Procedura : 2010/2842(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0504/2010

Teksty złożone :

B7-0504/2010

Debaty :

PV 07/09/2010 - 11
CRE 07/09/2010 - 11

Głosowanie :

PV 09/09/2010 - 5.2
CRE 09/09/2010 - 5.2
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0312

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 159kWORD 109k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0493/2010
6.9.2010
PE446.587v01-00
 
B7-0504/2010

zamykającej debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji Romów w Europie


Hélène Flautre, Nicole Kiil-Nielsen, Margrete Auken, Reinhard Bütikofer, Marije Cornelissen, Karima Delli, Franziska Keller, Jean Lambert, Barbara Lochbihler, Ulrike Lunacek, Raül Romeva i Rueda, Keith Taylor, Bart Staes, Catherine Grèze, Heidi Hautala, Malika Benarab-Attou w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji Romów w Europie  
B7‑0504/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając międzynarodowe prawo w dziedzinie praw człowieka, a mianowicie Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, Deklarację ONZ o prawach osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych, religijnych i językowych przyjętą w 1992 r., Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet oraz Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka,

–   uwzględniając europejskie konwencje w sprawie ochrony praw człowieka i podstawowych wolności, a mianowicie europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (ECHR) oraz wydane na jej podstawie orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Europejską Kartę Społeczną oraz związane z nią zalecenia Europejskiego Komitetu Praw Społecznych, Konwencję ramową Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych,

–   uwzględniając art. 2, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 18, 19 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza jej art. 21 (niedyskryminacja) oraz art. 45 (swoboda przemieszczania się i pobytu),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, a zwłaszcza uwzględniając definicje dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej oraz dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich,

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie integracji społecznej i gospodarczej Romów w Europie (COM/2010/0133) oraz sprawozdania Europejskiej Agencji Praw Podstawowych,

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 437/2010 z dnia 19 maja 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w odniesieniu do kwalifikowalności działań w zakresie budownictwa mieszkaniowego dla zmarginalizowanych społeczności,

–   uwzględniając zalecenia Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej przyjęte podczas 77. sesji (w dniach 2-27 sierpnia 2010 r.) w odniesieniu do Danii, Estonii, Francji, Rumunii i Słowenii,

–   uwzględniając sprawozdanie Rady Europy, 4. sprawozdanie Europejskiej Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI) w sprawie Francji opublikowane dnia 15 czerwca 2010 r.;

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej w latach 2004-2008,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, m.in. w sprawie Romów, rasizmu i ksenofobii, środków zwalczania dyskryminacji oraz swobodnego przepływu osób, w szczególności rezolucje z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie europejskiej strategii dotyczącej Romów, z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie spisu Romów we Włoszech w oparciu o pochodzenie etniczne oraz z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie drugiego europejskiego szczytu w sprawie Romów,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że rząd Francji na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 28 lipca, zwołanym w celu przedyskutowania „problemów spowodowanych zachowaniem niektórych członków społeczności wędrownych i Romów”, a także w następstwie zabicia przez żandarma członka społeczności wędrownej mającego francuskie obywatelstwo i wynikłych z tego aktów chuligaństwa, podjął decyzję o zamknięciu około 300 nielegalnych obozowisk Romów i społeczności wędrownej w przeciągu 3 miesięcy oraz o wydaleniu Romów do ich krajów pochodzenia, głównie do Rumunii i Bułgarii,

B.  mając na uwadze, że władze francuskie ogłosiły, iż zorganizowano „dobrowolną” i „humanitarną” repatriację w zamian za rekompensatę w wys. 300 euro dla każdej osoby dorosłej i 100 euro dla każdego dziecka, natomiast według doniesień prasy i jak dowiedział się komitet ONZ ds. dyskryminacji rasowej, „nie wszyscy” udzielili „dobrowolnej i pełnej zgody” lub zrozumieli swoje prawa, a niektórzy Romowie wręcz twierdzili, iż grożono im aresztowaniem lub przymusowym wydaleniem, gdyby odmówili „dobrowolnej” repatriacji, a poza wszystkim podjęte przez władzę procedury oddzielania mężczyzn od kobiet i dzieci również wywołały poważną krytykę; mając na uwadze, że w celu uniknięcia powrotu Romów do Francji zażądano od beneficjentów pomocy repatriacyjnej podpisania pokwitowania i pobrano od nich odciski palców;

C. mając na uwadze, że niemożność znalezienia zatrudnienia na oficjalnym rynku pracy w połączeniu z brakiem wystarczających środków utrzymania nierzadko uniemożliwia Romom rejestrację swojego miejsca pobytu,

D. mając na uwadze, że z prawie 400 000 Romów mieszkających we Francji 95% posiada obywatelstwo francuskie, a także mając na uwadze, że Francja wydala Romów od wielu lat, przykładowo 10 000 w roku 2009 i ponad 8 000 w roku bieżącym,

E.  mając na uwadze, że 86 Romów zostało odesłanych do Rumunii i Bułgarii w dniu 19 sierpnia, około 130 w dniu 20 sierpnia, około 300 w dniu 26 sierpnia, a rząd ogłosił, iż do końca sierpnia wydalonych zostanie około 800 Romów,

F.  mając na uwadze, że rząd Francji stwierdził także, iż nieudana integracja mniejszości romskiej powinna uniemożliwić Rumunii i Bułgarii przystąpienie do obszaru Schengen w marcu, jeżeli kraje te nie „wezmą odpowiedzialności” za Romów, wbrew technicznej ocenie gotowości Rumunii i Bułgarii, pozytywnie przyjętej przez wszystkie państwa członkowskie na forum grupy roboczej Schengen; mając na uwadze, że Komisja również odrzuciła ten wniosek rządu Francji,

G. mając na uwadze, że pomimo iż środki podjęte przez rząd Francji wzbudziły szeroko zakrojoną krytykę na szczeblach krajowym, europejskim i międzynarodowym, a także ze strony organizacji pozarządowych, instytucji i przywódców religijnych oraz organizacji, szczególnie ONZ, Rady Europy i organów UE, rząd Francji kontynuował wydalenia, będąc popieranym jedynie przez włoskiego ministra spraw wewnętrznych, który zaproponował i wprowadził podobne środki w przeszłości,

H. mając na uwadze, że wydalenia miały miejsce w kontekście oświadczeń francuskich przywódców rządowych sugerujących powiązania między Romami, imigrantami i przestępczością, a także mając na uwadze, że padły również propozycje odbierania obywatelstwa francuskiego wszystkim posiadającym zagraniczne pochodzenie, którzy zagrozili życiu funkcjonariusza policji,

I.   mając na uwadze, że wydaleniami Romów zajmują się francuskie sądy, które uznały, iż władze francuskie przesadnie zinterpretowały pojęcie „zagrożenia porządku publicznego”, motywując wydalenia nielegalnym zajmowaniem ziemi,

J.   mając na uwadze, że władze francuskie zaprosiły ministrów spraw wewnętrznych Włoch, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Grecji, a później jeszcze Belgii, a także przedstawicieli Komisji Europejskiej wraz z Kanadą i USA, na organizowane we wrześniu w Paryżu posiedzenie w celu dyskusji nad kwestiami „imigracji” i swobodnego przepływu, wchodzącymi w zakres kompetencji UE, na które to posiedzenie inne państwa członkowskie nie zostały zaproszone, a także mając na uwadze, że minister spraw wewnętrznych Włoch zapowiedział zamiar forsowania bardziej rygorystycznych przepisów w ramach UE dotyczących imigracji i swobodnego przepływu, szczególnie w odniesieniu do Romów,

K. mając na uwadze, że prawo do swobodnego przepływu jest prawem podstawowym zapisanym w traktatach UE i regulowanym dyrektywą 2004/38/WE, która była przedmiotem sprawozdania Komisji i do której sporządzono wytyczne dla państw członkowskich w sprawie właściwego jej stosowania,

L.  mając na uwadze, że trojka UE w swoim wspólnym oświadczeniu na temat drugiego szczytu w sprawie Romów w Kordobie w dniach 8-9 kwietnia 2010 r. sama zobowiązała się do:

· postępów we włączaniu problematyki romskiej do głównego nurtu polityki europejskiej i krajowej w zakresie praw podstawowych oraz ochrony przed rasizmem, ubóstwem i wykluczeniem społecznym,

· opracowania lepszego planu działań mającego prowadzić do powstania zintegrowanej platformy na rzecz integracji Romów oraz priorytetowego traktowania kluczowych celów i wyników;

· zagwarantowania, że istniejące instrumenty finansowe Unii Europejskiej, a zwłaszcza fundusze strukturalne, będą dostępne dla Romów,

M. mając na uwadze, że wydalenia Romów są równoznaczne z poważnym naruszeniem wartości europejskich w dziedzinie praw człowieka i podstawowych swobód i naruszają zobowiązania państw członkowskich UE do umocnienia integracji Romów, jak przyjęto na drugim szczycie w sprawie Romów,

N. mając na uwadze, że Komisja ma obowiązek zagwarantowania, że unijne traktaty i prawodawstwo, a także prawa człowieka i prawa podstawowe są przestrzegane, chronione oraz promowane w UE, i niezwłocznie i zdecydowanie reaguje przeciw wyraźnym ich naruszeniom, natychmiast po zaistnieniu takiej sytuacji,

O. mając na uwadze, że Niemcy przygotowują się do wydalenia ok. 12 000 Romów do Kosowa, z czego połowę stanowią dzieci, w tym urodzone w Niemczech, pomimo kierowanych do państw zachodnioeuropejskich przez UNICEF i komisarza ds. praw człowieka z ramienia Rady Europy wezwań o zaprzestanie przymusowych wysiedleń Romów do Kosowa; mając na uwadze, że niektórzy z nich znaleźli się nawet w skażonych ołowiem obozach dla uchodźców w Północnej Mitrowicy, gdzie warunki stanowią śmiertelne zagrożenie dla zdrowia; mając na uwadze, że Szwecja wydaliła ok. 50 Romów za „żebractwo”, choć żebranie nie jest w Szwecji przestępstwem; mając na uwadze, że inne państwa prowadzą podobną politykę; mając na uwadze, że Dania w trybie doraźnym wydaliła Romów w lipcu,

1.  stanowczo potępia kroki podjęte przez władze francuskie oraz inne państwa członkowskie względem Romów i społeczności wędrownych, mające na celu ich wydalenie, i wzywa do natychmiastowego zawieszenia wszelkich wydaleń Romów, a jednocześnie nalega na Komisję, Radę i państwa członkowskie, żeby wystąpiły z takim samym żądaniem;

2.  podkreśla, że działania te stanowią naruszenie traktatów i prawa UE, ponieważ oznaczają dyskryminację ze względu na rasę i pochodzenie etniczne oraz naruszenie przepisów dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i ich rodzin do swobodnego przemieszczania się w UE; podkreśla, że masowe wydalenia są zakazane na mocy Karty praw podstawowych oraz europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i pod żadnym warunkiem nie są dopuszczalne;

3.  przypomina, że dyrektywa 2004/38 przewiduje możliwość wydalenia obywatela Unii w ściśle określonych granicach i przewiduje w szczególności, że: decyzje o wydaleniu muszą być rozpatrywane i zatwierdzane na zasadzie indywidualnej, przy uwzględnieniu sytuacji osobistej (art. 28), zastosowane muszą być zabezpieczenia proceduralne (art. 30), zapewniona jest możliwość odwołania się na drodze sądowej i administracyjnej oraz ubiegania się o zarządzenie zawieszenia decyzji (art. 31), stanowienie nieracjonalnego obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim nie jest warunkiem wystarczającym, aby uzasadnić automatyczne wydalenie (punkt 16 preambuły i art. 14), żadne ograniczenie swobody przemieszczania się i pobytu ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego nie może być wykorzystywane do celów gospodarczych, jest zgodne z zasadą proporcjonalności i opiera się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby, a w żadnym wypadku nie na względach ogólnej prewencji (art. 27), sankcje określone przez państwa członkowskie muszą być skuteczne i proporcjonalne (art. 36);

4.  zauważa, że wydalenia wymierzone były w Romów pojmowanych w szczególności jako społeczność stanowiąca zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz jako obciążenie dla systemu opieki społecznej i zostały przeprowadzone w niezmiernie krótkim okresie czasu w warunkach, które pociągnęły za sobą publiczne napiętnowanie i wykorzystanie siły i zastraszenia; w takich warunkach niemożliwe jest rozsądne i odpowiednie przeprowadzenie precyzyjnej oceny każdego z przypadków z osobna, dlatego zabezpieczenia proceduralne nie zostały zastosowane ani zagwarantowane; warunek proporcjonalności został naruszony, a środki mogły być podejmowane ze względów gospodarczych i względów ogólnej prewencji; dyrektywa nie przewiduje ani nie umożliwia zastosowania jakiejkolwiek procedury pozwalającej na ułatwiony lub dobrowolny powrót obywateli UE do państwa członkowskiego pochodzenia w zamian za „rekompensatę” ekonomiczną, co byłoby również sprzeczne z duchem i literą traktatów, ponieważ swobodne przemieszczanie się jest podstawowym prawem, które nie może być odebrane, kupione lub sprzedane, i co powodowałaby dyskryminację niektórych obywateli UE;

5.  wzywa państwa członkowskie do ścisłego przestrzegania swoich obowiązków wynikających z przepisów UE i do usunięcia rozbieżności w stosowaniu przepisów dyrektywy o swobodnym przemieszczaniu się;

6.  podkreśla ponadto, że zbieranie odcisków wydalonych Romów jest niezgodne z prawem i sprzeczne z Kartą praw podstawowych UE (art. 21 ust. 1 i 2), traktatami i prawem UE, w szczególności dyrektywami 38/2004 i 43/2000, i stanowi dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne i narodowościowe;

7.  podziela poglądy komisarz ds. sprawiedliwości na temat „retoryki używanej w ostatnich tygodniach przez niektóre państwa członkowskie”, która „była otwarcie dyskryminacyjna i miała częściowo podżegający charakter” oraz jej wezwanie do „ostrożnego i odpowiedzialnego” rozważenia przez decydentów kwestii integracji Romów i odrzucenia podżegających wypowiedzi łączących mniejszości i imigrantów z przestępczością, ponieważ takie wypowiedzi utrwalają negatywne stereotypy, które przyczyniają się do napiętnowania Romów i ich dyskryminacji;

8.  podkreśla znaczenie kształcenia dla akceptacji różnych kultur oraz skutków dyskryminacji i uprzedzeń; zwraca uwagę, że odpowiedzialność za rzeczywistą integrację leży zarówno po stronie Romów, jak i społeczeństwa głównego nurtu i obie strony muszą podjąć starania w celu wzajemnej integracji w dążeniu do zapewnienia jedności społeczeństwa;

9.  z zadowoleniem przyjmuje wypowiedź komisarz ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa z dnia 25 sierpnia, w których wyraziła „zaniepokojenie” z powodu wydalenia Romów z Francji i stwierdziła, że „nikomu nie powinno grozić wydalenie jedynie z powodu tego, że jest Romem”, wzywając jednocześnie „wszystkie państwa członkowskie do przestrzegania wspólnie przyjętych zasad UE w zakresie swobodnego przemieszczania się, niedyskryminacji i wspólnych wartości Unii Europejskiej, która jest „wspólnotą wartości i praw podstawowych”, a w szczególności do przestrzegania praw podstawowych, w tym praw osób należących do mniejszości;

10. wzywa Komisję do szybkiej reakcji, tak aby zapewnić poszanowanie traktatów i prawodawstwa UE, w szczególności przez natychmiastowe wezwanie państw członkowskich do zaprzestania wydalania Romów, ponieważ ocena zgodności tych działań z prawem UE nie została zakończona;

11. z zadowoleniem przyjmuje ogłoszoną przez komisarz „pełną analizę” sytuacji we Francji oraz weryfikację zgodności środków podjętych w ramach prawodawstwa UE, jak również wymianę informacji pomiędzy Komisją oraz władzami Francji oraz seminarium zaproponowane przez przewodniczącego Komisji i władze francuskie i chciałby być w te działania zaangażowany; domaga się, aby takim nadzorem objęto wszystkie państwa członkowskie, których ta kwestia dotyczy; nalega, aby Komisja nie opierała swojej analizy wyłącznie na wymianach informacji z właściwymi władzami publicznymi, ale również na dogłębnej konsultacji z odpowiednimi organizacjami pozarządowymi i przedstawicielami Romów;

12. ponawia swój apel do Komisji Europejskiej o wszechstronną europejską strategię dotyczącą Romów, która zawierać będzie „konkretne i perspektywiczne środki poprawy społecznej integracji Romów” oraz „środki obejmujące mieszkalnictwo, dostęp do rynku pracy, edukacji i opieki zdrowotnej”, tak aby „polepszyć sytuację Romów”; wzywa Komisję, Radę, państwa członkowskie oraz regionalne i lokalne władze, aby wzięły na siebie wspólną odpowiedzialność za Romów i zapewniły wkład do tej strategii w ramach swoich zakresów odpowiedzialności;

13. przypomina, że swobodne przemieszczanie się obywateli UE jest kwestią UE i – co za tym idzie – na podstawie zasady lojalnej współpracy takie kwestie są omawiane w instytucjach UE, a nie na zamkniętych posiedzeniach, do uczestnictwa w których zapraszane są rządy tylko niektórych państw członkowskich; wyraża głębokie zaniepokojenie celem, jaki przyświeca takim zamkniętym posiedzeniom, które prowadzą do narażenia na ryzyko zasad europejskiego obywatelstwa i swobodnego przemieszczania się obywateli;

14. wzywa państwa członkowskie do zlikwidowania braków w zakresie ochrony mniejszości na swoim terytorium przez podpisanie i ratyfikację Konwencji ramowej Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych;

15. wzywa władze francuskie do zbadania możliwości gromadzenia danych statystycznych dotyczących pochodzenia etnicznego przy poszanowaniu zasady równości wszystkich, tak aby można było zmierzyć skuteczność oficjalnych strategii politycznych zwalczających dyskryminację;

16. wzywa rządy Danii, Estonii, Francji, Rumunii i Słowenii do ścisłego przestrzegania swoich zobowiązań na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej przez niezwłoczne poparcie zaleceń Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej przyjętych podczas 77. sesji; zwraca się szczególnie do Francji z apelem o unikanie zbiorowych wydaleń, o podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zapewnienia równych szans w dostępie do wysokiej jakości edukacji na wszystkich poziomach, opieki zdrowotnej, mieszkalnictwa i innych usług publicznych, o podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania prawa do głosowania, zapewnienia obozowisk przewidzianych w ustawie Bessona z dnia 5 lipca 2000 r. oraz o zagwarantowanie równego traktowania wszystkich obywateli przez zniesienie pozwoleń na przemieszczanie się dla członków społeczności wędrownych;

17. przypomina państwom członkowskim UE o wynikających z międzynarodowego prawodawstwa w dziedzinie praw człowieka obowiązkach zagwarantowania, także Romom i ludności wędrownej, prawa do odpowiednich warunków mieszkaniowych i podkreśla, że należy zapewnić odpowiednie alternatywne zakwaterowanie;

18. wzywa Francję do uchylenia wszelkich przepisów prawa francuskiego, które dyskryminują ludność wędrowną, takich jak wymóg posiadania zezwoleń na podróż i ograniczenie praw wyborczych; wzywa ponadto władze francuskie do przestrzegania prawodawstwa francuskiego, które stanowi, że wszystkie gminy powyżej 5 000 mieszkańców muszą zorganizować oficjalne obozowiska dla ludności wędrownej, bowiem francuska Komisja Równych Szans i Niedyskryminacji dowodzi, że jedynie 25% gmin, których ten obowiązek dotyczy, wywiązało się z niego, co doprowadziło do zwiększenia się liczby ludności wędrownej mieszkającej w nielegalnych obozowiskach;

19. wzywa do skutecznego wdrożenia polityki skierowanej do kobiet romskich, które są ofiarami podwójnej dyskryminacji: jako Romki i jako kobiety; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia we współpracy z organizacjami pozarządowymi kampanii uświadamiającej dla kobiet romskich i ogółu społeczeństwa oraz do zapewnienia pełnego wprowadzenia w życie właściwych przepisów w celu zwalczania dyskryminujących zwyczajów kulturowych i modelu patriarchalnego, aby zapobiec polaryzacji i przeciwdziałać seksistowskim stereotypom oraz napiętnowaniu społecznemu, które stanowi podstawę przemocy wobec kobiet, a także, aby zagwarantować, że przemoc mająca za źródło obyczaje, tradycje czy względy religijne nie znajdzie usprawiedliwienia;

20. wyraża głębokie ubolewanie z powodu braku woli politycznej ze strony państw członkowskich podczas drugiego szczytu w sprawie Romów i wzywa państwa członkowskie do podjęcia konkretnych środków, tak aby zmaterializować swoje zobowiązania podjęte we wspólnej deklaracji przyjętej na szczycie w sprawie Romów przez trojkę UE;

21. zwraca się do Agencji Praw Podstawowych o przygotowanie opinii dotyczącej zgodności takich strategii politycznych z Kartą praw podstawowych UE;

22. przypomina państwom członkowskim o wynikających z międzynarodowego prawodawstwa w dziedzinie praw człowieka obowiązkach zagwarantowania prawa dzieci do edukacji na zasadach równych szans, przy jednoczesnym unikaniu obciążeń administracyjnych;

23. podkreśla znaczenie wzorców do naśladowania w integracji i opowiada się za wymianą najlepszych rozwiązań stosowanych przez państwa członkowskie posiadające większe doświadczenie w zapobieganiu marginalizacji społecznej Romów, w szczególności przez Wielką Brytanię i Hiszpanię; w związku z tym zwraca się do Agencji Praw Podstawowych o przygotowanie sprawozdania na temat najlepszych praktyk dotyczących integracji Romów, tak aby wzbogacić politykę UE i zwiększyć integrację;

24. zobowiązuje właściwą komisję parlamentarną do kontynuowania prac nad tym zagadnieniem – po konsultacji z Agencją Praw Podstawowych, organizacjami pozarządowymi, organami zajmującymi się prawami człowieka i sprawami Romów oraz organizacjami reprezentującymi Romów – oraz do przygotowania sprawozdania w sprawie sytuacji Romów w Europie, o czym postanowiono już na początku kadencji, na podstawie rezolucji i wniosków Parlamentu przedstawionych w poprzednich sprawozdaniach i rezolucjach;

25. wzywa Komisję do oceny wykorzystania funduszy europejskich do walki z dyskryminacją Romów i pełnego wykorzystania wszystkich odpowiednich funduszy europejskich, tak aby zapewnić prawdziwą integrację Romów, z myślą o wprowadzeniu w życie włączenia problematyki romskiej do głównego nurtu polityki europejskiej i krajowej w obszarze praw podstawowych;

26. wzywa państwa członkowskie do uznania i poszanowania prawa do pomocy społecznej i mieszkaniowej, aby zagwarantować godny byt wszystkim tym, którzy nie mają wystarczających środków, oraz dostarczyć Romom i innym ludziom korzystającym ze swobody przemieszczania się informacje na temat wymogów, jakie należy spełnić, aby zarejestrować miejsce pobytu;

27. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy, Europejskiej Komisji Rady Europy przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji i Komitetowi ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej.

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności