Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0099/2009

Teksty złożone :

B7-0099/2009

Debaty :

PV 21/10/2009 - 9
CRE 21/10/2009 - 9

Głosowanie :

PV 22/10/2009 - 8.9

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 195kWORD 150k
19.10.2009
PE428.707v01-00
 
B7-0099/2009

zamykający debatę na temat oświadczenia Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie szczytu UE-USA


Pascal Canfin, Reinhard Bütikofer, Yannick Jadot, Nicole Kiil-Nielsen, Barbara Lochbihler w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie szczytu UE-USA  
B7‑0099/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków transatlantyckich, a w szczególności dwie rezolucje z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie poprawy stosunków UE-USA w ramach porozumienia o partnerstwie transatlantyckim oraz w sprawie transatlantyckich stosunków gospodarczych między UE i Stanami Zjednoczonymi, a także rezolucję z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie stosunków transatlantyckich, swoją najnowszą rezolucję z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie szczytu UE-USA oraz rezolucję z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie stanu stosunków transatlantyckich po wyborach w USA,

–   uwzględniając deklarację transatlantycką w sprawie stosunków UE-USA z 1990 r. i nową agendę transatlantycką z 1995 r.,

–   uwzględniając konkluzje szczytu, który odbył się w Pradze w dniu 5 kwietnia 2009 r. z udziałem prezydenta Obamy oraz szefów państw i rządów 27 państw UE, dotyczące ustanowienia wspólnego programu,

–   uwzględniając wspólne oświadczenie oraz sprawozdanie z postępów przyjęte na pierwszym posiedzeniu Transatlantyckiej Rady Gospodarczej w dniu 16 października 2008 r.,

–   uwzględniając zbliżający się szczyt UE-USA, który odbędzie się w dniach 2-3 listopada 2009 r. w Waszyngtonie,

–   uwzględniając zbliżające się 67. posiedzenie Transatlantyckiego Dialogu Ustawodawców, które odbędzie się w dniach 4-6 grudnia w Nowym Jorku,

   uwzględniając rezolucję z dnia 17 września 2009 r. w sprawie przewidywanego porozumienia międzynarodowego dotyczącego udostępniania Departamentowi Skarbu USA danych z komunikatów o płatnościach finansowych w celu zapobiegania terroryzmowi i finansowaniu terroryzmu oraz ich zwalczania,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 października 2009 r. w sprawie szczytu G20 w Pittsburghu w dniach 24-25 września 2009 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że partnerstwo transatlantyckie opiera się na wspólnych podstawowych wartościach, takich jak demokracja, prawa człowieka, praworządność, pokojowe rozwiązywanie konfliktów i multilateralizm, jak również na wspólnych celach, takich jak otwarte i zintegrowane gospodarki oraz zrównoważony rozwój, a także jest kamieniem węgielnym bezpieczeństwa i stabilności w obszarze euro-atlantyckim,

B.  mając na uwadze, że Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje nowy kierunek wytyczony przez administrację USA oparty na gotowości do współpracy na arenie międzynarodowej i umacnianiu stosunków UE-USA,

C. mając na uwadze, że Unia Europejska staje się coraz ważniejszym partnerem na arenie międzynarodowej oraz mając na uwadze, że po wejściu w życiu traktatu lizbońskiego i jego narzędzi polityki międzynarodowej UE będzie mogła odgrywać ważniejszą i spójniejszą rolę na arenie międzynarodowej,

D. mając na uwadze, że ostatnie badania, jak np. badanie „Transatlantic Trends 2009” przeprowadzone przez German Marshall Fund, pokazują niespotykane dotąd poparcie społeczne dla administracji USA ze strony obywateli UE, stanowiące podstawę ożywienia stosunków UE-USA,

E.  mając na uwadze, że UE i USA odgrywają kluczowe role w światowej polityce i gospodarce oraz wspólnie ponoszą odpowiedzialność za stawienie czoła rozmaitym globalnym wyzwaniom, takim jak kryzys finansowy, zmiany klimatu, bezpieczeństwo energetyczne, rozwiązywanie konfliktów, rozbrojenie, likwidacja ubóstwa i osiągnięcie pozostałych milenijnych celów rozwoju, obrona i propagowanie praw człowieka i praworządności, terroryzm i rozprzestrzenianie broni jądrowej,

F.  mając na uwadze, że w coraz bardziej zglobalizowanym, złożonym i zmieniającym się świecie w interesie obydwu partnerów – UE i USA – leży wspólne kształtowanie środowiska międzynarodowego oraz zgodne przeciwstawianie się wspólnym zagrożeniom i wyzwaniom w oparciu o prawo międzynarodowe i instytucje wielostronne, w szczególności system Narodów Zjednoczonych, jak również zachęcanie pozostałych partnerów do współdziałania w tych wysiłkach,

G. mając na uwadze, że w walce z terroryzmem międzynarodowym należy podkreślić, jak ważne jest pełne poszanowanie prawa międzynarodowego i traktatów w dziedzinie praw człowieka i podstawowych wolności,

H. mając na uwadze, że partnerstwo transatlantyckie musi pozostać kamieniem węgielnym działań zewnętrznych Unii,

I.   mając na uwadze, że prace Transatlantyckiej Rady Gospodarczej muszą być kontynuowane w celu osiągnięcia celu, jakim jest lepiej funkcjonujący rynek transatlantycki,

J.   mając na uwadze, że UE oraz USA staną wobec problemu coraz większego zużycia energii na świecie oraz konieczności realizacji światowych zobowiązań związanych ze zwalczaniem zmian klimatu, które zostaną uzgodnione w Kopenhadze i które będą wymagać dużych zmian w naszych gospodarkach;

Globalne wyzwania

1.  uważa, że obecnie najpilniejszym zadaniem strony europejskiej jest przekonanie administracji amerykańskiej o potrzebie wypracowania w trakcie 15. konferencji stron dalekosiężnego, ambitnego i prawnie wiążącego systemu w zakresie emisji gazów cieplarnianych na okres po wygaśnięciu protokołu z Kioto, o potrzebie opracowania transatlantyckiego Nowego Ładu Ekologicznego w zakresie wymiany inwestycji i technologii w dziedzinie bezpiecznej i czystej energii oraz bezpiecznych i niezanieczyszczających urządzeń produkcyjnych, a także o potrzebie uzgodnienia odpowiedniego poziomu finansowania łagodzenia zmian klimatycznych i dostosowywania się do nich w krajach rozwijających się,

2.  wzywa obu partnerów do udziału w skutecznym multilateralizmie i do angażowania wschodzących podmiotów w duchu współodpowiedzialności za międzynarodowy porządek, poszanowania prawa międzynarodowego i wspólnych problemów; nalega, aby UE i USA zwiększyły starania w celu realizacji programu reform ONZ, w tym reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ i innych forów wielostronnych tworzących globalną strukturę;

3.  wzywa obu partnerów do promowania poszanowania praw człowieka w swoich krajach i na świecie jako kluczowego elementu ich polityki; podkreśla potrzebę intensywnej koordynacji prewencyjnych i kryzysowych działań dyplomatycznych; wzywa administrację USA do ratyfikacji Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego i przystąpienia do niego; ponawia swoje apele o zniesienie kary śmierci; wzywa administrację amerykańską do powrotu do pełnego wypełniania norm międzynarodowych w zakresie praworządności, do likwidacji wszystkich tajnych więzień, do zaprzestania stosowania jakichkolwiek środków pozasądowych oraz do położenia kresu bezkarności za łamanie praw człowieka;

Obronność, kontrola zbrojeń, rozprzestrzenianie broni jądrowej i sprawy bezpieczeństwa

4.  podkreśla, że wymiaru bezpieczeństwa w stosunkach UE z Rosją i USA oraz roli WPZiB i EPBiO nie można postrzegać w oderwaniu od szerzej pojmowanej europejskiej struktury bezpieczeństwa, obejmującej NATO, OBWE i międzynarodowe uzgodnienia takie jak traktaty ABM i CFE; jest zdania, że w dialogu z Rosją, Stanami Zjednoczonymi i krajami członkowskimi OBWE nienależącymi do UE powinno się podjąć kwestię istotnego rozwoju w ramach tej szerszej struktury bezpieczeństwa, aby odnowić transatlantycki konsensus w sprawie bezpieczeństwa, opierając się na porozumieniach helsińskich lub na ich zaktualizowanej wersji, która ma być negocjowana w ramach nowej konferencji na temat bezpieczeństwa i współpracy w Europie;

5.  przyjmuje w związku z tym z zadowoleniem decyzję Federacji Rosyjskiej oraz USA o przeprowadzeniu negocjacji w celu zawarcia nowego, kompleksowego, wiążącego prawnie porozumienia, które zastąpiłoby wygasający w grudniu 2009 r. układ o redukcji zbrojeń strategicznych (START), a także podpisanie wspólnego porozumienia w sprawie układu zastępującego START-1 przez prezydentów Baracka Obamę i Dmitrija Miedwiediewa w Moskwie w dniu 6 lipca 2009 r.;

6.  popiera dokument strategiczny przedstawiony Radzie przez USA w dniu 16 września 2009 r., stanowiący część strategii administracji USA dotyczącej nierozprzestrzeniania i rozbrojenia oraz z zadowoleniem przyjmuje zapowiedzianą organizację w kwietniu 2010 r. światowej konferencji na temat nierozprzestrzeniania;

7.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Rady Bezpieczeństwa z dnia 24 września 2009 r. w sprawie nieproliferacji (rezolucja nr 1887), której celem jest bezpieczniejszy świat dla wszystkich i stworzenie warunków dla świata bez broni jądrowej, zgodnie z celami Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, w sposób, który promuje stabilność międzynarodową i w oparciu o zasadę niesłabnącego bezpieczeństwa dla wszystkich;

 

8.  uważa, że istnieją szczególne możliwości odnowienia współpracy transatlantyckiej w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej, redukcji arsenału nuklearnego, w tym wycofania amerykańskich głowic jądrowych z terytorium Europy; dlatego zwraca się do UE i USA o przyjęcie wspólnej strategii na wszystkich forach międzynarodowych, w szczególności ONZ, w sprawie rozbrojenia obejmującego broń masowego rażenia i broń konwencjonalną; przyjmuje z zadowoleniem zapowiedź prezydenta USA, że będzie kontynuował prace zmierzające do ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT); apeluje do Rady o pozytywny i proaktywny wkład w przygotowania do następnej konferencji przeglądowej dotyczącej Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej w 2010 r., w ścisłej współpracy z USA i Rosją;

 

9.  wzywa Konferencję Rozbrojeniową do jak najszybszego wynegocjowania traktatu o zakazie produkcji materiałów rozszczepialnych do broni jądrowej lub innych wybuchowych urządzeń jądrowych;

10. z zadowoleniem przyjmuje nadchodzącą pierwszą wspólną deklarację UE i USA w sprawie nierozprzestrzeniania broni, która ma być zgodna z rezolucją ONZ nr 1887 i która ma wskazać obszary współpracy;

11. podkreśla, że niepewność związana z charakterem irańskiego programu nuklearnego stanowi dodatkowe obciążenie dla systemu nierozprzestrzeniania broni oraz dla stabilności w tym regionie i na świecie; z zadowoleniem przyjmuje bezpośredni dialog nawiązany przez prezydenta Obamę i popiera cel, do którego wspólnie dążą obaj partnerzy, polegający na wynegocjowaniu porozumienia z Iranem dzięki zastosowaniu podwójnej strategii dialogu i sankcji, w porozumieniu z innymi członkami Rady Bezpieczeństwa i pod auspicjami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej; wzywa obu partnerów do dążenia do utworzenia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowej;

12. potępia w tym kontekście starania prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy'ego dotyczące sprzedaży technologii jądrowej kolejnym krajom Bliskiego Wschodu; podkreśla, że polityka ta jest całkowicie nieodpowiedzialna i grozi dalszą destabilizacją sytuacji oraz utrudnieniem jakiejkolwiek inicjatywy na rzecz utworzenia strefy wolnej od broni jądrowej w tym regionie;

13. popiera proces negocjacyjny z Genewy z dnia 1 października 2009 r., w którym Iran wyraził zgodę na otwarcie swojego niedawno ujawnionego zakładu wzbogacania uranu w pobliżu miejscowości Kom na kontrolę międzynarodową;

14. krytykuje układ o współpracy nuklearnej zawarty między USA a Indiami, który pozwolił Indiom na uczestnictwo w międzynarodowym systemie handlu nuklearnego pomimo odmowy przystąpienia do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej i ciągłej odmowy kontroli bezpieczeństwa swoich licznych instalacji jądrowych przez MAEA; jest przekonany, że układ ten potęguje jeszcze wrażenie podwójnych standardów, co grozi podważeniem roli Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;

15. wyraża zaniepokojenie ostatnią próbą nuklearną przeprowadzoną przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną i odrzucenie przez nią rezolucji 1887 Rady Bezpieczeństwa ONZ; niemniej jednak popiera podejście USA oparte na dwustronnym dialogu w ramach rokowań sześciostronnych na rzecz likwidacji broni jądrowej na Półwyspie Koreańskim;

16. z zadowoleniem przyjmuje porzucenie przez USA planów zbudowania tarczy antyrakietowej w Europie i wzywa do nowych globalnych uzgodnień w sferze bezpieczeństwa z udziałem UE, USA, Rosji i Chin;

 

Problemy regionalne

17. podkreśla, że pokojowe i sprawiedliwe rozwiązanie konfliktu na Bliskim Wschodzie jest niezwykle istotne, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że będzie ono jednym z najpilniejszych priorytetów administracji USA; zwraca się do administracji USA o ścisłe koordynowanie działań z UE oraz o zaangażowanie się w prace Kwartetu Bliskowschodniego; podkreśla, że obydwaj partnerzy powinni dążyć do intensyfikacji negocjacji w oparciu o program działania i poprzednie porozumienie w celu uzyskania rozwiązania opartego na koncepcji dwóch państw z suwerennym, rzeczywistym państwem palestyńskim; nawołuje partnerów transatlantyckich do wspierania działań na rzecz pojednania społeczności zamieszkujących Palestynę i do położenia kresu katastrofalnej sytuacji humanitarnej w Strefie Gazy, oraz wskazuje na znaczenie poprawy warunków życia Palestyńczyków zarówno na Zachodnim Brzegu Jordanu, jak i w Gazie, w tym odbudowa Gazy;

18. uważa, że pierwsze spotkanie izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu i palestyńskiego przywódcy Mahmuda Abbasa w dniu 23 września 2009 r., którego gospodarzem był prezydent Obama, nie przyniosło oczekiwanych rezultatów; krytykuje fakt, że nie osiągnięto jeszcze porozumienia w kwestii izraelskiego osadnictwa na Zachodnim Brzegu i we Wschodniej Jerozolimie;

19. wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady Praw Człowieka o wstrzymaniu działań związanych z projektem rezolucji w sprawie sprawozdania ostatniej misji informacyjnej ONZ na temat konfliktu w Gazie oraz jej zaleceniami; oczekuje, że Rada Praw człowieka zajmie się tą kwestią we właściwym czasie;

 

20. podkreśla, że w Afganistanie stawką są wartości, bezpieczeństwo i wiarygodność wspólnoty transatlantyckiej; wzywa UE, USA, NATO i ONZ do opracowania nowej wspólnej koncepcji strategicznej, która obejmie wszystkie aspekty działań międzynarodowych, poprawi warunki życia ludności lokalnej, wzmocni prawa kobiet afgańskich, wesprze rozwój demokracji i zachęci wszystkie sąsiednie kraje do uczestnictwa w tych działaniach z myślą o stabilizacji w regionie;

21. wzywa UE i USA do opracowania wspólnej strategii wobec Pakistanu, mającej na celu umacnianie jego instytucji demokratycznych, praworządności i zdolności do walki z ubóstwem, wykluczeniem społecznym i terroryzmem, a jednocześnie do popierania zaangażowania Pakistanu w odpowiedzialność za stabilność w regionie;

22. wzywa partnerów, aby przy pomocy skoordynowanych działań kontynuowali współpracę z rządem irackim i z Organizacją Narodów Zjednoczonych celem poprawy stabilności i pojednania narodowego oraz przyczynienia się do jedności i niepodległości Iraku;

 

Kryzys finansowy, stabilność i sektor bankowy

23. podkreśla, że kryzys kredytowy jeszcze się nie skończył; podkreśla w związku z tym, że kluczowe znaczenie dla osiągnięcia trwałej odbudowy gospodarki światowej mają skoordynowane makroekonomiczne strategie polityczne, stanowiące podstawę Nowego Ładu Ekologicznego, który sprzyja długoterminowemu rozwojowi jakościowemu; wzywa do rozpoczęcia prac z myślą o skoordynowanych, odpowiednio podzielonych na etapy i skutecznych „strategii wyjścia”, które można by niezwłocznie wprowadzić, gdy tylko stan naprawy gospodarki na to pozwoli;

24. z zadowoleniem przyjmuje wnioski szczytu G-20, stanowiące konkretną podstawę dla dalszej współpracy UE-USA i oczekuje skoordynowanego podejścia w odniesieniu zarówno do stabilności finansowej, jak i do reformy światowego systemu finansowego;

25. wzywa do koordynacji amerykańskiego pakietu reform dla sektora finansowego (zaproponowanego 17 czerwca 2009 r.) i obecnej unijnej reformy struktury nadzoru finansowego celem uniknięcia wszelkich przyszłych błędów światowego rynku finansowego i zagwarantowania uregulowania sytuacji wszystkich podmiotów systemowych; w tym kontekście zatwierdza włączenie głównych wschodzących gospodarek w prace nad tworzeniem Rady Stabilności Finansowej;

26. jest zdania, że współpraca między USA i UE musi prowadzić do stopniowego polepszania zasad ostrożnościowych w skali globalnej w celu uniknięcia arbitrażu regulacyjnego; podkreśla, że postępy poczynione w szerszym kontekście G-20 opierają się na minimalnej harmonizacji, która nie może powstrzymywać UE przed stosowaniem wyższych standardów;

27. uważa w związku z tym, że zacieśnienie współpracy między organami legislacyjnymi, regulacyjnymi i nadzorczymi w Stanach Zjednoczonych i w UE jest niezwykle istotne, szczególnie biorąc pod uwagę nieprawidłowości, które obnażył ostatni kryzys finansowy;

 

28. wzywa Stany Zjednoczone do uwzględnienia zarówno obecnych, jak i nadchodzących zmian w dyrektywch UE dotyczących wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych przy wdrażaniu ram Bazylea II;

 

29. w związku z tym uważa, że wdrożenie ram Bazylea II w USA ma zasadnicze znaczenie dla zachowania równych reguł gry na skalę światową;

 

30. wspiera apel grupy G20 o przyspieszenie ujednolicenia standardów rachunkowości; apeluje do Rady Standardów Rachunkowości Finansowej i Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości o ustanowienie jednego zbioru wysokiej jakości światowych standardów rachunkowości w ramach ich niezależnego procesu określania standardów oraz o zakończenie projektu konwergencji do czerwca 2011 r.; apeluje o rozwój sprawozdawczości w podziale na państwa, która daje kompleksowy obraz każdej spółki dominującej danej grupy inwestorów, zainteresowanych stron i organów podatkowych, a tym samym umożliwia skuteczniejszy i bardziej przejrzysty ogląd sytuacji w zakresie decyzji podatkowych;

 

31. wzywa Stany Zjednoczone do trzymania się swojego planu działania, zobowiązującego amerykańskich krajowych użytkowników do stosowania Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF); przypomina swój postulat, zgodnie z którym do czasu przyjęcia decyzji zobowiązującej amerykańskich użytkowników do stosowania MSSF, SEC uznaje, że te przyjęte przez Unię Europejską standardy są równoważne z amerykańskimi GAAP;

 

32. podkreśla, że Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) powinna kontynuować swoje reformy zarządzania celem zapewnienia uczciwej reprezentacji podmiotów zobowiązujących przedsiębiorstwa notowane na giełdzie do stosowania MSSF i zaangażowanych w ustanawianie międzynarodowych standardów rachunkowości oraz w nadzór nad RMSR jako jej członkowie;

33. podkreśla konieczność ustanowienia globalnego systemu współpracy i wymiany informacji w kwestiach podatkowych w formie wielostronnych ram, takich jak rozszerzone światowe forum w zakresie przejrzystości i wymiany informacji (GFTEI); jest zdania, że należy znacznie wzmocnić GFTEI, aby skutecznie walczyć z oszustwami podatkowymi i unikaniem płacenia podatków; w szczególności podkreśla, że we wszystkich przypadkach musi istnieć automatyczna wymiana informacji;

34. z zadowoleniem przyjmuje porozumienie przywódców grupy G-20 dotyczące prac nad międzynarodowymi ramami w zakresie podatku od transakcji finansowych i wzywa do szybkich postępów ze strony USA i UE celem zapewnienia sprawiedliwego udziału sektora finansowego w dążeniu do naprawy gospodarczej i rozwoju, ponieważ dotychczas koszty kryzysu ponoszą podatnicy, służby publiczne i obywatele;

35. wyraża nadzieję, że UE zdoła uznać amerykański system nadzoru ubezpieczeń za równorzędny w ramach warunków określonych w dyrektywie Solvency II; jest zdania, że inicjatywa na rzecz powołania urzędu ds. ubezpieczeń krajowych poprawiłaby współpracę między UE a USA oraz wymianę informacji w sektorze ubezpieczeń;

36. uważa, że współpraca regulacyjna powinna uwzględniać wzmocnienie ram regulacyjnych UE w związku z dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych, w szczególności politykę wynagrodzeń w sektorze usług finansowych;

Transatlantycka Rada Gospodarcza

37. podkreśla potrzebę kontynuacji, rozwoju i wzmacniania Transatlantyckiej Rady Gospodarczej (TRG); uważa, że można wdrożyć plan osiągnięcia długoterminowego celu stworzenia przejrzystego, opartego na wartościach rynku transatlantyckiego, przy należytym uwzględnieniu interesów wszystkich stron;

 

38. wzywa Komisję do zagwarantowania, że rezultaty badań dotyczących ostatecznego utworzenia rynku transatlantyckiego zostaną przedyskutowane przez odpowiednie komisje parlamentarne przed wyciągnięciem konkretnych wniosków na przyszłość;

 

39. uważa, że społeczeństwo informacyjne jest kluczowym elementem transatlantyckiego obszaru gospodarczego opartego na dostępie do wiedzy oraz nowym modelu ochrony i wymiany treści cyfrowych, zgodnie z zasadą proporcjonalności;

 

40. uważa w szczególności, że efekty pogłębionej współpracy w takich obszarach jak inwestycje, standardy rachunkowości, kwestie normatywne, bezpieczeństwo importowanych produktów i poszanowanie praw własności intelektualnej muszą przed wejściem w życie zostać omówione przez ustawodawców po obu stronach Atlantyku;

 

41. wzywa Komisję do kontynuacji wysiłków na rzecz zagwarantowania, że amerykańskie przepisy dotyczące skanowania 100% przywożonych ładunków zostaną zmienione lub wdrożone przez administrację Stanów Zjednoczonych, tak aby zagwarantować, że nie powstaną nowe bariery dla handlu, które spowodują znaczne koszty dla podmiotów gospodarczych, nie przynosząc żadnych korzyści w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw; uważa, że TRG mogłaby z pożytkiem organizować w Brukseli i Waszyngtonie seminaria dotyczące obowiązku skanowania 100% towarów, aby osiągnąć lepsze zrozumienie między prawodawcami w UE i USA, a także szybko uzyskać zadowalające dla obu stron rozwiązanie tego problemu;

42. zwraca się ponownie do przywódców UE i USA oraz do współprzewodniczących TRG o uwzględnienie tej istotnej roli ustawodawców dla długotrwałego sukcesu procesu oraz wzywa ich do pełnego i bezpośredniego zaangażowania przedstawicieli TDU w prace TRG;

 

43. uważa, że z uwagi na wysoce techniczny charakter kwestii, którymi zajmuje się TRG, niezwykle ważne jest zagwarantowanie, że w dyskusjach będą uczestniczyli najodpowiedniejsi członkowie Kongresu i Parlamentu Europejskiego; przypomina, że wiele pozacelnych barier w dziedzinie handlu i inwestycji, do których usunięcia wzywa się TRG, ma swoje źródło w świadomych działaniach organów legislacyjnych, dążących do osiągnięcia celów społecznych, związanych z ochroną zdrowia, kulturą lub środowiskiem naturalnym, barier tych nie wolno zatem usuwać inaczej niż za pomocą odpowiedniego aktu prawnego;

 

44. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że TRG doradza szereg zainteresowanych stron, łącznie z przedstawicielami biznesu, oraz apeluje, aby przedstawicielom związków zawodowych po każdej stronie Atlantyku nadano porównywalną rolę celem pełnego uwzględnienia wymiaru społecznego; wzywa do włączenia przewodniczących transatlantyckiego dialogu na temat praw pracowniczych, przyszłego transatlantyckiego dialogu energetycznego oraz odnowionego transatlantyckiego dialogu ekologicznego do grupy doradców; jest zdania, że należy odróżnić ich rolę konsultacyjną od legislacyjnej roli Kongresu USA i Parlamentu Europejskiego;

 

45. uważa jednocześnie, że transatlantycka współpraca gospodarcza powinna opierać się w większym stopniu na zasadzie odpowiedzialności, przejrzystości i przewidywalności; harmonogramy posiedzeń, porządki obrad, plany pracy i sprawozdania na temat postępu prac powinny być publikowane na stronie internetowej;

 

Kwestie związane z transportem

46. wzywa Senat USA oraz administrację USA, aby umożliwiły pełne i skuteczne wdrożenie umowy lotniczej na pierwszym etapie negocjacji między UE a USA oraz umowy między UE a USA dotyczącej bezpieczeństwa lotniczego, a także by zajęły się umową lotniczą na drugim etapie w celu dalszego rozwoju współpracy między UE a USA w dziedzinie lotnictwa;

 

47. wzywa Senat USA oraz administrację USA, aby nie podejmowały żadnych środków sprzecznych z tymi celami, takich jak te dotyczące zagranicznych stacji naprawczych, wyłączeń spod zakazów antymonopolowych i przynależności państwowej przewoźników lotniczych, wymienionych w rezolucji Kongresu USA nr 915;

 

48. wzywa władze USA i Komisję do dalszego przyspieszenia negocjacji celem znalezienia wyważonych rozwiązań, m.in. kwestii potrzeb bezpieczeństwa lotniczego i ochrony danych w dziedzinie danych osobowych pasażerów (PNR), przeglądu kontroli bezpieczeństwa na lotniskach oraz celem skuteczniejszego uwzględnienia w negocjacjach kopenhaskich i umowach ICAO środków służących zmniejszeniu wpływu lotnictwa transatlantyckiego i międzynarodowego na zmiany klimatu;

 

49. przypomina Komisji i władzom USA, że niezawarcie umowy na drugim etapie może doprowadzić do anulowania przez niektóre państwa członkowskie umowy zawartej na pierwszym etapie, co zaszkodzi interesom zarówno unijnych, jak i amerykańskich przewoźników;

 

Egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, zagadnienia celne i nadzór rynku

50. wzywa Komisję i Radę do wspierania wspólnych działań z władzami USA, zwłaszcza z amerykańską Komisją ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich, a także innymi partnerami, tak aby zagwarantować, że Chiny i inne kraje trzecie podnoszą swoje standardy produkcji w celu spełnienia wymogów bezpieczeństwa UE/USA, zwłaszcza jeżeli chodzi o zabawki;

 

51. wzywa Komisję do opracowania silniejszych i skuteczniejszych transgranicznych mechanizmów współpracy w dziedzinie egzekwowania prawa, co miałoby na celu powiązanie unijnego systemu RAPEX ostrzegającego o produktach konsumenckich stwarzających ryzyko dla konsumentów z systemem ostrzegania amerykańskiej Komisji ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich oraz koordynację działań sieci ochrony konsumentów z działaniami władz USA;

 

52. proponuje, aby TRG poparła przyjęcie wiążącego instrumentu współpracy, który usystematyzowałby i ułatwił wymianę informacji na temat bezpieczeństwa produktów oraz opracowanie programu wspólnych działań;

 

53. popiera inicjatywę Komisji mającą na celu zacieśnienie współpracy międzynarodowej poprzez wykorzystanie podstawy prawnej rozporządzenia CPC celem zawarcia międzynarodowej umowy o współpracy z amerykańskimi organami egzekwowania prawa oraz poprzez dzielenie się najlepszymi praktykami i ich rozpowszechnianie;

 

54. wzywa Komisję do przyspieszenia prac nad poważnie opóźnionym dwustronnym porozumieniem w sprawie współpracy w dziedzinie egzekwowania prawa, którego przepisy dotyczące działań w zakresie egzekwowania prawa obejmą Stany Zjednoczone (wymiana informacji, dochodzenie i podejmowanie środków) w ramach rozporządzenia w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów i amerykańskiego aktu dotyczącego bezpieczeństwa w sieci (US Safe Web Act);

 

Wzajemne uznawanie i normalizacja

 

55. wzywa Komisję, aby dążyła do formalnego przyjęcia procedur wzajemnego uznawania deklaracji zgodności produktów, na które nałożono wymóg sprawdzenia przez stronę trzecią, w szczególności sprzętu informacyjno-komunikacyjnego i elektrycznego; wzywa Komisję, aby nalegała na wzajemne uznawanie przyjętych jednostek miar, w szczególności na przyjmowanie przez USA produktów UE oznaczonych tylko w systemie metrycznym;

 

56. wzywa Komisję do omówienia kwestii normalizacji z władzami USA w celu skoordynowania polityki w zakresie sterowania działalnością międzynarodowych organów normalizacyjnych,

 

Normy społeczne i środowiskowe/ odpowiedzialność społeczna przedsiębiorstw

57. popiera inicjatywę Kongresu USA dotyczącą przeglądu międzynarodowych dwustronnych porozumień handlowych, przy jednoczesnym szukaniu możliwości włączenia do nich podstawowych międzynarodowych norm społecznych i środowiskowych; jest przekonany, że nierówności na skalę światową należy zwalczać także na etapie nawiązywania sprawiedliwych i zrównoważonych stosunków handlowych;

58. uważa, że odpowiedzialność społeczną przedsiębiorstw należy wzmocnić na szczeblu samoregulacji, a także wiążących standardów regulujących skutki działalności gospodarczej, jeśli chodzi o włączenie kwestii społecznych i związanych z ochroną środowiska w działalność przedsiębiorstw i relacje z zainteresowanymi podmiotami; uważa, że wymiana najlepszych praktyk w zakresie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw między USA a UE będzie miała znaczący wpływ na stosunek przedsiębiorstw do ich odpowiedzialności społecznej oraz przyczyni się do ich konstruktywnego podejścia do spraw społecznych i kwestii związanych z ochroną środowiska;

 

Kwestie dotyczące rolnictwa i Ad-Dauha

 

59. zwraca uwagę na znaczenie osiągnięcia zrównoważonego porozumienia w ramach dauhańskich światowych negocjacji handlowych w dziedzinie rolnictwa, w tym środków prowadzących do uniknięcia dalszej zmienności cen produktów rolnych oraz niedoborów żywności; zobowiązuje się do pełnego uwzględnienia wymogów potrzebnych do pomyślnego zakończenia rundy negocjacji handlowych; podkreśla potrzebę pełnego uwzględnienia dostosowań już wprowadzonych w ramach niedawnych reform WPR oraz życzyłby sobie podobnych zmian w amerykańskiej ustawie rolnej (Farm Bill);

 

60. ponawia swoje zobowiązanie do osiągnięcia celu zagwarantowania najwyższych standardów bezpieczeństwa produktów dla obywateli UE; podtrzymuje decyzje Komisji dotyczące odkrycia śladowych ilości niezatwierdzonych produktów genetycznie modyfikowanych, głównie kukurydzianych i sojowych, do czasu kiedy oceni bezpieczeństwo poszczególnych produktów dla zdrowia i środowiska;

 

61. zwraca uwagę na ostatnie zmiany w dotychczasowych kwestiach spornych, takich jak sprawa wołowiny z dodatkiem hormonów oraz zatwierdzanie niektórych produktów genetycznie modyfikowanych; jest przekonany, że dzięki ciągłemu i wczesnemu dialogowi można skutecznie poradzić sobie z zagadnieniami wpływającymi na handel produktami rolnymi, zanim sprawa zostanie wniesiona przed organy arbitrażowe WTO;

 

Kwestie związane z ochroną środowiska i zmiany klimatu

62. popiera starania USA przedstawione na szczycie ONZ poświęconym zmianom klimatu w dniu 22 września 2009 r. oraz plany stopniowego wycofywania dopłat do paliw kopalnych; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zmiany w prawodawstwie USA wychodzą poza ograniczanie jedynie emisji gazów cieplarnianych; niemniej jednak jest zaniepokojony faktem, że Senat może nie przyjąć przepisów przed nowym rokiem; dlatego wzywa UE i USA do ścisłej współpracy na rzecz pomyślnego zakończenia konferencji kopenhaskiej, tak aby angażować wszystkie odnośne kraje emitujące gazy cieplarniane i zobowiązać je do realizacji wiążących celów średnio- i długoterminowych;

63. zwraca uwagę, że międzynarodowe porozumienie powinno zapewnić osiągnięcie do 2020 r. zbiorowego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w krajach uprzemysłowionych, mieszczącego się w górnej części przedziału 25–40% w porównaniu z rokiem 1990, zalecanego w 4. sprawozdaniu z oceny sporządzonym przez Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), oraz że dokonywanie redukcji powinno odbywać się na poziomie krajowym;

 

64. zwraca uwagę, że w perspektywie długoterminowej do 2050 r. cel w zakresie redukcji emisji dla UE oraz innych państw uprzemysłowionych powinien wynosić co najmniej 80% w porównaniu z rokiem 1990;

 

65. z zadowoleniem przyjmuje starania podejmowane przez USA i Chiny w ramach prowadzonego przez nie dialogu strategicznego i gospodarczego, by zobowiązać się do działań na rzecz czystej energii i redukcji emisji;

66. zasadniczo popiera pomysł utworzenia Transatlantyckiej Rady Energetycznej na wzór TRG, która zajmowałaby się współpracą transatlantycką w kwestiach regulacyjnych, wydajności energetycznej i bezpieczeństwa energii; wyraża nadzieję, że Transatlantycka Rada Energetyczna odniesie większy sukces niż transatlantycki dialog ekologiczny w 2000 r.;

 

67. podkreśla znaczenie aktywnego stałego dialogu między UE a USA w związku z rewizją obecnych przepisów UE dotyczących nowej żywności oraz wykorzystaniem nowych technologii w produkcji żywności;

 

68. zwraca uwagę na potencjalny wpływ nowych technologii, takich jak nanomateriały, na nasze zdrowie i środowisko, jako że ich właściwości naukowe są na razie nieznane; w konsekwencji podkreśla znaczenie uznania ewentualnych obaw konsumentów w związku z wykorzystaniem nowych technologii, czego przykładem jest wykorzystanie technik klonowania w hodowli zwierząt oraz związane z tym obawy dotyczące dobrostanu zwierząt;

 

69. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że administracja USA uznała potrzebę przeprowadzenia w najbliższej przyszłości reformy ustawy o kontroli substancji toksycznych (TSCA), aby zagwarantować skuteczną ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed chemikaliami;

70. wzywa właściwe organy UE i USA do współpracy w celu ustanowienia systemu regulacyjnego w USA, który przyniesie stopień ochrony zgodny z REACH;

 

 

Współpraca sądowa i policyjna, polityka wizowa

71. oczekuje, że na posiedzeniu na szczeblu ministerialnym między UE a USA zaplanowanym na 28 października 2009 r. w Waszyngtonie zostanie przyjęte wspólne oświadczenie w sprawie współpracy policyjnej i sądowej, obejmujące w szczególności bezpieczeństwo w cyberprzestrzeni;

 

72. podkreśla swoją determinację w walce z terroryzmem i wyraża zdecydowane przekonanie, że środki bezpieczeństwa nie mogą być podejmowane kosztem ochrony wolności obywatelskich i praw podstawowych oraz musza zapewniać jak największe poszanowanie dla prywatności i ochrony danych; ponownie potwierdza, że konieczność i proporcjonalność stanowią priorytety, bez których walka z terroryzmem nigdy nie będzie skuteczna;

 

73. wyraża przekonanie, że należy stworzyć solidne ramy prawne i polityczne ścisłej współpracy pomiędzy UE a USA w kwestiach dotyczących sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa oraz że silniejsze partnerstwo, również w wymiarze parlamentarnym i demokratycznym jest istotne w celu skutecznego stawienia czoła wyzwaniom takim jak zwalczanie terroryzmu oraz zorganizowanej przestępczości w oparciu o prawa podstawowe i praworządność, współpracę sądową w sprawach karnych oraz współpracę policyjną, zarządzanie migracjami oraz ochronę prawa ubiegania się o azyl, jak również promowanie bezwizowego ruchu w obu obszarach wszystkich obywateli przemieszczających się w dobrej wierze;

 

74. w związku z tym zwraca uwagę, że Unia Europejska opiera się na rządach prawa i że we wszelkich przypadkach przekazywania europejskich danych osobowych krajom trzecim w celach związanych z bezpieczeństwem należy przestrzegać zasady poszanowania gwarancji proceduralnych oraz prawa do obrony i działać zgodnie z przepisami w zakresie ochrony danych na poziomie krajowym i europejskim;

 

75. zwraca uwagę, że w ramach transatlantyckiego porozumienia między UE a USA w sprawie pomocy prawnej, które wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., art. 4 zapewnia na żądanie dostęp do wybranych danych finansowych za pośrednictwem krajowych władz państwowych, i może stanowić solidniejszą podstawę prawną dla przekazywania danych SWIFT niż proponowane porozumienie przejściowe;

 

76. zauważa, że porozumienie przejściowe w sprawie przekazywania tych danych, negocjowane między UE i USA, będzie obowiązywać poprzez klauzulę wygaśnięcia w okresie przejściowym nie przekraczającym 12 miesięcy, a negocjacje w sprawie nowego porozumienia, prowadzone z poszanowaniem procedury przewidzianej w traktacie lizbońskim, będą musiały w pełni angażować Parlament Europejski i parlamenty krajowe oraz spełniać warunki ustanowione w ust. 3 rezolucji PE z dnia 17 września 2009 r.;

77. z zadowoleniem przyjmuje niedawne rozszerzenie systemu bezwizowego na kolejnych siedem państw członkowskich; wzywa jednak USA do zniesienia systemu wizowego wobec pozostałych państw członkowskich i do traktowania wszystkich obywateli UE jednakowo i na zasadach pełnej wzajemności; wyraża zaniepokojenie z powodu planowanego wprowadzenia opłat administracyjnych za wydanie obywatelom UE uprawnienia do wjazdu na teren USA (w ramach elektronicznego systemu zezwoleń na podróż) i zwraca się do Komisji o potraktowanie tej kwestii jako kwestii priorytetowej w stosunkach z administracją USA;

 

Rozwój i milenijne cele rozwoju

 

78. z zadowoleniem przyjmuje potwierdzone zobowiązanie do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju i przyrzeczeń dotyczących oficjalnej pomocy rozwojowej; wzywa obydwu partnerów do dotrzymania zobowiązania do przeznaczenia 0,7% swojego PKB na współpracę w zakresie rozwoju;

79. podkreśla, że kraje rozwijające się nie spowodowały światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, jednak w sposób nieproporcjonalny odczuwają jego skutki w postaci dramatycznego spadku wzrostu i zatrudnienia, negatywnego wpływu na bilans handlowy i płatniczy, zdecydowanego spadku napływu prywatnego kapitału netto oraz bezpośrednich inwestycji zagranicznych, ograniczonego dostępu do finansowania kredytów i handlu, malejących środków pieniężnych przesyłanych do kraju, znacznych wahań kursów walut, wyczerpywania się rezerw, zwiększonej niestabilności i spadku cen produktów pierwszej potrzeby oraz mniejszych dochodów z turystyki; wzywa partnerów transatlantyckich, aby uznały swoją odpowiedzialność za tę sytuację;

 

80. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do zakończenia zrównoważonej dauhańskiej rundy rozwojowej i konkretny termin (rok 2010) wyznaczony na szczycie G20; wzywa przywódców, aby nie zapomnieli o ostatecznym celu rozwojowym tej rundy, gdy spotkają się na konferencji ministerialnej WTO w Genewie pod koniec listopada 2009 r.;

Ramy instytucjonalne

81. podkreśla, że obecne tempo prac należy także wykorzystać celem poprawy i odnowy ram stosunków transatlantyckich; zwraca uwagę na potrzebę zastąpienia obowiązującej Nowej Agendy Transatlantyckiej z 1995 r. nowym Porozumieniem o Partnerstwie Transatlantyckim; jest zdania, że negocjacje dotyczące nowego porozumienia powinny rozpocząć się po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, tak aby mogły zostać zakończone do 2012 r.;

82. uważa, że transatlantycki dialog ustawodawczy (TDU) między Parlamentem a Kongresem Stanów Zjednoczonych w istotnym stopniu przyczynił się już do większego wzajemnego zrozumienia w wielu wspólnych kwestiach, w tym w kwestiach związanych ze stosunkami gospodarczymi i handlem międzynarodowym; wzywa do pogłębienia wzajemnej współpracy na szczeblu ONZ oraz do stworzenia w tym celu konkretnych struktur roboczych;

83. uważa, że są to kwestie zasadnicze i że posłowie do parlamentów krajowych powinni być regularnie informowani o postępach w tym zakresie; wzywa swojego przewodniczącego do zapewnienia ustanowienia w tym celu odpowiedniego mechanizmu;

84. potwierdza, że nowe porozumienie mogłoby doporowadzić do przekształcenia obecnego TDU w transatlantyckie zgromadzenie międzyparlamentarne, zgodnie z zaleceniami poczynionymi przez Parlament Europejski w rezolucji z dnia 26 marca 2009 r.;

85. wyraża nadzieję, że transatlantycki dialog na temat praw pracowniczych odegra większą rolę w bliskiej przyszłości w debacie nad tym, w jaki sposób ustawodawcy mogą najlepiej odpowiedzieć na wyzwania związane z szybko rosnącym bezrobociem oraz na zmiany strukturalne wywołane kryzysem finansowym;

86. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, jak również prezydentowi i Kongresowi Stanów Zjednoczonych.

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności