Procedura : 2010/2846(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0498/2010

Teksty złożone :

B7-0498/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 08/09/2010 - 6.3
CRE 08/09/2010 - 6.3

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0310

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 124kWORD 75k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0494/2010
6.9.2010
PE446.581v01-00
 
B7-0498/2010

zamykającej debatę na temat oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie praw człowieka w Iranie, w szczególności spraw Sakineh Mohamadi Asztiani i Zahry Bahrami


Barbara Lochbihler, Isabelle Durant, Nicole Kiil-Nielsen, Emilie Turunen, Raül Romeva i Rueda, Heidi Hautala w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie praw człowieka w Iranie, w szczególności spraw Sakineh Mohamadi Asztiani i Zahry Bahrami  
B7‑0498/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając deklarację Zgromadzenia Ogólnego ONZ z grudnia 2007 r., po raz pierwszy w historii wzywającą do przyjęcia moratorium na wykonywanie kary śmierci,

–   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Konwencję o Prawach Dziecka, których Islamska Republika Iranu jest stroną,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Iranu, w szczególności rezolucję

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Iran niestety nadal przoduje pod względem największej na świecie ilości egzekucji swych obywateli w przeliczeniu na liczbę mieszkańców i ilości egzekucji na młodocianych przestępcach oraz mając na uwadze, że w samym 2010 roku wydano 2000 wyroków kary śmierci,

B.  mając na uwadze, że według doniesień w więzieniu Vahil Abad w Maszadzie w ostatnich tylko tygodniach stracono ponad stu więźniów osadzonych w związku z narkotykami,

C. mając na uwadze, że mimo zapewnień ze strony najwyższych władz sądowych Iranu w kraju tym nadal wydaje się wyroki ukamienowania, tak jak w przypadku Sakineh Mohamadi Asztiani w związku z oskarżeniem o „cudzołóstwo”, co zostało nagłośnione w ramach jej „przyznania się do winy” transmitowanego przez telewizję w dniu 11 sierpnia 2010 r.,

D. mając na uwadze, że młodociany przestępca Ebrahim Hammadi został skazany w sierpniu na karę śmierci w związku z zarzutem seksualnego napastowania mężczyzny gdy miał zaledwie 16 lat oraz po przyznaniu się do winy, które jak twierdzi było wymuszone torturami,

E.  mając na uwadze, że prawnik Mohammad Mostafaei, będący w obu tych sprawach obrońcą, który próbował informować opinię publiczną o sytuacji swych klientów, musiał zbiec z kraju w obawie przed aresztowaniem oraz mając na uwadze, że coraz większa liczba prawników zajmujących się prawami człowieka spotyka się z prześladowaniami ze strony państwa, począwszy od nadzwyczaj wysokiego opodatkowania a kończąc na groźbach pozbawienia życia oraz zastraszaniu rodzin, co dotyczy nawet tak znamienitych osobistości jak laureatka pokojowej Nagrody Nobla, Shirin Ebadi,

F.  mając na uwadze, że rok po sfałszowanych wyborach prezydenckich i związanych z nimi masowych protestach w więzieniach nadal przetrzymuje się setki demonstrantów, dziennikarzy i działaczy walczących o prawa człowieka, a nawet obywateli niezwiązanych z tymi demonstracjami, takich jak obywatelka Holandii, Zahra Bahrami,

G. mając na uwadze, że rośnie liczba przypadków oskarżania pokojowo nastawionych obrońców praw obywatelskich o „moharabeh” (wrogość w stosunku do Boga), czego skutkiem może być kara śmierci, tak jak w przypadku Sziwy Nazar Ahari, członkini CHRR (Komitetu Reporterów Zajmujących się Prawami Człowieka), przetrzymywanej w areszcie od dnia 20 grudnia 2009 r., której proces niebawem się rozpocznie,

H. mając na uwadze niesłabnące prześladowania mniejszości religijnych i etnicznych w Iranie; mając na uwadze, że w sierpniu siedmiu przywódców bahaizmu – Fariba Kamalabadi, Dżamaloddin Chandżani, Afif Naimi, Said Rezaei, Mahwasz Sabet, Behruz Tawakkoli i Bahid Tizfahm – przetrzymywanych w więzieniu od 2008 r. jedynie z powodu przekonań religijnych, zostało skazanych na 20 lat kary pozbawienia wolności w związku z zarzutem prowadzenia antypaństwowej propagandy i szpiegostwa,

I.   mając na uwadze, że wyborczy rywale prezydenta Ahmadineżada – Mir-Hosejn Musawi i Mehdi Karrubi – oraz inni prominentni członkowie partii politycznych są nadal obiektem prześladowań, czego dowodzi niedawna napaść zbrojna na dom Mehdiego Karrubiego w dniu 3 września 2010 r.,

1.  stanowczo potępia skazanie Sakineh Mohamadi Asztiani na śmierć przez ukamienowanie i wzywa władze Iranu do powstrzymania tej egzekucji (poprzez ukamienowanie lub przeprowadzonej w jakikolwiek inny sposób), a także do ponownego rozpatrzenia tej sprawy;

2.  apeluje do Islamskiej Republiki Iranu o ostateczne zaniechanie wykonywania kary śmierci za przestępstwa popełnione przed osiemnastym rokiem życia oraz o wprowadzenie zmian do ustawodawstwa, by dostosować je do międzynarodowych konwencji dotyczących praw człowieka ratyfikowanych przez Iran, w tym Konwencji o Prawach Dziecka oraz Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych; wzywa władze Iranu do powstrzymania egzekucji Ebrahima Hammadiego oraz do ponownego rozpatrzenia również i tej sprawy;

3.  wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że Iran nadal znajduje się w bardzo nielicznej grupie państw – wraz z Afganistanem, Somalią, Arabią Saudyjską, Sudanem i Nigerią – które stosują karę ukamienowania; w tym kontekście stanowczo potępia ukamienowanie na śmierć pary w Afganistanie w dniu 15 sierpnia 2010 r.;

4.  ponownie wyraża swój całkowity sprzeciw wobec wykonywania kary śmierci i przypomina wszystkim państwom, będącym gwarantem praw człowieka dla swych obywateli, o spoczywającej na nich szczególnej odpowiedzialności dotyczącej nieodbierania nikomu życia; z zadowoleniem przyjmuje do wiadomości fakt, że do tej pory ponad 140 państw zniosło karę śmierci;

5.  wzywa parlament Iranu do uchwalenia prawa unieważniającego okrutną i nieludzką praktykę, jaką jest ukamienowanie, zniesienia kary śmierci (czego pierwszym etapem powinno być ustanowienie moratorium na egzekucje, do czego wzywają rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 i 63/168), zakazania chłosty oraz zaniechania uznawania cudzołóstwa za przestępstwo;

6.  wzywa władze Iranu do położenia kresu praktyce publicznego transmitowania przyznania się sprawców do winy;

7.  wzywa władze Iranu do natychmiastowego zwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych wyłącznie z powodu pokojowych protestów oraz pragnienia skorzystania z przysługującego im podstawowego prawa człowieka do wolności wypowiedzi, a w szczególności do uniewinnienia siedmiu przywódców bahaizmu;

8.  wzywa władze irańskie do umożliwienia Międzynarodowemu Komitetowi Czerwonego Krzyża dostępu do wszystkich więźniów oraz umożliwienia międzynarodowym organizacjom broniącym praw człowieka monitorowania sytuacji w kraju;

9.  wzywa Radę i państwa członkowskie do wywarcia nacisku na ONZ, by doprowadzić do mianowania specjalnego wysłannika w celu monitorowania sytuacji więźniów politycznych oraz zadbania o to, aby władze Iranu przestrzegały należytych międzynarodowych standardów proceduralnych i dotrzymywały zobowiązań prawnych w zakresie praw człowieka;

10. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Praw Człowieka oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności