PROJEKT REZOLUCJI w sprawie negocjacji handlowych UE z Mercosurem
9.1.2013 - (2012/2924(RSP))
zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu
Helmut Scholz w imieniu grupy GUE/NGL
B7‑0018/2013
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie negocjacji handlowych UE z Mercosurem
Parlament Europejski,
– uwzględniając układ o stowarzyszeniu UE-Mercosur z 1995 r.,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stosunków handlowych Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską[1],
– uwzględniając rezolucję EUROLAT z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie perspektyw dotyczących stosunków handlowych między Unią Europejską a Ameryką Łacińską,
– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rolnictwa UE i handlu międzynarodowego[2],
– uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków UE-Mercosur,
– uwzględniając wspólny komunikat z XIV posiedzenia wspólnej komisji UE-Brazylia w czerwcu 2012 r.,
– uwzględniając skierowane do Komisji pytanie dotyczące aktualnej sytuacji w zakresie negocjacji handlowych z Mercosurem (O-000218/2012 – B7-0553/2012),
– uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że negocjacje w sprawie układu o stowarzyszeniu między UE i czterema krajami Mercosuru rozpoczęły się w 1999 r., następnie utknęły w martwym punkcie w 2004 r., po czym zostały oficjalnie wznowione podczas szczytu UE-Mercosur w 2010 r.;
B. mając na uwadze, że od tego czasu odbyło się dziewięć rund negocjacji; mając na uwadze, że dotychczas rundy negocjacji koncentrowały się na normatywnej części układu; mając na uwadze, że nie wyznaczono jeszcze terminu wymiany ofert dotyczących dostępu do rynku;
C. mając na uwadze, że Mercosur rozwija się i przechodzi poważne zmiany w związku z przyjęciem Wenezueli jako państwa członkowskiego, utrzymującym się tymczasowym zawieszeniem członkowstwa Paragwaju po zamachu stanu w czerwcu 2012 r., a także umacnianiem się stosunków z Boliwią i Ekwadorem – potencjalnymi przyszłymi pełnoprawnymi członkami Mercosuru, w celu utworzenia rozszerzonej strefy integracyjnej tej organizacji;
D. mając na uwadze postępujący proces integracji regionu Ameryki Łacińskiej, pogłębiony wraz z utworzeniem wewnątrzkontynentalnych struktur integracyjnych takich jak: Unia Narodów Południowoamerykańskich (UNASUR), Wspólnota Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC) i ALBA, jako głównych instytucji, a także wraz z ustanowieniem Banku Południa i szeregu innych inicjatyw prowadzących do dalszej integracji, na przykład w dziedzinie współpracy energetycznej, surowców, ceł, oraz bezpośrednich wyborów do Parlasuru;
E. mając na uwadze, że UE i Brazylia, a także inni członkowie Mercosuru potwierdzili zdecydowaną wolę zawarcia ambitnego, wyważonego i kompleksowego układu o stowarzyszeniu, podkreślając żywotną rolę WTO i wielostronnego systemu wymiany handlowej w zakresie ogólnoświatowego dobrobytu, a także zgodnie uznając znaczenie współpracy na rzecz sprawnego funkcjonowania i umacniania systemu;
F. mając na uwadze, że w grudniu 2012 r. UE, USA i Japonia wystąpiły na szczeblu WTO przeciwko Argentynie, domagając się powołania panelu organu rozstrzygania sporów w związku ze środkami, jakie Argentyna przyjęła w odniesieniu do przywozu towarów;
G. mając na uwadze, że Argentyna wniosła do WTO o powołanie panelu przeciwko UE w sprawie ograniczenia przywozu biodiesla;
H. mając na uwadze, że Argentyna pogrążyła się w bardzo poważnym kryzysie gospodarczym prowadzącym do bankructwa państwa w wyniku polityki liberalizacji i deregulacji narzuconej przez MFW, lecz ostatecznie rozwiązała problem zadłużenia, dystansując się od zaleceń MFW i UE;
I. mając na uwadze, że wiele europejskich przedsiębiorstw skorzystało z liberalizacji w Argentynie; mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 10 lat Argentyna osiągnęła wzrost gospodarczy na poziomie średnio 7%, nie nakładając środków oszczędnościowych na społeczeństwo i wykorzystując szereg swoistych nieortodoksyjnych rozwiązań gospodarczych; mając na uwadze, że Argentyna stara się odzyskać kontrolę nad sektorem energetycznym poprzez ponowną nacjonalizację tradycyjnego przedsiębiorstwa YPF;
J. mając na uwadze, że UE doświadcza najpoważniejszego kryzysu gospodarczego w swojej historii, dążąc do rozwiązania problemu zadłużenia poprzez nakładanie na społeczeństwo środków oszczędnościowych; mając na uwadze wielowymiarowy kryzys na świecie (w zakresie środowiska, żywności, gospodarki itp.), który nie został dotychczas właściwie rozwiązany; mając na uwadze, że negocjacje handlowe, w zależności od ich przedmiotu, mogą mieć pozytywny lub negatywny wpływ na rozwiązanie tych kryzysów;
K. mając na uwadze, że UE w ogromnym stopniu przeniosła do krajów Mercosuru produkcję białek do pasz, a obecnie dodatkowo przenosi do tych krajów produkcję energii z upraw, co ma bardzo negatywny wpływ na różnorodność biologiczną, lasy i wodę, zmianę klimatu, bezpieczeństwo żywnościowe, wykorzystanie i własność gruntów, przemoc i konflikty społeczne, przesiedlanie się ludności ze wsi do miast i rozrastanie się slumsów na obszarach dużych miast;
L. mając na uwadze, że polityka Brazylii dotycząca własności intelektualnej uwzględnia nowe wyzwania, w szczególności jeśli chodzi o leki generyczne, co ma pozytywny wpływ za profilaktykę i leczenie;
M. mając na uwadze, że oceny skutków (IA) i oceny skutków w kontekście zrównoważonego rozwoju (SIA) dotyczące ewentualnej umowy handlowej UE-Mercosur sporządzone w 2011 r. wykazały, że nie przysparza ona UE istotnych korzyści gospodarczych, natomiast może mieć poważny negatywny wpływ na różnorodność biologiczną i zmianę klimatu na świecie;
1. uważa, że Mercosur to poważny partner handlowy, jednak priorytetem wszelkich negocjacji handlowych musi być zrównoważony rozwój, tworzenie miejsc pracy, sprawiedliwość społeczna, środowisko naturalne, a także różnorodność kulturowa w obu regionach; apeluje zatem do Komisji, aby nie trzymała się kurczowo klasycznego modelu umowy o wolnym handlu (FTA), lecz opracowała nowe formy umów handlowych dostosowane do potrzeb relacji z poszczególnymi partnerami;
2. zauważa zaangażowanie UE i Brazylii, a także innych członków Mercosuru na rzecz osiągnięcia pozytywnego wyniku dauhańskiej rundy rozwojowej WTO oraz ich wolę dalszej pracy nad ambitnym, kompleksowym i wyważonym zakończeniem rundy;
3. apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu stosowanych przez nią modeli negocjacyjnych, aby zapewnić, że wyniki negocjacji umocnią, a nie osłabią, walkę z oszustwami podatkowymi i unikaniem opodatkowania, a także z praniem brudnych pieniędzy;
4. apeluje do Komisji, aby przedstawiła Radzie propozycję dostosowania obecnych wytycznych negocjacyjnych do nowych wyzwań, przed jakimi stoją UE i region Mercosuru;
5. zwraca się do Komisji o wsparcie procesu integracji Ameryki Łacińskiej i powstrzymanie się od wszelkich inicjatyw mogących prowadzić do rozłamu bloku Mercosuru;
6. z zadowoleniem przyjmuje wspólną demokratyczną reakcję krajów Mercosuru i UNASUR-u na przerwanie procesu demokratyzacji w Paragwaju po trzech dekadach dyktatury; zwraca się do Komisji o pełne poszanowanie i wsparcie tej decyzji oraz o powstrzymanie się od uznania w jakikolwiek sposób faktycznego rządu Paragwaju;
7. uważa, że w stosunkach z Argentyną Komisja musi uwzględniać kryzys, jakiego doświadczał ten kraj, oraz negatywny wpływ międzynarodowych podmiotów w tym zakresie; jest zdania, że środki przyjęte przez Argentynę w ostatnich 10 latach pokazały, że kryzys gospodarczy i finansowy można pokonać innymi sposobami niż środki oszczędnościowe i poważne niedogodności narzucane społeczeństwu, zalecane przez międzynarodowe instytucje finansowe;
8. apeluje do Komisji o poszanowanie procesu nacjonalizacji sektora energii przez Argentynę – podobnego do procesu przeprowadzonego przez kraje europejskie we wcześniejszych latach – oraz o niepodejmowanie przeciwko Argentynie działań w tym zakresie;
9. uznaje prawo Argentyny do podjęcia działań w celu ochrony poziomu uprzemysłowienia kraju;
10. zwraca się do Komisji o wsparcie wysiłków Brazylii, między innymi w odniesieniu do praw własności intelektualnej oraz produkcji i komercjalizacji leków generycznych, oraz o przyjęcie podobnych przepisów w przyszłych umowach handlowych;
11. wzywa Komisję do ustanowienia skutecznych mechanizmów konsultacji z obiema stronami społeczeństwa obywatelskiego na wszystkich etapach negocjacji;
12. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, ESDZ, rządom państw członkowskich, rządom i parlamentom krajów Mercosuru oraz parlamentowi Mercosuru (Parlasur).