PROJEKT REZOLUCJI w sprawie priorytetów Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do programu prac Komisji na 2014 r.
28.6.2013 - (2013/2679(RSP))
złożony zgodnie z art. 35 ust. 3 Regulaminu i porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją
Malcolm Harbour w imieniu grupy ECR
B7‑0329/2013
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do programu prac Komisji na 2014 r.
Parlament Europejski,
– uwzględniając mający się wkrótce ukazać komunikat Komisji w sprawie programu jej prac na rok 2014,
– uwzględniając porozumienie ramowe dotyczące stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją[1], w szczególności jego załącznik IV,
– uwzględniając strategię „Europa 2020”,
– uwzględniając art. 35 ust. 3 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że Europa bierze udział w światowym wyścigu, w którym tylko w konkurencyjnych gospodarkach uda się stworzyć miejsca pracy i podnieść standardy życia obywateli;
B. mając na uwadze, że Unia Europejska boryka się z głębokim kryzysem konkurencyjności w stanowiącej coraz większe wyzwanie gospodarce światowej;
C. mając na uwadze, że większość innych regionów świata wykazuje coraz szybszy wzrost, który charakteryzuje się rosnącym poziomem wydajności i innowacyjności;
D. mając na uwadze, że kryzys zadłużeniowy w strefie euro mocno nadwyrężył gospodarkę europejską i znacząco utrudnił życie milionom ludzi;
CZĘŚĆ 1: KLUCZOWE PRIORYTETY W PROGRAMIE PRAC NA ROK 2014 – „MISJA WZROST”
1. podkreśla, że należy kontynuować prace, aby zakończyć obecnie trwający kryzys w strefie euro poprzez przywrócenie rozsądnej polityki finansów publicznych, stworzenie solidnego systemu bankowego i stymulowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego;
2. podkreśla, że chociaż dobrze ukierunkowane inwestycje publiczne są konieczne na przykład do poprawy standardów kształcenia i rozwinięcia infrastruktury, długotrwałego wzrostu nie osiąga się poprzez zwiększanie wydatków publicznych, co wiązałoby się ze zwiększeniem obciążenia podatkowego już i tak mocno obciążonych osób fizycznych i przedsiębiorstw, lub poprzez pożyczanie jeszcze większych sum, które będą musiały zostać spłacone przez przyszłe pokolenia;
3. popiera strategię wzrostu, której celem byłoby zapewnienie wdrożenia odpowiednich ram polityki, aby umożliwić przedsiębiorstwom i przedsiębiorcom prosperowanie, tworzenie miejsc pracy, generowanie dobrobytu i podnoszenie standardów życia; zauważa, że w ramach strategii „Europa 2020” wytyczono ścieżkę na przyszłość, ale ubolewa, że zabrakło woli politycznej, aby nadać jej wystarczający rozpęd w celu zapewnienia jej pełnego wdrożenia;
4. przypomina, że w przypadku europejskich wydatków publicznych nie można zrezygnować ze znaczących wysiłków podejmowanych przez państwa członkowskie w celu ich ograniczenia, oraz nalega, aby unijny budżet nie obciążał dodatkowo podatników i był jasno ukierunkowany na wspólną i uzgodnioną pomoc państwom członkowskim w radzeniu sobie z bieżącymi wyzwaniami strukturalnymi, w szczególności utratą konkurencyjności i w konsekwencji rosnącym bezrobociem;
5. w dalszym ciągu nalega na to, aby zasada europejskiej wartości dodanej stanowiła podstawę wszystkich przyszłych wydatków, które muszą być również zgodne z zasadami wydajności, skuteczności i korzystnego stosunku wyników do ceny, a jednocześnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE i zawartą w Protokole nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej;
6. zwraca się do Komisji, aby wykorzystała swój program prac na rok 2014 do:
- nakreślenia szczegółowego programu wzrostu gospodarczego dla Unii Europejskiej koncentrującego się na tworzeniu ram polityki, która umożliwiłaby przedsiębiorstwom i przedsiębiorcom rozwijanie branż przemysłowych i usług, co zaowocuje stworzeniem trwałych miejsc pracy oraz przyniesie dobrobyt,
- prowadzenia działań mających na celu modernizację struktury i wykonania budżetu, co umożliwi powstawanie w Unii Europejskiej wartości dodanej po rozsądnych kosztach;
- podjęcia kroków na rzecz unowocześnienia polityki wewnętrznej, aby sprostać wymaganiom nowego, a nie poprzedniego stulecia oraz przestrzegać zasady pomocniczości;
7. wzywa do działania, aby ożywić gospodarkę europejską poprzez:
- zmniejszeniu unijnych obciążeń regulacyjnych,
- osiągnięciu kolejnego etapu rozwoju jednolitego rynku poprzez objęcie nim całego sektora usług;
- stworzenie wydajnego jednolitego rynku cyfrowego,
- wprowadzenie sprawnego i wydajnego wewnętrznego rynku energii oraz poczynienie postępów na drodze do utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu,
- stworzenie europejskiej przestrzeni badawczej,
- realizacji otwartych rynków globalnych,
- wspieraniu dobrze funkcjonujących rynków pracy, a także
- stworzeniu silnego, dynamicznego i konkurencyjnego sektora usług finansowych;
CZĘŚĆ 2: SZCZEGÓŁOWE WNIOSKI DOTYCZĄCE PROGRAMU PRAC
Zapewnienie korzystnego stosunku wyników do ceny i wdrażanie
8. jest w pełni świadomy, że wszystkie wydatki są dokonywane w bardzo trudnym kontekście gospodarczym, w którym państwa członkowskie podejmują znaczne wysiłki, aby dokonać korekt fiskalnych swoich budżetów krajowych, o co zwróciła się Unia Europejska, w celu zapewnienia stabilności finansów publicznych, sektora bankowego i jednej waluty;
9. z zadowoleniem przyjmuje porozumienie osiągnięte przez szefów państw lub rządów dnia 7–8 lutego, które nie tylko odzwierciedla trudną sytuacją gospodarczą i budżetową państw członkowskich, lecz także ma bardziej ukierunkować wydatki na te państwa członkowskie, które ich najbardziej potrzebują;
10. zauważa, że 2014 r. ma być pierwszym rokiem budżetowym nowych wieloletnich ram finansowych, które zostaną uzgodnione przez Parlament i Radę; zwraca się do Komisji o przyłożenie się do tego, aby zaprowadzono surowszą dyscyplinę i wdrożono procesy, które umożliwiłyby lepsze i efektywniejsze wydatkowanie środków, w tym ustanowienie odpowiedniego mechanizmu nadzorczego, w celu zapewnienia skutecznej absorpcji funduszy w odpowiednim czasie zgodnie z szacunkami; zauważa, że bieżące problemy dotyczące deficytu płatności wynikają po części z braku absorpcji funduszy w pierwszych kilku latach bieżących wieloletnich ram finansowych; podkreśla, że należy unikać takich sytuacji w przyszłości;
11. zaznacza, że budżet UE musi być budżetem inwestycyjnym skoncentrowanym na realizacji jasno określonych celów; podkreśla, że w ramach europejskiego budżetu należy wyraźnie skoncentrować się na tych obszarach wydatkowania środków, o których wiadomo, że przynoszą ewidentną i dającą się udowodnić wartość dodaną, oraz na jak najefektywniejszym wydatkowaniu wszystkich instrumentów;
12. ponawia swoje wezwanie skierowane do Komisji dotyczące tego, aby zrobiła wszystko co możliwe w celu kontynuowania wprowadzania ustandaryzowanych krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, podpisywanych na odpowiednim szczeblu politycznym, obejmujących fundusze UE uwzględnione w zarządzaniu dzielonym; ponawia także wezwanie do systematycznej, regularnej i niezależnej oceny, aby zagwarantować, że wszystkie wydatki służą realizacji pożądanego celu w opłacalny sposób; ponawia swoje wezwanie dotyczące tego, aby w następnej kadencji w Komisji zasiadał także komisarz ds. kontroli budżetowej;
13. zauważa coraz większe wątpliwości dotyczące sposobu wdrażania przez Komisję aktów delegowanych od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony; uważa, że Parlamentowi należy zapewnić odpowiednie możliwości w zakresie konsultacji na etapie przygotowywania prawa wtórnego, zarówno przed oficjalnym złożeniem aktu przez Komisję, jak i po nim;
Inteligentniejsze i mniej obciążające regulacje
14. podkreśla kluczowe znaczenie ograniczenia biurokracji, która utrudnia obrót towarami i usługami, w szczególności małym przedsiębiorstwom;
15. zwraca się do Komisji o egzekwowanie porozumienia pomiędzy trzema instytucjami dotyczącego lepszego wywiązywania się z ich prawodawczych zobowiązań, w tym w odniesieniu do państw członkowskich, które Komisja powinna zachęcać do przeprowadzania własnych badań MŚP i jednolitego rynku; w tym zakresie zauważa, że Rada powinna stworzyć swoją własną jednostkę ds. oceny skutków, aby przygotowywać oceny skutków własnych poprawek; podkreśla znaczenie weryfikacji obowiązującego prawodawstwa w programie lepszego stanowienia prawa;
16. ponownie stwierdza konieczność konsekwentnego przeprowadzania badań jednolitego rynku we wszystkich wydziałach Komisji, zanim wnioski zostaną przedstawione, w celu zapewnienia tego, aby prawodawstwo nie utrudniło funkcjonowania jednolitego rynku;
17. proponuje, by Komisja potwierdziła cele dotyczące uproszczenia procedur administracyjnych i zobowiązała się wyraźniej do dokonania – przed rozpoczęciem prac nad projektami wniosków – oceny tego, czy działania na szczeblu UE wnoszą rzeczywistą wartość dodaną;
18. wzywa do tego, aby program działań na rzecz zmniejszenia obciążeń był kontynuowany w 2014 r. w ambitniejszym i szerszym zakresie i z uwzględnieniem wprowadzenia kompensowania obciążeń regulacyjnych;
19. apeluje do Komisji o wspieranie interesów MŚP oraz mikroprzedsiębiorstw poprzez zapewnienie im łatwiejszego dostępu do europejskiego jednolitego rynku; z zadowoleniem przyjmuje już poczynione przez Komisję kroki w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw wynikających z prawodawstwa UE, takie jak wyłączenie MŚP ze stosowania określonych przepisów zawsze wtedy, gdy jest to możliwe i właściwe;
20. wzywa Komisję, aby kontynuowała ulepszanie swojego podejścia regulacyjnego do MŚP i mikroprzedsiębiorstw poprzez skupienie się na określonym prawodawstwie dopasowanym do potrzeb MŚP oraz poprzez kontynuowanie wprowadzania środków ukierunkowanych na MŚP, w tym tych opracowanych na podstawie konsultacji dotyczących „10 aktów ustawodawczych najbardziej uciążliwych dla MŚP”[2], takich jak ostatnia decyzja o obniżeniu opłat wnoszonych przez MŚP przy rejestracji substancji chemicznych zgodnie z dyrektywą REACH;
21. zwraca uwagę na zachowanie równowagi między odpowiedzialnością fiskalną a potrzebą wzrostu gospodarczego; uważa, w kontekście toczącej się debaty, że te dwa aspekty wzajemnie się nie wykluczają, i podkreśla, że zmniejszenie obciążeń regulacyjnych i zwiększenie potencjału wzrostu MŚP są najbardziej skutecznymi środkami odzyskania zaufania do gospodarki; w szczególności wzywa do udoskonalania środków sprzyjających rozwojowi MŚP poprzez umożliwianie im dostępu do rynków kapitałowych;
Jednolity rynek dla obywateli, konsumentów i przedsiębiorstw
22. jest zdania, że jednolity rynek jest jednym z priorytetów Unii Europejskiej, ponieważ jest najważniejszym motorem wzrostu i tworzenia miejsc pracy;
23. uważa, że protekcjonizm i nieegzekwowanie reguł konkurencji jedynie pogłębiłyby i przedłużyłyby kryzys; podkreśla, że polityka konkurencji oparta na zasadach otwartych rynków i równych warunków działania we wszystkich sektorach jest niezbędnym narzędziem umożliwiającym UE posiadanie dynamicznego, wydajnego i innowacyjnego rynku wewnętrznego i zapewniającym jej konkurencyjność w skali światowej; wyraża zaniepokojenie z powodu wyłączenia zbyt wielu usług z zakresu kontroli organów ds. konkurencji;
24. zwraca się o wsparcie i przewodnictwo Komisji w zwiększaniu roli jednolitego rynku w odniesieniu do europejskiego semestru i we wdrażaniu zaleceń Parlamentu dotyczących włączania do europejskiego semestru przeglądu postępów w realizacji jednolitego rynku, w tym przeglądu celów ilościowych;
25. ponownie stwierdza, że egzekwowanie dyrektywy w sprawie usług ma kluczowe znaczenie; wzywa Komisję, aby pomagała państwom członkowskim w promowaniu dostępu do jednolitego rynku usług; zwraca się do Komisji o dokonanie przeglądu stosowanych restrykcyjnych praktyk, takich jak „test potrzeb ekonomicznych”;
26. wzywa do wywierania presji, aby jednolity rynek towarów działał efektywniej; ponownie podkreśla, że zasada wzajemnego uznawania ma fundamentalne znaczenie; wzywa Komisję do zwiększenia jej wysiłków na rzecz zapewnienia tego, aby państwa członkowskie respektowały tę zasadę, w szczególności w odniesieniu do produktów budowlanych; potwierdza zdecydowane wsparcie na rzecz usprawnionej współpracy między państwami członkowskimi w zakresie prowadzenia skutecznego nadzoru rynku w celu zapewnienia sprawiedliwego i otwartego rynku oraz bezpiecznych produktów;
27. podkreśla znaczenie większego zdecydowania w zakresie zawierania porozumień w sprawie istniejących wniosków dotyczących Aktu o jednolitym rynku o kluczowym znaczeniu, w tym wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych, udzielania zamówień publicznych i koncesji; podkreśla kluczowe znaczenie innowacyjnego udzielania zamówień publicznych w zapewnianiu wzrostu i tworzeniu miejsc pracy;
28. wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich w tworzeniu centrów jednolitego rynku i ulepszonych pojedynczych punktów kontaktowych;
29. podkreśla znaczenie opracowania lepszych wskaźników funkcjonowania jednolitego rynku opartych na rzeczywistych doświadczeniach i oczekiwaniach przedsiębiorców i konsumentów, aby zwiększyć funkcjonalność oraz pogłębić ich wiedzę o prawach, z których mogą korzystać;
30. wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich przy rozwiązywaniu kluczowych problemów, które zidentyfikowały w odniesieniu do prawodawstwa dotyczącego jednolitego rynku, w tym odnośnie do poprawy transponowania przepisów i usuwania braku zgodności oraz uzyskiwania szybkiego i efektywnego dostępu do wymiaru sprawiedliwości;
31. zauważa, że czas potrzebny do rozwiązania problemu w ramach narzędzia jednolitego rynku, w tym SOLVIT-u, powinien być krótszy; podkreśla w tym zakresie znaczenie ulepszonych celów i kluczowych wskaźników funkcjonowania; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji mającą na celu przegląd ram prawnych SOLVIT-u;
32. mając na uwadze, że zaufanie i pewność są podstawami dobrze funkcjonującego jednolitego rynku, zwraca się do Komisji o aktywne działanie we współpracy z państwami członkowskim na rzecz szybkiego wdrożenia dyrektywy w sprawie praw konsumentów, dyrektywy w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów oraz rozporządzenia w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów oraz przeglądu działania dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych;
33. wzywa do szybkiego porozumienia w sprawie dyrektyw dotyczących nadzoru rynku i bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych z uwagi na ich znaczenie dla stworzenia dobrze funkcjonującego jednolitego rynku towarów;
34. wzywa Komisję do tego, aby przed przedstawieniem wniosków w pełni wykorzystywała tablicę wyników dla warunków konsumenckich i inne formy badań, w których podkreśla się kluczowe wątpliwości konsumentów i często przedstawia się znaczące rozbieżności w cenach, z których wynika niewydolność rynku;
35. popiera wypracowane w Parlamencie wnioski dotyczące wprowadzenia wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży w celu zadbania o praktyczniejsze podejście do wzorów umów; przepisy te byłyby oparte na istniejącym prawodawstwie dotyczącym konsumentów, np. dyrektywie w sprawie praw konsumentów, i obowiązujących dyrektywach dotyczących minimalnej harmonizacji, co byłoby o wiele logiczniejszym, praktyczniejszym i efektywniejszym rozwiązaniem dla konsumentów i przedsiębiorstw;
36. popiera ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych w odniesieniu do pomocy państwa przy założeniu ograniczenia obciążeń administracyjnych i zachowaniu zgodności z jednolitym rynkiem;
37. podkreśla fundamentalną rolę praw własności intelektualnej w zapewnianiu innowacyjności, wzrostu i tworzeniu miejsc pracy; wzywa do uproszczenia systemów zezwoleń wieloterytorialnych w celu ochrony praw autorskich i stworzenia konsumentom większych możliwości wyboru;
38. uważa, że w przypadku barier wpływających negatywnie na konkurencyjność europejskiego przemysłu konieczne są zarówno kompleksowe, jak i ukierunkowane środki w celu uwzględnienia potrzeb określonych sektorów; dlatego z zadowoleniem przyjmuje strategie dla określonych sektorów opracowywane przez DG ds. Przedsiębiorstw, m.in. dotyczące sektora stali i elektroniki oraz szerszy komunikat pt. „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582); oczekuje powodzenia procesu przyjmowania i wdrażania Programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME), w szczególności w odniesieniu do instrumentów dłużnych i kapitałowych;
Gospodarka cyfrowa
39. zwraca się do Komisji o promowanie rozwijania inicjatywy jednolitego rynku ze szczególnym uwzględnieniem urzeczywistnienia jednolitego rynku cyfrowego oraz w szczególności inicjatyw, które umożliwiają zwiększenie zaufania konsumentów, w tym środków ułatwiających płatności online i ulepszających infrastrukturę cyfrową i infrastrukturę dostaw;
40. podkreśla rolę skutecznych mechanizmów ochrony danych w budowaniu zaufania do jednolitego rynku; podkreśla znaczenie stworzenia praktycznego, neutralnego pod względem technologicznym i rozsądnego podejścia do rozporządzenia w sprawie ochrony danych w celu zapewnienia tego, aby UE przyciągała inwestycje, umożliwiała wzrost gospodarczy i ożywienie koniunktury, dawała konsumentom i przedsiębiorcom szanse, a jednocześnie chroniła obywateli w proporcjonalny i przystępny sposób;
41. wyraża zaniepokojenie z powodu nadmiernego uregulowania rynków płatności realizowanych przez Internet i za pośrednictwem urządzeń przenośnych na tym etapie, ponieważ takie metody płatności nadal znajdują się w fazie rozwoju; uważa, że w przypadku każdej inicjatywy regulacyjnej w tym obszarze występuje ryzyko, iż będzie się ona charakteryzować zbytnim naciskiem na istniejące instrumenty płatnicze, a tym samym może zniechęcać do innowacji i zakłócać rynek, zanim zdąży się on rozwinąć;
42. uważa bezpieczeństwo cybernetyczne za podstawowy element zabezpieczania naszego dobrobytu w długim okresie i z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji (COM(2013)0027); jest zdania, że rynek wewnętrzny powinien być bezpiecznym miejscem do prowadzenia działalności oraz że muszą istnieć odpowiednie zachęty, aby sektor prywatny dzielił się informacjami i najlepszymi praktykami; uważa jednak, że prawodawstwo nie powinno niweczyć postępów już osiągniętych w państwach członkowskich oraz że przedsiębiorstwa nie powinny być nieproporcjonalnie obciążane, jeśli nie czerpią z tego konkretnych korzyści;
Otwarte rynki globalne
43. z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Komisję dnia 12 marca 2013 r. projektu mandatu dotyczącego umowy o partnerstwie i współpracy w zakresie transatlantyckiego handlu i inwestycji ze Stanami Zjednoczonymi i wzywa Radę do zatwierdzenia go niezwłocznie, aby oficjalne negocjacje w sprawie kompleksowego porozumienia, które dotyczyłoby wszystkich barier dla towarów i usług z UE, mogły się niezwłocznie rozpocząć; zauważa, że Komisja jest zobowiązania do asertywnego działania na rzecz ofensywnych interesów UE w czasie negocjacji, mając na uwadze zawarcie umowy o ambitnych, lecz realistycznych ramach czasowych;
44. wzywa UE do połączenia sił w ramach WTO z innymi krajami rozwijającymi się, aby zapewnić stosowanie i egzekwowanie wielostronnych zasad i norm handlowych przez wszystkich jej członków przy zachowaniu pełnej zgodności z ich zobowiązaniami akcesyjnymi, oraz do promowania większego wymiaru parlamentarnego przy wielostronnych negocjacjach, aby zapewnić większą kontrolę demokratyczną; podkreśla w tym kontekście konieczność odpowiedniego wykorzystania istniejącego systemu rozstrzygania sporów WTO, aby odpowiednio zabezpieczyć interesy UE;
45. zwraca się do Komisji o przeznaczenie wystarczających zasobów na promowanie otwartego i sprawiedliwego handlu w ramach trwających negocjacji dwustronnych z kluczowymi partnerami handlowymi, takimi jak Kanada, Indie, kraje ASEAN, i równolegle do fakultatywnych i wielostronnych negocjacji w ramach WTO, aby poprzez handel i inwestycje przynieść konkretne korzyści gospodarcze i społeczne obywatelom i przedsiębiorstwom w UE, w tym małym i średnim przedsiębiorstwom, w ramach efektywnej i spójnej dyplomacji handlowej prowadzonej w imieniu UE jako całości;
46. w szczególności z zadowoleniem przyjmuje fakultatywne starania kilku członków WTO, w tym UE i jej państw członkowskich, dotyczące porozumienia w sprawie usług i przeglądu umowy o technologii informacyjnej; stwierdza, że fakultatywne umowy powinny umożliwiać uczestnictwo w nich każdemu członkowi WTO, aby ostatecznie zapewnić równe warunki działania dla wielu stron;
47. wzywa Komisję do zaproponowania w 2013 r. mandatu negocjacyjnego dotyczącego umowy inwestycyjnej z Chinami, która musi obejmować kwestię dostępu do rynku; wzywa Komisję do aktywnego rozwijania polityki inwestycyjnej UE, dążąc do wynegocjowania mocnych klauzul ochrony inwestycji, w tym postanowień umożliwiających rozstrzyganie sporów między państwami lub między inwestorem a państwem, ze strategicznymi partnerami handlowymi takimi jak kraje BRICS, aby zapewnić przyjazne dla biznesu warunki dostępu do rynku dla inwestorów z UE inwestujących za granicą i zagranicznych inwestorów inwestujących w UE;
48. podkreśla, że potrzebne jest poszerzenie obecnych relacji handlowych i gospodarczych między UE a krajami Partnerstwa Wschodniego i partnerstwa południowego regionu Morza Śródziemnego w celu przyśpieszenia rozwoju gospodarczego obu stron, stabilności w regionie i dążenia do demokracji, poszanowania praw człowieka i praworządności; z zadowoleniem przyjmuje w tym zakresie rozpoczęcie rozmów z Królestwem Maroka;
49. wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywnego angażowania się na forum WTO, G8, G20 i wszelkich innych istotnych forach wielostronnych w ramach światowej walki z protekcjonizmem i nieuczciwymi praktykami handlowymi takimi jak podrabianie towarów;
Zatrudnienie a polityka regionalna.
50. stanowczo sprzeciwia się wszelkiej legislacyjnej inicjatywie UE w sprawie informacji i konsultacji z pracownikami oraz przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nią, ponieważ groziłaby ona obciążeniem przedsiębiorstw nieuzasadnionymi wymogami, ograniczeniem elastyczności rynku pracy w czasie kryzysu, a nie rozwiązywałyby podstawowego problemu pracownika zagrożonego zwolnieniem, którym jest znalezienie innej pracy; uważa, że dostosowywanie się do zmiany wymaga zintegrowanego podejścia obejmującego wiele obszarów polityki;
51. wzywa Komisję, by w ramach weryfikacji obowiązującego prawodawstwa zidentyfikowała obszary, w których występują nadmierne obciążenia, niespójności lub przestarzałe bądź nieefektywne środki, w szczególności w obszarze prawodawstwa dotyczącego zatrudnienia, które utrudnia wzrost i tworzenie miejsc pracy w przyszłości;
52. podkreśla, że w świetle nieosiągnięcia porozumienia przez partnerów społecznych w odniesieniu do dyrektywy w sprawie czasu pracy, w szczególności w kwestii czasu dyżuru i klauzuli opt-out, dyrektywa w sprawie czasu w obecnej formie nie nadaje się do przyjęcia; wzywa Komisję do poszukiwania pragmatycznego rozwiązania, które da przedsiębiorcom i pracownikom większą elastyczność i przywróci pewność prawa i przejrzystość;
53. w kontekście nowego okresu programowania 2014–2020 dotyczącego polityki spójności UE uważa, że należy wykorzystać Europejski Fundusz Społeczny, aby przyczynić się do rozwiązania problemu ubóstwa poprzez pomoc osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w wejściu na rynek pracy;
54. przyjmuje do wiadomości przewidywane przyjęcie umów o partnerstwie między Komisją, państwami członkowskimi a właściwymi władzami regionalnymi i lokalnymi, które powinny być instrumentem wspierającym cel strategii Europa 2020, czyli inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu, przy jednoczesnym koncentrowaniu się na budowaniu potencjału gospodarczego w najbiedniejszych regionach UE;
55. wyraża zaniepokojenie zakresem wiążącego charakteru tych proponowanych umów i podkreśla konieczność pozostawienia właściwym władzom krajowym, regionalnym i lokalnym możliwie największej elastyczności w opracowaniu umowy o partnerstwie, a tym samym stworzenia państwom członkowskim możliwości dostosowania narzędzi polityki spójności do ich konkretnych celów oraz do szczególnych potrzeb i problemów regionów i terytoriów;
56. uważa jednocześnie, uznając potrzebę dwustronnej umowy o partnerstwie pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi w celu zapewnienia kompleksowych ram, że wszelkie przyszłe niewielkie zmiany dotyczące kierunku tych umów o partnerstwie nie powinny być przyjmowane przez Komisję, tylko raczej w drodze krótszego i bardziej elastycznego procesu ich przyjmowania;
57. zwraca uwagę, że władze lokalne i regionalne, zwłaszcza przedstawiciele wybrani w drodze wyborów, powinny w pełni uczestniczyć w przygotowaniu umów o partnerstwie i programowaniu, a także we wszystkich etapach realizacji polityki spójności;
58. sprzeciwia się rozszerzeniu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na okres 2014–2020; zwraca uwagę, że funkcjonowanie funduszu okazało się wysoce problematyczne, zbiurokratyzowane i nieefektywne w zakresie przywracania obywateli do trwałego zatrudnienia; podkreśla, że EFG oferuje niewielkie korzyści w zamian za poniesione nakłady, nie wnosi wystarczającej wartości dodanej do polityk państw członkowskich, zniechęca państwa członkowskie do podejmowania wysiłków na rzecz reform oraz usiłuje sprostać długoterminowym problemom strukturalnym za pomocą krótkoterminowych rozwiązań; zgłasza obawy z powodu zwyczaju przyznawania dotacji dużym spółkom, które przemieszczają działalność w obrębie UE;
Europejska przestrzeń badawcza
59. wzywa do szybkiego porozumienia się w sprawie inicjatywy „Horyzont 2020”, aby umożliwić bezproblemowe przejście z 7PR i aby zapewnić ciągłość głównej polityki w dziedzinie badań i innowacji, która ucierpiała podczas wcześniejszych programów z powodu zawieranych w ostatniej chwili porozumień między Radą a Parlamentem;
60. uważa przestrzeń kosmiczną za potężny motor rozwoju gospodarczego oraz sądzi, że należy stopniowo nie tylko wykorzystywać rynki niszowe, lecz także konkretne możliwości, które umożliwią temu sektorowi szybszy i dalszy rozwój; uważa, że dalsze inwestowanie w badania i innowacje stworzy UE przestrzeń, w której będzie mogła przewodzić w kwestiach globalnych, takich jak bezpieczeństwo żywnościowe i energetyczne, a także ułatwi dalszy rozwój sektora telekomunikacji;
61. podkreśla w tym kontekście znaczenie badań i innowacji dla szybszego przechodzenia na konkurencyjną gospodarkę opartą na wiedzy; uważa, że Komisja powinna – wszędzie tam, gdzie to możliwe – starać się utrzymać większą koncentrację środków budżetowych w dziedzinach nauki, badań i innowacji, przy czym środki finansowe powinny być ukierunkowane na dziedziny, w których UE mogłaby w przyszłości osiągnąć znaczną długoterminową przewagę; w związku z tym odnotowuje wnioski ze sprawozdania Sapira, w którym wyraźnie podkreślono, że jeżeli obecne powolne tempo wzrostu ma zostać przezwyciężone, Europa powinna przekształcić się w gospodarkę opartą na innowacyjności;
62. popiera cele Europejskiego Instytutu Technologii (EIT) oraz podkreśla znaczenie wyciągnięcia wniosków z pierwszych trzech wspólnot wiedzy i innowacji (WWI); jest zaniepokojony ambitnie zwiększonym budżetem EIT w kolejnych wieloletnich ramach finansowych i uważa, że stopniowe wchodzenie na rynek umożliwi pełną ocenę, gwarantującą w pierwszej kolejności namacalne wyniki ze strony WWI, takie jak powiązanie badań z innowacjami oraz wspieranie współpracy między biznesem a uniwersytetami;
Usługi finansowe
63. zauważa, że kryzys finansowy trwa już ponad pięć lat, a Unia Europejska była ostatnim liczącym się regionem gospodarczym, który ten kryzys przezwyciężył; apeluje więc do Komisji o skoncentrowanie się na działaniach zwiększających konkurencyjność UE i powstrzymanie się od polityki, która może sprzyjać lokowaniu działalności przyczyniającej się do tworzenia dobrobytu w innych jurysdykcjach;
64. przestrzega przed arbitrażem regulacyjnym podczas ustanawiania przepisów prawa dotyczących sektora usług finansowych i wzywa do tego, by sumienne stosowanie tych środków, które zostały uzgodnione na poziomie globalnym, zyskało pierwszeństwo przed uznaniowymi rozwiązaniami wprowadzanymi przez Komisję;
65. zauważa, że rozporządzenie finansowe ma poważne i niezamierzone skutki dla przedsiębiorstw jako użytkowników końcowych, funduszy emerytalnych i innych podmiotów gospodarki realnej; wzywa do większej czujności w celu zapewnienia ukierunkowania tego rozporządzenia finansowego w taki sposób, aby zminimalizować jego konsekwencje w postaci kosztów dla tych, którzy opierają się na branży usług finansowych, i umożliwić im prowadzenie przedsiębiorstw w sposób efektywny i konkurencyjny;
66. dostrzega konieczność poprawy funkcjonowania UGW, w szczególności w odniesieniu do poprawy demokratycznej odpowiedzialności i przerwania powiązań między państwami a bankami i przez to zapobieżenie temu, aby europejscy podatnicy musieli płacić za konsekwencje przyszłych kryzysów w sektorze finansowym; wzywa do szybkiego wdrożenia wyższej jakości nadzoru wszystkich instytucji kredytowych we wszystkich państwach członkowskich UE i zauważa sposób, w jaki jednolity mechanizm nadzorczy może przyczynić się do osiągnięcia tego celu; podkreśla również zapotrzebowanie na porządny jednolity zbiór przepisów dla wszystkich instytucji kredytowych UE nadzorowanych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego;
67. zauważa decyzję niektórych państw członkowskich UE dotyczącą wspólnego wdrożenia podatku od transakcji finansowych w ramach wzmocnionej współpracy; podkreśla jednak, że wdrożenie takiej inicjatywy nie może ograniczać suwerenności podatkowej innych państw członkowskich UE w odniesieniu do podatku bezpośredniego ani zmniejszyć ich przychodów z podatków;
68. zauważa postępy poczynione w celu poprawy wydajności rynku; podkreśla znaczenie dostępu do rynku i konkurencji dla poprawy obsługi inwestorów i możliwości wyboru dla konsumentów; zauważa postępy poczynione w obszarze potransakcyjnym i uważa, że zakończenie tych prac w terminie ma kluczowe znaczenie dla ułatwienia efektywnego transgranicznego rozrachunku papierów wartościowych;
69. wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywnego promowania zwalczania oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, agresywnego planowania podatkowego i korzystania z rajów podatkowych, korzystając z doświadczenia OECD w promowaniu dobrej administracji podatkowej na wszystkich ważnych forach międzynarodowych;
70. wzywa Komisję i państwa członkowskie do uproszczania dostępu do informacji, których obywatele i przedsiębiorcy potrzebują, aby prawidłowo złożyć deklaracje podatkowe, i udostępniania ich w sposób przyjazny dla czytelnika, ponieważ zwiększenie świadomości odpowiednich zobowiązań podatkowych pomoże poprawić ściągalność podatków, co spowoduje zwiększenie potrzebnych i uzasadnionych przychodów w budżetach wszystkich państw członkowskich UE;
71. zauważa, że sytuacja na Cyprze z marca 2013 r. uwypukliła konieczność opracowania ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, dzięki którym żaden bank nie będzie zbyt duży, aby upaść, które w razie upadłości banku umożliwią jego rozwiązanie w sposób uporządkowany, który nie wpłynie negatywnie na system finansowy jako całość;
72. uważa, że liczba aktów ustawodawczych uchwalonych w ostatnich latach i dotyczących usług finansowych jest bezprecedensowa i może w niektórych obszarach zagrozić efektywności jednolitego rynku; odnotowuje decyzję Komisji Gospodarczej i Monetarnej o badaniu łącznego efektu i spójności uchwalonych w ostatnich latach przepisów dotyczących usług finansowych oraz wzywa do przewidzenia okresu na refleksję i konsolidację, aby umożliwić UE zachowanie tych elementów, które funkcjonują najlepiej, i zmianę tych, które są najmniej efektywne;
Energia
73. w kontekście urzeczywistniania jednolitego rynku energii podkreśla konieczność zapewnienia konsumentom przejrzystych i porównywalnych cen energii;
74. w świetle ostatnio zaproponowanych strategii dotyczących strategii energetycznej i klimatycznej na rok 2030 i 2050 ubolewa, że Komisja nie zajmuje pozytywniejszego stanowiska w sprawie znaczącego wkładu w osiąganie przez nas naszych długoterminowych celów w zakresie wytwarzania energii ze źródeł niskoemisyjnych, który może wnieść energia jądrowa; wzywa Komisję do działania na rzecz zwiększenia społecznej akceptacji energii jądrowej;
75. wzywa Komisję do uważnego rozważenia wyników jej konsultacji w sprawie niekonwencjonalnych paliw kopalnych na etapie podejmowania decyzji, czy konieczne jest przyjęcie osobnych przepisów w tym obszarze, biorąc pod uwagę, że powszechnie uważa się, iż bieżący dorobek prawny, jeśli zostanie prawidłowo wdrożony, zapewnia stosowanie środków ochrony zdrowia, klimatu i środowiska oraz maksymalną jasność prawa zarówno dla obywateli, jak i operatorów, a jednocześnie umożliwia pełne wykorzystanie potencjalnych korzyści płynących z bezpieczeństwa gospodarczego i energetycznego;
76. jest zaniepokojony tym, że osiągnięcie celów UE w zakresie energooszczędności będzie coraz trudniejsze, gdy możliwości państw członkowskich zostaną poważnie ograniczone i będą one podlegać postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego prowadzonym przez Komisję, pamiętając jednocześnie o tym, że opracowanie i udostępnienie zachęt dotyczących podatku VAT w przypadku produktów energooszczędnych może przyczynić się do osiągnięcia ambitnych celów UE w zakresie wydajności;
Transport
77. podkreśla potrzebę dokończenia realizacji wolnego, zliberalizowanego jednolitego rynku dla wszystkich rodzajów transportu, w tym dalszej liberalizacji rynku transportu drogowego towarów, tak aby zagwarantować swobodny przepływ towarów i usług, a także jasne i łatwo egzekwowalne przepisy w zakresie wolnej i uczciwej konkurencji oraz mniejsze obciążenia administracyjne w odniesieniu do MŚP; wzywa Komisję do sporządzenia sprawozdania na temat stanu rynku transportowego w UE do końca 2013 r. i zakończenia wszystkich niezbędnych analiz przed przystąpieniem do przedstawiania wniosków ustawodawczych;
78. ponownie podkreśla, że przyspieszenie procesu wdrażania przepisów dotyczących jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej powinno być jednym z kluczowych priorytetów, ponieważ opracowanie europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR) oraz inicjatywa „Czyste niebo” są niezbędne w celu zapewnienia znacznych oszczędności gospodarczych i ekologicznych dzięki większej efektywności transportu lotniczego i w celu uniknięcia zagęszczenia ruchu wskutek jeszcze większego przepływu ruchu lotniczego oraz z powodu przestarzałych technologii; wyraża obawę z powodu opóźnień w tworzeniu funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej (FAB) w całej Europie i podkreśla konieczność podjęcia działań politycznych w celu osiągnięcia postępu w kwestii FAB; wzywa do zachęcania do większego wykorzystywania regionalnych lotnisk oraz do zwiększania przepustowości portów lotniczych, np. poprzez budowę pasów startowych, w celu utrzymania konkurencyjności w skali światowej;
79. zauważa konieczność poczynienia dalszych kroków w celu utworzenia zintegrowanego, ogólnoeuropejskiego multimodalnego systemu internetowego planowania podróży oraz systemów elektronicznego wydawania biletów, ich rezerwacji i płatności za nie, w celu promowania multimodalności; apeluje do Komisji o przedstawienie wniosków, które zachęciłyby branżę do rozwoju multimodalności poprzez stosowanie wspólnych systemów sprzedaży biletów dla autobusów dalekobieżnych, kolei i sektora lotniczego;
Polityka w dziedzinie środowiska
80. z zadowoleniem przyjmuje kroki poczynione już przez Komisję w kierunku większego koncentrowania się na realizacji obecnej polityki w dziedzinie ochrony środowiska i polityki dotyczącej klimatu zamiast wprowadzania jedynie dodatkowego obciążenia prawnego i dodatkowych kosztów administracyjnych;
81. z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji dotyczące przeglądu i uproszczenia polityki i przepisów dotyczących odpadów; podkreśla, że we wszelkich przeglądach dyrektywy ramowej w sprawie odpadów i dyrektywy w sprawie składowisk odpadów należy koncentrować się na celach, które są wykonalne, a państwa członkowskie mają realne szanse je osiągnąć;
82. podkreśla wątpliwości dotyczące wniosków Komisji w sprawie podniesienia poziomów celów UE i jednostronnego ustanowienia celu na 2020 r. w zakresie redukcji emisji dwutlenku węgla na poziomie wyższym niż 20 %; uważa, że strategia redukcji emisji powinna odzwierciedlać wszelkie porozumienia zawarte na szczeblu globalnym w ramach UNFCCC oraz że zaproponowane środki powinny być proporcjonalne, powinno się w nich uwzględniać konsekwencje ucieczki emisji gazów cieplarnianych oraz w pełni brać pod uwagę ich potencjalnie negatywny wpływ na koszty energii i przemysł;
83. jest zdania, że we wszelkich przyszłych działaniach ustawodawczych dotyczących emisji w lotnictwie należy odpowiednio uwzględnić i w pełni odzwierciedlić wszelkie porozumienia zawarte na szczeblu międzynarodowym w ramach ICAO oraz przestrzegać zasad proporcjonalności i terytorialności;
84. zauważa, że chociaż plan działania Komisji na 2011 r. dotyczący odporności na środki przeciwdrobnoustrojowe stanowi pozytywny krok naprzód, Komisja powinna opracować środki ukierunkowane na ograniczenie stosowania trzeciej i czwartej generacji środków przeciwdrobnoustrojowych o krytycznym znaczeniu dla ludzi; podkreśla, że każdy taki wniosek musi opierać się na jasnych wytycznych, których podstawą są odpowiednie dowody, dotyczących ostrożnego stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych w leczeniu zwierząt;
85. odnotowuje intencję Komisji dotyczącą przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie wykorzystywania technologii klonowania zwierząt w produkcji żywności; wzywa Komisję do uwzględnienia – podczas sporządzania wniosku – niedawnych wątpliwości dotyczących etykietowania i jednolitego stosowania przepisów dotyczących unijnego łańcucha dostaw żywności, przy jednoczesnym uwzględnieniu najnowszych odkryć naukowych i nowych technologii w tej dziedzinie oraz zapewnieniu, aby środki te nie wiązały się z obciążeniem unijnych producentów i konsumentów nadmiernymi kosztami;
86. stoi na stanowisku, że proponowana strategia UE w sprawie substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego powinna koncentrować się na działaniach przynoszących znaczną europejską wartość dodaną; rozwijając wnioski Wspólnego Centrum Badawczego i Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, wzywa Komisję do zapewnienia tego, aby identyfikacja naukowa substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego opierała się na wykazaniu zarówno aktywności hormonalnej, jak i niekorzystnych skutków nią wywoływanych oraz aby wszelkie zaproponowane środki były proporcjonalne, oparte na dowodach, zapewniały lepsze wyjaśnienie i spójność podejścia stosowanego w procedurach zarządzania ryzykiem i zachęcały zainteresowane podmioty do większego zaangażowania;
Rolnictwo i rybołówstwo
87. ponownie stwierdza, że obecnie negocjowane wnioski w sprawie przyszłości wspólnej polityki rolnej nie uwzględniają głównych wyzwań stojących przed europejskim rolnictwem i zahamują rozwój konkurencyjnego i wydajnego sektora rolnictwa, który ma kluczowe znaczenie, jeśli Unia Europejska ma we właściwy sposób zmierzyć się z wyzwaniem, jakim jest bezpieczeństwo żywnościowe w kontekście coraz większej liczby ludności na świecie i zwiększającego się zapotrzebowania na żywność; zauważa ponadto, że Komisja w dalszym ciągu nie zaproponowała ram pozwalających na sprawiedliwą dystrybucję płatności bezpośrednich we wszystkich państwach członkowskich UE;
88. zauważa, że negocjacje nad reformą WPR i jej późniejsze wdrażanie będą głównym obszarem działań w 2014 r.; dlatego wzywa Komisję do zadbania o efektywne wdrażanie końcowych porozumień w sprawie reformy WPR, aby ograniczyć do minimum obciążenie rolników i organów administracyjnych państw członkowskich przy jednoczesnym zapewnieniu tego, aby nowe zasady były efektywnie, rygorystycznie i przejrzyście wdrażane;
89. zauważa, że bieżąca WPR wygasa w 2013 r., a nowa WPR nie będzie gotowa przed dniem 1 stycznia 2014 r.; dlatego wzywa Komisję do przedstawiania wniosków w terminie, aby zapewnić ciągłość w szczególności programów rozwoju obszarów wiejskich przez cały 2014 r.;
90. wzywa Komisję do bliskiej współpracy z państwami członkowskim w kwestii wdrażania kluczowych celów zreformowanej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w szczególności w odniesieniu do wspierania łodziowego rybołówstwa, pogłębiania regionalnego aspektu WPRyb, wdrażania zakazu odrzutów, osiągania celów w zakresie maksymalnego podtrzymywalnego połowu i zbierania wszystkich danych niezbędnych do lepszego zarządzania europejskimi zasobami ryb;
91. jest zaniepokojony impasem w zakresie wdrażania wieloletnich planów zarządzania określonymi europejskimi gatunkami ryb; wzywa Komisję do odegrania aktywniejszej roli w ułatwianiu osiągnięcia porozumienia między Radą a Parlamentem Europejskim w tej sprawie;
Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości
92. wspiera Komisję w jej pracach dotyczących praw ofiar i zwraca się do niej o wsparcie państw członkowskich, aby zapewnić pełne i prawidłowe wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich do dnia 16 listopada 2015 r. dyrektywy ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw;
93. wspiera Komisję w jej pracy dotyczącej praw oraz dobrobytu dzieci i wzywa Komisję, by we współpracy z państwami członkowskimi kontynuowała prace nad poprawą jakości życia i bezpieczeństwem dzieci w Unii Europejskiej, w szczególności w internecie;
94. dostrzega pracę, która została dotychczas wykonania przez Myrię Vassiliadou, koordynatora UE ds. zwalczania handlu ludźmi; niemniej jednak jest zaniepokojony tym, że ta funkcja nie okazuje się efektywna, ponieważ liczba ofiar handlu ludźmi w Unii Europejskiej zwiększa się zamiast zmniejszać; wzywa Komisję do optymalnego wykorzystania strategii UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016 w ramach rozwiązywania problemu handlu ludźmi; zwraca się Komisji o zintensyfikowanie jej działań na rzecz walki z handlem ludźmi;
95. chociaż współpraca międzyrządowa oraz zasada wzajemnego uznawania w obszarze wymiaru sprawiedliwości mogą być korzystne, uważa, że aby stworzyć efektywną europejską przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Unia Europejska musi opracować system, który byłby złożony i uwzględniałby specyfikę systemów prawnych i politycznych poszczególnych państw członkowskich oraz to, że w związku z tym należy tworzyć narzędzia tylko tam, gdzie są one potrzebne; nalega, aby nie prowadziło to do nadmiernego ingerowania w takie obszary jak szkolenie sędziów, kształtowanie sankcji karnych, zapewnianie pomocy prawnej i odszkodowań ofiarom przestępstw; wzywa Komisję do ponownego zbadania równowagi między współpracą międzyrządową a suwerennością państwa w tym obszarze;
96. zauważa, że Unia Europejska może odegrać zdecydowaną i ważną rolę w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości zorganizowanej; podkreśla, że Komisja musi kontynuować opracowywanie i poszukiwanie rozwiązań, które są niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa europejskim obywatelom oraz do prowadzenia dochodzeń w sprawie przestępstw transgranicznych i ich ścigania, a przy tym musi w pełni respektować prawa i wolności obywateli UE i traktować z poszanowaniem ich dane;
97. nalega, aby wszystkie agencje WSiSW działały w sposób opłacalny, efektywny i odpowiadały przed Parlamentem Europejskim, Komisją i rządami krajowymi oraz tworzyły wartość dodaną na rzecz stworzenia bezpiecznej Europy;
98. zauważa, że aby zwalczać przestępczość i korupcję oraz kontrolować zewnętrzne granice UE, trzeba stać na straży zasad państwa prawa i praw podstawowych, zapewniając odpowiednią równowagę między bezpieczeństwem a mobilnością;
99. podkreśla, że tworzeniu bezpiecznej Europy musi towarzyszyć dbałość o ochronę danych i praw obywateli, a także o równowagę między prawem do prywatności a prawem do bezpieczeństwa;
100. podkreśla znaczenie rozwiązania problemu zorganizowanej przestępczości, prania pieniędzy, oszustw i korupcji sprzecznych z interesami finansowymi UE na szczeblu transgranicznym oraz zachęca UE do skoncentrowania się na ułatwianiu współpracy transgranicznej i wymiany informacji w celu rozwiązania problemów w tej dziedzinie; zauważa, że aby to osiągnąć, systemy sądownictwa i policji wszystkich państw członkowskich muszą darzyć się wzajemnym zaufaniem;
101. popiera starania Komisji w zakresie poprawy zarządzania strefą Schengen; jest jednak zdania, że kwestia kontroli granicznych jest ściśle powiązana z utrzymywaniem porządku publicznego oraz bezpieczeństwa w kraju, tj. kwestiami, które zgodnie z art. 4 TUE pozostają w wyłącznej gestii poszczególnych państw członkowskich; dlatego nalega, aby ostateczna decyzja dotycząca prowadzenia kontroli granicznych na wewnętrznych granicach UE należała do państw członkowskich; zwraca się do Komisji o wzięcie tej zasady pod uwagę przy przygotowywaniu projektu aktu ustawodawczego w sprawie zarządzania strefą Schengen;
102. rozumie potrzebę efektywnej koordynacji kwestii wiz w UE na szczeblu Unii; niemniej jednak wzywa Komisję do omawiania i negocjowania kwestii dotyczących polityki wizowej, w szczególności wniosków o wzajemność, w otwarty i przejrzysty sposób i jednoczesne powstrzymywanie się od grożenia przywróceniem obowiązku wizowego;
Równość
103. stwierdza, że grupa ECR zdecydowanie popiera zasadę równouprawnienia płci, i ponownie podkreśla znaczenie wspierania równouprawnienia mężczyzn i kobiet oraz chłopców i dziewczynek;
104. wzywa Unię Europejską do motywowania poprzez dawanie przykładu i stwierdza, że Unia Europejska nie powinna kontynuować narzucania państwom członkowskich trudnych i złożonych celów, jeśli jej własne instytucje nie są w stanie ich osiągnąć; zwraca uwagę, że zdecydowanie za mało kobiet zajmuje stanowiska kierownicze w Komisji Europejskiej, Europejskim Banku Centralnym, Parlamencie Europejskim i europejskich agencjach; wzywa do rozwiązania tego problemu, zanim Komisja narzuci państwom członkowskich określone cele;
105. jest głęboko zaniepokojony tym, że Komisja nie uwzględniła wątpliwości państw członkowskich dotyczących wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej odsetka kobiet zajmujących stanowiska dyrektorów niewykonawczych w organach zarządczych spółek ani celów w tym zakresie;
106. stwierdza z zaniepokojeniem, że liczba przypadków przemocy domowej w Europie zwiększa się z każdym rokiem, i apeluje do Komisji o kontynuowanie prac nad rozwiązaniem tego problemu poprzez przyjęcie jej planowanej strategii o charakterze nieustawodawczym;
107. jest zaniepokojony tym, że szkodliwa praktyka okaleczania żeńskich narządów płciowych coraz częściej występuje w Europie, i wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich w wyeliminowaniu tego przejawu złego traktowania dziewcząt i młodych kobiet;
108. wzywa Komisję do zapoznania się z aktualnymi wątpliwościami państw członkowskich odnośnie do dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży; podkreśla, że ta zaproponowana dyrektywa nie uzyskała poparcia Rady ani nie została przez nią zatwierdzona; uważa, że wniosek w tej sprawie należy odrzucić;
109. apeluje do Komisji o zawieszenie wszystkich wniosków dotyczących dyrektywy w sprawie równej płacy dla mężczyzn i kobiet, a ponadto zwraca się do Komisji o to, by wspólnie z państwami członkowskimi przeanalizowała skuteczne, nieustawodawcze sposoby rozwiązania problemu nierównej płacy, którym należy zająć się na szczeblu państw członkowskich;
110. ma nadzieję, że Komisja okaże poparcie przemianowaniu parlamentarnej „Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia” na „Komisję ds. Równości”, a tym samym na skoncentrowaniu się na szerszym zakresie problemów grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji lub mniejszościowych;
Kultura
111. wzywa Komisję do wspierania nawiązywania przez państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa współpracy w obszarze edukacji i kultury w oparciu o zasadę „mniej za mniej, więcej za więcej”; apeluje do Komisji o utrzymywanie równowagi między południowym a wschodnim wymiarem europejskiej polityki sąsiedztwa we wszystkich działaniach podejmowanych w obszarze edukacji i kultury;
112. wzywa Komisję do zwiększenia liczby działań ukierunkowanych na rozwój Partnerstwa Wschodniego, zwłaszcza w odniesieniu do współpracy w zakresie mobilności i edukacji;
113. wzywa Komisję do zbadania źródła problemów związanych z niepełnym uznawaniem zaliczonych kursów i zebranych punktów ECTS na macierzystym uniwersytecie studentom, którzy ukończyli okres studiów na innym uniwersytecie w ramach programu Erasmus;
114. wzywa Komisję do zapewnienia tego, aby we wnioskach ustawodawczych w dziedzinie kultury odpowiednio przestrzegano zasady pomocniczości; podkreśla ponadto, że działania Komisji w tym obszarze powinny obejmować jedynie takie aspekty, które rzeczywiście mogą mieć wartość dodaną;
115. wzywa Komisję do tego, aby w swoich działaniach w dziedzinie sportu koncentrowała się szczególnie na przyczynianiu się do rozwoju sportów masowych organizowanych przez społeczności;
Sprawy zagraniczne i rozwój
116. zauważa, że ponad połowa oficjalnej pomocy dla krajów rozwijających się i wschodzących na świecie pochodzi z UE i jej państw członkowskich, co sprawia, że jest ona największym na świecie darczyńcą[3];
117. jest zdania, że polityka rozwoju UE powinna opierać się na promowaniu wzrostu gospodarczego, tworzeniu dobrobytu i wymianach w ramach wolnego handlu na rynkach globalnych;
118. wzywa Komisję do opracowania holistycznego podejścia do polityki rozwoju i pomocy humanitarnej, którego cele byłyby w długim okresie mierzone w odniesieniu do stabilizacji politycznej, pokoju i konkretnych wyników gospodarczych;
119. z zadowoleniem przyjmuje wyniki 4. forum wysokiego szczebla w sprawie skuteczności pomocy, jakie odbyło się w Busan, w Korei Południowej w listopadzie i grudniu 2011 r., w szczególności fragility; wzywa Komisję do przeniesienia uwagi z dominującej polityki rozwoju ukierunkowanej na wkład na politykę rozwoju ukierunkowaną na wyniki, uzupełnioną rocznymi precyzyjnymi statystykami dotyczącymi osiągnięć w zakresie rozwoju i przedstawiającymi, ile środków podatników UE zostało wydanych, oraz do zapewnienia tego, by nasze starania na rzecz rozwoju trwale przyczyniały się do zwalczania ubóstwa;
120. jest przekonany, że najefektywniejsza strategia rozwoju ma zagwarantować dostęp krajom wschodzącym i rozwijającym się do rynków globalnych; dlatego jest przekonany, że konieczne jest dalsze zmniejszanie barier handlowych i dotacji zakłócających handel, aby pomóc krajom rozwijającym się w zwiększaniu ich udziału w handlu światowym;
121. podkreśla znaczenie głębszej współpracy z nowymi darczyńcami, takimi jak Chiny, Brazylia i Indie, którzy odgrywają coraz większą rolę w zapewnianiu wsparcia i pomocy biedniejszym krajom i są kluczowymi podmiotami w nowym światowym partnerstwie na rzecz rozwoju;
122. wzywa Komisję do pragmatycznego rozwiązania problemu praw własności w krajach rozwijających się i opracowania spójnego podejścia we współpracy z innymi partnerami na rzecz międzynarodowego rozwoju, aby z rozmachem rozpocząć proces wzmacniania pozycji lokalnych społeczności i osób indywidualnych w krajach rozwijających się; zwraca uwagę, że proces ten stanowi jeden z fundamentów rozwoju i że dzięki niemu można by podźwignąć całe narody z ubóstwa i zintensyfikować działalność gospodarczą w krajach rozwijających się;
123. zwraca uwagę, że w celu zwiększenia efektywności pomocy ważne jest również zagwarantowanie większej spójności polityki, przez co wszystkie obszary polityki UE, w szczególności mające znaczący wpływ na kraje rozwijające się, będą przyczyniać się do tworzenia dobrobytu w krajach rozwijających się; zwraca ponadto uwagę, że konieczne jest zwiększenie koordynacji w tym względzie między państwami członkowskimi UE;
°
° °
124. zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
- [1] L 304 z 20.11.2010, s. 47.
- [2] Wyniki konsultacji społecznych dotyczących 10 aktów ustawodawczych najbardziej uciążliwych dla MŚP: http://ec.europa.eu/enterprise/policies/sme/files/top10report-final_en.pdf.
- [3] 55,1 mld EUR pomocy rozwojowej w 2012 r. zgodnie z danymi OECD, nawet jeśli odsetek dochodu narodowego brutto w UE przeznaczanego na pomoc spadł z 0,45% w 2012 r. do 0,43%, jest to o wiele mniej niż cel na poziomie 0,7%, który ma zostać osiągnięty w 2015 r. Ograniczenie wydatków, które odpowiada cięciom na poziomie 4% w rzeczywistości, było poprzedzone 2-procentowym zmniejszeniem wydatków w 2011 r.