktach zbrojnych, i z tego względu wzywa, aby opracowano kompleksowy plan działania na rzecz zapobiegania wszelkim formom przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć, w tym gwałtom, przemocy domowej, agresji słownej, psychicznej i fizycznej oraz nękaniu w sieci, a także na rzecz ich zwalczania;

24. przypomina, że obowiązkowe szkolenia dla całego personelu ESDZ, Komisji, delegatur UE oraz misji i operacji w ramach WPBiO powinny obejmować kompleksowe programy identyfikowania ofiar przemocy seksualnej lub przemocy ze względu na płeć podczas konfliktów, a także programy prewencyjne, uzupełniające szkolenia dla całego personelu UE, w tym personelu wojskowego i policyjnego; wzywa UE do wywierania wszelkich możliwych nacisków, aby dopilnować, by sprawcy masowych gwałtów podczas działań wojennych byli zgłaszani, identyfikowani, stawiani przed sądem i karani zgodnie z międzynarodowym prawem karnym; przypomina, że statut rzymski zapewnia stałe ramy prawne pozwalające w szerokim zakresie zająć się przemocą seksualną i przemocą ze względu na płeć jako zbrodnią przeciwko ludzkości, i w związku z tym wzywa UE do aktywnego wspierania niezależnej i podstawowej działalności Międzynarodowego Trybunału Karnego zarówno pod względem politycznym, jak i finansowym; z zadowoleniem przyjmuje włączenie przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć jako kryteriów uzasadniających sankcje w ramach globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka i zachęca państwa członkowskie do skutecznego korzystania z tego systemu;

25. wyraża ubolewanie, że GAP III jedynie wspomina o handlu ludźmi, a nie odnosi się do wykorzystywania seksualnego, turystyki seksualnej czy systemowej dyskryminacji i przemocy seksualnej wobec kobiet; podkreśla, że przestępstwo handlu ludźmi ma w olbrzymim stopniu wymiar związany z płcią; uważa współpracę międzynarodową za podstawowy warunek powodzenia wszelkich działań dotyczących zwalczania handlu ludźmi; wzywa do dalszego włączania walki z handlem kobietami i dziewczętami do celów GAP III oraz do zwiększenia synergii ze strategią UE w zakresie zwalczania handlu ludźmi (2021–2025); wzywa Komisję do pogłębienia partnerstwa z państwami niebędącymi członkami UE oraz organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi, aby zacieśnić współpracę i wzmocnić wymianę danych wywiadowczych dotyczących przestępstw i wymianę informacji oraz ułatwić międzynarodową współpracę sądową; apeluje do ESDZ, aby zwalczać handel kobietami i dziećmi poprzez dialog polityczny i pełne wykorzystanie narzędzi zewnętrznych, zachęcając jednocześnie do współpracy z organizacjami pozarządowymi i społeczeństwem obywatelskim;

26. podkreśla, że należy zająć się problemem kurczącej się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego oraz kryminalizacji i prześladowania obrońców praw kobiet, praw osób LGBTIQ+ i praw człowieka, należy wspierać i wzmacniać budowę zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz praw kobiet, obrońców praw kobiet i osób działających na rzecz pokoju poprzez działania zewnętrzne UE oraz należy ściśle konsultować się z organizacjami działającymi w szczególności na rzecz praw kobiet, dziewcząt i grup w niekorzystnej sytuacji, w tym z organizacjami, grupami i ruchami feministycznymi kierowanymi, których liderami są dziewczęta i młodzi ludzie, obrońcami praw kobiet, obrońcami praw człowieka oraz organizacjami religijnymi i wyznaniowymi; zachęca, aby włączyć te podmioty do procesu programowania, wdrażania i sprawozdawczości, a także do regularnej wymiany strukturalnej, oraz apeluje o stałe finansowanie społeczeństwa obywatelskiego, które jest jedną z głównych grup podmiotów rozliczających UE z wdrażania GAP III oraz główną siłą napędową transformacyjnych i trwałych zmian prowadzących do zapewnienia równości płci; zaznacza, że choć finansowanie większych organizacji lub organizacji o ugruntowanej pozycji może przynieść znaczące skutki, to zapewnienie dostępu do finansowania nowym, lokalnym i mniejszym organizacjom ma kluczowe znaczenie dla wprowadzania innowacyjnych, nowatorskich i oddolnych rozwiązań; zwraca uwagę na niepokojącą sytuację, w której dobrze zorganizowane i dysponujące znacznymi środkami finansowymi ruchy i organizacje działają na rzecz osłabienia praw kobiet, praw osób LGBTIQ+ i udziału społeczeństwa obywatelskiego, aby podważyć praworządność i wzmocnić lub rozszerzyć własną władzę;

27. wzywa, aby położyć kres bezkarności sprawców ataków na obrończynie praw człowieka, w tym obrończynie środowiska, działaczki na rzecz pokoju i inne osoby działające na rzecz równości płci oraz praw kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji, a także aby wszczynać dochodzenia w sprawie tych ataków; apeluje o przeznaczenie środków, w tym finansowych, na ich ochronę i bezpieczeństwo, aby mogły one prowadzić swoją działalność;

28. z zadowoleniem przyjmuje włączenie agendy dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa do GAP III; nalega, aby znacząco i oddolnie zaangażowano kobiety, dziewczęta i grupy w niekorzystnej sytuacji w zapobieganie konfliktom, mediacje i rozwiązywanie konfliktów, procesy polityczne i negocjacje pokojowe oraz aby zapewniono ich bardziej zrównoważoną reprezentację we wszystkich dziedzinach, a także zwraca się do Komisji i ESDZ, aby opracowały w tym celu konkretne strategie wewnętrzne; z zadowoleniem przyjmuje podkreślenie faktu, że nierówność płci jest pierwotną przyczyną i siłą napędową konfliktu i niestabilności; wzywa do włączenia perspektywy płci w proces projektowania i planowania misji w ramach WPBiO, które powinny uwzględniać zalecenia lokalnych organizacji kobiecych; wyraża ubolewanie z powodu nieuwzględniania kobiet w procesach mediacyjnych oraz zachęca UE i jej państwa członkowskie, aby uzależniły poważne wsparcie polityczne i finansowe dla procesów pokojowych od znaczącego udziału kobiet jako negocjatorek i mediatorek, a także od uwzględnienia praw kobiet i dziewcząt; nalega, aby państwa członkowskie i Komisja ściśle monitorowały przestrzeganie praw kobiet na obszarach pokonfliktowych oraz aby dalej wspierały emancypację kobiet, traktując ją jako istotny warunek kontynuowania pomocy finansowej;

29. wzywa ESDZ do przeprowadzania systematycznej analizy konfliktów z uwzględnieniem perspektywy płci w oparciu o analizę dotyczącą płci i analizę konfliktów uwzględniającą aspekt płci, w szczególności w odniesieniu do misji i operacji WPBiO oraz działań w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju; podkreśla, że należy zapewnić wystarczające środki na gromadzenie i pogłębianie specjalistycznej wiedzy UE oraz jej zdolności do analizy ryzyka i konfliktów z uwzględnieniem perspektywy płci, co powinno obejmować zwrócenie szczególnej uwagi na równość płci i zapewnienie znaczącego udziału kobiet i grup w niekorzystnej sytuacji;

30. z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie planów wdrażania na szczeblu krajowym oraz usprawnienie procesu sprawozdawczości dla delegatur UE; nalega, aby wszystkie plany wdrażania na szczeblu krajowym były upubliczniane i tłumaczone na języki lokalne w celu zapewnienia skuteczniejszego monitorowania postępów lub ich braku; podkreśla, że plany te powinny w większym stopniu koncentrować się na dziewczętach i młodych kobietach; apeluje do Komisji i ESDZ, aby przyjęły pełną odpowiedzialność za sprawozdawczość krajową uwzględniającą problematykę płci oraz za uwzględnianie aspektu płci na wszystkich poziomach programu i polityki, między innymi wykorzystując analizę dotyczącą płci do kształtowania przewidywanych planów wdrażania na szczeblu krajowym oraz stawiając delegaturom wymóg określenia jasnych wskaźników i celów w ramach tych planów, oraz aby unikały powierzania prac nad kwestią równości płci stronom trzecim, a zamiast tego zapewniły niezbędną wiedzę fachową i zdolności wśród własnych służb, a także dopilnowały, by delegatury UE przy organizacjach międzynarodowych również przedstawiły własne plany wdrożenia GAP III;

31. wzywa delegatury UE w odpowiednich państwach, aby zaangażowały inne podmioty z UE i z państw członkowskich w opracowywanie i realizację planów wdrażania na szczeblu krajowym oraz tworzyły lokalne koalicje ukierunkowane na działanie, aby proaktywnie wspierać wdrażanie GAP III i uczynić z tego zadanie „Drużyny Europy”;

32. oczekuje, że do wspólnego dokumentu roboczego służb Komisji z 25 listopada 2020 r. dotyczącego celów i wskaźników służących określeniu ram wdrażania trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci (SWD(2020)0284) dodane zostaną konkretne i wymierne poziomy odniesienia, wskaźniki, działania i cele, a także plany działania i harmonogramy dla wszystkich celów oraz rzeczywiste konsekwencje w przypadku ich niespełnienia; wzywa do włączenia do GAP III dodatkowych środków oraz wskaźników i wartości docelowych dotyczących różnorodności, aby zapewnić wdrożenie zasady intersekcjonalności; apeluje, aby wszystkie wskaźniki GAP III były segregowane według płci i wieku; podkreśla potrzebę zwiększenia koordynacji między instytucjami europejskimi, ESDZ i państwami członkowskimi pod względem sprawozdawczości dotyczącej wdrażania GAP III; zauważa, że wskaźniki oparte na odsetku pracowników przeszkolonych w zakresie GAP III, agendy ONZ „Kobiety, pokój i bezpieczeństwo”, wykorzystywania seksualnego i niegodziwego traktowania w celach seksualnych oraz molestowania seksualnego nie wystarczają, aby stwierdzić, czy cele w tej dziedzinie są osiągane; wzywa, aby w ocenie zgodności uwzględniano liczbę skarg dotyczących wykorzystywania i molestowania seksualnego, i ponownie podkreśla potrzebę wzmocnienia mechanizmów składania skarg oraz potrzebę dalszej ochrony ofiar i sygnalistów; apeluje do ESDZ i Komisji, aby ustanowiły wskaźniki uwzględniające aspekt płci, które będą stosowane na etapie wyboru projektów oraz podczas monitorowania i oceny działań realizowanych w ramach unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa i finansowanych z budżetu UE;

33. wzywa, aby skoncentrowano się na wynikach i zwiększono odpowiedzialność wobec obywateli Unii przez publiczne informowanie o jakościowych i ilościowych wynikach GAP III, przez oceny jego wpływu na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym oraz przez opracowanie podejścia do monitorowania, które pozwoli nie tylko na śledzenie wyników, lecz także dynamiki społecznej i tego, jak może się ona zmienić w wyniku programów realizowanych w ramach GAP III; wzywa do przeprowadzenia niezależnej oceny, w miarę możliwości przez społeczeństwo obywatelskie; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do przeprowadzenia śródokresowej oceny GAP III oraz wzywa Komisję i ESDZ, aby zaangażowały się w coroczną debatę z Parlamentem w celu podsumowania postępów lub ich braku; zwraca się do ESDZ, aby uwzględniła w krajowych rozdziałach rocznego sprawozdania na temat praw człowieka i demokracji szczegółowe informacje o działaniach w zakresie uwzględniania aspektu płci;

34. podkreśla istotną rolę dyplomacji parlamentarnej w propagowaniu równości płci, promowaniu udziału kobiet w życiu politycznym i ich emancypacji oraz przełamywaniu stereotypów płci; zachęca Parlament, aby aktywnie przyczyniał się do realizacji GAP III przez dyplomację parlamentarną i delegacje oraz aby opracował w tym celu strategię i konkretne wytyczne; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dalszego angażowania Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w strategie na rzecz równości płci w działaniach zewnętrznych; apeluje, aby uznano konstruktywny wkład kobiet na stanowiskach kierowniczych w proces podejmowania decyzji, wspierano kandydatki na stanowiska polityczne i kobiety w instytucjach politycznych w państwach partnerskich oraz nawiązano dialog z władzami krajowymi i lokalnymi państw niebędących członkami UE w celu promowania kobiet w oficjalnych przedstawicielstwach i na stanowiskach kierowniczych;

35. podkreśla potrzebę uwzględnienia aspektu płci we wszystkich dziedzinach polityki zewnętrznej, zwłaszcza we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa, polityce handlowej UE, polityce rozszerzenia, polityce sąsiedztwa, polityce rozwoju i pomocy humanitarnej oraz WPBiO; z zadowoleniem przyjmuje włączenie zasady równości płci do celów Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy” oraz do Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej III, a także podkreśla potrzebę zapewnienia, aby instrumenty finansowania zewnętrznego UE przyczyniały się do realizacji celów GAP III;

36. z zadowoleniem przyjmuje zawarte w GAP III odniesienie do potencjału, jaki ma proces przystąpienia do UE, jeśli chodzi o promowanie równości płci w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących; podkreśla potrzebę wyraźnego dialogu merytorycznego i wydatnej pomocy technicznej w celu włączenia kwestii równości płci do polityki rozszerzenia i polityki sąsiedztwa; wzywa Komisję i ESDZ do dalszego wykorzystywania negocjacji akcesyjnych jako środka nacisku, aby rozszerzenie przyniosło korzyści kobietom;

37. zwraca uwagę, jak ważne jest powiązanie koncepcji bezpieczeństwa ludzkiego i podejścia uwzględniającego problematykę płci; wzywa UE, aby wykorzystała koncepcję bezpieczeństwa ludzkiego, którą określono w rezolucji nr 66/290 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz w jego agendzie „Kobiety, pokój i bezpieczeństwo”; nalega, by koncepcja bezpieczeństwa koncentrowała się na życiu ludzkim i jego ochronie przed takimi zagrożeniami, jak przemoc, brak edukacji, opieki zdrowotnej, żywności czy niezależności ekonomicznej; wzywa Komisję, ESDZ i państwa członkowskie, aby rozwijały i propagowały program ONZ w zakresie rozbrojenia; kładzie nacisk na prowadzenie feministycznej polityki zagranicznej w zakresie rozbrojenia i nieproliferacji;

38. z zadowoleniem przyjmuje cel GAP III, jakim jest wspieranie równości płci przez politykę handlową UE; wzywa Komisję, Radę i ESDZ, aby promowały i wspierały włączanie do wszystkich unijnych umów handlowych i inwestycyjnych specjalnego rozdziału poświęconego aspektowi płci oraz dopilnowały, by rozdział ten zawierał wyraźne zobowiązanie do wspierania równości płci i emancypacji kobiet; wzywa Komisję do uwzględnienia w ocenach ex ante i ex post unijnej polityki handlowej i umów handlowych wpływu w aspekcie płci oraz do zagwarantowania, by umowy handlowe nie pogłębiały istniejących nierówności ani nie tworzyły kolejnych;

39. z zadowoleniem przyjmuje cel GAP III, jakim jest praca nad zapewnieniem emancypacji dziewcząt i kobiet, ich edukacji oraz praw gospodarczych i społecznych, które są szczególnie zagrożone z powodu pandemii COVID‑19; podkreśla, że edukacja jest kluczowym czynnikiem w osiąganiu równości płci oraz w zwalczaniu stereotypów, dyskryminacji intersekcjonalnej i dyskryminacji ze względu na płeć; przypomina, że strategie edukacyjne powinny być skierowane zarówno do dziewcząt, jak i kobiet; uważa, że dostęp do publicznej, wysokiej jakości edukacji włączającej na wszystkich poziomach stanowi podstawę do osiągnięcia równości płci i emancypacji gospodarczej; przypomina, że dostęp do edukacji jest ograniczony różnymi czynnikami, nie tylko tymi związanymi z niebezpiecznymi warunkami nauki i brakiem odpowiednich urządzeń sanitarnych, ale także tymi, które zostały wymienione w niewyczerpującym wykazie sporządzonym przez UNESCO, takimi jak dziecięce małżeństwa, ciąże u nastolatek, dyskryminujące społeczne normy płciowe, praca dzieci oraz brak łatwego i bezpiecznego dostępu do szkół w pobliżu miejsca zamieszkania;

40. wyraża ubolewanie, że GAP III zawiera niedociągnięcia, jeśli chodzi o dostęp kobiet do korzystania z zasobów naturalnych i czerpania z nich korzyści; zwraca uwagę, że choć kobiety ponoszą największy ciężar prac opiekuńczych na roli i w rodzinnych gospodarstwach rolnych, to większość z nich posiada niewielki udział we własności ziemi lub w samodzielności ekonomicznej; podkreśla, że w kontekście kryzysu klimatycznego, braku bezpieczeństwa żywnościowego i niedożywienia w dużej części świata rola i emancypacja kobiet mają kluczowe znaczenie dla sprostania tym wyzwaniom;

41. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w GAP III podkreśla się aspekt płci w kontekście degradacji środowiska i zmiany klimatu, oraz przypomina o zobowiązaniu UE do podjęcia działań w tej dziedzinie; przypomina, że kobiety i dziewczęta są niewspółmiernie bardziej dotknięte konfliktami i zmianą klimatu ze względu na kulturowe i strukturalne nierówności płci, a także przypomina, że zmiana klimatu i konflikty nasilają zagrożenia związane z płcią; wzywa UE, aby uznała wiodącą rolę kobiet w walce ze zmianą klimatu oraz promowała ich udział zarówno na szczeblu europejskim, jak i na forach międzynarodowych, przy jednoczesnym zwiększeniu synergii z zewnętrznym wymiarem Europejskiego Zielonego Ładu; zachęca ESDZ i Komisję do dopilnowania, by perspektywa płci została uwzględniona w dialogu politycznym i partnerstwach z państwami trzecimi, które dotyczą zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, gospodarowania zasobami naturalnymi oraz przystosowania się do zmiany klimatu i łagodzenia jej skutków, w tym poprzez wyznaczenie krajowych punktów kontaktowych ds. płci na potrzeby negocjacji w sprawie klimatu oraz monitorowanie wzajemnego oddziaływania równości płci i zmiany klimatu;

42. wyraża ubolewanie, że w GAP III nie uwzględniono dziedzictwa kulturowego w różnych krajach oraz roli kobiet w jego ochronie i rozwoju; wzywa Komisję i ESDZ, aby opracowały programy mające na celu ochronę i uznanie dziedzictwa kulturowego i tradycji wypracowanych przez kobiety, które to elementy często pozostają niezauważone, zwłaszcza w całym cyklu konfliktu;

43. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że GAP III podejmuje kwestię ogromnego narażenia na zagrożenia migrujących kobiet i dziewcząt; w związku z tym apeluje, aby Komisja uwzględniła w polityce imigracyjnej podejście uwzględniające problematykę płci i intersekcjonalne; wzywa, aby zwrócono szczególną uwagę na sytuację kobiet i dziewcząt będących w podróży, na szlakach migracyjnych lub w obozach, w szczególności wzywa, aby zapewniono im dostęp do wody, urządzeń sanitarnych i higieny, praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz opieki zdrowotnej nad matkami; podkreśla znaczenie uwzględniających aspekt płci programów reintegracji osób wewnętrznie przesiedlonych i uchodźców po ich powrocie do domu oraz uwzględniającej aspekt płci pracy z dziewczętami i kobietami, które doświadczyły traumy.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

1.9.2021

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

11

10

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alviina Alametsä, Alexander Alexandrov Yordanov, Maria Arena, Petras Auštrevičius, Traian Băsescu, Anna Bonfrisco, Reinhard Bütikofer, Fabio Massimo Castaldo, Susanna Ceccardi, Włodzimierz Cimoszewicz, Katalin Cseh, Tanja Fajon, Anna Fotyga, Michael Gahler, Sunčana Glavak, Raphaël Glucksmann, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Márton Gyöngyösi, Andrzej Halicki, Sandra Kalniete, Maximilian Krah, Andrius Kubilius, Ilhan Kyuchyuk, David Lega, Miriam Lexmann, Nathalie Loiseau, Antonio López-Istúriz White, Jaak Madison, Claudiu Manda, Lukas Mandl, Thierry Mariani, David McAllister, Vangelis Meimarakis, Sven Mikser, Francisco José Millán Mon, Javier Nart, Gheorghe-Vlad Nistor, Urmas Paet, Demetris Papadakis, Kostas Papadakis, Tonino Picula, Manu Pineda, Thijs Reuten, Jérôme Rivière, María Soraya Rodríguez Ramos, Nacho Sánchez Amor, Isabel Santos, Jacek Saryusz-Wolski, Andreas Schieder, Radosław Sikorski, Jordi Solé, Sergei Stanishev, Tineke Strik, Hermann Tertsch, Harald Vilimsky, Idoia Villanueva Ruiz, Viola Von Cramon‑Taubadel, Witold Jan Waszczykowski, Charlie Weimers, Isabel Wiseler-Lima, Salima Yenbou, Željana Zovko

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Robert Biedroń, Vladimír Bilčík, Andrea Cozzolino, Özlem Demirel, Assita Kanko, Hannah Neumann, Mick Wallace

 

 



GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

49

+

ID

Anna Bonfrisco

NI

Fabio Massimo Castaldo

PPE

Vladimír Bilčík, Traian Băsescu, Michael Gahler, Sunčana Glavak, Andrzej Halicki, Sandra Kalniete, Andrius Kubilius, Lukas Mandl, David McAllister, Vangelis Meimarakis, Gheorghe‑Vlad Nistor, Radosław Sikorski, Isabel Wiseler‑Lima

RENEW

Petras Auštrevičius, Katalin Cseh, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Ilhan Kyuchyuk, Nathalie Loiseau, Javier Nart, Urmas Paet, María Soraya Rodríguez Ramos

S&D

Maria Arena, Robert Biedroń, Włodzimierz Cimoszewicz, Andrea Cozzolino, Tanja Fajon, Raphaël Glucksmann, Claudiu Manda, Sven Mikser, Demetris Papadakis, Tonino Picula, Thijs Reuten, Isabel Santos, Andreas Schieder, Sergei Stanishev, Nacho Sánchez Amor

THE LEFT

Özlem Demirel, Manu Pineda, Idoia Villanueva Ruiz

VERTS/ALE

Alviina Alametsä, Reinhard Bütikofer, Hannah Neumann, Jordi Solé, Tineke Strik, Viola Von Cramon‑Taubadel, Salima Yenbou

 

11

-

ECR

Anna Fotyga, Jacek Saryusz‑Wolski, Hermann Tertsch, Witold Jan Waszczykowski, Charlie Weimers

ID

Maximilian Krah, Jaak Madison, Thierry Mariani, Jérôme Rivière, Harald Vilimsky

PPE

Miriam Lexmann

 

10

0

ECR

Assita Kanko

ID

Susanna Ceccardi

NI

Márton Gyöngyösi, Kostas Papadakis

PPE

Alexander Alexandrov Yordanov, David Lega, Antonio López‑Istúriz White, Francisco José Millán Mon, Željana Zovko

THE LEFT

Mick Wallace

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 


OPINIA KOMISJI HANDLU MIĘDZYNARODOWEGO (13.7.2021)

dla Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Rozwoju

w sprawie trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci

(2021/2003(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Inma Rodríguez-Piñero 

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Rozwoju, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. przypomina swoje poprzednie stanowisko w sprawie handlu i płci przedstawione w rezolucji z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie równouprawnienia płci w umowach handlowych zawieranych przez UE[14]; podkreśla, że polityka handlowa może przyczynić się do rozwoju i zamożności kobiet, do zmniejszenia różnic społeczno-gospodarczych między kobietami a mężczyznami oraz do realizacji praw kobiet dzięki zapewnieniu kobietom godnych warunków pracy oraz przez przyczynianie się do trwałego i sprawiedliwego rozwoju gospodarczego przy jednoczesnym rozszerzaniu możliwości dla przedsiębiorczości kobiet oraz dostępu do praktyk zawodowych, pracy i zatrudnienia; stwierdza, że warunki życia i pracy kobiet wpływają na prawdopodobieństwo pracy dzieci, a tym samym na ogólne perspektywy uboższych krajów;

2. podkreśla, że polityka handlowa może promować odpowiednie międzynarodowe standardy i instrumenty prawne dotyczące równości płci, takie jak pekińska platforma działania i cele zrównoważonego rozwoju;

3. wzywa UE do wspierania i wprowadzania polityk handlowych zmniejszających różnice społeczno-gospodarcze i zapewniających wysoki poziom ochrony i poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka, w tym równości płci; wzywa UE do zadbania o to, by równość płci była kluczowym pojęciem we wszystkich politykach handlowych UE;

4. z zadowoleniem odnotowuje, że w nowym unijnym planie działania w sprawie równości płci na lata 2021–2025 wzywa się do promowania równości płci za pośrednictwem polityki handlowej UE; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez Komisję i Radę instrumentów takich jak rozdziały dotyczące płci i uwzględnianie aspektu płci w umowach handlowych i inwestycyjnych UE, a także we wszystkich aspektach polityki handlowej UE; zwraca się do Komisji i Rady, by przyjęły w tym celu wytyczne horyzontalne; podkreśla, że uwzględnienie konkretnych działań związanych z handlem i równością płci może prowadzić do lepszego unaocznienia problemów, z jakimi borykają się kobiety, co może przyczynić się do usunięcia barier w handlu, które napotykają kobiety;

5. podkreśla swoje wcześniejsze stanowisko, w którym apelował o uwzględnienie w zbliżającej się modernizacji układu o stowarzyszeniu UE–Chile specjalnego rozdziału dotyczącego handlu i równości płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet; z zainteresowaniem odnotowuje poczynione w negocjacjach postępy w odniesieniu do rozdziału dotyczącego handlu i płci;

6. przypomina swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych[15],

7. zaważa, że polityka handlowa nie jest neutralna płciowo i że potrzebne jest lepsze gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci, wraz z jasnymi wskaźnikami, aby odpowiednio oceniać różne skutki polityki handlowej dla kobiet i mężczyzn; ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie do czerpania inspiracji z zestawu narzędzi opracowanego przez UNCTAD oraz do uwzględnienia w ocenach skutków ex ante i w ocenach ex post wpływu polityki handlowej i umów handlowych UE na kwestię płci w poszczególnych krajach i sektorach; wzywa Komisję do współpracy z partnerami międzynarodowymi, takimi jak WTO, oraz z władzami i organizacjami lokalnymi w celu gromadzenia danych, analizowania wpływu handlu na kobiety oraz przekładania danych na konkretne propozycje mające na celu poprawę roli kobiet w systemie handlu międzynarodowego oraz promowanie inkluzywnego wzrostu gospodarczego; podkreśla, że zacieśnienie współpracy między organizacjami międzynarodowymi, takimi jak WTO, Międzynarodowe Centrum Handlu i ONZ, oraz utworzenie sieci obejmujących środowiska akademickie, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i parlamenty może sprzyjać wymianie najlepszych praktyk i metod gromadzenia danych, a także uwzględnianiu perspektywy płci w handlu; nalega, by obecność zagadnień dotyczących płci nie ograniczała się do rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju;

8. wzywa Komisję, by aktywnie zaangażowała się w prace niedawno utworzonej nieformalnej grupy roboczej WTO ds. handlu i płci z myślą o przyjęciu podczas 12. konferencji ministerialnej (MC12) zdecydowanej deklaracji, która mogłaby posłużyć za plan realizacji deklaracji z Buenos Aires z 2017 r.; podkreśla, że nieformalna grupa robocza ds. handlu i płci stanowi pierwszy krok w kierunku stworzenia w ramach WTO bardziej stałej platformy do omawiania kwestii związanych z handlem i płcią; wzywa Komisję, by dalej aktywnie angażowała się wraz z innymi członkami WTO w prace nieformalnej grupy roboczej oraz by zbadała możliwość powołania stałej grupy roboczej;

9. przypomina, że zaapelował do Komisji o to, by skład wewnętrznych grup doradczych był zrównoważony pod względem płci, by ich rola w zakresie monitorowania została jeszcze bardziej rozszerzona oraz by w ramach każdej umowy o wolnym handlu ustanawiano komisję ds. handlu i płci w celu identyfikacji braków;

10. uznaje nieproporcjonalny wpływ pandemii COVID-19 na udział kobiet w handlu, w tym kobiet prowadzących przedsiębiorstwa; podkreśla, że kobiety są poszkodowane jako przedsiębiorcy i pracownicy, a także często jako główni opiekunowie swoich rodzin; apeluje o to, by w strategiach odbudowy po COVID-19 zwrócono szczególną uwagę na mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa (MMŚP), które często są prowadzone przez kobiety, oraz na sektory charakteryzujące się wyższym udziałem kobiet (gospodarka usług opiekuńczych, rolnictwo, turystyka, przemysł konfekcyjny i handel detaliczny);

11. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do zaproponowania wiążących środków na rzecz przejrzystości wynagrodzenia, które mogą stanowić użyteczne narzędzie do ujawniania luk i dyskryminacji w danym sektorze oraz do eliminowania luki płacowej między kobietami a mężczyznami; wyraża jednak ubolewanie z powodu opóźnienia w publikacji tego wniosku i zwraca się do Komisji o jego jak najszybsze przedstawienie w oparciu o przykłady takie jak ten dotyczący polityki zamówień publicznych w Szwajcarii;

12. wzywa Komisję do starannej oceny wpływu umów handlowych na sektory, w których pracuje duży odsetek kobiet, takie jak sektor odzieżowy i rolnictwo na małą skalę; przypomina, że kryzys gospodarczy wywołany przez COVID-19 silnie dotknął te sektory i zwiększył ryzyko pogłębienia nierówności oraz nasilenia dyskryminacji i wykorzystywania pracujących kobiet;

13. z niepokojem zauważa utrzymujące się zróżnicowanie sytuacji kobiet i mężczyzn pod względem dostępu do technologii cyfrowych i umiejętności cyfrowych; zauważa, że kobiety mają gorszy dostęp do rozwoju umiejętności niż mężczyźni, co uniemożliwia im rozwijanie własnej działalności lub zwiększanie możliwości w ramach zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania kobiet prowadzących przedsiębiorstwa, zajmujących się handlem i pracownic w nabywaniu niezbędnych umiejętności dzięki polityce handlowej, takiej jak ogólny system preferencji taryfowych, umowy o partnerstwie gospodarczym, współpraca na rzecz rozwoju i pomoc na rzecz wymiany handlowej;

14. wyraża zaniepokojenie, że w czasie obecnego kryzysu związanego z COVID-19 przepaść cyfrowa między kobietami a mężczyznami w krajach i regionach rozwijających się może się pogłębić; podkreśla, jak ważne jest propagowanie wśród kobiet i dziewcząt umiejętności cyfrowych, dostępności cyfrowej i przystępności cenowej technologii cyfrowych jako instrumentów umożliwiających osiągnięcie równouprawnienia płci w strategiach rozwoju; podkreśla, że należy ukierunkować fundusze rozwojowe na wspieranie edukacji cyfrowej kobiet i dziewcząt oraz wspierać projekty kierowane przez kobiety w sektorze cyfrowym, zwłaszcza projekty o pozytywnych skutkach społecznych;

15. zauważa, że handel elektroniczny może przyczynić się do połączenia większej liczby kobiet prowadzących przedsiębiorstwa z rynkami międzynarodowymi; wzywa jednak Komisję do pomocy kobietom w korzystaniu z nowych technologii, takich jak blockchain, które ze względu na równorzędny charakter (peer-to-peer), anonimowość i skuteczność mogą pomóc niektórym kobietom w pokonaniu pewnych dyskryminujących barier prawnych i kulturowych w handlu, poprawić ich dostęp do finansowania i pomóc im w integracji z globalnymi łańcuchami wartości;

16. przypomina, że kobiety z niepełnosprawnościami, kobiety należące do grup etnicznych i mniejszościowych, kobiety ze środowisk defaworyzowanych pod względem społeczno-ekonomicznym, kobiety starsze i kobiety na obszarach wiejskich, a także uchodźczynie i migrantki mogą napotykać problemy w dostępie do usług cyfrowych i odpowiedniej infrastruktury; podkreśla znaczenie przekrojowego podejścia do wszystkich inicjatyw służących włączaniu problematyki płci do głównego nurtu polityki, jeśli chodzi o poprawę dostępu kobiet do usług cyfrowych i korzystania z nich, oraz do edukacji i zatrudnienia w gospodarce cyfrowej i społeczeństwie cyfrowym; wzywa państwa członkowskie do zajęcia się problemem wykluczenia cyfrowego wszystkich słabszych grup społecznych oraz do zapewnienia im dostępu do edukacji w dziedzinie ICT przez dostosowanie metod i harmonogramów nauczania w celu uwzględnienia czynników warunkujących dostęp kobiet do edukacji;

17. wzywa Komisję, by zapewniła wystarczające zasoby i ujawniła przyznane zasoby, promowała podstawową wartość, jaką jest równość płci, w polityce handlowej i inwestycyjnej oraz by zadbała o to, by sekretariaty instytucji UE odpowiedzialne za politykę handlową i negocjacje handlowe dysponowały wiedzą i zdolnościami technicznymi umożliwiającymi uwzględnianie perspektywy płci w całym procesie negocjacji handlowych i formułowania polityki, przez wyznaczenie punktów kontaktowych ds. równouprawnienia płci w instytucjach i delegaturach UE;

18. wzywa do włączenia do wszystkich rozdziałów dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju możliwych do wyegzekwowania przepisów opartych na przestrzeganiu podstawowych standardów pracy i odpowiednich konwencji MOP, w szczególności Konwencji nr 189 dotyczącej godnej pracy dla osób pracujących w gospodarstwie domowym, konwencji nr 156 MOP dotyczącej pracowników mających obowiązki rodzinne, Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z 1979 r., Konwencji nr 111 dotyczącej dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu, Konwencji nr 100 dotyczącej jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości oraz Konwencji nr 190 w sprawie eliminacji przemocy i molestowania w miejscu pracy, a także apeluje o włączenie tych konwencji na listę konwencji uwzględnianych podczas przeglądu GSP+;

19. przypomina, że dostęp do finansowania ma zasadnicze znaczenie dla wykorzystania nowych możliwości eksportowych; podkreśla, że kobiety często nie mają dostępu do finansowania w porównaniu z mężczyznami, co negatywnie wpływa na kobiety prowadzące działalność gospodarczą i przedsiębiorstwa prowadzone przez kobiety; wzywa Komisję do zajęcia się zróżnicowaniem sytuacji kobiet i mężczyzn pod względem dostępu do finansowania dla kobiet prowadzących działalność gospodarczą i przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety;

20. z zadowoleniem przyjmuje międzynarodowe porozumienie robocze ISO (ISO/IWA 34) w sprawie globalnych definicji związanych z przedsiębiorczością kobiet, które ma na celu ułatwienie kształtowania polityki, gromadzenia danych i dostępu do budowania zdolności, finansowania i rynków z myślą o wzmocnieniu pozycji gospodarczej kobiet.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

13.7.2021

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

2

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Barry Andrews, Anna-Michelle Asimakopoulou, Tiziana Beghin, Geert Bourgeois, Saskia Bricmont, Jordi Cañas, Miroslav Číž, Arnaud Danjean, Paolo De Castro, Raphaël Glucksmann, Markéta Gregorová, Christophe Hansen, Danuta Maria Hübner, Herve Juvin, Karin Karlsbro, Maximilian Krah, Danilo Oscar Lancini, Bernd Lange, Margarida Marques, Gabriel Mato, Sara Matthieu, Emmanuel Maurel, Carles Puigdemont i Casamajó, Samira Rafaela, Inma Rodríguez-Piñero, Massimiliano Salini, Helmut Scholz, Liesje Schreinemacher, Sven Simon, Dominik Tarczyński, Mihai Tudose, Kathleen Van Brempt, Marie-Pierre Vedrenne, Jörgen Warborn, Iuliu Winkler, Jan Zahradil, Juan Ignacio Zoido Álvarez

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marek Belka, Markus Buchheit, Seán Kelly, Jean-Lin Lacapelle, Manuela Ripa

 

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

 

33

+

NI

Tiziana Beghin, Carles Puigdemont i Casamajó

PPE

Anna-Michelle Asimakopoulou, Arnaud Danjean, Christophe Hansen, Danuta Maria Hübner, Seán Kelly, Gabriel Mato, Massimiliano Salini, Sven Simon, Jörgen Warborn, Iuliu Winkler, Juan Ignacio Zoido Álvarez

Renew

Barry Andrews, Jordi Cañas, Karin Karlsbro, Samira Rafaela, Marie-Pierre Vedrenne

S&D

Marek Belka, Miroslav Číž, Paolo De Castro, Raphaël Glucksmann, Bernd Lange, Margarida Marques, Inma Rodríguez-Piñero, Mihai Tudose, Kathleen Van Brempt

The Left

Emmanuel Maurel, Helmut Scholz

Verts/ALE

Saskia Bricmont, Markéta Gregorová, Sara Matthieu, Manuela Ripa

 

2

-

ECR

Dominik Tarczyński, Jan Zahradil

 

7

0

ECR

Geert Bourgeois

ID

Markus Buchheit, Herve Juvin, Maximilian Krah, Jean-Lin Lacapelle, Danilo Oscar Lancini

Renew

Liesje Schreinemacher

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 


 

 

OPINIA KOMISJI BUDŻETOWEJ (22.6.2021)

dla Komisji Rozwoju oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia

w sprawie trzeciego unijnego planu działania w sprawie równości płci

(2021/2003(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Alexandra Geese

 

WSKAZÓWKI

Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Rozwoju oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwych, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1. z zadowoleniem przyjmuje trzeci plan działania w sprawie równości płci (GAP III), a w szczególności zobowiązanie do przeznaczenia 85 % oficjalnej pomocy rozwojowej UE na realizowane we wszystkich sektorach programy, których istotnym lub głównym celem jest równouprawnienie płci, oraz na co najmniej jeden specjalny program działań w każdym kraju; apeluje o to, aby w każdym kraju przeznaczano 20 % oficjalnej pomocy rozwojowej na programy, których jednym z głównych celów jest równouprawnienie płci; oczekuje, że żadne wydatki z tytułu oficjalnej pomocy rozwojowej nie będą służyć przedsięwzięciom, które mogłyby cofnąć osiągnięcia w zakresie równouprawnienia płci lub je wypaczyć; podkreśla potrzebę skoordynowanych i spójnych działań UE i wzywa do ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, rządami partnerskimi, wielostronnymi bankami rozwoju, społeczeństwem obywatelskim, sektorem prywatnym, związkami zawodowymi i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu wspierania równouprawnienia płci i wzmocnienia pozycji kobiet, zadbania o to, by kobiety i dziewczęta nie były pomijane, oraz zmaksymalizowania efektywności i wpływu na rozwój, w tym poprzez wykorzystanie innowacyjnych instrumentów finansowych, takich jak wsparcie łączone; podkreśla potrzebę podjęcia bardziej intensywnych i ukierunkowanych działań, aby lepiej promować równość płci i osiągnąć cel zrównoważonego rozwoju ONZ nr 5 najpóźniej do 2030 r.;

2. podkreśla, że dla maksymalizacji wpływu działań UE finansowanie musi być dostępne dla lokalnych i małych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, takich jak ruchy społeczne i organizacje na rzecz praw kobiet, oraz dla innych właściwych podmiotów lokalnych, które najściślej współpracują z dziewczętami, kobietami i osobami LGBTIQ z różnorodnych środowisk i w różnej sytuacji życiowej, ze szczególnym uwzględnieniem osób samotnie wychowujących dzieci oraz kobiet i dziewcząt znajdujących się w trudnej sytuacji; podkreśla, że organizacje te powinny aktywnie przyczyniać się do powiązania celu 85 % z rzeczywistymi potrzebami finansowymi poszczególnych regionów; podkreśla kluczową rolę Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej i podkreśla, że należy unikać barier administracyjnych i wdrożeniowych, ponieważ mogą one utrudniać zaangażowanie najistotniejszych podmiotów; przypomina o pilnej potrzebie przeznaczenia znacznych środków finansowych na wsparcie, ochronę i dalsze zwiększenie powszechnego dostępu do praw reprodukcyjnych i seksualnych oraz zdrowia w tej dziedzinie; podkreśla kluczowe znaczenie dostępu wsparcia dla ofiar i wzywa do wdrożenia specjalnych programów ochrony;

3. podkreśla, że każdy kryzys pociąga za sobą odmienne skutki dla każdej płci, co bardzo wyraźnie pokazuje obecna pandemia COVID-19; podkreśla, że z powodu asymetrycznego wpływu pandemii na sektory i zawody oraz odmiennej pozycji mężczyzn i kobiet na rynku pracy więcej kobiet niż mężczyzn straciło pracę i jest narażonych na ryzyko znalezienia się wśród pracowników objętych przestojem, a dodatkowo pada ofiarą gwałtownego wzrostu przemocy domowej i przemocy motywowanej płcią; oczekuje wprowadzenia środków umożliwiających finansowanie podstawowych usług, aby zapewnić ofiarom przemocy motywowanej płcią, w tym osobom znajdującym się w trudnym położeniu i dotkniętym kryzysem humanitarnym, dostęp do bezpiecznego schronienia, opieki społecznej, pomocy prawnej i zakwaterowania; podkreśla, że odpowiednie i wysokiej jakości usługi mogą wspierać integrację społeczno-ekonomiczną i zapewniać wsparcie psychospołeczne ofiarom wszelkich form przemocy motywowanej płcią;

4. z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie równości płci w polityce kredytowania Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz wzywa Europejski Bank Inwestycyjny do zwiększenia wysiłków, w szczególności zaś do uwzględniania w jak największym stopniu celów polityki GAP III w czasie wykonywania upoważnienia do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich;

5. z zadowoleniem przyjmuje większe poparcie dla uwzględniania aspektu płci przy sporządzaniu budżetu, co może wywierać zasadniczy wpływ na rozwój społeczny i wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, wspierać zatrudnienie, zmniejszać ubóstwo i zwiększać PKB; uważa, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci należy uznać za jedno z zasadniczych narzędzi kształtowania polityki; z zadowoleniem przyjmuje tworzenie konkretnych wskaźników dotyczących płci, które muszą być jasne, mierzalne i określone w czasie, oraz gromadzenie wysokiej jakości danych segregowanych według kryterium płci i porównywalnych w ujęciu globalnym; w szczególności z zadowoleniem przyjmuje zapowiedziane przez Komisję wsparcie dotyczące włączenia modułu dotyczącego uwzględniania aspektu płci do wszystkich nowych wydatków publicznych oraz do sprawozdań z oceny rozliczalności finansowej; oczekuje, że Komisja skonsultuje się z Parlamentem w sprawie systemu monitorowania, zgodnie z art. 16 lit. f) porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej, aby można było ściśle monitorować i oceniać skuteczność, efektywność, trwałość i wartość dodaną GAP III; podkreśla, że system monitorowania powinien być zgodny z celami zrównoważonego rozwoju, bez ograniczania się do nich, oraz powinien obejmować wskaźniki specyficzne dla UE oparte na międzynarodowych standardach w dziedzinie praw człowieka, takich jak Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Konwencja Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, program działania Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju oraz jego konferencje przeglądowe, unijne strategiczne podejście w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz odpowiednie konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy;

6. wzywa do stworzenia szeroko zakrojonego i kompleksowego programu szkoleniowego wspierającego wdrażanie GAP III, tj. na temat upowszechniania aspektu płci, sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci, ocen wpływu w aspekcie płci i analiz dotyczących płci oraz przemocy motywowanej płcią; wzywa UE do opracowania jasnych i konkretnych wytycznych dotyczących równouprawnienia płci oraz określenia wiążących celów dla wszystkich podmiotów UE wdrażających GAP III, a w szczególności do zatrudniania w każdej delegaturze UE osób kontaktowych ds. płci w pełnym wymiarze czasu pracy, dysponujących wystarczającymi zasobami i czasem na wykonywanie swoich zadań, a także doradców ds. problematyki płci w misjach wojskowych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony;

7. oczekuje, że zastosowane w GAP III transformacyjne podejście uwzględniające problematykę płci będzie w pełni respektowane, a zasada niedyskryminacji ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową, ekspresję płciową i cechy płciowe będzie w pełni przestrzegana przy wdrażaniu wszystkich funduszy i zapewnianiu dostępności dla projektów i wnioskodawców; uważa, że wiąże się to z proaktywnym włączeniem organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na styku praw kobiet i praw osób LGBTIQ, zwłaszcza w przypadku projektów poświęconych przemocy motywowanej płcią lub przemocy domowej, edukacji, praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz zwalczania stereotypów płciowych;

8. przypomina, że kobiety i mężczyźni powinni mieć równe szanse, równy dostęp do zatrudnienia i równe wynagrodzenie za równą pracę, aby osiągnąć niezależność ekonomiczną; podkreśla, że kobiety i mężczyźni powinni w równym stopniu dzielić obowiązki opiekuńcze oraz mieć dostęp do odpowiedniej ochrony socjalnej, usług publicznych i możliwości finansowych; oczekuje podjęcia konkretnych kroków w celu wsparcia powszechnych systemów ochrony socjalnej oraz uznania, ograniczenia i redystrybucji niepłatnej opieki i pracy w gospodarstwie domowym;

9. podkreśla znaczenie inwestowania w przedsiębiorczość kobiet i przedsiębiorstwa kierowane przez kobiety oraz projekty finansowania oferujące usługi rozwoju biznesu i wsparcie zatrudnienia, w tym dla kobiet znajdujących się w sytuacji pokryzysowej i dotkniętych przymusowym wysiedleniem;

10. przypomina o konieczności osiągnięcia postępu w dziedzinie równego uczestnictwa i przywództwa, zważywszy że najwyższe stanowiska kierownicze zajmuje tylko niewielka liczba kobiet; podkreśla potrzebę przeciwdziałania wszelkim formom dyskryminacji ze względu na płeć przy obsadzaniu stanowisk kierowniczych; podkreśla konieczność zapewnienia równowagi płci wśród kadry kierowniczej;

11. ponownie podkreśla ważną rolę współpracy akademickiej i edukacyjnej we wzmacnianiu równouprawnienia płci na świecie oraz podkreśla znaczenie studiów nad rozwojem i edukacji na rzecz globalnego obywatelstwa dla osiągnięcia celów równości płci; przypomina, że edukacja i wysokiej jakości systemy edukacji są fundamentem promowania równości płci; podkreśla potrzebę zwiększenia inwestycji w edukację dziewcząt w celu zagwarantowania równego dostępu do wszystkich form edukacji i szkoleń; z zadowoleniem przyjmuje zamiar zwiększenia całkowitego finansowania dla edukacji poprzez przeznaczenie 10 % budżetu w zakresie pomocy humanitarnej na finansowanie edukacji w sytuacjach nadzwyczajnych; podkreśla konieczność wprowadzenia środków służących przezwyciężeniu stereotypów i norm dotyczących płci, które są źródłem dyskryminacji ze względu na płeć w szkołach; podkreśla, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci powinno także służyć programom mającym na celu zwiększanie potencjału kobiet jako liderów politycznych i wspieranie programów dla młodych liderów; ponownie podkreśla potrzebę wykorzystywania całej wiedzy fachowej dostępnej w państwach członkowskich UE do promowania równouprawnienia płci.

 


INFORMACJE O PRZYJĘCIU
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

22.6.2021

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

4

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Rasmus Andresen, Robert Biedroń, Anna Bonfrisco, Olivier Chastel, Lefteris Christoforou, David Cormand, Paolo De Castro, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazabal Rubial, Alexandra Geese, Vlad Gheorghe, Valentino Grant, Elisabetta Gualmini, Francisco Guerreiro, Valérie Hayer, Eero Heinäluoma, Niclas Herbst, Monika Hohlmeier, Mislav Kolakušić, Moritz Körner, Joachim Kuhs, Zbigniew Kuźmiuk, Ioannis Lagos, Hélène Laporte, Pierre Larrouturou, Janusz Lewandowski, Margarida Marques, Siegfried Mureşan, Victor Negrescu, Andrey Novakov, Jan Olbrycht, Dimitrios Papadimoulis, Karlo Ressler, Bogdan Rzońca, Nicolae Ştefănuță, Nils Torvalds, Nils Ušakovs, Johan Van Overtveldt, Rainer Wieland, Angelika Winzig

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Petros Kokkalis

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO
W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

32

+

ID

Anna Bonfrisco

PPE

Lefteris Christoforou, José Manuel Fernandes, Niclas Herbst, Monika Hohlmeier, Janusz Lewandowski, Siegfried Mureşan, Jan Olbrycht, Karlo Ressler, Rainer Wieland, Angelika Winzig

Renew

Olivier Chastel, Vlad Gheorghe, Valérie Hayer, Moritz Körner, Nicolae Ştefănuță, Nils Torvalds

S&D

Robert Biedroń, Paolo De Castro, Eider Gardiazabal Rubial, Elisabetta Gualmini, Eero Heinäluoma, Pierre Larrouturou, Margarida Marques, Victor Negrescu, Nils Ušakovs

The Left

Petros Kokkalis, Dimitrios Papadimoulis

Verts/ALE

Rasmus Andresen, David Cormand, Alexandra Geese, Francisco Guerreiro

 

4

-

ECR

Zbigniew Kuźmiuk, Bogdan Rzońca

ID

Valentino Grant, Joachim Kuhs

 

3

0

ID

Hélène Laporte

NI

Mislav Kolakušić

PPE

Andrey Novakov

 

Objaśnienie używanych znaków:

+: za

: przeciw

0: wstrzymało się

 

 

 

 


INFORMACJE O PRZYJĘCIU PRZEZ KOMISJĘ PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWĄ

Data przyjęcia

26.1.2022

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

48

5

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Isabella Adinolfi, Barry Andrews, Eric Andrieu, Anna-Michelle Asimakopoulou, Simona Baldassarre, Hildegard Bentele, Robert Biedroń, Dominique Bilde, Vilija Blinkevičiūtė, Udo Bullmann, Catherine Chabaud, Antoni Comín i Oliveres, Ryszard Czarnecki, Margarita de la Pisa Carrión, Rosa Estaràs Ferragut, Frances Fitzgerald, Heléne Fritzon, Lina Gálvez Muñoz, Gianna Gancia, Mónica Silvana González, Pierrette Herzberger-Fofana, György Hölvényi, Lívia Járóka, Rasa Juknevičienė, Beata Kempa, Arba Kokalari, Alice Kuhnke, Karsten Lucke, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Pierfrancesco Majorino, Erik Marquardt, Karen Melchior, Andżelika Anna Możdżanowska, Maria Noichl, Janina Ochojska, Pina Picierno, Sirpa Pietikäinen, Samira Rafaela, Evelyn Regner, Diana Riba i Giner, Michèle Rivasi, Eugenia Rodríguez Palop, María Soraya Rodríguez Ramos, Christian Sagartz, Christine Schneider, Sylwia Spurek, Jessica Stegrud, Tomas Tobé, Isabella Tovaglieri, Miguel Urbán Crespo, Hilde Vautmans, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Chrysoula Zacharopoulou, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Stéphane Bijoux, Annika Bruna, Maria-Manuel Leitão-Marques, Aušra Maldeikienė, Irène Tolleret

Zastępcy (art. 209 ust. 7) obecni podczas głosowania końcowego

Ernest Urtasun

 


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

48

+

ID

Gianna Gancia

NI

Antoni Comín i Oliveres

PPE

Isabella Adinolfi, Anna‑Michelle Asimakopoulou, Hildegard Bentele, Frances Fitzgerald, Rasa Juknevičienė, Arba Kokalari, Aušra Maldeikienė, Janina Ochojska, Sirpa Pietikäinen, Christian Sagartz, Christine Schneider, Tomas Tobé, Elissavet Vozemberg‑Vrionidi, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Renew

Barry Andrews, Stéphane Bijoux, Catherine Chabaud, Karen Melchior, Samira Rafaela, María Soraya Rodríguez Ramos, Irène Tolleret, Hilde Vautmans, Chrysoula Zacharopoulou, Marco Zullo

S&D

Eric Andrieu, Robert Biedroń, Vilija Blinkevičiūtė, Udo Bullmann, Heléne Fritzon, Mónica Silvana González, Lina Gálvez Muñoz, Maria‑Manuel Leitão‑Marques, Karsten Lucke, Pierfrancesco Majorino, Maria Noichl, Pina Picierno, Evelyn Regner

The Left

Eugenia Rodríguez Palop, Miguel Urbán Crespo

Verts/ALE

Pierrette Herzberger‑Fofana, Alice Kuhnke, Erik Marquardt, Diana Riba i Giner, Michèle Rivasi, Sylwia Spurek, Ernest Urtasun

 

5

-

ECR

Ryszard Czarnecki, Beata Kempa, Andżelika Anna Możdżanowska, Jessica Stegrud, Margarita de la Pisa Carrión

 

7

0

ID

Simona Baldassarre, Dominique Bilde, Annika Bruna, Isabella Tovaglieri

NI

Lívia Járóka

PPE

Rosa Estaràs Ferragut, György Hölvényi

 

Objaśnienie używanych znaków:

+ : za

- : przeciw

0 : wstrzymało się

 

 

Ostatnia aktualizacja: 3 marca 2022
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności