Projekt rezolucji - B7-0215/2014Projekt rezolucji
B7-0215/2014

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Wenezueli

25.2.2014 - (2014/2600 (RSP))

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu

Willy Meyer, Inês Cristina Zuber, João Ferreira, Sabine Lösing, Jacky Hénin, Jean-Luc Mélenchon, Nikolaos Chountis, Marisa Matias, Alda Sousa w imieniu grupy GUE/NGL

Procedura : 2014/2600(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B7-0215/2014
Teksty złożone :
B7-0215/2014
Debaty :
Teksty przyjęte :

B7‑0215/2014

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Wenezueli

(2014/2600 (RSP))

Parlament Europejski,

–       uwzględniając cel określony w rozdziale I art. 1 pkt 2 Karty Narodów Zjednoczonych z 1945 r.: „Rozwijać przyjazne stosunki między narodami, oparte na poszanowaniu zasady równouprawnienia i samostanowienia narodów, i stosować inne odpowiednie środki dla wzmocnienia powszechnego pokoju”,

–       uwzględniając art. 1 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 1 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które stanowią, że „Wszystkie narody mają prawo do samostanowienia. Z mocy tego prawa swobodnie określają one swój status polityczny i swobodnie zapewniają swój rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny.”,

–       uwzględniając przewidzianą w Karcie Narodów Zjednoczonych zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne innych państw,

–       uwzględniając oświadczenie ze szczytu szefów państw i rządów CELAC i UE z dnia 27 stycznia 2013 r., w którym sygnatariusze potwierdzili swoje zaangażowanie na rzecz wszystkich celów i zasad zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a także swoją decyzję o wspieraniu wszelkich wysiłków służących obronie suwerennej równości wszystkich państw oraz o szanowaniu ich terytorialnej integralności i politycznej niezależności,

–       uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dotyczące Wenezueli, w szczególności z dni 14 i 21 lutego 2014 r.,

–       uwzględniając oświadczenia w sprawie Wenezueli, jakie wygłosił argentyński laureat Nagrody Nobla Adolfo Pérez Esquivel,

–       uwzględniając oświadczenia w sprawie Wenezueli złożone przez Mercosur, UNASUR i CELAC,

–       uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Wenezueli, w szczególności z dni: 24 maja 2007 r.[1], 23 października 2008 r.[2], 7 maja 2009 r.[3], 11 lutego 2010 r.[4], 8 lipca 2010 r.[5] i 24 maja 2012 r.[6],

–       uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że w dniu 12 lutego 2014 r. studenci powiązani z prawicowymi i skrajnie prawicowymi partiami politycznymi zorganizowali demonstrację, po której niewielka grupa agresywnych demonstrantów zaatakowała bronią palną i tępymi przedmiotami budynek, w którym mieści się biuro prokuratora generalnego, oraz kilka budynków rządowych w Caracas i w innych miastach Wenezueli, dopuszczając się aktów przemocy, dokonując zniszczenia własności publicznej i blokując główną arterię transportową Caracas;

B.     mając na uwadze, że podczas tych starć dwie osoby zostały zastrzelone: lewicowy bojownik Juan Montoya i student opozycjonista Basil Da Costa; mając na uwadze, że sposób, w jaki zostali oni zabici strzałem w głowę, przypomina śmierć osób zabitych przez snajperów w dniu 11 kwietnia 2002 r., co miało usprawiedliwić zamach; mając na uwadze, że od tego czasu zabito 13 osób, a 137 zostało rannych;

C.     mając na uwadze, że akty przemocy trwają nadal, a przyświeca im wyraźny cel destabilizacji wybranego demokratycznie rządu Wenezueli; mając na uwadze, że strategia ta nie jest niczym nowym, gdyż scenariusz jest podobny do zamachu z 2002 r. i fali przemocy, która miała miejsce po demokratycznym wyborze prezydenta Nicolása Maduro w kwietniu 2013 r., kiedy to grupy, o których mowa, odmówiły uznania wyników wyborów i szerzyły przemoc, która kosztowała życie 11 osób;

D.     mając na uwadze, że rząd Boliwariańskiej Republiki Wenezueli oświadczył, że te akty przemocy są podsycane, organizowane i finansowane z zagranicy przez organizacje takie jak USAID czy amerykańska Narodowa Fundacja na rzecz Demokracji (National Endowment for Democracy); mając na uwadze, że według Wikileaks Departament Stanu USA finansuje wenezuelską opozycję od co najmniej 12 lat;

E.     mając na uwadze, że media krajowe i międzynarodowe przedstawiają te wydarzenia w sposób jednostronny; mając na uwadze, że w wyniku manipulacji informacjami, w szczególności w mediach społecznościowych, rozpowszechniono nieprawdziwe informacje i obrazy z Syrii, Chile, Egiptu, Hiszpanii czy Singapuru, mówiąc, że pochodzą z Wenezueli;

 

F.     mając na uwadze, że prezydent Maduro wezwał do zorganizowania w dniu 26 lutego 2014 r. ogólnokrajowej konferencji pokojowej z udziałem wszystkich grup politycznych i społecznych Wenezueli, które zechcą w niej uczestniczyć;

G.     mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 14 lat w Wenezueli 19 razy odbyły się wybory; mając na uwadze, że konstytucja Boliwariańskiej Republiki Wenezueli przewiduje mechanizmy demokracji uczestniczącej, takie jak możliwość przeprowadzenia referendum pozwalającego odwołać prezydenta;

H.     mając na uwadze, że między 2006 a 2011 r. Wenezuela awansowała o siedem pozycji na 73 miejsce wśród 187 państw w rankingu ONZ odzwierciedlającym rozwój społeczny; mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu rząd Wenezueli zwiększył wydatki na cele społeczne o ponad 60,6%; mając na uwadze, że obecnie Wenezuela jest krajem o najniższym wskaźniku nierówności w regionie; mając na uwadze, że według Komisji Gospodarczej ONZ ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (ECLAC) wskaźnik ubóstwa w Wenezueli zmalał w 2011 r. do 29,5% z 48,6% w 2002 r.;

I.      mając na uwadze, że Wenezuela jest piątym co do wielkości światowym eksporterem ropy i posiada największe na świecie potwierdzone złoża tego surowca;

J.      mając na uwadze, że ta fala wywrotowej przemocy ma miejsce w czasie, kiedy prawowite władze Wenezueli nasilają działania w walce z różnymi formami spekulacji i wojny ekonomicznej, z którymi boryka się kraj;

K.     mając na uwadze, że laureat Nagrody Nobla Adolfo Pérez Esquivel wezwał do obrony demokracji w Wenezueli przed próbami zdestabilizowania rządu, ostrzegł, że próby przeprowadzenia zamachu stanu postępują dzięki nowym metodom stosowanym w Ameryce Łacińskiej i potępił międzynarodowe korporacje medialne, takie jak CNN i FOX, za emitowanie propagandy wojennej w imię pokoju i nienawiści w imię wolności;

1.      stanowczo potępia obecną próbę przeprowadzenia zamachu stanu i akty przemocy ze strony prawicowych i skrajnie prawicowych ugrupowań opozycyjnych w Wenezueli; ubolewa, że sytuacja ta przyniosła ofiary śmiertelne i przekazuje kondolencje rodzinom ofiar;

2.      ubolewa nad niszczeniem własności publicznej w kraju i wzywa do natychmiastowego zaprzestania przemocy;

3.      jest głęboko zaniepokojony próbami zdestabilizowania Boliwariańskiej Republiki Wenezueli przez akty przemocy podobne do wcześniejszych prób przeprowadzenia zamachu stanu w 2002 r.;

4.      potępia niedemokratyczne i powstańcze cele tej kampanii mającej doprowadzić do destabilizacji, która rozlała się na ulice Caracas i innych wenezuelskich miast w wyniku działań ugrupowań ekstremistycznych; zwraca uwagę na imperialistyczny interes USA w zapewnieniu sobie dostępu do wenezuelskich złóż ropy i ich cel polityczny cel polegający na osłabieniu państw zrzeszonych w organizacji ALBA (Boliwariański Sojusz Narodów Naszej Ameryki);

5.      uważa, że wydarzenia te są dowodem na strach wenezuelskich oligarchów przed zagrożeniem, jakie stanowią dla ich interesów zachodzące obecnie radykalne przemiany gospodarcze i społeczne oraz stałe poparcie społeczeństwa dla tego procesu;

6.      ubolewa nad tym, że część opozycji uczestniczyła już we wcześniejszych zamachach stanu i kilkakrotnie wychodziła poza ramy demokracji, usiłując naruszyć wenezuelski ład konstytucyjny;

7.      przypomina, że w pełni popiera wenezuelskie społeczeństwo, proces boliwariański i prezydenta Nicolása Maduro oraz solidaryzuje się z nimi; odrzuca wszelkie ataki na wenezuelską demokrację i suwerenność;

8.      popiera inicjatywę rządu Wenezueli, aby zorganizować w dniu 26 lutego 2014 r. ogólnokrajową konferencję pokojową z udziałem wszystkich grup politycznych i społecznych Wenezueli;

9.      ubolewa nad rolą, jaką międzynarodowe media odegrały w rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji i obrazów w celu wytworzenia atmosfery przemocy i destabilizacji, która osłabia rząd Wenezueli; przypomina, że wolność informacji jest jednym z podstawowych praw człowieka, a także apeluje do mediów międzynarodowych o odpowiedzialne postępowanie i relacjonowanie wydarzeń w sposób uczciwy, dokładny i wyważony, co obecnie nie ma miejsca;

10.    głęboko ubolewa nad każdą ingerencją ze strony UE czy dowolnego kraju w wewnętrzne sprawy innego państwa;

11.    podkreśla, że w żadnym wypadku dialog z państwami trzecimi nie powinien skutkować ograniczaniem prawa narodów do samostanowienia; ubolewa nad faktem, że UE i jej państwa członkowskie zbyt często przyznają pierwszeństwo względom dyplomatycznym, politycznym czy ekonomicznym kosztem praw człowieka, które to podejście prowadzi ponadto do stosowania polityki podwójnych standardów, sprzecznej z powszechną wizją praw człowieka; podkreśla, że z punktu widzenia wiarygodności UE ważne jest, aby uniknąć wszelkiego instrumentalnego wykorzystywania tych zagadnień;

12.    przypomina o znaczeniu roli Wenezueli w budowaniu i umacnianiu procesu współpracy i integracji dla dobra narodów Ameryki Łacińskiej;

13.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, parlamentowi Mercosuru i Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.