PROJEKT REZOLUCJI w sprawie wyników konferencji kopenhaskiej w sprawie zmian klimatu
2.2.2010
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
Corinne Lepage, Jens Rohde, Lena Ek, Chris Davies, Fiona Hall, Gerben‑Jan Gerbrandy w imieniu grupy politycznej ALDE
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0064/2010
B7‑0066/2010
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wyników konferencji kopenhaskiej w sprawie zmian klimatu
Parlament Europejski,
– uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz protokół z Kioto do tej konwencji,
– uwzględniając „Plan działania z Bali” (decyzja 1/COP 13),
– uwzględniając niedawną konferencję COP 15, która odbyła się w Kopenhadze,
– uwzględniając rezolucję z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie strategii UE na kopenhaską konferencję w sprawie zmian klimatu[1],
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w Kopenhadze obecnych było ponad 100 szefów państw, ale nie udało się osiągnąć porozumienia;
B. mając na uwadze, że rośnie liczba dowodów naukowych na to, że zmiany klimatu postępują w szybszym tempie, niż wcześniej sądzono, oraz mając na uwadze, że ostatnie ustalenia w tej dziedzinie skłoniły ponad 100 krajów do apelowania o dążenie do ograniczenia globalnego ocieplenia raczej do maksymalnie 1,5°C w stosunku do poziomu temperatury sprzed rewolucji przemysłowej, niż do wcześniej powszechnie przyjętego poziomu 2°C,
C. mając na uwadze, iż okazało się, że w tym wysoce technicznym i politycznie sensytywnym obszarze, jakim są zmiany klimatu, procedury Narodów Zjednoczonych nie umożliwią rozwiązania tego typu globalnego problemu, ponieważ konieczność osiągnięcia konsensusu sprawia, że niemożliwe jest pogodzenie roszczeń krajów rozwijających się i dobrej woli krajów rozwiniętych;
D. mając na uwadze, że UE nie powinna dopuścić do osłabienia swojego zaangażowania w walkę ze zmianami klimatu, nawet jeżeli niektórzy z jej głównych partnerów negocjacyjnych w dalszym ciągu wydają się nie być skłonni do złagodzenia krzywej ich emisji lub okazują się do tego niezdolni;
E. mając na uwadze, że jeśli nie można odejść od procedur ONZ, UE musi, z jednej strony, dostosować swoje stanowisko negocjacyjne do obecnej sytuacji, oraz, z drugiej strony, na nowo określić swoje cele w perspektywie kolejnego posiedzenia UNFCCC, które odbędzie się w Meksyku;
1. zwraca uwagę na fakt, że nie można uznać, że porozumienie ogłoszone w wyniku konferencji w Kopenhadze posiada wartość prawną, ponieważ nie zostało ono zatwierdzone, nie zawiera żadnych wiążących zobowiązań w zakresie redukcji emisji, ani nie przewiduje konkretnych procedur weryfikacji, kontroli i sprawozdawczości;
2. ponownie potwierdza zaangażowanie, które już jest prawnie wiążące, dotyczące redukcji do 2020 r. o 20%, oraz wolę przejścia do celu 30-procentowej redukcji, nawet w obliczu braku wiążącego porozumienia międzynarodowego; podkreśla, że inicjatywy podjęte w UE w celu wsparcia gospodarki ekologicznej i zachęcania do niej będą w coraz większym stopniu ułatwiały dotrzymanie zobowiązania 30-procentowej redukcji;
3. jest zdania, że wiążące międzynarodowe porozumienie nie będzie możliwe, jeżeli UE, Stanom Zjednoczonym i Chinom nie uda się przyjąć możliwych do zaakceptowania celów w zakresie redukcji emisji wraz z mechanizmami kontroli weryfikacji i sprawozdawczości dotyczącymi tych redukcji; najważniejszym priorytetem UE będą działania na rzecz osiągnięcia takiego porozumienia w nadchodzących miesiącach;
4. jest przekonany, że w związku z tym, że Narody Zjednoczone nie określiły jeszcze wykonalnego rozwiązania problemu, jakim jest globalne zagrożenie związane ze zmianami klimatu, UE musi podjąć równoległe negocjacje, w których udział wezmą kraje o największej emisji, w celu uzupełnienia procedur ONZ i zagwarantowania znaczącego porozumienia w oczekiwaniu na konferencję COP 16 w Meksyku;
5. uważa, że UE powinna bezzwłocznie rozpocząć negocjacje z partnerami w Stanach Zjednoczonych w celu zagwarantowania zgodności powstającego w Stanach Zjednoczonych rynku emisji związków węgla z rynkiem UE, przyczyniając się tym samym do powstania transatlantyckiego rynku emisji związków węgla – prekursora rynku globalnego;ponadto uważa, że UE powinna wzmocnić swój własny rynek emisji związków węgla na przykład poprzez wspieranie inwestycji w niskoemisyjne technologie, obniżenie limitów emisji oraz ustalenie minimalnych kosztów emisji;
6. uważa, że posiedzenie w Meksyku zakończy się sukcesem jedynie pod warunkiem uprzedniego wypracowania szerokiego porozumienia między UE, Stanami Zjednoczonymi i Chinami; w związku z tym jest zdania, że dwu- lub trójstronne negocjacje z Chinami powinny rozpocząć się dopiero po osiągnięciu wszechstronnego porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi, dotyczącego zmniejszenia emisji związków węgla;
7. uważa ponadto, że zawarcie porozumienia w Meksyku będzie możliwe jedynie wtedy, gdy do listopada kraje o największej emisji dojdą do porozumienia; idealną przestrzenią do prowadzenia takich negocjacji byłoby Forum Największych Gospodarek, gdyż gromadzi ono najważniejszych wytwórców węgla;
8. wyraża ubolewanie z powodu faktu, że Chiny odmówiły przyjęcia długoterminowych celów w zakresie redukcji emisji, nawet w odniesieniu do krajów rozwiniętych; wzywa Chiny w szczególności do uznania swojej odpowiedzialności wobec krajów rozwijających się, ponieważ to te właśnie kraje poniosą prawdopodobnie najpoważniejsze skutki zmian klimatu;
9. podkreśla, że UE musi przemawiać jednym głosem na wszystkich przyszłych posiedzeniach Narodów Zjednoczonych (tak jak czyni to w ramach Światowej Organizacji Handlu) i nie dopuszczać do wyrażania różnych stanowisk krajowych w czasie negocjacji;
10. podkreśla wagę inwestycji w nowe, zielone technologie, zwłaszcza w obecnym okresie recesji; jest również zdania, że efektywność energetyczna, energia pochodząca ze źródeł odnawialnych oraz wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla mogą odgrywać bardzo znaczącą rolę w redukowaniu emisji związków węgla;
11. wzywa Komisję do dopilnowania, by wkład UE do niedawno powołanego kopenhaskiego zielonego funduszu był uzupełnieniem innego rodzaju pomocy na rzecz rozwoju, a także do przedłożenia wniosków dotyczących źródeł wkładu UE i kryteriów, które miałyby mieć według Komisji zastosowanie do projektów ubiegających się o finansowanie z tego funduszu;
12. zwraca uwagę na rosnącą świadomość opinii publicznej w dziedzinie wpływu zmian klimatu w krajach rozwijających się, ale również w szybko rozwijających się gospodarkach wschodzących takich jak Chiny; wzywa do wzmocnienia dialogu, zwłaszcza z krajami najsłabiej rozwiniętymi, małymi rozwijającymi się krajami wyspiarskimi i z Afryką, na temat sposobu osiągnięcia wiążącego, międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, w celu zmniejszenia wpływu i możliwych do przewidzenia konsekwencji zmian klimatu na demografię, zdrowie publiczne, migracje i gospodarkę w tych regionach;
13. wzywa przewodniczącego Komisji do zagwarantowania, że nowa komisarz odpowiedzialna za działania w dziedzinie zmian klimatu jest wyposażona we wszystkie niezbędne środki, zwłaszcza zasoby ludzkie i budżetowe, dzięki którym będzie mogła przyspieszyć działania w zakresie zmian klimatu w ogólnym ich ujęciu;
14. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Stanów Zjednoczonych, Chin, Japonii, Indii, Brazylii, Meksyku i Republiki Południowej Afryki oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.
- [1] Teksty przyjęte w tym dniu, P7_TA(2009)0089.