Procedura : 2010/2592(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0169/2010

Teksty złożone :

B7-0169/2010

Debaty :

PV 10/03/2010 - 12
CRE 10/03/2010 - 12

Głosowanie :

PV 11/03/2010 - 8.1

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0063

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 129kWORD 72k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0169/2010
8.3.2010
PE439.685v01-00
 
B7-0169/2010

zamykający debatę na temat oświadczenia Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji więźniów politycznych i więźniów sumienia na Kubie


José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Francisco José Millán Mon, Bogusław Sonik w imieniu grupy politycznej PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji więźniów politycznych i więźniów sumienia na Kubie  
B7‑0169/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji na Kubie, zwłaszcza rezolucję z dnia 17 listopada 2004 r., z dnia 2 lutego 2006 r. i z dnia 21 czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje dotyczące corocznych sprawozdań na temat sytuacji w zakresie praw człowieka na świecie w roku 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008 oraz polityki UE w zakresie praw człowieka,

–   uwzględniając swoją rezolucję w sprawie monitorowania nagrody im. Sacharowa z dnia 14 grudnia 2006 r.(1),

–   uwzględniając oświadczenie prezydencji Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie Dam w Bieli, jak również poprzednie oświadczenia, z dnia 26 marca 2003 r. i z dnia 5 czerwca 2003 r., w sprawie sytuacji na Kubie,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady 96/697/WPZiB, przyjęte w dniu 2 grudnia 1996 r. i okresowo aktualizowane,

–   uwzględniając wnioski Rady do Spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 18 czerwca 2007 r., z dnia 23 i 24 czerwca 2008 r. i z dnia 15 czerwca 2009 r., w sprawie Kuby,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

–   uwzględniając oświadczenie Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa / Wiceprzewodniczącej Komisji baronessy Catherine Ashton w sprawie śmierci Orlanda Zapaty Tamayo, więźnia politycznego i więźnia sumienia na Kubie,

A. mając na uwadze, że ochrona powszechności i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych, nadal stanowi jeden z głównych celów Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że dziesiątki niezależnych dziennikarzy, dysydentów prowadzących działalność pokojową i obrońców praw człowieka, w tym osoby poważnie chore, odbywają nadal wieloletnie kary pozbawienia wolności,

C. mając na uwadze, że w 2005 r. Parlament przyznał Damom w Bieli nagrodę im. Sacharowa za krzewienie wolności przekonań, a fakt, iż kubańskie władze nie udzieliły im zgody na wyjazd do siedziby Parlamentu w celu odebrania nagrody, narusza podstawowe prawo człowieka, a mianowicie prawo do swobodnego opuszczenia własnego kraju i powrotu do niego, zapisane w Powszechnej deklaracji praw człowieka,

D. mając na uwadze działania podjęte przez instytucje Wspólnoty na rzecz uwolnienia i humanitarnego traktowania więźniów politycznych i więźniów sumienia na Kubie,

E.  mając na uwadze, że śmierć Orlanda Zapaty to niezwykle poważny fakt i znaczny krok wstecz w dążeniach do przestrzegania praw człowieka na Kubie,

F.  mając na uwadze, że śmierć Orlanda Zapaty wywołała falę protestów na arenie międzynarodowej i skłoniła kolejnych kubańskich więźniów politycznych i więźniów sumienia do rozpoczęcia strajku głodowego,

1.  zdecydowanie i jednoznacznie potępia okrutną śmierć Orlanda Zapaty Tamayo, kubańskiego opozycjonisty i dysydenta prowadzącego działalność pokojową, która nastąpiła po długim, osiemdziesięciopięciodniowym strajku głodowym, której można było z łatwością uniknąć, a którą matka Orlanda Zapaty, Reina Lucía Tamayo, nazwała popełnioną przez państwo zbrodnią z premedytacją;

2.  stanowczo odrzuca niehumanitarną i nieczułą postawę kubańskiego reżimu w kwestii uroczystości pogrzebowych i wobec rodziny, a także naciski oraz prewencyjne i arbitralne aresztowania mające uniemożliwić krewnym, współpracownikom i przyjaciołom złożenie ostatniego hołdu zmarłemu dysydentowi;

3.  wyraża ubolewanie z powodu braku jakichkolwiek istotnych gestów ze strony władz kubańskich w odpowiedzi na wezwania UE i społeczności międzynarodowej do uwolnienia wszystkich więźniów politycznych i do pełnego poszanowania podstawowych praw i wolności, zwłaszcza wolności słowa i prawa do tworzenia ugrupowań politycznych;

4.  wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją kubańskich więźniów politycznych i dysydentów, który ogłosili strajk głodowy po śmierci Orlanda Zapaty, a zwłaszcza losem dziennikarza i psychologa Guillerma Fariñasa ze względu na niezwykle niepokojący stan jego zdrowia;

5.  żąda od rządu kubańskiego niezwłocznego, bezwarunkowego i ostatecznego uwolnienia więźniów politycznych i więźniów sumienia;

6.  ubolewa, że nie uwzględniono wniosku Rady i Parlamentu Europejskiego o natychmiastowe uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i więźniów sumienia, i podkreśla, że więzienie dysydentów na Kubie za poglądy i pokojową działalność polityczną jest sprzeczne z Powszechną deklaracją praw człowieka;

7.  nalega, by Rada i Komisja kontynuowały podejmowanie wszelkich stosownych działań, żądając uwolnienia więźniów politycznych oraz wspierania i gwarantowania działalności obrońców praw człowieka;

8.  nalega, by instytucje europejskie bezwarunkowo wspierały rozpoczęcie pokojowego procesu transformacji politycznej w kierunku pluralistycznej demokracji na Kubie i zachęcały do niego bez zastrzeżeń, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 96/697/WPZiB;

9.  wyraża głęboką solidarność ze wszystkimi Kubańczykami, popierając ich zarazem w ich dążeniach do demokracji oraz do poszanowania i obrony podstawowych wolności;

10. zwraca się do Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz do komisarza ds. współpracy międzynarodowej, by niezwłocznie nawiązali zorganizowany dialog z kubańskim społeczeństwem obywatelskim i z grupami popierającymi pokojowe przemiany na wyspie, zgodnie z konkluzjami zatwierdzanymi kolejno przez Radę UE, z wykorzystaniem wspólnotowych mechanizmów współpracy na rzecz rozwoju, zwłaszcza europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rotacyjnej prezydencji UE, wysokiej przedstawiciel ds. WPZiB, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Władzy Ludowej Republiki Kuby.

(1)

Dz.U. C 317 E z 23.12.2006, s. 871-872.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności