Projekt rezolucji - B7-0355/2010Projekt rezolucji
B7-0355/2010

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie konieczności wzmocnienia ładu gospodarczego

14.6.2010

zamykający debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji
zgodnie z art. 110 ust. 2 regulaminu

Guy Verhofstadt, Lena Ek w imieniu grupy politycznej ALDE

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0349/2010

Procedura : 2009/2692(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B7-0355/2010
Teksty złożone :
B7-0355/2010
Teksty przyjęte :

B7‑0355/2010

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie konieczności wzmocnienia ładu gospodarczego

Parlament Europejski,

–   uwzględniając nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej z dnia 11 lutego 2010 r.,

–   uwzględniając konsultacje publiczne w sprawie strategii UE 2020, rozpoczęte przez Komisję, oraz ich wyniki (SEC(2010) 116),

–   uwzględniając dokonaną przez Komisję ocenę strategii lizbońskiej (SEC (2010) 114),

–   uwzględniając dokument Rady Europejskiej zatytułowany „Siedem etapów realizacji europejskiej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia”,

–   uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii UE 2020 z dnia 10 marca 2010 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 regulaminu,

A. mając na uwadze, że strategia UE 2020 powinna wspierać wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy, a także mając na uwadze, że spadek PKB o 4%, malejąca produkcja przemysłowa oraz ponad 23 mln bezrobotnych kobiet i mężczyzn stanowią społeczne i gospodarcze wyzwanie,

B.  mając na uwadze, że obecny kryzys finansowy w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej nie wystąpiłby, gdyby państwa członkowskie stosowały zasady paktu stabilności i wzrostu,

C. mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny zwiększyć swoje wyniki gospodarcze poprzez wprowadzenie reform strukturalnych w celu zmniejszenia wydatków publicznych, ograniczenia biurokracji, zwiększenia samoodpowiedzialności obywateli, popierania przedsiębiorczości i innowacyjności, uczynienia przepisów bardziej przyjaznymi dla MŚP i dostarczenia społeczeństwu okazji do maksymalizacji jego potencjału zamiast uzależnienia od systemów pomocy społecznej,

Europejski mechanizm stabilności finansowej jako gwarant stabilności strefy euro – ważny pierwszy krok

 

1.  uważa, że porozumienie osiągnięte dnia 9 maja, aby ustanowić europejski mechanizm stabilizacji finansowej w celu zarówno udzielenia pomocy strefie euro i krajom spoza niej w dobie trudności finansowych było kluczowym momentem w europejskiej historii, ale ubolewa że europejscy decydenci zmarnowali wiele miesięcy i miliardów euro tak długo zwlekając z podjęciem zdecydowanych działań;

2.  uważa porozumienie za ważny pierwszy etap wyposażania Unii Europejskiej w solidne i trwałe ramy dla polityki monetarnej; jest przekonany, że sukces tego programu zależy szczególnie od tego, czy państwa członkowskie znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej będą mogły zreformować swoje rynki pracy, uporządkować sektory bankowe, zwiększyć wydajność i przyspieszyć dostosowania podatkowe;

3.  przypomina Komisji i państwom członkowskim, że Parlament Europejski będzie musiał wyrazić zgodę w przypadku, gdy Komisja i Rada zechcą zwiększyć fundusz dofinansowania na międzynarodowych rynkach finansowych;

4.  podkreśla, że ostatnie wydarzenia pokazują, iż strefa euro potrzebuje bardziej odważnego zarządzania gospodarką; podkreśla, że filar pieniężny bez filara społeczno-ekonomicznego jest skazany na klęskę;

Unia Europejska musi być lepiej przygotowana na przyszłe kryzysy

 

5.  z zadowoleniem przyjmuje przedstawione przez Komisję wnioski w sprawie umocnienia zarządzania strefą euro w perspektywie średnio- i długoterminowej, żeby uniknąć jakiegokolwiek powtórzenia się obecnego kryzysu walutowego;

6.  nalega, żeby Komisja wprowadziła obostrzony mechanizm sankcji (np. podawanie do publicznej wiadomości, odbieranie prawa głosu, zmniejszanie dotacji z funduszy strukturalnych oraz kary pieniężne) w obrębie strefy euro w celu zmuszenia państw członkowskich do stosowania zasad paktu stabilności i wzrostu;

7.  wzywa do utworzenia europejskiego funduszu walutowego, do którego państwa strefy euro wpłacałyby środki zależnie od wielkości swojego PKB i kary za nadmierny dług i deficyt; każde państwo członkowskie mogłoby uzyskać z tego funduszu kwotę do wysokości złożonego w przeszłości depozytu; gdyby jakieś państwo potrzebowało jednakże dodatkowych środków lub gwarancji, musiałoby zaakceptować sporządzony na tę okoliczność program reform nadzorowany przez Komisję Europejską;

8.  jest zdania, że strefa euro potrzebuje wspólnego rynku obligacji euro, żeby ograniczyć różnice powstające między obligacjami referencyjnymi i uprościć drogę dostępu do funduszy dla państw członkowskich; podkreśla, że w wielu krajach istnieje potrzeba uporządkowania systemów podatkowych i znacznego ograniczenia deficytu i zadłużenia;

9.  podkreśla, że powinno się zwiększyć uprawnienia EUROSTAT-u; uważa, że otwarte i przejrzyste informacje statystyczne powinny stanowić warunek wstępny dostępu do funduszy strukturalnych;

10. podkreśla potrzebę utworzenia europejskiej instytucji nadzoru mikro- i makroostrożnościowego, gwarantującej rzeczywisty nadzór;

11. wzywa Komisję Europejską do uproszczenia rozdziału funduszy i udostępniania ich w krótszym terminie w celu lepszego radzenia sobie z kryzysem;

Struktura zarządzania strategią UE 2020 pozostaje zbyt słaba

12. uważa, że obecna strategia UE 2020 powinna być odważniejsza, żeby zagwarantować, że nie stanie się z nią to samo, co ze strategią lizbońską, która zakończyła się klęską z powodu słabej struktury zarządzania, braku odpowiedzialności oraz braku ukierunkowania i przejrzystości;

13. w związku z tym wyraża ubolewanie, że Komisja i Rada nie umocniły struktury zarządzania strategią UE 2020 pomimo zdecydowanego żądania ze strony Parlamentu Europejskiego, wyrażonego w rezolucji z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020;

14. podkreśla ponownie, że otwarta metoda koordynacji w dziedzinie polityki ekonomicznej nie odniosła sukcesu i powinna być zastąpiona środkami wiążącymi;

15. uważa, że państwa członkowskie w ścisłej współpracy z Komisją Europejską powinny opracować krajowe plany działania w oparciu o europejski kodeks konwergencji, zawierające maksymalne i minimalne wartości stosowane do niektórych makroekonomicznych aspektów ich gospodarek; kodeks taki powinien być opracowany przez Komisję Europejską i przyjęty przez Radę Europejską;

16. nalega, żeby Komisja skorzystała ze swojego prawa inicjatywy i przedstawiła strategię ekonomiczną na rzecz odnowy gospodarczej, opartą przede wszystkim na instrumentach UE, a nie tylko na inicjatywach międzyrządowych;

17. jest przekonany, że prawdziwe zarządzanie gospodarką zakłada nałożenie na Komisję osobnej i większej odpowiedzialności za zarządzanie, umożliwiającej jej wykorzystywanie istniejących narzędzi, a także nowych narzędzi powstałych na mocy traktatu lizbońskiego, takich jak jego artykuły 121, 122, 136, 172, 173 i 194, które powierzają Komisji zadanie koordynowania planów reform, działań oraz opracowywania wspólnej strategii;

18. nalega, żeby Rada Europejska i Komisja Europejska przyjęły taktykę „kija i marchewki” i wykorzystywały mechanizmy zgodności, o których mowa w art. 136 Traktatu, takie jak zachęty ekonomiczne (np. dodatkowe fundusze UE), ale także sankcje mające na celu wspieranie lepszego zarządzania gospodarką UE, a szczególnie lepszego zarządzania w ramach strategii UE 2020;

Budżet europejski nie odzwierciedla tego samego poziomu ambicji, co komunikat Komisji na temat strategii UE 2020

19. podkreśla, że Parlament Europejski nie wyrazi zgody na projekt budżetu na rok 2011 tak długo, póki nie będzie on odzwierciedlał poziomu ambicji przedstawionego w strategii UE 2020; wyraża ubolewanie, że sztandarowe programy strategii UE 2020 nie są wyposażone w wystarczające środki finansowe w projekcie budżetu na rok 2011; wzywa Komisję Europejską do wyjaśnienia związku między pozycjami budżetu i odpowiadającymi im szczegółowymi celami strategii UE 2020;

20. wzywa Komisję Europejską do przedstawienia ambitnego przeglądu budżetu UE podczas przeglądu wieloletnich ram finansowych w czerwcu, żeby podnieść poziom ambicji w celu uwieńczenia sukcesem strategii UE 2020;

Parlament Europejski wykorzysta wszystkie dostępne narzędzia, żeby umocnić strategię UE 2020

21. ubolewa, że ani Komisja Europejska, ani Rada Europejska nie okazały większej woli ściślejszej współpracy z Parlamentem Europejskim w celu uwieńczenia strategii UE 2020 sukcesem;

22. podkreśla, że Parlament podejmie decyzję w sprawie wytycznych w dziedzinie zatrudnienia po otrzymaniu zadowalającej odpowiedzi dotyczącej struktury zarządzania i ram finansowych strategii UE 2020;

23. podkreśla, że pochodzące od Komisji zalecenia odnoszące się do polityki rocznej oraz ostrzeżenia dotyczące wypełniania przez państwa członkowskie celów strategii UE 2020 powinny stanowić podstawę decyzji Rady Europejskiej; sprawozdania te powinny zostać przedyskutowane na forum Parlamentu Europejskiego przed dyskusjami w Radzie Europejskiej;

24. uważa, że aby wykazać rzeczywistą skuteczność, ogólne wytyczne polityki gospodarczej (OWPG) oraz zalecenia dla poszczególnych państw powinny być wystarczająco szczegółowe;

25. oczekuje, że Rada i Komisja skonsultują się z Parlamentem w sprawie OWPG; uważa, że OWPG powinny zawierać głównie zalecenia polityczne dotyczące makro- i mikroekonomicznych przeobrażeń w całej Unii i w poszczególnych państwach członkowskich, oraz że należy poświęcić szczególną uwagę średnio- i długoterminowym reformom strukturalnym służącym pobudzeniu wzrostu gospodarczego;

26. podkreśla znaczenie silniejszego powiązania instrumentów paktu stabilności i wzrostu z krajowymi programami reform przez przedstawianie ich w spójny pod względem harmonogramu sposób, uwzględniając również lepszą porównywalność budżetów krajowych w zakresie wydatków w różnych kategoriach;

27. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji Europejskiej.