Projekt rezolucji - B7-0094/2009Projekt rezolucji
B7-0094/2009

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie wolności informacji we Włoszech

14.10.2009

złożony po oświadczeniu Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

Guy Verhofstadt, Niccolò Rinaldi, Sonia Alfano, Luigi de Magistris, Sophia in 't Veld, Sarah Ludford, Sylvie Goulard, Renate Weber, Ivo Vajgl, Louis Michel, Olle Schmidt, Johannes Cornelis van Baalen, Anneli Jäätteenmäki, Ramon Tremosa I Balcells, Carl Haglund, Metin Kazak, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Bill Newton Dunn, George Lyon, Gesine Meissner, Marietje Schaake, Stanimir Ilchev, Nadja Hirsch, Nathalie Griesbeck, Gerben-Jan Gerbrandy, Andrew Duff, Siiri Oviir, Kristiina Ojuland, Filiz Hakaeva Hyusmenova, Ivars Godmanis, Catherine Bearder, Giommaria Uggias, Vincenzo Iovine, Corinne Lepage, Pino Arlacchi, Jelko Kacin, Izaskun Bilbao Barandica, Riikka Manner, Sharon Bowles, Marielle De Sarnez, Jorgo Chatzimarkakis w imieniu grupy politycznej ALDE

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0090/2009

Procedura : 2009/2688(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B7-0094/2009
Teksty złożone :
B7-0094/2009
Debaty :
Teksty przyjęte :

B7‑0094/2009

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wolności informacji we Włoszech

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, zwłaszcza jego art. 6 i 7 dotyczące poszanowania, propagowania i ochrony praw podstawowych, a także uwzględniając art. 22, 43, 49, 83, 87, 95 i 151 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, które dotyczą wolności wypowiedzi i informacji oraz pluralizmu mediów,

–   uwzględniając dyrektywę 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej[1],

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji Europejskiej w sprawie pluralizmu mediów w państwach członkowskich Unii Europejskiej[2],

–   uwzględniając trzystopniowe podejście do pluralizmu mediów określone przez Komisję oraz zlecone przez Komisję i zakończone w 2009 r. niezależne studium opracowane przez Katholieke Universiteit Leuven – ICRI, Central European University – CMCS i MMTC w Jönköping International Business School we współpracy z firmą doradczą Ernst & Young Belgia,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 września 2008 r. w sprawie koncentracji i pluralizmu mediów w Unii Europejskiej[3],

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ryzyka naruszenia wolności wypowiedzi i informacji w Unii Europejskiej, a szczególnie we Włoszech[4],

–   uwzględniając oświadczenia Komisji oraz debatę przeprowadzoną Parlamencie w dniu 8 października 2009 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że art. 11 karty praw podstawowych oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, których zasadniczy warunek wstępny stanowią wolność i pluralizm mediów, obejmują wolność wyrażania poglądów oraz wolność otrzymywania i przekazywania informacji bez ingerencji lub nacisków ze strony władz publicznych,

B.  mając na uwadze, że mimo ponawianych przez Parlament apeli w sprawie dyrektywy o pluralizmie informacji i koncentracji mediów, Komisja nie rozpatrzyła tych kwestii w trakcie przeglądu dyrektywy o telewizji bez granic, ale zobowiązała się do określenia szczegółowego trzystopniowego planu działania w tym zakresie w oparciu o dokument roboczy (wydany w 2007 r.), definicję wskaźników poziomu pluralizmu (zawartą w niezależnym studium wydanym w lipcu 2009 r.) oraz wniosek w sprawie komunikatu dotyczącego tych wskaźników (nie wcześniej niż w 2010 r.),

C. mając na uwadze, że w szeregu rezolucji Parlament wielokrotnie zwracał się do Komisji o propagowanie działań zapewniających pluralizm i rozwiązanie problemu koncentracji mediów, o niezwłoczne wydanie komunikatu w sprawie ochrony pluralizmu w mediach i w sprawie koncentracji mediów w państwach członkowskich, oraz o uzupełnienie w trybie pilnym ram prawnych o wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej tych kwestii, wykorzystując podstawę prawną jednoznacznie przewidzianą w traktatach,

D. mając na uwadze, że w szeregu państw członkowskich występują oznaki zagrożenia pluralizmu mediów; mając na uwadze, że w raporcie na temat wolności prasy wydanym przez organizację Freedom House Włochy znalazły się na 73. miejscu, a sytuację w Rumunii i Bułgarii określono jako krytyczną; mając na uwadze, że wysoki przedstawiciel OBWE ds. wolności mediów również wyraził zaniepokojenie sytuacją we Włoszech,

E.  mając na uwadze, że sytuacja we Włoszech jest szczególnie niepokojąca z uwagi na utrzymujący się konflikt interesów między własnością mediów i polityczną kontrolą nad mediami zarówno prywatnymi, jak i publicznymi oraz kontrolą podziału wpływów z reklam; mając na uwadze, że rząd poważnie ingeruje w usługi telewizji publicznej, szczególnie jeśli chodzi o planowanie programów, mianowanie dyrektorów i redaktorów oraz umowy z dziennikarzami, co również prowadzi do braku pluralizmu, jak stwierdził główny instytut nadzoru mediów we Włoszech, który wykazał, że druga pod względem wielkości partia opozycyjna otrzymała od 0,1 do 0,7% czasu antenowego w publicznych programach informacyjnych w okresie od lipca do września; mając na uwadze, że włoski premier zażądał również, aby rzecznicy Komisji Europejskiej wstrzymali się od udzielania informacji,

F.  mając na uwadze, że trwa dyskusja w sprawie prawa zabraniającego mediom upowszechniania informacji o postępowaniach sądowych, które nakłada surowe kary na dziennikarzy i wydawców,

1.  jest przekonany, że podobnie jak pluralizm mediów, wolność otrzymywania oraz przekazywania informacji bez ingerencji ze strony władz publicznych stanowi podstawową zasadę, na której opiera się Unia Europejska, oraz zasadniczy element demokracji – obie te wartości zostały zapisane w art. 11 karty praw podstawowych; ponownie stwierdza, że Unia Europejska jest politycznie i prawnie zobowiązana wobec swoich obywateli do zapewnienia im, w zakresie jej kompetencji, poszanowania tych praw; jest szczególnie zaniepokojony sytuacją we Włoszech;

2.  w tym kontekście potwierdza, że ramy prawne UE w zakresie pluralizmu mediów i koncentracji mediów są nadal niewystarczające i że w związku z tym Unia Europejska powinna pilnie skorzystać ze swoich uprawnień w zakresie rynku wewnętrznego, polityki audiowizualnej, konkurencji, telekomunikacji, pomocy państwa, obowiązku świadczenia usług publicznych oraz praw podstawowych obywateli, aby określić minimalne warunki podstawowe, których przestrzegałyby wszystkie państwa członkowskie celem zapewnienia, zagwarantowania i wspierania wolności informacji oraz odpowiedniego poziomu pluralizmu mediów; w związku z powyższym zwraca się do Komisji o zbadanie ryzyka powstania trustów medialnych we Włoszech;

3.  wzywa Komisję, aby przy pełnym zaangażowaniu przyszłego komisarza odpowiedzialnego za kwestie praw podstawowych wydała komunikat w sprawie ochrony pluralizmu i w sprawie koncentracji mediów z myślą o szybkim przyjęciu dyrektywy, zgodnie z tym, czego wielokrotnie domagał się Parlament;

4.  zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną oraz Agencję Praw Podstawowych do monitorowania tej sprawy oraz do złożenia na posiedzeniu plenarnym sprawozdania na temat wolności informacji, koncentracji mediów i pluralizmu mediów;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Radzie Europy oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.