Projekt rezolucji - B7-0518/2011Projekt rezolucji
B7-0518/2011

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Libii

12.9.2011

zamykającej debatę nad oświadczeniem wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
złożony zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

Kristiina Ojuland, Marielle De Sarnez, Niccolò Rinaldi, Edward McMillan-Scott, Sonia Alfano, Marietje Schaake, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Graham Watson w imieniu grupy politycznej ALDE

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0513/2011

Procedura : 2011/2811(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B7-0518/2011
Teksty złożone :
B7-0518/2011
Głosowanie :
Teksty przyjęte :

B7‑0518/2011

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libii

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Libii, a w szczególności rezolucję z dnia 10 marca 2011 r., oraz zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 stycznia 2011 r. określające niezbędne warunki negocjacji umowy ramowej między UE a Libią (2010/2268(INI)),

–   uwzględniając niedawne konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych oraz oświadczenia w sprawie Libii i Afryki Północnej złożone przez wysoką przedstawiciel Catherine Ashton,

–   uwzględniając konferencję paryską, która odbyła się w dniu 1 września 2011 r.,

–   uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1970 (2011) z dnia 26 lutego 2011 r. oraz nr 1973 (2011) z dnia 17 marca 2011 r., zezwalające na wszelkie niezbędne działania służące ochronie ludności cywilnej,

–   uwzględniając apele Ligii Arabskiej o interwencję w celu ochrony osób cywilnych w Libii oraz odpowiedź ze strony NATO oraz niektórych krajów arabskich, np. Kataru, w postaci operacji powietrznej „Odyssey Dawn”, która rozpoczęła się w dniu 19 marca 2011 r. i wciąż trwa,

–   uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 1 marca 2011 r. jednomyślnie zawieszającą członkostwo Libii w Radzie Praw Człowieka ONZ,

–   uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr S-15/2, przyjętą w dniu 25 lutego 2011 r.,

–   uwzględniając zawieszenie w dniu 22 lutego 2011 r. negocjacji w sprawie umowy ramowej między UE a Libią,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że po sześciu miesiącach walk, które doprowadziły do śmierci około 50,000 osób oraz do alarmującej sytuacji humanitarnej i ogromnych cierpień, reżim Kaddafiego upadł, a rząd tymczasowy kierowany przez Tymczasową Radę Narodową rozpoczął prace na rzecz budowania nowej Libii;

B.  mając na uwadze, że w dniu 1 września w Paryżu odbył się szczyt „Przyjaciele Libii”, w którym udział wzięło około 60 państw i organizacji międzynarodowych i którego celem było skoordynowanie działań międzynarodowych służących pomocy w odbudowie Libii;

C. mając na uwadze, że Tymczasowa Rada Narodowa będzie musiała jednocześnie zaspokoić najpilniejsze potrzeby ludności, położyć kres przemocy, ustanowić państwo prawa oraz podjąć się arcytrudnego zadania, jakim jest budowa tożsamości narodowej oraz stworzenie dobrze funkcjonującego państwa demokratycznego;

D. mając na uwadze, że prowadzona przez NATO operacja powietrzna „Odyssey Dawn ” będzie kontynuowana tak długo, jak będzie to konieczne w celu ochrony ludności cywilnej w Libii, zgodnie z rezolucjami nr 1970 i 1973 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;

E.  mając na uwadze, że Międzynarodowy Trybunał Karny wydał w dniu 27 czerwca 2011 r. nakaz aresztowania Kaddafiego i dwóch członków jego rodziny za domniemane zbrodnie przeciwko ludzkości popełniane od początku powstania ludowego;

F.  mając na uwadze, że w dniu 1 września 2011 r. UE odmroziła aktywa 28 przedsiębiorstw libijskich, w tym spółek naftowych, w celu zapewnienia środków dla rządu tymczasowego i narodu libijskiego oraz wspomożenia przywrócenia funkcjonowania gospodarki;

G. mając na uwadze, że UE zapewniła wsparcie humanitarne w wysokości ponad 152 mln euro, a w dniu 22 maja 2011 r. wiceprzewodnicząca/ wysoka przedstawiciel otworzyła biuro UE w Bengazi w celu nawiązania kontaktów z libijską Tymczasową Radą Narodową wspomożenia Libii w przygotowaniu się do następnego etapu przemian demokratycznych;

1.  wyraża swą solidarność i wsparcie dla rewolucji pod przewodnictwem narodu libijskiego; zdecydowanie wspiera zobowiązania Tymczasowej Rady Narodowej w odniesieniu do budowy Libii opartej demokracji, prawach człowieka i praworządności;

2.  wzywa UE do dalszego zwiększania pomocy humanitarnej w celu zaspokojenia nowych potrzeb ludności libijskiej, szczególnie w Trypolisie i w innych najbardziej dotkniętych miastach, w tym w zakresie dostępu do czystej wody, lekarstw i wyposażenia medycznego;

3.  wzywa wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą do jak najszybszego stworzenia pełnoprawnego przedstawicielstwa UE w stolicy Libii oraz do wykorzystywania istotnych działań prowadzonych przez biuro UE w Bengazi do dalszego promowania stosunków z Tymczasową Radą Narodową i wspierania nowych władz Libii w zaspokajaniu najpilniejszych potrzeb ludności libijskiej; wzywa UE do zapewnienia wsparcia, aby w szczególności pomóc Tymczasowej Radzie Narodowej w przygotowaniach do procedur wyborczych i konstytucyjnych;

4.  wzywa państwa członkowskie UE do wystąpienia do Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych o zezwolenie na uwolnienie zamrożonych aktywów libijskich w celu udzielenia pomocy Tymczasowej Radzie Narodowej; wzywa państwa członkowskie w szczególności do wypełnienia zobowiązań podjętych na konferencji paryskiej w dniu 1 września 2011 r., podczas której 60 państw obiecało uwolnić 15 mld USD;

5.  oznajmia, iż oczekuje, że Tymczasowa Rada Narodowa wywiąże się ze swych obowiązków i spełni podjęte zobowiązania dotyczące zbudowania tolerancyjnego, zjednoczonego i demokratycznego państwa w Libii, zapewniającego powszechne prawa człowieka wszystkim obywatelom libijskim, a także pracownikom napływowym i cudzoziemcom; UE oczekuje, że konstytucja dla nowego demokratycznego państwa libijskiego będzie w pełni przestrzegała powszechnych praw człowieka, w tym praw kobiet;

6.  pochwala retorykę Tymczasowej Rady Narodowej dotyczącą znaczenia pojednania narodowego; w związku z tym podkreśla znaczenie doprowadzenia przed sąd osób odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludności libijskiej, szczególnie Kaddafiego i jego rodziny;

7.  oczekuje, że libijskie sądy i postępowania karne będą w pełni przestrzegały międzynarodowych norm rzetelnego procesu, w tym przejrzystości wobec międzynarodowej obserwacji, oraz że będą wykluczały karę śmierci;

8.  wzywa wszystkie kraje, szczególnie sąsiadów Libii, do współpracy z nowymi władzami libijskimi i międzynarodowym wymiarem sprawiedliwości, zwłaszcza z MTK, w celu zapewnienia, że Kaddafi i jego najbliżsi sojusznicy zostaną postawieni przed wymiarem sprawiedliwości; przypomina, że np. Niger i Burkina Faso są stronami MTK i dlatego mają obowiązek współpracować z trybunałem i przekazać Kaddafiego i jego oskarżonych krewnych MTK, jeśli znajdą się oni na terytorium tych krajów;

9.  wzywa wszystkie siły zbrojne Tymczasowej Rady Narodowej do przestrzegania międzynarodowych praw humanitarnych w zakresie traktowania jeńców wojennych, tj. pozostałych wojsk i najemników Kaddafiego; wzywa Tymczasową Radę Narodową do natychmiastowego uwolnienia afrykańskich pracowników migrujących i czarnych Libijczyków, których arbitralnie zatrzymano, uważając ich za najemników Kaddafiego, oraz do postawienia sprawców zbrodni przed niezależnym sądem; wzywa Tymczasową Radę Narodową, aby zapewniła ochronę tysiącom migrantów z Afryki Subsaharyjskiej, którzy są narażeni na prześladowania tylko z powodu koloru skóry, oraz aby zadbała o ochronę i ewakuację migrantów, którzy wciąż nie mogą wydostać się z ośrodków Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM), jak te w miejscowości Sabha lub w prowizorycznych obozach;

10. podkreśla, że to naród libijski wywołał rewolucję i prowadził dalsze działania; z tego względu UE oraz inne podmioty regionalne, jak np. Liga Arabska i Unia Afrykańska, muszą uczynić wszystko, co w ich mocy, by pomóc Libii zbudować demokratyczne instytucje, zagwarantować rozbrojenie, demobilizację, odbudowę oraz reformę sektora bezpieczeństwa, w tym profesjonalne siły policyjne, przygotować wolne i sprawiedliwe wybory, stworzyć system sądownictwa oraz zapewnić rządy prawa i odpowiedzialne sprawowanie rządów; podkreśla, że choć rola, jaką w tym procesie musi odegrać ONZ, jest niezastąpiona, PE oczekuje od wszystkich międzynarodowych podmiotów wspierania ONZ w tym przedsięwzięciu;

11. wyraża ubolewanie, że UE nie była w stanie aktywnie i na czas zareagować na narastający kryzys libijski, szczególnie w związku z nieuchronnymi zniszczeniami i popełnianymi na szeroką skalę zbrodniami przeciwko ludzkości w Bengazi; wzywa wysoką przewodniczącą/ wiceprzewodniczącą do zagwarantowania, że w przyszłości UE będzie w stanie przyjąć międzynarodową odpowiedzialność i zareagować na tak poważne zagrożenie;

12. wzywa UE i społeczność międzynarodową do wspierania Tymczasowej Rady Narodowej w jej wysiłkach na rzecz odbudowy gospodarczej, do pomocy w rekonstrukcji infrastruktury gospodarczej kraju oraz do przyciągania zagranicznych inwestycji; podkreśla, że im szybciej gospodarka libijska zostanie odbudowana, zwłaszcza przez wznowienie produkcji ropy naftowej, tym szybciej Tymczasowa Rada Narodowa będzie mogła umocnić swoją legalność i zaspokoić potrzeby kraju w średnio- i długoterminowej perspektywie; wzywa Radę i Komisję do zadbania o to, aby Tymczasowa Rada Narodowa w pełni czerpała korzyści z wpływów z dochodów uzyskiwanych z ropy naftowej; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zadbania o to, aby krajowe interesy gospodarcze nie stały w sprzeczności z podejściem UE względem Libii;

13. podkreśla, że długofalowe stosunki UE z Libią i innymi krajami obszaru śródziemnomorskiego muszą opierać się na wolnym handlu i umowach inwestycyjnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję do pilnego udzielenia wsparcia Libii w zakresie przygotowań tego kraju do przystąpienia do Światowej Organizacji Handlu oraz do udzielenia wymaganej pomocy technicznej;

14. w związku z tym podkreśla konieczność długoterminowego zobowiązania społeczności międzynarodowej do wspierania Tymczasowej Rady Narodowej i jej następców wybranych w wyborach w procesie odbudowy na ich żądanie, przy czym wsparcia tego należy udzielać w skoordynowany i spójny sposób, pod przewodnictwem ONZ i grupy kontaktowej; podkreśla rolę, jaką mogą odegrać Europejski Bank Inwestycyjny oraz Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju w inwestowaniu w handel i projekty gospodarcze, szczególnie w celu stymulowania rozwoju libijskich MŚP;

15. wzywa państwa członkowskie do udzielenia pomocy w przesiedlaniu uchodźców pochodzących ze rozdartych wojną krajów, którzy przebywają w obozach na granicy tunezyjsko-libijskiej i nie mogą powrócić do swoich domów;

16. przyjmuje z zadowoleniem wszczęte przez Wielką Brytanię śledztwo w sprawie domniemanego przekazywania reżimowi Kaddafiego informacji wywiadowczych przez brytyjskie tajne służby; wzywa wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, aby w ślad za tym przykładem wszczęły niezależne śledztwa w celu zbadania doniesień o współudziale niektórych europejskich tajnych służb w torturach, które to służby miałyby współpracować z reżimem Kaddafiego w ramach programu CIA dotyczącego przekazywania więźniów w trybie nadzwyczajnym; wzywa UE do zbadania ewentualnego współudziału europejskich przedsiębiorstw w łamaniu praw człowieka poprzez dostarczanie technologii obserwacyjnych, rozmieszczanie ośrodków monitorowania i zarządzanie nimi oraz szkolenie agentów tajnych służb;

17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, parlamentom i rządom państw członkowskich, libijskiej Tymczasowej Radzie Narodowej, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych, Radzie Praw Człowieka ONZ, Lidze Arabskiej i Unii Afrykańskiej.