Procedura : 2014/2512(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0020/2014

Teksty złożone :

B7-0020/2014

Debaty :

Głosowanie :

PV 16/01/2014 - 8.10
CRE 16/01/2014 - 8.10
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2014)0042

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 139kWORD 74k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0018/2014
13.1.2014
PE527.210v01-00
 
B7-0020/2014

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


           w sprawie sytuacji w Sudanie Południowym (2014/2512(RSP))


Cristian Dan Preda, Filip Kaczmarek, Gay Mitchell, Davor Ivo Stier, Mariya Gabriel, Eija-Riitta Korhola, Tunne Kelam, Sergio Paolo Francesco Silvestris, Monica Luisa Macovei, Elena Băsescu, Eduard Kukan, Philippe Boulland, Arnaud Danjean, Roberta Angelilli, Sari Essayah, Joachim Zeller w imieniu grupy PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Sudanie Południowym (2014/2512(RSP))  
B7‑0020/2014

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Sudanu i Sudanu Południowego,

–   uwzględniając oświadczenia w sprawie sytuacji w Sudanie Południowym wydane przez wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton dnia 24 grudnia 2013 r. i 2 stycznia 2014 r.,

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie Sudanu i Sudanu Południowego,

–   uwzględniając rezolucję nr 2132 (2013) Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 24 grudnia 2013 r. oraz jej rezolucję nr 2126 (2013) z dnia 25 listopada 2013 r.,

–   uwzględniając oświadczenie Sekretariatu Wykonawczego Międzyrządowego Organu ds. Rozwoju (IGAD) z dnia 19 grudnia 2013 r.,

–   uwzględniając rozmowy na temat sytuacji w Sudanie Południowym, o które apelowały Rada Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej (PSC), w szczególności na posiedzeniu w Bandżulu w dniu 30 grudnia 2013 r., oraz Międzyrządowy Organ ds. Rozwoju (IGAD) podczas szczytu, który odbył się w Nairobi w dniu 27 grudnia 2013 r.,

–   uwzględniając komunikat prasowy wydany w dniu 4 stycznia 2014 r. w imieniu Unii Afrykańskiej przez przewodniczącego Komisji Unii Afrykańskiej dr. Nkosazanę Dlaminiego-Zumę,

–   uwzględniając oświadczenie z dnia 8 stycznia 2014 r. wydane przez specjalnych wysłanników IGAD po ich wizycie w Dżubie w celu odblokowania rozmów między rządem a rebeliantami,

–   uwzględniając sudańskie całościowe porozumienie pokojowe (CPA) z 2005 r.,

–   uwzględniając plan działania dla Sudanu i Sudanu Południowego nakreślony w komunikacie wydanym przez Radę Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniu 24 kwietnia 2012 r., który UE w pełni popiera,

–   uwzględniając zmienioną umowę z Kotonu,

–   uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–   uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w dniu 15 grudnia 2013 r. w Sudanie Południowym wybuchły walki między oddziałami rządowymi a luźnym sojuszem etnicznych bojówek i zbuntowanych dowódców wojskowych;

B.  mając na uwadze, że konflikt rozpoczął się po tym jak Salva Kiir, prezydent kraju i członek grupy etnicznej Dinka, oskarżył odwołanego przez siebie wiceprezydenta Rieka Machara, który należy do grupy etnicznej Nuerów, o szykowanie zamachu stanu przeciw niemu; mając na uwadze, że Riek Machar zaprzeczył, jakoby planował zamach stanu;

C. mając na uwadze, że lojalni wobec byłego wiceprezydenta Machara bojownicy prowadzą walki głównie na bogatych w ropę terytoriach położonych w północno-wschodnim stanie Dżunkali, a walki te rozprzestrzeniają się na części Dżuby i północne stany Unity i Nilu Górnego; mając na uwadze, że walki na miejscu nasiliły się, gdy armia przemieściła się do kontrolowanego przez rebeliantów miasta Bor będącego stolicą stanu Dżunkali;

D. mając na uwadze, że udokumentowano przypadki masowych pozasądowych egzekucji, prześladowania osób ze względu na pochodzenie etniczne i arbitralnych zatrzymań, a w dniu 6 stycznia 2014 r. zidentyfikowano co najmniej trzy masowe groby;

E.  mając na uwadze, że w wyniku konfliktu niemal 1000 osób poniosło śmierć, a ponad 200 000 zostało przesiedlonych lub uciekło z kraju, głównie do Ugandy i Kenii;

F.  mając na uwadze, że wschodnioafrykańskie kraje sąsiadujące, w tym Kenia i Etiopia, nakłaniały obie strony do znalezienia pokojowego rozwiązania; mając na uwadze, że Uganda na wniosek prezydenta Kiira wysłała 1200 żołnierzy i sprzęt wojskowy w celu zabezpieczenia infrastruktury, m.in lotnisk i izb stanowych;

G. mając na uwadze, że po zamknięciu pól naftowych w północnym stanie Unity wskutek walk produkcja ropy naftowej w Sudanie Południowym spadła o 45 000 baryłek dziennie (ok. 20%) do 200 000 baryłek dziennie;

H. mając na uwadze, że w dniu 7 stycznia 2014 r. rząd i rebelianci odbyli pierwsze bezpośrednie spotkanie w Addis Abebie, czym wzbudzili nadzieję na zawieszenie broni; mając jednak na uwadze, że wydaje się, iż rozmowy te utknęły w martwym punkcie z powodu uwięzienia przez rząd 11 osób oskarżanych o przygotowywanie zamachu stanu;

I.   mając na uwadze, że rebelianci nalegają na uwolnienie 11 wysokich rangą polityków skupionych wokół wiceprezydenta Machara, których aresztowano w związku z podejrzeniem zamachu stanu, i umożliwienie im udziału w rozmowach; mając na uwadze, że prezydent Kiir powiedział, że mogliby oni wziąć udział w rozmowach z udziałem mediatorów regionalnych, gdyby zostały one przeniesione z Etiopii do Dżuby, aby umożliwić im powrót do aresztu na noc, ponieważ zwolnienie podlegałoby krajowym zasadom postępowania sądowego; mając na uwadze, że rebelianci odrzucili tę ofertę; mając na uwadze, że zatrzymani stwierdzili, iż ich status aresztowanych nie powinien być przeszkodą w osiągnięciu porozumienia w sprawie zaprzestania działań wojennych;

J.   mając na uwadze, że wysłannik USA Donald Booth i wysłannicy z państw sąsiadujących z Sudanem Południowym spotkali się w dniu 11 stycznia 2014 r. z Riekiem Macharem w celu podjęcia próby uwzględnienia propozycji obu stron w projekcie zawieszenia broni;

K. mając na uwadze, że pomimo toczących się rozmów pokojowych nadal utrzymuje się sytuacja braku stabilności, trwają walki i mobilizacja sił zbrojnych; mając na uwadze, że siły rządowe obecnie usiłują odzyskać miasto Bor, ostatnią stolicę stanową w rękach rebeliantów;

L.  mając na uwadze, że w dniu 8 stycznia 2014 r. kilkadziesiąt osób uczestniczyło w marszu pokojowym w Dżubie, aby wyrazić potępienie dla walk między obozem prezydenta a obozem odwołanego wiceprezydenta;

M. mając na uwadze, że sytuacja humanitarna jest niezmiernie niepokojąca, ponieważ dostęp do osób potrzebujących jest niemal całkowicie ograniczony; mając na uwadze, że z powodu walk i ataków wymierzonych w pracowników organizacji humanitarnych i w dostawy pomocy pracownicy ci nie mogą interweniować na terenach, gdzie istnieje zapotrzebowanie na pomoc;

N. mając na uwadze, że po tym jak ONZ wystosowała wniosek o pomoc, w dniu 4 stycznia 2014 r. uruchomiono unijny mechanizm ochrony ludności w celu udzielenia Sudanowi Południowemu pomocy rzeczowej w postaci schronienia dla mieszkańców, sprzętu medycznego, leków, artykułów pierwszej potrzeby i żywności;

O. mając na uwadze, że w dniu 24 grudnia 2013 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2132 (2013) zezwalającą na zwiększenie ogólnych sił misji ONZ w Sudanie Południowym o 5500 żołnierzy i 440 policjantów;

P.  mając na uwadze, że Biuro ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) wystosowało łączny apel o 166 mln USD na potrzeby reakcji na kryzys i niesienia pomocy szacowanej liczbie 628 000 osób w okresie od stycznia do marca 2014 r.; mając na uwadze, że do priorytetów należą: zarządzanie obozami, żywność i środki utrzymania, zdrowie, schronienie, ochrona, woda, zaplecze sanitarne i higiena oraz stałe niesienie pomocy uchodźcom, którzy już żyją w Sudanie Południowym;

Q. mając na uwadze, że Komisja wspiera działania ratujące życie, a w latach 2012–2013 przeznaczyła na pomoc humanitarną niemal 160 mln EUR; mając na uwadze, że udostępniła ona również 50 mln EUR w 2014 r. na potrzeby reagowania na nasilający się i coraz poważniejszy kryzys humanitarny w Sudanie Południowym;

R.  mając na uwadze, że Międzynarodowy Trybunał Karny wydał dwa nakazy aresztowania prezydenta al-Baszira, przypisując mu odpowiedzialność za zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i akty ludobójstwa popełnione przez sudańskie wojsko i sojusznicze bojówki dżandżawidów w sudańskim Darfurze;

1.  zdecydowanie potępia niedawny wybuch walk w Sudanie Południowym oraz wzywa wszystkie strony do złożenia broni i natychmiastowego zakończenia przemocy, która od początku kryzysu w grudniu 2013 r. skutkuje ofiarami i okaleczeniami wśród ludności cywilnej, a także szkodami materialnymi;

2.  jest poważnie zaniepokojony eskalacją przemocy w Sudanie Południowym, która ma istotne konsekwencje polityczne, gospodarcze, społeczne i humanitarne w już i tak osłabionym i niestabilnym państwie; jest szczególnie zaniepokojony etnicznym wymiarem konfliktu; podkreśla, że dochodzenie do władzy za pomocą przemocy lub prowokowania podziałów etnicznych jest sprzeczne z demokratyczną zasadą praworządności i stanowi naruszenie prawa międzynarodowego;

3.  potępia odnotowane przypadki naruszania praw człowieka i nadużyć, których dopuszczają się obie strony, w tym ugrupowania zbrojne i siły bezpieczeństwa narodowego, a także podkreśla fakt, że osoby odpowiedzialne za łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka muszą zostać postawione przed sądem;

4.  wzywa rządy i rebeliantów do uregulowania kwestii spornych w sposób pokojowy, do wykazania dobrej woli i uzgodnienia bezwarunkowego zawieszenia broni oraz położenia kresu działaniom wojennym, tak aby złagodzić napięcia i ulżyć ludności cywilnej, która już znajduje się w trudnej sytuacji;

5.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki mediacyjne podjęte przez wysłanników IGAD-u oraz ich zobowiązanie się do przedsięwzięcia wszelkich wymaganych działań w celu ułatwienia pomyślnego zakończenia negocjacji między przywódcami Sudanu Południowego; w pełni popiera toczące się negocjacje w Addis Abebie i w związku z tym wzywa rząd i rebeliantów do przystąpienia w dobrej wierze do bezwarunkowych, kompleksowych i obejmujących wszystkie strony rozmów politycznych oraz do pełnej współpracy ze specjalnymi wysłannikami IGAD-u;

6.  wzywa rząd Sudanu do wdrożenia niezbędnych reform politycznych i gospodarczych, aby rozwiązać problem niewłaściwego zarządzania krajem, chronicznego ubóstwa, narastającej korupcji i braku bezpieczeństwa w kraju;

7.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej dotyczącą ustanowienia komisji w celu zbadania przypadków łamania praw człowieka i innych nadużyć oraz sformułowania zaleceń dotyczących metod i sposobów zapewnienia rozliczalności, pojednania i uzdrowienia stosunków między wszystkimi społecznościami;

8.  zachęca wszystkie kraje sąsiadujące z Sudanem Południowym do ścisłej współpracy w celu zwiększenia bezpieczeństwa w regionie; podkreśla, że zwłaszcza współpraca z Sudanem oznaczałaby zacieśnienie stosunków, po tym jak na początku 2012 r. dawni wrogowie w wojnie domowej ponownie niemal doprowadzili do wojny na tle sporów o opłaty za przesył ropy i o granicę;

9.  apeluje do przywódców Sudanu Południowego o umożliwienie pracownikom organizacji humanitarnych wykonywania ich pracy oraz o zapewnienie im takiego poziomu bezpieczeństwa, jakiego potrzebują, aby niezwłocznie zaspokajać podstawowe potrzeby ludności i zapobiec katastrofie humanitarnej w Sudanie Południowym;

10. wzywa Komisję, państwa członkowskie i społeczność międzynarodową do wywiązania się z zobowiązań finansowych wobec przedmiotowego regionu i do uruchomienia środków w celu natychmiastowego zareagowania na pogarszającą się sytuację humanitarną w Sudanie Południowym, a w szczególności do zajęcia się problemem dotkliwego niedostatku żywności, wody, tymczasowych schronień i braku ochrony;

11. wzywa Sudan Południowy do ratyfikowania umowy z Kotonu pomiędzy UE a krajami AKP, aby nadać skuteczny wymiar unijnemu długoterminowemu zobowiązaniu do wspierania rozwoju Sudanu Południowego;

12. z zadowoleniem przyjmuje decyzję o wzmocnieniu misji ONZ w Sudanie Południowym (UNMISS) o dodatkowe siły wojskowe, policyjne, logistyczne i dodatkowy personel cywilny; podkreśla jednak, że obowiązek ochrony ludności cywilnej spoczywa przede wszystkim na państwie;

13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi Sudanu Południowego, Komisarzowi Sudanu Południowego ds. Praw Człowieka, Narodowemu Zgromadzeniu Ustawodawczemu Sudanu Południowego, instytucjom Unii Afrykańskiej, Międzyrządowemu Organowi ds. Rozwoju oraz sekretarzowi generalnemu ONZ.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności