Projekt rezolucji - B7-0082/2009Projekt rezolucji
B7-0082/2009

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie szczytu grupy G20 w Pittsburghu w dniach 24-25 września 2009 r.

30.9.2009

złożony po debacie nad oświadczeniami Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

Udo Bullmann, Stephen Hughes, Hannes Swoboda w imieniu grupy politycznej S&D

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0082/2009

Procedura : 2009/2608(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B7-0082/2009
Teksty złożone :
B7-0082/2009
Debaty :
Teksty przyjęte :

B7‑0082/2009

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie szczytu grupy G20 w Pittsburghu w dniach 24-25 września 2009 r.

Parlament Europejski,

–   uwzględniając oświadczenie przywódców grupy G20 przyjęte w Pittsburghu dnia 25 września 2009 r.,

–   uwzględniając konkluzje szczytu grupy G20 wydane w dniu 2 kwietnia 2009 r. w Londynie, a także rezolucję z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie wyników szczytu G20 w Londynie z dnia 2 kwietnia,

 

–   uwzględniając oświadczenie grupy G20 wydane w dniu 15 listopada 2008 r. w Waszyngtonie,

–   uwzględniając konkluzje z wiosennego posiedzenia prezydencji Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 19-20 marca 2009 r., dotyczące naprawy gospodarczej w Europie,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej[1],

 

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 marca 2009 r. na wiosenny szczyt Rady Europejskiej w sprawie realizacji europejskiego planu naprawy(COM(2009)114),

–   uwzględniając sprawozdanie z dnia 25 lutego 2009 r., przygotowane z myślą o wiosennym szczycie Rady Europejskiej w 2009 r. przez grupę ekspertów wysokiego szczebla ds. nadzoru finansowego w UE, której przewodniczył Jacques de Larosière,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 kwietnia 2009 r. dotyczący wspierania krajów rozwijających się w radzeniu sobie z kryzysem (COM(2009)160),

–   uwzględniając swe wcześniejsze rezolucje w sprawie zmian klimatycznych, a w szczególności tę z dnia 4 lutego 2009 r. zatytułowaną „2050: przyszłość zaczyna się dziś — zalecenia dla przyszłej zintegrowanej polityki UE w  zakresie zmian klimatycznych”[2] oraz tę z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie strategii UE na rzecz kompleksowego porozumienia kopenhaskiego w sprawie zmian klimatu oraz zapewnienia odpowiedniego finansowania polityki w dziedzinie zmian klimatu[3],

 

–   uwzględniając pakt na rzecz zatrudnienia z czerwca 2009 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy,

–   uwzględniając milenijne cele rozwoju ONZ i zobowiązania pomocowe państw członkowskich UE dotyczące zwalczania głodu i ubóstwa,

–   uwzględniając pismo z dnia 2 września 2009 r. wspólnie sygnowane przez prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, kanclerz Angelę Merkel oraz premiera Gordona Browna,

–   uwzględniając pismo z dnia 4 września 2009 r. wspólnie sygnowane przez ministrów finansów Szwecji, Holandii, Luksemburga, Francji, Hiszpanii, Niemiec i Włoch,

–   uwzględniając spotkanie ministrów finansów oraz zarządców banku centralnego krajów G20 w Londynie w dniach 5-6 września 2009 r. oraz ich „Oświadczenie dotyczące kolejnych kroków zmierzających do wzmocnienia systemu finansowego”,

–   uwzględniając procedurę uzgodnioną podczas szczytu grupy G20 w Pittsburghu przez głowy państw lub rządów UE w Brukseli w dniu 17 września 2009 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że dwanaście miesięcy po tym, jak gospodarki europejskie zostały poważnie dotknięte kryzysem, po trzech spotkaniach grupy G20 oraz po wykonaniu dalszych prac przedsięwziętych przez liczne instytucje międzynarodowe, nadszedł czas, by podjąć dalsze działania w związku z powziętymi zobowiązaniami i zrealizować postanowienia zgodnie z potrzebami naszych gospodarek oraz z oczekiwaniami naszych obywateli,

B.  mając na uwadze, że należy niezwłocznie nadać priorytet ponownemu, całkowitemu pobudzeniu gospodarki realnej, zapewnieniu właściwego funkcjonowania rynków kapitałowych i kredytowych, utrzymaniu i wspieraniu zatrudnienia oraz ochronie ludzi przed niekorzystnym wpływem kryzysu, ze szczególną uwagą poświęconą najbiedniejszym i najsłabszym,

C. mając na uwadze, że obecny światowy kryzys gospodarczy należy wykorzystać jako sposobność do opracowania europejskiej strategii umożliwiającej przejście od zarządzania nagłą sytuacją kryzysową do długoterminowej, złożonej naprawy gospodarczej,

D. mając na uwadze, że europejska sytuacja gospodarcza wykazuje oznaki poprawy, lecz oczekiwania dotyczące stopniowej naprawy w krótkim lub średnim terminie pozostają w sferze dużych wątpliwości,

E.  mając na uwadze, że zwalczanie rosnącego bezrobocia pozostaje sprawą w najwyższym stopniu ważną i naglącą, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że stopa bezrobocia w Europie osiągnęła w lipcu najwyższą wartość równą 9,5% i według przewidywań nadal będzie rosnąć,

F.  mając na uwadze, że w wyniku kryzysu gospodarczego o 50-100 milionów osób więcej popadnie w ubóstwo, przeznaczając dziennie na życie poniżej 1,24 dolara, co utrudni ubogim dostęp do finansowania, jak również dostęp rodzin do żywności, szkolnictwa oraz paliw,

G. mając na uwadze, że niektóre kraje udzielające pomocy ograniczyły swój wkład finansowy w oficjalną pomoc rozwojową (OPR) dla krajów rozwijających się, co stanowi zagrożenie dla realizacji milenijnych celów rozwoju,

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie grupy G20 z Pittsburgha umacniające wcześniejsze zobowiązania i porozumienia; z zadowoleniem odnotowuje, że przywódcy grupy G20 nie stracili motywacji i ambicji, aby opracować rozwiązania pozwalające na zaradzenie różnorodnym czynnikom składającym się na całokształt obecnego światowego kryzysu; wyraża jednak zaniepokojenie niewielkimi postępami osiągniętymi w pewnych obszarach oraz pewnymi zbędnymi opóźnieniami w opracowywaniu konkretnych środków oraz we wdrażaniu decyzji;

2.  popiera nową rolę grupy G20 jako pierwszego forum światowej współpracy gospodarczej, jako że podmiot ten obejmuje w bardziej adekwatny sposób największe potęgi na świecie, a tym samym może zapewnić lepszą reakcję na problemy wagi światowej; zwraca uwagę na potrzebę dalszych reform takich organów i instytucji międzynarodowych, jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Bank Światowy; podkreśla, że wzmocniona rola grupy G20 nie zmniejszy potrzeby natychmiastowych działań na rzecz usprawnienia koordynacji gospodarczej w obrębie Unii Europejskiej i strefy euro zmierzającej do wzmocnienia gospodarki UE i jej ram regulacyjnych;

3.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję przywódców grupy G20 o umieszczeniu kwestii należytego zatrudnienia w centrum działań związanych z odbudową gospodarczą i reformą, a szczególne zadowolenie wyraża w związku z rolą, jaką przyznano Międzynarodowej Organizacji Pracy;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie przywódców grupy G20 dotyczące szybkiego, trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego w XXI wieku oraz przyspieszenia wyrównywania standardów życia w skali światowej; ubolewa jednak nad faktem, że grupa G20 nie włączyła w agendę polityki w zakresie ekonomii, finansów i zatrudnienia kluczowego wymiaru przyszłego globalnego wzrostu, jakim jest polityka w dziedzinie ochrony środowiska; żałuje, że nie poczyniono postępów w finansowaniu światowej walki ze zmianami klimatycznymi;

Szybki, trwały i zrównoważony wzrost

5.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez przywódców grupy G20 Ram trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego z myślą o wdrożeniu odpowiedzialnej polityki podatkowej, wzmocnieniu nadzoru finansowego, propagowaniu bardziej wyważonych rachunków bieżących, wspieraniu otwartego handlu i inwestowania, realizowaniu polityki walutowej zgodnie z celem zakładającym stabilność cen, przeprowadzaniu reform strukturalnych, poprawie sieci bezpieczeństwa socjalnego oraz promowaniu zrównoważonego i trwałego rozwoju gospodarczego;

6.  w związku z powyższym podkreśla rolę, jaką odegra polegające na koordynacji i współpracy oraz spójności podejście służące zapewnieniu rozsądnej polityki oraz skutecznego wykorzystania wspomnianych Ram; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym wezwanie do zacieśnionej współpracy w dziedzinie polityki makroekonomicznej, lecz podkreśla, że skoordynowane muszą zostać także wszystkie ogólne gałęzie polityki zaproponowane w celu osiągnięcia przedmiotowych celów; wzywa do normalizacji w odniesieniu do sprawozdań składanych przez ministrów finansów oraz zarządców banków centralnych do grupy G20 oraz Międzynarodowego Komitetu Walutowego i Finansowego z myślą o zapewnieniu koordynacji i przejrzystości;

7.  z zadowoleniem przyjmuje wezwanie przywódców grupy G20 do stosowania rozsądnych „strategii wyjścia” we właściwym czasie, a także ich zaangażowanie w to, aby nie wycofywać pomocy przedwcześnie, co zwiększyłoby ryzyko powrotu do warunków recesji i niestabilności na rynkach finansowych, jak również na rynku pracy; przypomina, że nie minęło jeszcze ryzyko zapaści kredytowej, a działalność pożyczkowa nie nabrała jeszcze pełnego tempa;

8.  podkreśla znaczenie szybkiego zasypania przepaści pomiędzy gospodarką realną a sektorem finansowym, tak aby zapewnić zrównoważoną odbudowę gospodarczą;

9.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie przywódców grupy G20 związane z opracowaniem międzynarodowych ram dotyczących podatku od transakcji finansowych celem zapewnienia sprawiedliwego rozłożenia obciążeń w sektorze finansowym z myślą o odbudowie gospodarczej i rozwoju; wzywa do poczynienia szybkich postępów w tej dziedzinie, ponieważ dotychczas wyłącznie podatnicy ponieśli koszty kryzysu;

10. z zadowoleniem przyjmuje postępy osiągnięte od czasu londyńskiego szczytu grupy G20 w sprawie rajów podatkowych, jak również motywację do terminowego podjęcia działań zmierzających do zlikwidowania rajów podatkowych; wyraża jednak żal z powodu wydłużenia terminów nakładania sankcji wymierzanych przeciwko niechętnym do współpracy jurysdykcjom; wzywa do opracowania bardziej konkretnego planu szybkich działań;

11. z zadowoleniem przyjmuje postępy w zakresie tajemnicy bankowej: rozszerzenie światowego forum OECD dotyczącego przejrzystości i wymiany informacji; zwraca jednak uwagę, że pewne jurysdykcje, które zobowiązały się do wprowadzenia norm, jeszcze tego nie uczyniły; wzywa do stworzenia skutecznego systemu zapobiegania oszustwom podatkowym, wykrywania ich oraz ścigania; podkreśla znaczenie utworzenia znormalizowanego systemu sprawozdawczego;

Praca, praca, praca

12. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie grupy G20 do rozwiązania kwestii kryzysu na rynku pracy w skali międzynarodowej oraz do zwiększenia wsparcia dla osób najbardziej zagrożonych w trudnych sytuacjach, jako że to ich najsilniej dotyka kryzys i to one znajdują się w największej potrzebie wspólnych działań; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym utworzenie globalnego systemu ostrzegania o skutkach i wrażliwości na kryzys (z ang. Global Impact Vulnerability Alert System);

13. żąda, aby zobowiązania społeczności międzynarodowej przełożyły się na konkretne działania i aby zostały one zrealizowane, zwłaszcza poprzez wsparcie poważnej agendy zatrudnienia uwzględniającej kwestie ochrony środowiska;

14. zgadza się co do znaczenia zbudowania ram dla przyszłego wzrostu gospodarczego zorientowanych na problem zatrudnienia, a także sprawienia, by propagowanie należytego zatrudnienia stało się kluczową kwestią w planach odbudowy gospodarczej;

15. z zadowoleniem przyjmuje pakt na rzecz zatrudnienia Międzynarodowej Organizacji Pracy i wzywa do jego pilnego wdrożenia, a zwłaszcza do utworzenia operującego na szczeblu międzynarodowym funduszu na rzecz pracy niecyklicznej oraz pakietów ambitnych bodźców podatkowych wspierających tworzenie i zachowywanie miejsc pracy wraz ze skutecznymi usługami w zakresie zatrudnienia oraz do opracowania polityki społecznej o silnych podstawach w celu wspierania grup osób najbardziej narażonych oraz zagwarantowania siły nabywczej osób o najniższym wynagrodzeniu;

16. zdecydowanie twierdzi, że ratyfikacja i wprowadzenie w życie konwencji MOP są kluczowe w tym kontekście i wnioskuje, aby włączyć je do porozumień handlowych WTO; wzywa także do dalszego zacieśniania współpracy między najważniejszymi organizacjami międzynarodowymi;

17. wspiera inicjatywy na rzecz promowania nowych typów usług finansowych, takich jak mikrofinansowanie, mających na celu poprawienie dostępu osób najuboższych do usług finansowych;

18. wyraźnie podkreśla znaczenie wspierania dialogu społecznego na wszystkich poziomach, aby uniknąć deflacji zarobków i zagwarantować, że wzrost płac odpowiada wzrostowi produkcyjności;

Bardziej odpowiedzialne i odporne rynki finansowe

19. wspiera ogólne podejście polegające na walce z podejmowaniem nadmiernego ryzyka, na przewidywaniu i łagodzeniu okresów gwałtownego wzrostu i spadku na rynkach oraz na zwiększeniu odpowiedzialności ponoszonej przez podmioty rynkowe, a także podkreśla, że szerokie ramy regulacyjne są z pewnością odpowiednim narzędziem dla uniknięcia powrotu sektora bankowego do starych przyzwyczajeń; ubolewa jednak, iż nie dokonano oceny największych błędów w przepisach i w nadzorze postrzeganych jako źródło kryzysu finansowego, która pozwoliłaby na uniknięcie powtarzania tych samych błędów w regulacjach i nadzorze, a tym samym kolejnego, podobnego kryzysu;

20. sprzyja chęci przekształcenia systemu globalnych przepisów finansowych i zgadza się, że poczyniono znaczące postępy, lecz uważa, że wiele z uzgodnionych zmian nie zostało jeszcze w pełni wprowadzonych oraz że wciąż pozostaje jeszcze dużo więcej do zrobienia; wzywa przywódców G20 do kontynuowania dalekosiężnej reformy w perspektywie długoterminowej, gdyż tworzenie prawodawstwa stanowi długi proces decyzyjny, szczególnie wówczas, gdy należy osiągnąć światową konwergencję; ponownie przypomina o potrzebie umocnienia współpracy międzynarodowej od etapu planowania do etapu wdrażania uzgodnionych środków;

21. z jednej strony wspiera zaangażowanie w zapewnianie równych reguł działania i unikanie arbitralnego stosowania przepisów, z drugiej uważa jednak, że Unia Europejska nie powinna ograniczać szeregu swoich działań do uzgodnionych kroków, zatwierdzonych na szczeblu międzynarodowym, lecz że powinna kontynuować wysiłki na rzecz osiągnięcia pełnej integracji rynku wewnętrznego zarówno pod względem regulacji, jak i nadzoru;

22. podkreśla potrzebę kontynuowania wysiłków na rzecz poprawnej oceny osłabionych aktywów i odpowiedniego postępowania z nimi w celu przywrócenia dobrej kondycji sektora finansowego oraz zaufania konsumentów i inwestorów; wspiera zasadę wstrzymywania w ramach sekurytyzacji i jest zdania, że obowiązek zaangażowania części środków własnych zobowiąże emitentów i sektor finansowy do odpowiedzialnego działania; z zadowoleniem przyjmuje dalsze prace nad ustalaniem cen towarów i oczekuje, iż wkrótce zostaną przyjęte środki antyspekulacyjne;

23. z zadowoleniem przyjmuje potwierdzone zobowiązanie do wykształcenia instytucji finansowych opartych na ściślejszych zasadach dotyczących podejmowania ryzyka, na zarządzaniu uzależniającym kompensacje od wyników w perspektywie długoterminowej oraz na ogólnie większej przejrzystości; ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do przyjęcia ram Bazylea II do 2011 r. oraz do wprowadzenia efektu dźwigni zharmonizowanego na szczeblu międzynarodowym; uważa, że takich szerokich zasad i celów powinny przestrzegać wszystkie podmioty rynkowe, gdy zagrożona jest ochrona inwestorów, podatników i konsumentów;

24.  ubolewa nad faktem, że przywódcy G20 zbyt często jedynie wzywają banki lub przedsiębiorstwa do wprowadzenia proponowanych standardów, nie określając jasnych ram regulacyjnych i spychają odpowiedzialność za kontrolę dostosowania na nadzór na szczeblu krajowym lub na Radę Stabilności Finansowej; wyraża zaniepokojenie faktem, że podmioty działające na rynku wykazują większą skłonność do powrotu do poprzednich, złych praktyk, niż do działania zgodnie z niewiążącymi, lecz wymagającymi standardami; wzywa zatem przywódców G20 do zwiększenia skuteczności swoich propozycji w odniesieniu do tworzenia kapitału i reformowania praktyk kompensacyjnych oraz do zapewnienia konsekwentnego podejścia ze strony osób odpowiedzialnych za nadzór na całym świecie, gdy dochodzi do zastosowania sankcji;

25. ubolewa, że nie zajęto się sprawą moralnego zagrożenia i żałuje, że kwestię związku między standardami ostrożniościowymi dla instytucji systemowych i ewentualnymi kosztami wiążącymi się z upadkiem tego rodzaju instytucji finansowych odesłano do Rady Stabilności Finansowej, która ma przedstawić propozycje dopiero w październiku 2010 r.; podobnie żałuje, że nie istnieją propozycje dotyczące rozwiązania kwestii niezbędnych przekształceń i przeglądu modeli biznesowych w sektorze finansowym dla rozwiązania kwestii podmiotów „zbyt dużych, by mogły upaść”; uważa, że gdyby istniały ścisłe warunki dofinansowania, instytucje finansowe byłyby mniej skłonne do podejmowania nadmiernego ryzyka;

Bardziej reprezentatywne instytucje finansowe

26. z zadowoleniem przyjmuje wszechstronną rolę nadaną Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu, aby zarówno nadzorował w sposób niezależny stabilność finansową i oceniał globalny wzrost i gospodarcze ramy polityczne, jak i by przyczyniał się do osiągnięcia szerokiego konsensusu w zakresie bilansów międzynarodowych; przypomina o znaczeniu unikania procyklicznych strategii politycznych dla odnalezienia drogi do naprawy;

27. zgadza się z zasadą przesunięcia kwot dla krajów słabiej reprezentowanych w Międzynarodowym Funduszu Walutowym i wzywa wszystkie kraje - nie tylko europejskie - które są zbyt szeroko reprezentowane, aby zobowiązały się do podążenia tą drogą w ramach obecnego przeglądu; wzywa Unię Europejską do przemawiania jednym głosem;

28. wzywa przywódców do zapewnienia szybkiego wdrożenia kwot i reform sposobu głosowania uzgodnionych w 2008 r. oraz podkreśla, że przegląd ten jest jeszcze pilniejszy w perspektywie trudnych zadań powierzonych MFW; podkreśla, że kolejny szczyt G20 musi w dalszym ciągu działać na rzecz uznania zasady, iż kierownictwo i pracownicy wyższego szczebla międzynarodowych instytucji finansowych powinni być wyznaczani w ramach otwartej i opartej na zasługach procedury mianowania;

Ku bardziej ekologicznemu wzrostowi

29. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie przywódców G20 do osiągnięcia porozumienia na szczycie COP15 w Kopenhadze; wzywa Unię Europejską do utrzymania wiodącej roli w negocjacjach i dużych ambicji w dyskusjach z międzynarodowymi partnerami w celu osiągnięcia ambitnego wyniku międzynarodowego, zgodnego z celem zakładającym obniżenie temperatury na świecie o 2°C;

30. podkreśla, że zawarcie porozumienia w Kopenhadze mogłoby przynieść odpowiedni bodziec dla „nowego ładu ekologicznego”, pobudzając wzrost gospodarczy, wspierając technologie ekologiczne i tworząc nowe, trwałe miejsca pracy zarówno w krajach zindustrializowanych, jak i w krajach rozwijających się;

31. z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez przywódców G20 zamiar dostarczenia finansowego i technicznego wsparcia na rzecz „czystej energii”, energii ze źródeł odnawialnych i wydajności energetycznej w krajach rozwijających się; ubolewa jednak z powodu braku jasnych gwarancji finansowych w zakresie finansowania działań łagodzących i potrzeb dostosowawczych w krajach rozwijających się; oczekuje, że ministrowie finansów przygotują konkretne pomysły dla finansowania działań w zakresie łagodzenia skutków zmian klimatu przed rozpoczęciem negocjacji COP15;

32. ponownie stwierdza, że Unia Europejska powinna wnieść swój sprawiedliwy wkład w dodatkowe i nowe finansowanie łagodzenia i dostosowania, odpowiadający wynikom badań naukowych nad stopniem zagrożenia zmianami klimatu i skali łączących się z tym kosztów;

33. przypomina, że międzynarodowe porozumienie powinno zapewnić osiągnięcie do 2020 r. zbiorowego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w krajach uprzemysłowionych, mieszczącego się w górnej części przedziału 25-40% w porównaniu z rokiem 1990, zalecanego w 4. sprawozdaniu z oceny sporządzonym przez Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), oraz że dokonywanie redukcji powinno odbywać się na poziomie krajowym;

34. przypomina, że w perspektywie długoterminowej do 2050 r. cel w zakresie redukcji emisji dla UE oraz innych państw uprzemysłowionych powinien wynosić co najmniej 80% w porównaniu z rokiem 1990;

35. wzywa przywódców G20, aby nie szczędzili wysiłków dla zapewnienia zgodności wyników negocjacji z powyższymi zaleceniami;

Ożywienie dla wszystkich

36. zwraca uwagę na utrzymujący się kryzys żywnościowy, który wymaga natychmiastowych działań i reform zapewniających trwałą produkcję rolną w krajach rozwijających się; z zadowoleniem przyjmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia inicjatywy żywnościowej Banku Światowego i wzywa kraje udzielające pomocy do zapewnienia przejrzystości i przejęcia odpowiedzialności w odniesieniu do podziału środków w ramach pomocy żywnościowej;

37. z zadowoleniem przyjmuje potwierdzone zobowiązanie do realizacji milenijnych celów rozwoju i przyrzeczeń dotyczących oficjalnej pomocy rozwojowej, w tym zobowiązań w zakresie pomocy na rzecz wymiany handlowej, umarzania zadłużenia i zobowiązań z Gleneagles, zwłaszcza w odniesieniu do Afryki Subsaharyjskiej;

38. wzywa wszystkie państwa członkowskie do rozpatrzenia możliwości utworzenia mechanizmu przekazywania krajom o niskim dochodzie części nowych środków przydzielonych im z puli specjalnych praw ciągnienia MFW, które mogą podwoić średnioterminową preferencyjną zdolność kredytową MFW;

39. ubolewa nad faktem, że kluczowa kwestia środków przyznanych ubogim krajom na pomoc przeznaczoną na dostosowania do skutków zmian klimatycznych została przesunięta do czasu negocjacji UNFCCC w Kopenhadze; stanowczo twierdzi, że poważne zaangażowanie musi przynieść przewidywalne finansowanie mechanizmów ustanowionych w ramach UNFCCC, które uzupełnią oficjalną pomoc rozwojową;

Zachowanie otwartości a pobudzenie handlu

40. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do zakończenia ambitnej i zrównoważonej dauhańskiej rundy rozwojowej i konkretny termin (rok 2010) wyznaczony na szczycie G20; żałuje jednak, że przywódcy nie wspomnieli, że do pilnego zakończenia rundy przyczynił się fakt, iż największą ofiarą kryzysu są kraje rozwijające się; wzywa zatem przywódców, aby nie zapomnieli o ostatecznym celu rozwojowym tej rundy, gdy spotkają się na konferencji ministerialnej WTO w Genewie pod koniec listopada;

41. zauważa ponowne podjęcie przez G20 zobowiązania do walki z protekcjonizmem, lecz podkreśla, że ożywienie światowego handlu jest jedynie częścią działań zorientowanych na ożywienie światowego wzrostu;

42. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, przywódcom grupy G20, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, parlamentom państw członkowskich, Komitetowi Regionów i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.