Projekt rezolucji - B7-0366/2013Projekt rezolucji
B7-0366/2013

    PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Egipcie

    2.7.2013 - 2013/2697 (RSP)

    złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
    zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

    Franziska Katharina Brantner, Hélène Flautre, Barbara Lochbihler, Nicole Kiil-Nielsen, Judith Sargentini, Helga Trüpel, Nikos Chrysogelos, Malika Benarab-Attou w imieniu grupy Verts/ALE

    Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0362/2013

    Procedura : 2013/2697(RSP)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    B7-0366/2013
    Teksty złożone :
    B7-0366/2013
    Debaty :
    Teksty przyjęte :

    B7‑0366/2013

    Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Egipcie

    (2013/2697(RSP))

    Parlament Europejski,

    –   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Egiptu, w szczególności rezolucję z dnia 14 marca 2013 r.[1],

    –   uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel Unii (HR/VP) Catherine Ashton z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie planowanych demonstracji w Egipcie,

    –   uwzględniając oświadczenie swojego przewodniczącego z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie skazania 43 pracowników organizacji pozarządowych w Egipcie,

    –   uwzględniając wspólne oświadczenie wysokiej przedstawiciel Unii (HR/VP) Catherine Ashton i komisarza Štefana Fülego z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie wyroków sądowych wobec egipskich organizacji pozarządowych,

    –   uwzględniając układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Egiptem oraz uzgodniony w 2007 r. plan działania UE–Egipt w sprawie EPS,

    –   uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie współpracy UE z Egiptem w zakresie sprawowania rządów, opublikowane dnia 18 czerwca 2013 r.,

    –   uwzględniając oświadczenia wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka z dnia 8 maja 2013 r. i sekretarza generalnego ONZ z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie projektu przepisów prawa w zakresie społeczeństwa obywatelskiego,

    –   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, ratyfikowany przez Egipt w 1982 r.,

    –   uwzględniając osiem ratyfikowanych przez Egipt podstawowych konwencji MOP,

    –   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

    A. mając na uwadze, że Egipt jest kluczowym partnerem Unii Europejskiej w południowym rejonie Morza Śródziemnego; mając na uwadze, że wydarzenia natury politycznej, gospodarczej, kulturalnej i społecznej w Egipcie mają znaczące konsekwencje w całym regionie i poza nim; mając na uwadze, że Egipt znajduje się w samym środku delikatnej fazy transformacji po rewolucji, która położyła kres autorytarnym rządom Hosniego Mubaraka;

    B.  mając na uwadze, że dnia 30 czerwca 2013 r., po roku od wyborów prezydenckich w Egipcie, miliony przeciwników prezydenta Mursiego zgromadziły się na placu Tahrir i przed pałacem prezydenckim w Kairze oraz w innych miastach Egiptu, wzywając Mursiego do ustąpienia; mając na uwadze, że ruch Tamarod (z arabskiego „bunt”), który stoi za tą mobilizacją, ostrzegł, iż rozpocznie kampanię nieposłuszeństwa obywatelskiego, jeżeli Mursi nie zastosuje się do tego żądania;

    C. mając na uwadze, że demonstranci zaatakowali siedzibę Bractwa Muzułmańskiego; mając na uwadze, że w następujących po tym incydentach 11 osób poniosło śmierć, a wiele innych zostało rannych;

    D. mając na uwadze, że ruch Tamarod ogłosił w sobotę, że jego aktywiści zebrali około 22 mln podpisów pod petycją w ramach kampanii na rzecz odwołania prezydenta Mohammeda Mursiego i przeprowadzenia wcześniejszych wyborów prezydenckich;

    E.  mając na uwadze, że ministrowie spraw zagranicznych, turystyki, środowiska, komunikacji i kwestii prawnych podali się do dymisji w akcie „solidarności z obywatelami żądającymi obalenia reżimu”;

    F.  mając na uwadze, że armia egipska dała rywalizującym ze sobą partiom w kraju 48 godzin na zakończenie politycznego kryzysu, zapowiadając, że przedstawi własny plan działania na rzecz pokoju, jeżeli prezydentowi Mohammedowi Mursiemu i jego przeciwnikom nie uda się wziąć pod rozwagę „woli ludu”;

    G. mając na uwadze, że w dniu 4 czerwca 2013 r. sąd karny dla północnego Kairu skazał 43 egipskich i zagranicznych pracowników pięciu międzynarodowych organizacji pozarządowych (Freedom House, Międzynarodowy Instytut Republikański, Narodowy Instytut Demokratyczny, Międzynarodowe Centrum Dziennikarzy i Fundacja Konrada Adenauera) na kary od jednego roku do pięciu lat pozbawienia wolności za „zarządzanie nieposiadającymi zezwolenia na działalność filiami” tych organizacji, „prowadzenie badań, szkoleń politycznych, sondaży i warsztatów bez zezwolenia”, „szkolenie grup i partii politycznych” oraz „niezgodne z prawem otrzymywanie środków finansowych z zagranicy”; mając na uwadze, że sąd nakazał również konfiskatę środków finansowych oraz rozwiązanie działających w Egipcie filii tych organizacji pozarządowych; mając na uwadze, że postępowanie zostało wszczęte za czasów poprzedniego kontrolowanego przez wojsko rządu pod koniec 2011 r.

    H. mając na uwadze, że w dniu 29 maja 2013 r. prezydent Mursi złożył w Radzie Szury nowy projekt ustawy o stowarzyszeniach; mając na uwadze, że ten projekt ustawy był ostro krytykowany, zarówno w kraju, jak i za granicą, gdyż umożliwia nadmierne i uznaniowe nakładanie przez władze państwowe ograniczeń na działalność organizacji społeczeństwa obywatelskiego, a tym samym nie przestrzega międzynarodowych zobowiązań Egiptu w dziedzinie praw człowieka, uznając jednocześnie konsultacje z Komisją Wenecką Rady Europy;

    I.   mając na uwadze, że prawdziwe i niezależne społeczeństwo obywatelskie odgrywa zasadniczą rolę we wspieraniu pokojowej i integracyjnej transformacji politycznej i społecznej każdego kraju;

    J.   mając na uwadze, że znacząco nasiliła się przemoc fizyczna wobec dziennikarzy i wzmogło się ich nękanie; mając na uwadze szereg spraw sądowych, jakie wszczęto przeciwko dziennikarzom i blogerom za znieważenie prezydenta; mając na uwadze, że od momentu objęcia urzędu przez prezydenta Mursiego wzrosła liczba spraw o bluźnierstwo;

    K. mając na uwadze, że projekt ustawy o ochronie prawa do pokojowych demonstracji w miejscach publicznych wprowadziłby poważne ograniczenia prawa do zgromadzeń;

    L.  mając na uwadze, że w obecnym okresie transformacji egipskie kobiety znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji; mając na uwadze, że protestujące kobiety padają często ofiarami przemocy, napaści na tle seksualnym oraz innych form poniżającego traktowania, zaś działacze na rzecz praw kobiet spotykają się z groźbami i prześladowaniem; mając na uwadze, że nastąpił poważny regres pod względem udziału kobiet w życiu politycznym;

    M. mając na uwadze, że pojawiają się regularnie doniesienia o przypadkach ograniczania praw pracowników do zakładania niezależnych związków zawodowych oraz o zastraszaniu i represjach wobec tych, którzy próbują organizować się i strajkować; mając na uwadze, że nieuznawanie przez pracodawców niezależnych związków zawodowych oraz odmowa negocjowania z nimi są źródłem poważnych napięć społecznych; mając na uwadze, że organy nadzorcze MOP kilkakrotnie wezwały egipskie władze do zadbania o zgodność przepisów krajowych z konwencjami MOP, w tym do ukończenia instytucjonalizacji jednolitego systemu związków zawodowych;

    N. mając na uwadze, że przyjęta dnia 22 listopada 2012 r. ustawa o „ochronie rewolucji” została przez egipskie organizacje pozarządowe skrytykowana jako nieprecyzyjna pod względem wymienionych w niej przestępstw i w rezultacie nakładająca niedopuszczalne ograniczenia na wolność wypowiedzi, wolność mediów i wolność zgromadzeń;

    O. mając na uwadze, że grupa zadaniowa z udziałem przedstawicieli UE i Egiptu podkreśliła swoje zaangażowanie w promowanie i przestrzeganie praw człowieka; mając na uwadze, że powodzenie europejskiej polityki sąsiedztwa, a także reform w dziedzinie praw człowieka będzie zależało od zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego we wdrażanie strategii politycznych w tym zakresie;

    P.  mając na uwadze, że UE jest najważniejszym partnerem gospodarczym Egiptu i jego głównym partnerem pod względem inwestycji zagranicznych i współpracy na rzecz rozwoju; mając na uwadze, że grupa zadaniowa UE–Egipt uzgodniła przeznaczenie pokaźnego pakietu pomocowego w wysokości 5 mld EUR na lata 2012–2013;

    Q. mając na uwadze, że zgodnie ze zmienioną po arabskiej wiośnie europejską polityka sąsiedztwa, a zwłaszcza z podejściem „więcej za więcej”, poziom i zakres zaangażowania UE w Egipcie jest oparty na systemie zachęt i w związku z tym uzależniony jest od postępów kraju w wypełniania zobowiązań podjętych w odniesieniu do demokracji, rządów prawa, praw człowieka i równouprawnienia płci;

    R.  mając na uwadze, że Europejski Trybunał Obrachunkowy stwierdził w czerwcu 2013 r., że Komisja i ESDZ nie były w stanie skutecznie zarządzać wsparciem UE na rzecz lepszego sprawowania rządów w Egipcie;

    1.  wyraża głębokie zaniepokojenie obecną napiętą sytuacją polityczną w Egipcie, która została spowodowana nasilającym się ostrym konfliktem między stronami dotyczącym niespełnienia przez obecny rząd obietnic oraz braku zdolności do poradzenia sobie z pilnymi problemami kraju, co zwiększa niestabilność i tak już delikatnej, wręcz wybuchowej sytuacji;

    2.  składa rodzinom protestujących szczere kondolencje, a rannym życzy szybkiego powrotu do zdrowia;

    3.  wzywa wszystkie strony do odpowiedzialnego działania, do unikania wszelkich aktów przemocy i prowokacji, które mogłyby naruszyć prawo ludności do pokojowych demonstracji oraz swobodnego wyrażania woli i opinii, lub które mogłyby utrudnić wykonywanie tego prawa;

    4.  wyraża zaniepokojenie polityczną interwencją wojska egipskiego i wzywa wojskowych do pełnego przestrzegania wolności organizowania zgromadzeń i pokojowych demonstracji, oraz do nieulegania pokusom lub ambicjom ingerowania w działalność władz cywilnych lub ich zastąpienia; wzywa wojsko do wprowadzenia niezbędnych środków, aby zapewnić wszystkim obywatelom Egiptu możliwość bezpiecznego demonstrowania, w szczególności kobietom, które podczas demonstracji były przedmiotem przemocy i napaści seksualnych;

    5.  przypomina prezydentowi Mohammedowi Mursiemu i jego rządowi, że demokratyczny system nie przewiduje dyktatury większości oraz ubolewa nad brakiem zdolności i jednostronnym podejściem, które zagrażają duchowi rewolucji z 2011 r., a także nad dalszą polaryzacją społeczeństwa przy pominięciu uzasadnionego niepokoju i aspiracji wszystkich sił demokratycznych społeczeństwa egipskiego;

    6.  podkreśla w związku z tym, że pilną i ważną sprawą jest rozpoczęcie w tym kraju prawdziwego, szczerego, konstruktywnego, pluralistycznego i otwartego dialogu między demokratycznymi składnikami społeczeństwa z myślą o położeniu gruntu pod utworzenie naprawdę wspólnych, darzonych zaufaniem, stabilnych i efektywnych instytucji demokratycznych;

    7.  ubolewa nad trudną sytuacją, w jakiej znajdują się organizacje społeczeństwa obywatelskiego i obrońcy praw człowieka w Egipcie, i przekazuje wyrazy solidarności i wsparcia wszystkim organizacjom pozarządowym, które znoszą coraz większe ograniczenia prawno-administracyjne, akty przemocy, oszczercze kampanie, są nękane przez sądy i na inne sposoby przez władze egipskie – lub z ich milczącym przyzwoleniem – za pomocą działań, jakie te władze prowadzą przeciwko organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności tym działającym na rzecz praw człowieka;

    8.  podkreśla, że obecne ataki na społeczeństwo obywatelskie w Egipcie odbywają się na niepokojącym tle ogólnego pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka oraz zwrotu w procesie demokratyzacji zapoczątkowanym po obaleniu reżimu Hosniego Mubaraka;

    9.  zdecydowanie potępia orzeczenie sądu karnego w Egipcie z dnia 4 czerwca 2013 r., na mocy którego skazano 43 obywateli Egiptu i pracowników zagranicznych organizacji pozarządowych na karę pozbawienia wolności, zamknięto lokalne biura pięciu zagranicznych organizacji pozarządowych i skonfiskowano ich mienie; uważa, że ten politycznie uzasadniony wyrok, który uznaje legalną pracę zagranicznych organizacji w Egipcie za niezgodną z prawem, stanowi niedopuszczalny atak na wolność słowa i stowarzyszania się w kraju i jest poważnym ciosem wymierzonym w społeczność międzynarodową i UE, które dokładają starań, aby wspierać przemiany polityczne zachodzące w Egipcie;

    10. uważa, że w dochodzeniach i postępowaniach sądowych „w sprawie finansowania zagranicznego” były nieprawidłowości i ingerencje rządowe; apeluje do władz egipskich o uchylenie tego wyroku, a do prezydenta o skorzystanie z przysługujących mu prerogatyw i ułaskawienia skazanych; wyraża solidarność z tymi skazanymi, którzy musieli uciec z Egiptu, zostawiając tam swoje rodziny;

    11. jest zaniepokojony doniesieniami o trwających dalszych śledztwach w sprawie finansowania egipskich organizacji pozarządowych; jest również zaniepokojony doniesieniami o nowej ustawie o demonstracjach, która ma dać policji szerokie uprawnienia do decydowania o stosowaniu siły w celu rozpraszania demonstrantów;

    12. wzywa władze Egiptu do odroczenia przyjęcia w obecnej postaci projektu ustawy o organizacjach pozarządowych, która to ustawa umożliwiłaby władzom państwowym nadmierną i nieokreśloną kontrolę nad tworzeniem, finansowaniem, operacjami i wewnętrznym funkcjonowaniem organizacji pozarządowych, a tym samym poważnie zagroziłaby dalszemu istnieniu niezależnego społeczeństwa obywatelskiego w Egipcie, a także wzywa władze Egiptu do zmiany projektu ustawy zgodnie z pozostałymi zaleceniami Komisji Weneckiej, tak aby dostosować ten projekt do międzynarodowych standardów;

    13. wyraża zaniepokojenie licznymi doniesieniami o łamaniu praw pracowniczych w Egipcie; wzywa władze Egiptu do zezwolenia pracownikom na wykonywanie przysługujących im praw do zrzeszania się i prowadzenia działalności związkowej, a także wzywa władze Egiptu do dostosowania krajowych przepisów prawa do przepisów tych konwencji MOP, których Egipt jest stroną;

    14. jest zaniepokojony coraz większymi ograniczeniami wolności słowa; ubolewa nad faktem, że ustawodawstwo ograniczające wolność słowa nie zostało jeszcze zmienione i że jest często stosowane, aby zmusić dysydentów do milczenia i uciszyć środki przekazu; wzywa władze egipskie do położenia kresu praktyce polegającej na kierowaniu zarzutów o zniesławianie religii oraz do rewizji wszystkich wyroków związanych z takimi zarzutami, w tym wyroku w sprawie nauczycielki języka koptyjskiego Dimyany Obeid Abd Al-Nur;

    15. domaga się natychmiastowego uwolnienia obrońców praw człowieka i rewizji ich procesów sądowych w świetle doniesień o usterkach w postępowaniach;

    16. wyraża głębokie zaniepokojenie dokonaną ostatnio przez Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) oceną wsparcia udzielanego przez UE na rzecz dobrych rządów i praw człowieka w Egipcie, w której to ocenie skrytykowano m.in. brak środków zwalczania powszechnej korupcji w Egipcie; uważa, że podobne poważne błędy występują również w polityce UE odnoszącej się do innych krajów trzecich, w szczególności w polityce sąsiedztwa; podkreśla, że w sprawozdaniu ETO podkreślono, że UE powinna dogłębnie ponownie przemyśleć swoje podejście do autorytarnych reżimów oraz krajów, w których zachodzą przemiany, w szczególności w zakresie spójności i powiązań między dialogiem politycznym a pomocą, stosowania warunków dotyczących praw człowieka, wspierania społeczeństwa obywatelskiego oraz polityki wsparcia budżetowego; wzywa ESDZ i Komisję do radykalnej zmiany programów pomocy udzielanej Egiptowi oraz, w świetle powyższego sprawozdania, do rzeczywistego wsparcia demokratyzacji i działaczy na rzecz praw człowieka w Egipcie; domaga się, aby ESDZ i Komisja przedstawiły Parlamentowi sprawozdanie na temat środków podjętych, aby wdrożyć zalecenia ETO;

    17. wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie do wyraźnego uświadomienia władzom egipskim, że niekorzystny rozwój sytuacji, w szczególności w zakresie społeczeństwa obywatelskiego, stanowi punkt zwrotny w stosunkach UE–Egipt; apeluje do ESDZ i państw członkowskich, aby kategorycznie zażądały od władz egipskich położenia kresu ingerencjom i innym formom wywierania nacisku oraz zastraszaniu i nękaniu działaczy społeczeństwa obywatelskiego i dziennikarzy; oczekuje, że pomoc UE, integracja gospodarcza i inne korzyści przewidziane w ramach grupy zadaniowej UE–Egipt będą uzależnione od namacalnych postępów, w szczególności w dziedzinach, o których mowa w niniejszej rezolucji;

    18. wzywa państwa członkowskie, aby w odniesieniu do Egiptu zastosowały się ściśle do wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB, w którym określono wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego, a w szczególności do kryterium 2 (przestrzeganie praw człowieka);

    19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/ wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz prezydentowi, rządowi i Radzie Szury Egiptu.