PROJEKT REZOLUCJI
24.10.2005
zgodnie z art. 115 Regulaminu
złożyli Raül Romeva i Rueda, Alyn Smith, Hélène Flautre et Bernat Joan i Marí
w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
w sprawie praw człowieka w Saharze Zachodniej
B6‑0566/2005
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie praw człowieka w Saharze Zachodniej
Parlament Europejski,
– uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Sahary Zachodniej,
– uwzględniając sprawozdanie roczne w sprawie praw człowieka na świecie za rok 2004 oraz politykę Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Sahary Zachodniej, a mianowicie rezolucję z dnia 28 kwietnia 2005 r.,
– uwzględniając przedłużenie mandatu Misji Narodów Zjednoczonych na rzecz Referendum w Saharze Zachodniej (MINURSO) do dnia 31 października 2005 r.,
– uwzględniając ostatnie sprawozdanie Sekretarza Generalnego przedstawione Radzie Bezpieczeństwa w sprawie Sahary Zachodniej (kwiecień 2005 r.),
– uwzględniając niedawne powołania specjalnego przedstawiciela i specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ ds. Sahary Zachodniej,
– uwzględniając art. 115 Regulaminu,
A. żywo zaniepokojony ostatnimi sprawozdaniami Amnesty International i Światowej Organizacji ds. Zwalczania Tortur (OMTC), stwierdzających poważne naruszenia praw człowieka w stosunku do ludności saharyjskiej,
B. mając na uwadze, że 151 saharyjskich więźniów wojennych jest nadal przetrzymywanych w Maroku, i szczególnie zaniepokojony warunkami, w jakich przetrzymuje się 37 saharyjskich więźniów politycznych, w szczególności Aminattoua Haidara i Aliego Salema Tameka, obrońców praw człowieka,
C. mając na uwadze, że w wyniku dochodzeń przeprowadzonych przez Komisję Sprawiedliwości i Pojednania w sprawie osób zmarłych w nielegalnych aresztach, ustalono miejsca, w których zostało pogrzebanych 50 osób, ofiar przymusowych zniknięć, w tym dużej liczby Saharyjczyków,
D. mając na uwadze, że Front Polisario uwolnił w sierpniu 2005 r. ostatnich 404 marokańskich więźniów wojennych, przetrzymywanych w niektórych wypadkach od ponad 20 lat,
E. mając na uwadze, że władze marokańskie mają duże trudności w radzeniu sobie z przepływem migrantów kierujących się do Europy; mając na uwadze, że Maroko nie może samo zaradzić zjawisku migracji, oraz że Państwa Członkowskie Unii Europejskiej i śródziemnomorskie kraje partnerskie powinny szybko przyjąć wspólną politykę w zakresie azylu i nielegalnej imigracji,
F. żywo zaniepokojony ponownymi naruszeniami praw człowieka wobec migrantów i osób ubiegających się o azyl w rejonie Morza Śródziemnego, oraz warunkami humanitarnymi, w jakich osoby te przemierzają w szczególności Maroko, aby dotrzeć do bram Europy; szczególnie zaniepokojony masowymi wydaleniami i konwojami migrantów przewożonych w stronę granicy algierskiej i mauretańskiej,
G. zaniepokojony informacjami o zagarnianiu pomocy humanitarnej przeznaczonej dla ludności przebywającej w obozach w miejscowości Tindouf oraz o nieprawidłowościach w dostawie i dystrybucji tej pomocy,
1. zwraca się do władz marokańskich o zagwarantowanie ludności saharyjskiej swobodnego i pełnego korzystania z podstawowych wolności, zawartych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w umowach międzynarodowych; zwraca się do władz marokańskich o pełne przestrzeganie Konwencji ONZ w Sprawie Zakazu Stosowania Tortur;
2. wzywa w związku z tym Komisję i Radę do czujnego monitorowania przestrzegania przepisów tych umów w ramach wdrażania planu działania UE/Maroko oraz w ramach działań podkomisji ds. praw człowieka;
3. wzywa władze marokańskie do uwolnienia saharyjskich więźniów wojennych, zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym;
4. zwraca się do władz Maroka i Frontu Polisario o pełną współpracę z Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża (CICR) w celu ustalenia losu, jaki spotkał osoby uznane za zaginione od początku konfliktu;
5. zwraca się do władz Algierii o zagwarantowanie Wysokiemu Komisarzowi ONZ do spraw Uchodźców dostępu do obozów w miejscowości Tindouf, w celu umożliwienia mu wywiązania się z jego zadań humanitarnych oraz przystąpienia do spisu przebywającej w tych obozach ludności;
6. ponownie wzywa strony i państwa regionu do kontynuowania pełnej współpracy z ONZ w celu wyjścia z obecnego impasu i poszukiwania rozwiązania politycznego;
7. przyjmuje do wiadomości rezolucję 1598 (2005) Rady Bezpieczeństwa, podkreślającą wolę udzielenia pomocy stronom w poszukiwaniu sprawiedliwego, stałego i obopólnie zadowalającego rozwiązania politycznego, umożliwiającego narodowi Sahary Zachodniej samostanowienie;
8. zachęca nowego specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ do przedstawienia sprawozdania Komisji Spraw Zagranicznych i jej podkomisjom, a także delegacji ds. stosunków z państwami Maghrebu;
9. zwraca się z usilną prośbą do władz marokańskich i algierskich o pełne przestrzegania Konwencji Genewskiej Dotyczącej Statusu Uchodźców w ramach polityki w zakresie azylu i imigracji, w szczególności przestrzegania zasady niewydalania uchodźców, prawa do ubiegania się o azyl, oraz zobowiązania się do zaniechania masowych wydaleń; ponadto zachęca Maroko do zapewnienia Wysokiemu Komisarzowi ONZ do spraw Uchodźców oraz organizacjom pozarządowym wolnego dostępu do obozów uchodźców;
10. jednocześnie zwraca się do Państw Członkowskich oraz do śródziemnomorskich krajów partnerskich o przyjęcie wspólnej polityki w zakresie azylu i nielegalnej imigracji; wzywa także Radę i Komisję do rozpatrzenia tej sprawy w ramach stosunków wielostronnych, mianowicie z bezpośrednio zainteresowanymi państwami afrykańskimi;
11. uważa, że nowa umowa w sprawie rybołówstwa, zawarta niedawno między Unią Europejską a Marokiem nie powinna w żadnym wypadku obejmować działalności połowowej prowadzonej przez Unię Europejską na wodach Sahary Zachodniej, zawartej w poprzedniej umowie (1994-1999), co miałoby to negatywne skutki w zakresie bezpieczeństwa żywności;
12. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji do Rady, Komisji, rządów i parlamentów Państw Członkowskich, Sekretarza Generalnego ONZ, Przewodniczącego Unii Afrykańskiej oraz rządu marokańskiego, rządu algierskiego i Frontu Polisario.