PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Iranie
3.2.2010
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu
Marietje Schaake, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Johannes Cornelis van Baalen, Frédérique Ries, Louis Michel, Marielle De Sarnez w imieniu grupy politycznej ALDE
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0078/2010
B7‑0084/10
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Iranie
Parlament Europejski,
– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iranu,
– uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 23 września 2009 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Islamskiej Republice Iranu,
– uwzględniając oświadczenie prezydencji z dnia 26 października 2009 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w następstwie wyborów prezydenckich w Iranie,
– uwzględniając oświadczenie Prezydencji z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie ostatnich demonstracji w Iranie,
– uwzględniając oświadczenie wysokiego przedstawiciela z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie procesu przeciwko siedmiorgu przywódców bahaickich w Iranie,
– uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 9 października 2009 r., w którym Parlament ponownie podkreślił swoje zaangażowanie na rzecz ogólnoświatowego zniesienia kary śmierci oraz w szczególności potępił najwyższy wymiar kary za przestępstwa popełniane przez młodocianych,
– uwzględniając oświadczenie Rady w sprawie Iranu z dnia 10/11 grudnia 2009 r.,
– uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1737, 1747, 1803 i 1835 w sprawie irańskiego programu jądrowego,
– uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR), Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (ICESCR), Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej oraz Konwencję o prawach dziecka, których stroną jest Iran,
– uwzględniając statut Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) i Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, których stroną jest Islamska Republika Iranu,
– uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że w normalnych okolicznościach Islamska Republika Iranu, jak każde państwo będące stroną Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, ma niezbywalne prawo do produkcji i wykorzystania energii jądrowej do celów pokojowych; mając jednak na uwadze, że Iran wciąż prowadził potajemną działalność jądrową, polegającą zwłaszcza na wzbogacaniu uranu, naruszając szereg rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ,
B. mając na uwadze, że Islamska Republika Iranu konsekwentnie odmawiała współpracy z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA) i pod każdym względem wzbudzała poważne wątpliwości co do wyłącznie pokojowego charakteru swojego programu jądrowego i w dalszym ciągu je wzbudza,
C. mając na uwadze, że ONZ trzykrotnie nakładała na Iran sankcje gospodarcze i dyplomatyczne w odpowiedzi na jego program jądrowy i odrzucenie wezwania Rady Bezpieczeństwa do zawieszenia wszelkiej działalności związanej ze wzbogacaniem i przetwarzaniem, co w żaden sposób nie doprowadziło do zmiany stanowiska przez Iran,
D. mając na uwadze, że we wrześniu 2009 r. ujawniono nowy obiekt jądrowy w pobliżu miasta Kom; mając na uwadze, że powstanie tego obiektu spotkało się z powszechnym potępieniem i po raz kolejny podważyło wiarygodność panującego reżimu, a w opinii sekretarza generalnego ONZ Bana Ki-moona stanowiło pogwałcenie rezolucji ONZ ze względu na spóźnione ujawnienie tego obiektu – zarzut ten został jednak odrzucony przez stronę irańską,
E. mając na uwadze, że w październiku 2009 r. Iran zezwolił inspektorom Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) na inspekcję w nowej fabryce w Kom przed końcem października; mając na uwadze, że w ramach wznowionych negocjacji Javier Solana wezwał stronę irańską do wsparcia podejścia „zamrożenie za zamrożenie”, zgodnie z którym Iran zawiesiłby swoją działalność jądrową, w tym instalację nowych centryfug, natomiast państwa E3 + 3 odstąpiłyby od przyjmowania jakichkolwiek nowych środków na forum Rady Bezpieczeństwa,
F. mając na uwadze, że wizyta inspektorów MAEA w Iranie rozpoczęła się 25 października 2009 r.; mając na uwadze, że w dniu 27 listopada gubernatorzy MAEA przyjęli nową rezolucję krytykującą Islamską Republikę Iranu za nieustanne ignorowanie wymogów i zobowiązań zawartych w odnośnych rezolucjach Rady Gubernatorów MAEA i Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także za niepoinformowanie w odpowiednim czasie organów energetyki jądrowej USA o budowie drugiej (poza Teheranem) fabryki wzbogacania uranu,
G. mając na uwadze, że w styczniu 2010 r. Iran poinformował MAEA, że odrzucił fragmenty wstępnej umowy w sprawie wzbogaconego uranu z października 2009 r., zgodnie z którą Iran przekazałby 70% swoich zasobów nisko wzbogaconego uranu za granicę w celu przekształcenia w pręty paliwowe dla reaktora naukowo-badawczego; mając jednak na uwadze, że MAEA zasygnalizowała, że propozycja z października 2009 r. jest wciąż aktualna,
H. mając na uwadze, że Iran nie dotrzymał przypadającego na styczeń 2010 r. terminu zastosowania się do wezwania do otwarcia swoich zakładów jądrowych dla inspektorów z Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej,
Prawa człowieka
I. mając na uwadze, że ogólna sytuacja w zakresie praw człowieka w Iranie nadal ulega szybkiemu pogorszeniu, zwłaszcza od czasu wyborów prezydenckich w czerwcu 2009 r.,
J. mając na uwadze, że stłumienie przez rząd w znacznej mierze pokojowych protestów, które nastąpiły po spornych wyborach prezydenckich przeprowadzonych w dniu 12 czerwca 2009 r., poskutkowało co najmniej 30 ofiarami śmiertelnymi – przy czym opozycja podaje liczbę ponad 70 ofiar śmiertelnych – i zatrzymaniem 4 000 osób; mając na uwadze, że wśród aresztowanych znaleźli się czołowi krytycy rządu, obrońcy praw człowieka, prawnicy i dziennikarze; mając na uwadze, że kolejnych 200 osób aresztowano w trakcie protestów podczas Narodowego Dnia Studentów w dniu 7 grudnia; mając na uwadze, że liczba ta rośnie z każdym dnie,
K. mając na uwadze, że podczas doraźnych i pokazowych procesów przeprowadzonych w następstwie protestów ludności, pięciu działaczy opozycji skazano na śmierć, a 80 innych na karę więzienia w wymiarze do 15 lat; mając na uwadze, że trwają zbiorowe procesy, jak się donosi, 140 zwolenników opozycji, w tym wiodących reformatorów, oraz działaczy oskarżonych o różnorakie przestępstwa, od udziału w zamieszkach po szpiegostwo, usiłowanie obalenia władz Iranu oraz rozpowszechnianie w mediach zagranicznych filmów na temat starć pomiędzy protestującymi a irańską policją,
L. mając na uwadze, że manifestacje opozycji w czasie grudniowych obchodów Aszury spowodowały gwałtowne starcia z siłami bezpieczeństwa i zginęło co najmniej osiem osób, w tym Ali Musawi, bratanek Mira-Hosejna Musawiego; mając na uwadze, że ponad 180 osób – w tym dziennikarzy, działaczy opozycji i bahaitów – aresztowano po demonstracjach w trakcie Aszury, a 16 osób stanie wkrótce przed sądem,
M. mając na uwadze, że nadal powszechne jest łamanie podstawowych praw człowieka poprzez torturowanie więźniów i znęcanie się nad nimi, pozbawianie ich snu, przetrzymywanie w celi izolacyjnej, więzienie w tajnych ośrodkach, traktowanie w okrutny, nieludzki i poniżający sposób, stosowanie przemocy fizycznej, w tym seksualnej, a także bezkarność funkcjonariuszy państwowych,
N. mając na uwadze, że pod względem liczby przeprowadzanych rocznie egzekucji Iran wyprzedzają jedynie Chiny, a statystyki wzrosły czterokrotnie od momentu objęcia rządów przez prezydenta Ahmadineżada w 2005 r., przy czym w 2007 r. stracono 317 osób, w 2008 r. co najmniej 282 osoby; mając na uwadze, że żaden kraj na świecie nie przeprowadza więcej egzekucji młodocianych przestępców niż Iran, a także mając na uwadze, że – według raportów prawników zajmujących się prawami człowieka – co najmniej 140 nieletnich „przestępców” oczekuje obecnie w Iranie na wykonanie wyroku śmierci,
O. mając na uwadze, że wzrosły i stale zaostrzają się brutalne fizyczne, gospodarcze, polityczne, prawne i społeczne represje wobec przeciwników politycznych, obrońców praw człowieka, dziennikarzy, autorów blogów, nauczycieli, intelektualistów, pracowników naukowych, homoseksualistów, kobiet, studentów, działaczy związkowych oraz osób należących do mniejszości religijnych, etnicznych i językowych,
P. mając na uwadze stale malejące poszanowanie wolności wyznania w tym kraju; mając na uwadze, że w grudniu 2009 r. aresztowano co najmniej ośmiu członków Kościoła Irańskiego z miast Raszt i Sziraz i byli oni przetrzymywani w nieznanym miejscu na podstawie często powtarzanych zarzutów – ewangelizacji i apostazji – przez co mieliby zagrażać bezpieczeństwu Iranu; mając na uwadze, że w dniu 9 września 2008 r. irański parlament zatwierdził ustawę o apostazji, na mocy której przejście z islamu na inną religię będzie podlegać karze śmierci,
Q. mając na uwadze, że wciąż nasila się ograniczanie wolności prasy i słowa, o czym świadczy liczba dokonanych po wyborach aresztowań dziennikarzy i autorów blogów, systematyczne blokowanie Internetu oraz źródeł informacji, zakłócanie transmisji satelitarnych oraz konfiskata paszportów kilku wybitnych irańskich dziennikarzy,
R. mając na uwadze, że autorów blogów Mehrdada Rahimiego i Kuhyara Gudarziego oskarżono o próbę prowadzenia „wojny przeciwko Bogu”, podobnie jak w przypadku dwóch mężczyzn straconych 28 stycznia w Teheranie pod zarzutem, że są oni „wrogami Boga” (mohareb),
S. mając na uwadze, że władze Iranu zakazały Irańczykom kontaktowania się z ponad 60 organizacjami międzynarodowymi, w tym z zespołami doradców, uniwersytetami, organizacjami zajmującymi się prawami człowieka i środkami przekazu, określając je jako „agentów cichej wojny”,
T. mając na uwadze, że niektórzy studenci w normalnych okolicznościach spełniający kryteria przyjęć na studia magisterskie nie zostali dopuszczeni do zapisów na takie studia w związku z ich działalnością polityczną,
U. mając na uwadze, że w dniu 12 stycznia 2010 r. rozpoczął się proces siedmiorga przywódców wspólnoty bahaickiej wśród doniesień o nieposzanowaniu praw procesowych i podstawowych praw ustawowych: siedem osób – Fariba Kamalabadi, Dżamaloddin Chandżani, Afif Naimi, Said Rezaei, Mahwasz Sabet, Behruz Tawakkoli i Wahid Tizfahm – oczekiwało na proces przez niemal dwa lata i spędziło ponad rok w więzieniu bez postawienia zarzutów lub dostępu do prawnika,
V. mając na uwadze, że do sali sądowej, w której odbywa się proces siedmiorga przywódców bahaickich, nie mają dostępu obserwatorzy z zewnątrz i że nawet prawni przedstawiciele oskarżonych musieli nalegać na dopuszczenie ich do sali sądowej; mając na uwadze, że prawnicy ci mieli nieodpowiedni i niewystarczający dostęp do swoich klientów w ciągu dwudziestu miesięcy tymczasowego aresztu przed procesem,
W. mając na uwadze, że Gwardia Rewolucyjna, jej tajne służby oraz milicja Basij odgrywają coraz aktywniejszą rolę w gnębieniu irańskich cywilów i aresztowaniu obrońców praw człowieka oraz że istnieje niebezpieczeństwo, iż przejmą one kontrolę nad prawem,
X. mając na uwadze, że rośnie skala interesów gospodarczych Gwardii Rewolucyjnej, choć nie jest ona w pełni znana z uwagi na brak przejrzystości i wiarygodnych danych liczbowych,
Y. mając na uwadze, że w dniu 28 stycznia 2010 r. Mohammad Reza Ali-Zamani i Arasz Rahmanipur zostali straceni i że były to pierwsze wykonane wyroki śmierci powiązane przez oficjalne źródła z ruchem protestacyjnym, mimo faktu, że przynajmniej jeden z nich, o ile nie obydwaj, był już uwięziony podczas wyborów, oraz mając na uwadze, że według doniesień co najmniej dziewięć osób skazano na śmierć za domniemane związki z Zielonym Ruchem,
Stosunki UE-Iran
Z. mając na uwadze, że Mohammed-Reza Heydari, konsul Iranu w Oslo, publicznie zrezygnował ze swojego stanowiska i potępił reżim oraz naruszanie przezeń praw człowieka, stając się pierwszym irańskim dyplomatą, który postąpił w ten sposób,
AA. mając na uwadze, że obecna współpraca między UE a Iranem jest na niskim poziomie i poważnie ucierpiała wskutek nieustannych obaw UE i wspólnoty międzynarodowej dotyczących irańskiego programu jądrowego,
AB. mając na uwadze, że Komisja nie ma przedstawicielstwa w Islamskiej Republice Iranu, ale ściśle współpracuje z ambasadami państw członkowskich UE w Teheranie,
AC. mając na uwadze, że Komisja w dalszym ciągu prowadzi działania wspierające społeczeństwo obywatelskie Iranu,
AD. mając na uwadze, że irańscy studenci korzystają z programu Erasmus Mundus, który corocznie umożliwia 30-50 irańskim studentom oraz studentom podyplomowym kontynuację studiów w Europie,
AE. mając na uwadze, że w szeregu przypadków Europejczycy irańskiego pochodzenia spotkali się w krajach europejskich z groźbami i zastraszaniem ze strony przedstawicieli irańskiego reżimu po tym, jak uczestniczyli w pokojowych demonstracjach antyrządowych,
AF. mając na uwadze, że niektóre europejskie przedsiębiorstwa dostarczają technologię umożliwiającą cenzurę protestów w Teheranie i innych irańskich miastach,
AG. mając na uwadze, że dwaj brytyjscy oraz dwaj niemieccy dyplomaci, jak również członkowie irańskiego personelu ambasady Wielkiej Brytanii zostali aresztowani za ich domniemaną rolę w protestach podczas święta Aszury w Iranie w grudniu 2009 r.,
Kwestia jądrowa
1. potwierdza, że ryzyko rozprzestrzeniania broni, jakie stwarza irański program jądrowy, jest nadal źródłem poważnych obaw dla Unii Europejskiej i społeczności międzynarodowej, co bardzo wyraźnie stwierdzono w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1737, 1747, 1803 i 1835; ubolewa w związku z tym, że Iran nadal nie stosuje się do międzynarodowych zobowiązań w zakresie zawieszenia wszelkiej działalności związanej ze wzbogacaniem i przetwarzaniem materiałów jądrowych;
2. wyraża poparcie dla podejmowanych przez UE starań mających na celu doprowadzenie w drodze negocjacji z Iranem do długoterminowego rozwiązania kwestii programu jądrowego i podkreśla istotną rolę odgrywaną przez MAEA;
3. uważa, że irański program jądrowy stanowi poważne zagrożenie dla stabilności w regionie, a w szczególności dla państwa Izrael;
4. podkreśla, że od 2004 r. Unia Europejska pracuje nad dyplomatycznym rozwiązaniem kwestii irańskiego programu jądrowego, np. poprzez kompleksowy dialog;
5. wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że Iran do tej pory nie podjął żadnych kroków, aby odbudować wiarę społeczności międzynarodowej w wyłącznie pokojowy charakter realizowanego przez ten kraj programu jądrowego, i działał wręcz w przeciwnym kierunku;
6. wzywa Iran, aby całkowicie i bezzwłocznie wypełnił swoje zobowiązania wynikające z właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz MAEA, a zwłaszcza aby spełnił wymogi określone w rezolucji Rady Gubernatorów MAEA z dnia 27 listopada 2009 r.;
7. wyraża ubolewanie w związku z faktem, że Iran nie uzgodnił z MAEA programu dostaw paliwa jądrowego do teherańskiego reaktora badawczego, co przyczyniłoby się do budowy zaufania, a jednocześnie pozwoliło zaspokoić zapotrzebowanie Iranu na radioizotopy stosowane w medycynie; z wielkim zaniepokojeniem odnotowuje fakt, że Iran nie skorzystał z wielokrotnie ponawianych propozycji Chin, Francji, Niemiec, Rosji, Stanów Zjednoczonych, Zjednoczonego Królestwa oraz wysokiego przedstawiciela UE Javiera Solany, dotyczących podjęcia dalszych rozmów na temat irańskiego programu jądrowego i innych kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; mimo to nadal jest zaangażowany w wypracowanie dyplomatycznego rozwiązania kwestii irańskiego programu jądrowego;
Prawa człowieka
8. wyraża poważne wątpliwości co do prawidłowości wyników wyborów, które doprowadziły do wyboru prezydenta Ahmadineżada na drugą kadencję mimo wyraźnych oznak oszustwa wyborczego na szeroką skalę oraz uważa, że wiarygodność prezydenta Iranu została poważnie osłabiona;
9. składa hołd odwadze wszystkich irańskich mężczyzn i kobiet broniących swych podstawowych wolności i demokratycznych zasad oraz wyrażających pragnienie życia w społeczeństwie wolnym od represji i zastraszenia; w szczególny sposób składa hołd irańskim kobietom, które odegrały doniosłą rolę w powyborczych demonstracjach w czerwcu;
10. stanowczo potępia powszechne i nadmierne sięganie po rozwiązania siłowe, arbitralne aresztowania i domniemane stosowanie tortur w ramach represji stosowanych wobec protestujących przeciwko kontrowersyjnym wyborom prezydenckim w Iranie; wzywa rząd Iranu do poszanowania podstawowych praw obywatelskich i politycznych, zwłaszcza prawa do swobody wypowiedzi, oraz domaga się bezwarunkowego uwolnienia wszystkich pokojowo nastawionych demonstrantów i osób aresztowanych w szerszym kontekście w związku z ostatnimi niepokojami społecznymi – studentów, pracowników naukowych, aktywistów, dziennikarzy czy też obrońców praw człowieka;
11. stanowczo potępia grupowe procesy wytoczone osobom uczestniczącym w szeroko popieranych powyborczych demonstracjach i uważa, że procesy te stanowią naruszenie zarówno międzynarodowych standardów sprawiedliwego procesu, jak i przepisów krajowych oraz jest poważnie zaniepokojony doniesieniami o nieodpowiednim dostępie zatrzymanych osób do informacji i niezależnej porady prawnej;
12. stanowczo potępia ciągłe i zakrojone na szeroką skalę naruszanie podstawowych praw człowieka przez irański reżim;
13. wzywa irańskie władze do usunięcia z prawa i praktyki wszelkich form tortur i innych metod okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania lub karania, do stania na straży należytych procedur prawnych i do położenia kresu bezkarności osób łamiących prawa człowieka;
14. potępia prawną definicję apostazji, według której jest ona czynem podlegającym karze śmierci;
15. wzywa irańskie władze do przeprowadzenia gruntownych dochodzeń w sprawie doniesień o nadużyciach, maltretowaniu i torturach w więzieniach i aresztach oraz do pociągnięcia do odpowiedzialności ich sprawców;
16. jest głęboko zaniepokojony procesem wytoczonym siedmiorgu przywódcom bahaickim, który rozpoczął się dnia 12 stycznia, a w szczególności faktem, że postawione im zarzuty wydają się być uzasadnione ich przynależnością do mniejszości wyznaniowej; nawołuje do rzetelnego, sprawiedliwego i otwartego procesu sądowego, spełniającego wszystkie międzynarodowe standardy na mocy Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (ICCPR), który został ratyfikowany przez Iran, oraz do umożliwienia niezależnym obserwatorom śledzenia tego postępowania sądowego; wzywa do położenia kresu prześladowaniom wspólnoty bahaitów i innych wspólnot religijnych oraz do szanowania swobody wyznania każdego człowieka;
17. ponownie wzywa irańskie władze do wywiązania się z rządowego obowiązku szanowania mniejszości wyznaniowych i do szybkiego uwolnienia członków wspólnoty bahaitów zatrzymanych w związku z zarzucanym im uczestnictwem w protestach antyrządowych;
18. stanowczo potępia wyroki śmierci wydawane w Iranie oraz ich wykonywanie i jest szczególnie zaniepokojony wyrokami wydawanymi w sprawach politycznych oraz orzekanymi wobec nieletnich; ponownie wzywa irańskie władze do szanowania międzynarodowo uznanych gwarancji prawnych dotyczących nieletnich, takich te zawarte w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) oraz Międzynarodowej konwencji o prawach dziecka;
19. ponownie wzywa władze Iranu do całkowitego zniesienia kary śmierci, a zanim to się stanie – do wprowadzenia moratorium na wykonywanie egzekucji, zgodnie z rezolucjami 62/149 i 63/168 Zgromadzenia Ogólnego ONZ;
20. ubolewa z powodu systematycznego ograniczania swobody wymiany informacji poprzez blokowanie stron internetowych, używanie oprogramowania szpiegowskiego i filtrów do lokalizacji internautów, zakładanie „bliźniaczo podobnych” stron internetowych, zakazywanie zamieszczania relacji z nielegalnych demonstracji oraz wprowadzanie nowych restrykcji zmuszających dziennikarzy do uzyskania pozwolenia przed opublikowaniem informacji o jakichkolwiek wydarzeniach;
21. jest głęboko zaniepokojony zagłuszaniem i zakłócaniem sygnałów nadawczych międzynarodowej telewizji perskiej do Iranu nadawanych przez takie stacje jak BBC;
22. wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu wydalenia z Iranu zagranicznych dziennikarzy;
Stosunki UE-Iran
23. apeluje do państw członkowskich i Komisji Europejskiej o czynne wspieranie wszystkich irańskich inicjatyw mających na celu poprawę pluralizmu środków przekazu;
24. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Unii Europejskiej polegającą na zaoferowaniu Irańczykom usługi telewizyjnej w języku perskim, która stanowi element dążenia do poprawy dialogu z irańskim społeczeństwem;
25. wzywa państwa członkowskie do zablokowania dostępu do irańskich stacji telewizyjnych tak długo, jak długo dostęp ten nie jest możliwy na zasadzie wzajemności;
26. wzywa Komisję Europejską do utworzenia delegacji do Iranu w celu wspierania i umocnienia dialogu z władzami i społeczeństwem obywatelskim oraz w celu zacieśnienia stosunków dotyczących w szczególności pomocy dla uchodźców i zwalczania handlu narkotykami;
27. wyraża zdziwienie i ubolewanie z powodu odwołania w ostatniej chwili przez irańskie władze wizyty delegacji PE w Teheranie;
28. uważa, że należy rozpocząć poważną debatę na poziomie UE dotyczącą możliwości wprowadzenia dalszych tzw. „inteligentnych” sankcji i rozszerzenia obecnej listy osób i organizacji objętych zakazem wjazdu na terytorium UE i zamrożeniem majątku o te osoby i część sił bezpieczeństwa, które odpowiadają za represje i ograniczenie wolności w tym kraju, a także o osoby odpowiedzialne za naruszenie przez Iran międzynarodowych zobowiązań dotyczących kwestii jądrowej, pod warunkiem, że środki te nie doprowadzą do pogorszenia warunków życia ludności cywilnej ani nie wpłyną negatywnie na całe społeczeństwo Iranu;
29. uważa, że rozmowy na temat przyszłego członkostwa Iranu w WTO mogą być wykorzystane do wywarcia nacisku w celu zagwarantowania zgodności z międzynarodowymi standardami w kwestii jądrowej i w sprawie praw człowieka;
30. apeluje o ściganie i postawienie przed sądem zgodnie z międzynarodowymi standardami tych urzędników rządowych i członków sił bezpieczeństwa, którzy odpowiadają za zabójstwa, znęcanie się, tortury i gwałty na demonstrantach i zatrzymanych;
31. apeluje do europejskich przedsiębiorstw o niedostarczanie irańskiemu rządowi technologii, która może być wykorzystana do ograniczania swobody wypowiedzi i może narażać ludzkie życie na niebezpieczeństwo, w szczególności poprzez kontrolę komunikacji w sieci w celu przeglądania treści i lokalizowania nadawców wiadomości elektronicznych;
32. wzywa państwa członkowskie do wydalenia irańskich dyplomatów zamieszanych w groźby wobec Europejczyków pochodzenia irańskiego mieszkających w Europie;
33. wzywa do uwolnienia dwóch wyżej wymienionych niemieckich dyplomatów, a także wszystkich innych pracowników europejskich ambasad w Iranie;
34. popiera dwutorowe podejście dotyczące programu jądrowego Iranu; ponownie wzywa Iran do całkowitego i niezwłocznego spełnienia zobowiązań wynikających z właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz MAEA;
35. wzywa Radę do pozostania w gotowości do współpracy z Iranem w celu realizacji wynegocjowanego rozwiązania kwestii jądrowej, a także regionalnych kwestii w zakresie bezpieczeństwa i poszanowania praw człowieka;
36. apeluje o ocenę programu kompleksowego dialogu między Iranem i UE w celu wykorzystania dobrych praktyk wypracowanych w trakcie tego procesu rozmów do przygotowania przyszłych rozmów na temat kwestii jądrowej i praw człowieka;
37. wzywa do czynnej współpracy z Turcją w ramach europejskiego podejścia do Iranu;
38. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Wysokiemu Przedstawicielowi Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.