Projekt rezolucji - B7-0102/2011Projekt rezolucji
B7-0102/2011

    PROJEKT REZOLUCJI w sprawie strategii „Europa 2020”

    9.2.2011

    zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji
    zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

    Rebecca Harms, Philippe Lamberts w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

    Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0097/2011

    Procedura : 2010/3013(RSP)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    B7-0102/2011
    Teksty złożone :
    B7-0102/2011
    Głosowanie :
    Teksty przyjęte :

    B7‑0102/2011

    Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii „Europa 2020”

    Parlament Europejski,

    –   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”,

    –   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Roczna wizja wzrostu gospodarczego: wsparcie całościowej odpowiedzi UE na kryzys”,

    –   uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 17-18 czerwca 2010 r.,

    –   uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzeń Rady Europejskiej w marcu 2000 r., 2001 r., 2005 r., 2006 r., 2007 r. i w grudniu 2009 r.,

    –   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie zarządzania gospodarką i strategii „Europa 2020”,

    –   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego,

    –   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie utworzenia stałego mechanizmu kryzysowego,

    –   uwzględniając art. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

    –   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

    –   uwzględniając przyjęte dnia 7 lipca 2010 r. zalecenie Rady w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących polityki gospodarczej państw członkowskich i Unii,

    –   uwzględniając decyzję Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich,

    A. mając na uwadze, że niektórzy partnerzy międzynarodowi wychodzą obecnie z kryzysu, natomiast UE nadal boryka się z trudnościami mimo pewnych niewielkich oznak poprawy,

    B.  mając na uwadze, że 2010 r. był pierwszym rokiem po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, w którym miało nastąpić zmniejszenie dystansu między UE a obywatelami, a UE miała zyskać nową rolę na arenie międzynarodowej,

    C. mając na uwadze, że strategię „Europa 2020”, w której określono 5 równorzędnych głównych celów służących osiągnięciu „inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”, postrzegano jako odpowiedź na wyzwania stojące przed UE,

    Uwagi ogólne – kontekst

    1.  uważa, że światowy kryzys powinien stać się okazją do położenia nowych podwalin pod nasz model rozwoju jako model społeczeństwa opartego na zrównoważonym rozwoju, solidarności, eliminacji ubóstwa oraz tworzeniu godnych i ekologicznych miejsc pracy; uważa, że strategia „Europa 2020” – o ile będzie odpowiednio wdrażana i wspierana, a ponadto będzie jej towarzyszyło dobre zarządzanie gospodarcze promujące system finansowy czerpiący korzyści z gospodarki realnej – powinna umożliwić Europie wyjście z kryzysu przez rozwój potencjału w zakresie zatrudnienia i przejście na wysoce efektywną gospodarkę opartą w pełni na energii odnawialnej i odporną na zmianę klimatu;

    2.  podkreśla, że UE musi zareagować na obecny kryzys euro w skoordynowany i zintegrowany sposób; przypomina, że choć kryzys uwstecznił wzrost o cztery lata, to jeszcze poważniej zaszkodził zatrudnieniu, ponieważ stopa bezrobocia osiągnęła poziom nienotowany w ciągu ostatnich 12 lat, a liczba bezrobotnych wynosi ponad 23 mln, przy czym pod koniec 2010 r. 5,5 mln bezrobotnych stanowili młodzi ludzie; podkreśla, że zmniejszenie nierówności płci jest zasadniczym warunkiem osiągnięcia głównych celów strategii „Europa 2020” w zakresie poprawy aktywności zawodowej i zmniejszenia ubóstwa;

    3.  wyraża poważne obawy z powodu niezrównoważonego poziomu długu publicznego i prywatnego oraz jego przewidywanym szybkim wzrostem w nadchodzących latach spowodowanym wykupem aktywów bankowych i konieczną ekspansywną polityką fiskalną prowadzoną w celu zwalczania skutków kryzysu, co stanowi nawet większe obciążenie, jeśli weźmie się pod uwagę, że przyszłe pokolenia w równym stopniu odziedziczą rosnący dług ekologiczny, jak i prywatny dług finansowy; przypomina, że w okresie poprzedzającym kryzys dług prywatny uległ niezrównoważonemu wzrostowi w wielu państwach członkowskich;

    Główne cele i realizacja strategii „Europa 2020”

    4.  ponawia apel o zmianę celu strategii „Europa 2020” z wyłącznego dążenia do wzrostu PKB w kierunku szerszej politycznej koncepcji przyszłości UE; podziela stanowisko Komisji, że PKB nie jest właściwym miernikiem długoterminowego postępu gospodarczego i społecznego, a zwłaszcza zdolności społeczeństwa do poradzenia sobie z takimi kwestiami, jak zmiana klimatu, efektywne gospodarowanie zasobami lub integracja społeczna; uważa, że w następnym okresie programowania 2014-2020 należy uzupełnić PKB dodatkowymi wskaźnikami, a w perspektywie długoterminowej można by go zastąpić bardziej kompleksowym konceptem dobrostanu;

    5.  jest poważnie zaniepokojony pierwszą roczną wizją wzrostu gospodarczego Komisji; ubolewa, że koncentruje się ona wyłącznie na środkach oszczędnościowych i cięciach budżetowych; uważa, że same tylko te środki i dziesięć dodatkowych działań proponowanych przez Komisję nie są spójne z ogólnymi wytycznymi w dziedzinie polityki gospodarczej i zatrudnienia ani z celami określonymi w strategii „Europa 2020”;

    6.  wyraża zaniepokojenie, że w wizji wzrostu gospodarczego nie wyjaśniono, jak postępować z inicjatywami przewodnimi i różnymi wydarzeniami towarzyszącymi ich realizacji w ramach pierwszego europejskiego semestru;

    7.  ubolewa z powodu braku propozycji dotyczących innowacyjnych form inwestowania i finansowania; podkreśla, że osiągnięcie celów określonych w strategii „Europa 2020” wymaga nowych form alternatywnego inwestowania; w związku z tym wzywa Komisję do zaproponowania szeregu środków, które ułatwią państwom członkowskim przywrócenie równowagi finansów publicznych oraz sfinansowanie publicznych inwestycji; uważa, że UE może skutecznie wyjść z kryzysu gospodarczego, społecznego i ekologicznego dzięki alternatywnym formom inwestycyjnym, takim jak:

    (a)  euroobligacje;

    (b)  przejście od konkurencji podatkowej między państwami członkowskimi do współpracy podatkowej, obejmującej harmonogram wprowadzenia wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania zysków przedsiębiorstw – mechanizm zapewniający minimum koordynacji stawek podatku od osób prawnych na podobnych podstawach, które obecnie obowiązują dla VAT;

    ©   jednolite wprowadzenie podatków ekologicznych w celu przerzucenia ciężaru z podatków na rynku pracy na niezrównoważone działania i produkty;

    (d)  obowiązujące w całej UE podatki od transakcji finansowych;

    (e)  progresywne opłaty bankowe związane z wielkością instytucji i poziomem nieubezpieczonych funduszy krótkoterminowych;

    (f)   wprowadzenie składania sprawozdań przez poszczególne kraje w sprawie przychodów przedsiębiorstw oraz podatków płaconych od tych dochodów, jak również automatycznej wymiany informacji;

    (g)  zlikwidowanie rajów podatkowych, począwszy od tych zlokalizowanych w UE;

    (h)  specjalne podatki na wypadek kryzysu od nieprzewidzianych dochodów – tzw. windfall profits – korporacji energetycznych i innych wysoce rentownych przedsiębiorstw;

    (i)   obligacje projektowe, których stworzenie Komisja już wielokrotnie przekładała;

    8.   nalega, aby Rada Europejska przyjęła zgodnie z art. 121 i 136 zestaw wytycznych zmierzających do opracowania skoordynowanej i zharmonizowanej antycyklicznej polityki budżetowej, jak również dalszych mechanizmów solidarności UE mających na celu zaradzenie nierównościom wewnętrznym i wstrząsom o charakterze asymetrycznym, a także zwiększenie konwergencji oraz podniesienie sprawności w przyznawaniu środków;

    9.   podkreśla, że publiczne i prywatne zadłużenie wywołuje problemy związane ze stabilnością naszego modelu gospodarczego, społecznego i ekologicznego; uważa, że należy się nim zająć w odpowiedni sposób, biorąc pod uwagę, że pochopne i niewłaściwe obostrzenia w sektorze finansów publicznych mogłyby zahamować naprawę gospodarczą i wzrost stopy zatrudnienia;

    10. sądzi, iż zachowanie stabilności finansowej i zaradzenie ryzyku systemowemu w UE wymaga trzyetapowego podejścia, na które składają się: (i) skuteczny i ostrzejszy nadzór nad wszystkimi podmiotami, rynkami i instrumentami oraz ich regulacja, a także solidne ramy ochronne służące wchłanianiu negatywnych elementów zewnętrznych będących wytworami rynków finansowych w oparciu o zasadę „zanieczyszczający płaci”; (ii) kompleksowe mechanizmy wczesnej interwencji działające dzięki znaczącemu wzmocnieniu uprawnień kontrolnych i interwencyjnych europejskich i krajowych organów nadzoru; (iii) jednolite europejskie ramy rozwiązywania transgranicznych sytuacji kryzysowych i restrukturyzacji długu oparte na sprawiedliwym rozłożeniu obciążeń oraz na wymogu, by do tych rozwiązań przyczyniali się w pierwszej kolejności akcjonariusze i wierzyciele, a dopiero potem podatnicy;

    11. zgadza się z Komisją, że „(p)aństwa członkowskie mające znaczne nadwyżki na rachunku bieżącym powinny ustalić źródła utrzymującego się niskiego popytu krajowego i podjąć odpowiednie kroki zaradcze”; wyraża jednak rozczarowanie, że czynnikiem napędzającym popyt krajowy jest dla Komisji głównie dalsza liberalizacja sektora usług i poprawa warunków inwestycyjnych, ponieważ amortyzacja ukierunkowanych wydatków na cele socjalne następuje dzięki temu, że sprzyjają one globalnej aktywności gospodarczej i tworzeniu miejsc pracy; w tym kontekście zwraca uwagę na rolę zabezpieczenia społecznego jako automatycznego stabilizatora oraz na usługi świadczone w interesie ogólnym jako czynnik umożliwiający integrację społeczną; podkreśla potrzebę wzajemnego dostosowania norm socjalnych przez państwa członkowskie;

    12. przypomina, że art. 153 ust. 5 Traktatu zakazuje UE ingerowania w politykę umiarkowanego wzrostu płac, w tym przegląd klauzul indeksacyjnych w systemach negocjacji płacowych;

    13. zdecydowanie nie zgadza się z opinią, że pracownicy na stałych umowach o pracę są nadmiernie chronieni; przypomina, że od czasu szczytowego poziomu zatrudnienia jesienią 2008 r. zlikwidowano 6,8 mln pełnoetatowych miejsc pracy, a jednocześnie powstało 1,1 mln niepełnoetatowych miejsc pracy i 0,7 mln miejsc pracy na zasadzie samozatrudnienia; podkreśla szczególnie znaczenie tworzenia ekologicznych miejsc pracy zapewniających godne warunki pracy;

    14. ponawia apel o osiągnięcie równości płci przez określenie celu zatrudnienia 75% kobiet; wzywa państwa członkowskie do wytyczenia ambitnych celów w zakresie krajowej polityki zatrudniania kobiet na stanowiskach zapewniających niezależność ekonomiczną; wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy dostępu kobiet do rynku pracy za pośrednictwem środków politycznych umożliwiających godzenie pracy z życiem rodzinnym, takich jak elastyczne przepisy dotyczące urlopów i godzin pracy, dostęp do przystępnej cenowo i wysokiej jakości opieki nad dziećmi oraz innymi niesamodzielnymi członkami rodziny; wzywa państwa członkowskie do podjęcia środków mających na celu zmniejszenie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć do 0-5% w 2020 r. przez zapobieganie zawodowej i sektorowej segregacji rynku pracy oraz przez zajęcie się kwestią niepewnych warunków pracy; wzywa Komisję do przeglądu obowiązujących przepisów dotyczących równego wynagrodzenia i do uruchomienia procedury w sprawie uchybienia zobowiązaniom wobec państw członkowskich, które się do nich nie stosują;

    15. przypomina, że zgodnie z wprowadzonym na mocy traktatu lizbońskiego art. 9 UE „przy określaniu i realizacji swoich polityk i działań (...) bierze pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianiem odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczaniem wyłączenia społecznego, a także z wysokim poziomem kształcenia, szkolenia oraz ochrony zdrowia ludzkiego”;

    16. przypomina o potrzebie włączania PE i parlamentów krajowych na wczesnym etapie w ramy zarządzania gospodarczego za pośrednictwem europejskiego semestru w celu wspierania demokratycznej odpowiedzialności i legalności oraz umożliwienia otwartych debat na temat paktu stabilności i wzrostu, nierównowagi makroekonomicznej oraz tworzenia lepszych synergii między budżetem UE a budżetami krajowymi;

    17. przypomina, że na szczycie Rady Europejskiej w grudniu 2009 r. uznano, że strategia UE na rzecz zrównoważonego rozwoju będzie nadal stanowić długoterminową koncepcję i nadrzędne ramy polityczne dla wszystkich unijnych dziedzin i strategii politycznych; domaga się poprawy synergii pomiędzy strategią „Europa 2020”, pakietem dotyczącym zarządzania gospodarczego, inicjatywami przewodnimi a przyszłą zmienioną strategią UE na rzecz zrównoważonego rozwoju;

    18. podkreśla, że więcej uwagi należy poświęcić zewnętrznym aspektom strategii „Europa 2020”; wzywa Komisję do szerszego i bardziej wszechstronnego podejścia w działaniach zewnętrznych zgodnie z unijną koncepcją spójności polityki na rzecz rozwoju; wzywa Komisję, aby wykorzystywała swoją strategię handlową w ramach strategii „Europa 2020” do propagowania podstawowych wartości Unii, takich jak upowszechnianie praw człowieka, demokracja, rządy prawa i podstawowe wolności oraz ochrona środowiska;

    19. przypomina, że Komisja powinna określić swoją „strategię handlową dla Europy 2020” w celu przekształcenia polityki handlowej UE w prawdziwą siłę napędową dla tworzenia miejsc pracy i zrównoważonego wzrostu na całym świecie oraz przewidzenia otwartego dialogu na wczesnym etapie z Parlamentem Europejskim i społeczeństwem obywatelskim na temat priorytetów UE na okres po zakończeniu dauhańskiej agendy rozwoju, w szczególności jeżeli chodzi o normy socjalne i środowiskowe oraz reformę WTO;

    Inicjatywy przewodnie

          Inicjatywa „Agenda cyfrowa”

     

    20. wzywa Komisję, by przygotowała bardziej zdecydowaną strategię polityczną w dziedzinie TIK, a ponadto przypomina o kluczowej roli standaryzacji dla umożliwienia interoperacyjności i uniknięcia uzależnienia konsumentów od tych samych dostawców; przypomina w szczególności o znaczeniu otwartych standardów; ubolewa, że konsumenci w Europie mają dostęp do mniejszej ilości treści i w związku z tym wzywa do stworzenia nowych elektronicznych modeli biznesowych; zwraca uwagę na potrzebę opracowania europejskiego systemu patentowego w taki sposób, by pogodzić dostęp z innowacyjnością, a także potrzebę analizy wpływu gospodarczego europejskiego systemu patentowego na MŚP;

     

          Inicjatywa „Unia innowacji”

     

    21. uznaje, że inicjatywa Komisji ma podkreślić znaczenie i zapewnić spójność środków wspierających innowacje; z zadowoleniem przyjmuje pomysł tworzenia partnerstw na rzecz innowacji w celu sprostania kluczowym wyzwaniom społecznym i usprawnienia programów UE w tych dziedzinach; podkreśla jednak, że pomyślny przebieg tego procesu zależy od zapewnienia skutecznego zarządzania, szczególnie przy określaniu konkretnych celów;

     

    22. wzywa Komisję do przedstawienia planu działania w dziedzinie innowacji ekologicznych, zawierającego propozycje środków i celów umożliwiających wprowadzenie innowacji ekologicznych na wszystkich etapach łańcucha wartości, w tym na etapie projektu; w szczególności uważa, że określanie poziomów odniesienia i standardów okazało się w wielu sektorach przemysłowych silnym bodźcem do propagowania innowacji ekologicznych i zrównoważonej konkurencyjności; apeluje o korzystanie na większą skalę z potencjału zamówień publicznych i zamówień przedkomercyjnych w celu propagowania innowacyjnych i zrównoważonych rozwiązań na rynku; przypomina, że innowacje ekologiczne posiadają ogromny potencjał w zakresie ekologicznych miejsc pracy, i wzywa do podjęcia inicjatywy mającej na celu zapewnienie wszystkim szkoleń w dziedzinie innowacyjnych umiejętności ekologicznych;

     

    23. wzywa do stworzenia elastycznego systemu patentowego, sprzyjającego innowacyjności w radzeniu sobie z wyzwaniami społecznymi, takimi jak zmiany demograficzne i zmiana klimatu; przypomina, że system patentowy UE powinien zapewniać patenty wysokiej jakości, a nie po prostu tańsze rozwiązania; wzywa do wspierania innowacji przez porozumienia przedsiębiorstw w sprawie wymiany patentów, platformy patentowe, ceny zachęcające do innowacji, pełne zezwolenia prawne i ośrodki wiedzy, obowiązkowe licencje, jak również inne instrumenty związane z prawem własności intelektualnej zmierzające do pogodzenia dostępności z innowacyjnością;

     

          Inicjatywa „Mobilna młodzież”

     

    24. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę „Mobilna młodzież”; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań odnośnie do propozycji dotyczących tej inicjatywy przewodniej; uważa, że Komisja musi pokierować jej realizacją i ściśle ją monitorować; ubolewa jednak, że w projekcie tym nie uwzględniono kluczowych kwestii, takich jak uczestnictwo w społeczeństwie lub ubóstwo młodzieży; domaga się bardziej zdecydowanych propozycji dotyczących integracji;

     

    25. podkreśla, że sama tylko inicjatywa „Mobilna młodzież” nie zaradzi alarmującemu zjawisku bezrobocia wśród młodych ludzi w całej Europie; wzywa państwa członkowskie do określenia krajowej strategii na rzecz rozwiązania problemu bezrobocia wśród młodzieży i zapewnienia jej dostępu do edukacji i szkoleń; podkreśla, że politykę dotyczącą młodzieży należy rozpatrywać w powiązaniu z polityką w dziedzinie edukacji, zatrudnienia, integracji społecznej i makroekonomii; zauważa, że środki oszczędnościowe, takie jak cięcia w systemie edukacyjnym i w dziedzinie tworzenia miejsc pracy, nie pomogą młodym ludziom; zdecydowanie popiera wniosek dotyczący zalecenia Rady w sprawie gwarancji dla młodzieży europejskiej i wzywa Radę do jego jak najszybszego przyjęcia;

     

          Inicjatywa „Europejska platforma zwalczania ubóstwa”

     

    25. przyjmuje tę inicjatywę z ogólnym zadowoleniem, ubolewa jednak z powodu braku jasnej strategii, konkretnych propozycji i planu, jak osiągnąć cele strategii „Europa 2020” w zakresie ubóstwa i zatrudnienia, szczególnie w kontekście kryzysu i środków oszczędnościowych rządów; ponawia apel o poszerzenie programu na rzecz wspierania godnej pracy, zapewnienia praw pracowniczych w całej Europie, poprawy warunków pracy, eliminacji nierówności i dyskryminacji oraz walki z ubóstwem pracujących; wzywa Komisję do przedstawienia konkretniejszych działań służących wdrażaniu praw socjalnych, jak na przykład plan działania na rzecz realizacji do 2020 r. strategii aktywnej integracji i gwarancji odpowiedniego dochodu minimalnego co najmniej powyżej progu ubóstwa;

     

          Inicjatywa „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”

     

    26. uważa, że ochronę miejsc pracy na europejskim rynku pracy umożliwi nie większa deregulacja, lecz innowacje ekologiczne oraz poprawa efektywności gospodarowania zasobami i efektywności energetycznej; ubolewa, że inicjatywa w zakresie nowych umiejętności dla nowych miejsc pracy nie uwzględnia kwestii zrównoważonej transformacji rynku pracy mającej na celu tworzenie nowych i ochronę zagrożonych miejsc pracy; wyraża żal, że nie poświęcono w niej również uwagi kwestii zapewnienia społecznie sprawiedliwego przejścia ku bardziej zrównoważonemu rynkowi pracy ani ogromnemu potencjałowi ekologicznych miejsc pracy przez inwestowanie w szkolenia i uczenie się przez całe życie, a zamiast tego odnotowano jedynie model flexicurity;

          Inicjatywa „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”

     

    27. ubolewa, że w komunikacie dotyczącym tej inicjatywy nie określono żadnych celów, dzięki którym efektywne gospodarowanie zasobami stałoby się nadrzędnym priorytetem politycznym UE; podkreśla pilną potrzebę jego włączenia do różnych dziedzin polityki, takich jak rolnictwo, transport i energia; zdecydowanie podkreśla, że UE musi zacząć przechodzić na gospodarkę opartą na recyklingu z rzeczywistą polityką cenową, odzwierciedlającą prawdziwe koszty środowiskowe i zapewniającą spadek produkcji odpadów, a także uznać wartość ponownego wykorzystywania zasobów; podkreśla, że równowaga ekologiczna zależy od bezwzględnego ograniczenia wykorzystywania zasobów; wyraża rozczarowanie, że w tej inicjatywie przewodniej nie wspomina się o śladzie ekologicznym Europy, który jest jasnym wskaźnikiem naszego nadmiernego zużycia zasobów; wzywa Komisję, by w związku z tym zaproponowała zestaw wskaźników, które można by było monitorować w czasie następnej rocznej wizji wzrostu gospodarczego;

     

    28. podkreśla, że polityka spójności musi pomóc w skierowaniu gospodarki UE na ścieżkę zrównoważonego rozwoju sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy i zachęcić inwestorów do angażowania się w rozwiązywanie problemów dotyczących klimatu, energii i środowiska;

     

    29. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja określa, jak organy krajowe, regionalne i lokalne mogą dostosować obecne programy w dziedzinie polityki regionalnej do celów dotyczących zrównoważonego rozwoju wytyczonych w ramach strategii „Europa 2020” i ułatwić rozwój wysoce wydajnej i konkurencyjnej gospodarki opartej w pełni na energii odnawialnej i odpornej na zmianę klimatu; wzywa państwa członkowskie do niezwłocznego podjęcia działań, zwiększenia inwestycji w zrównoważony rozwój i bardziej efektywnego wykorzystywania funduszy;

     

          Inicjatywa „Polityka przemysłowa w erze globalizacji”

     

    30. uznaje zaproponowany przez Komisję wniosek w sprawie zintegrowanej polityki przemysłowej i zauważa, że koncentruje się on na przywróceniu konkurencyjności przemysłu UE; w tym kontekście podkreśla, że w obliczu globalnych wyzwań i małej ilości zasobów oraz ich wyczerpywania się niezwykle ważne jest, by podstawą odbudowy przemysłu europejskiego uczynić wydajność energetyczną, efektywne gospodarowanie zasobami i rozwój przemysłowych systemów produkcji o obiegu zamkniętym;

     

    31. wzywa Komisję do powołania stałego zespołu zadaniowego ds. polityki przemysłowej, który będzie regularnie oceniał postępy unijnych inicjatyw w dziedzinie polityki przemysłowej, potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy, zgodność z zasadami zrównoważonego rozwoju w kluczowych sektorach przemysłu europejskiego, wspierał spójność w ramach różnych elementów systemu i określał inne, wymagające reakcji problemy;

     

    32. wzywa Komisję do zapewnienia zgodności podejść sektorowych z zasadą zrównoważonego rozwoju stosownie do celów polityki UE w dziedzinie klimatu i energii oraz ambitnych celów i instrumentów w zakresie efektywnego gospodarowania zasobami, aby poprawić wydajność, trwałość, ponowne użycie, recykling i przerabianie zasobów w UE;

     

    33. potwierdza, że nowa zintegrowana polityka przemysłowa musi obejmować projektowanie, produkcję i skład produktów oraz usług w całym łańcuchu procesów i tworzenia wartości dodanej, a ponadto uwzględniać inteligentny zestaw środków wpływających na podaż i popyt, które mogą różnić się w poszczególnych sektorach, takie jak bodźce prawne, normy, poddana przeglądowi polityka normalizacyjna, oznakowanie, zamówienia publiczne, obniżanie podatku VAT i zachęty podatkowe;

     

    34. oczekuje podjęcia ściślejszej współpracy z państwami członkowskimi i nadzorowania polityki przemysłowej na szczeblu unijnym i krajowym na mocy wprowadzonego traktatem lizbońskim art. 173 TFUE dotyczącego polityki przemysłowej oraz w kontekście strategii „Europa 2020”, zarządzania gospodarczego i europejskiego semestru;

     

    35. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji.