Procedura : 2013/2595(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0229/2014

Teksty złożone :

B7-0229/2014

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/03/2014 - 8.29
CRE 12/03/2014 - 8.29
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2014)0236

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 166kWORD 118k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0229/2014
5.3.2014
PE529.616v01-00
 
B7-0229/2014

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie strategii UE na rzecz Arktyki  (2013/2595(RSP))


Véronique De Keyser, Libor Rouček, Liisa Jaakonsaari, Jens Nilsson, Ivari Padar w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii UE na rzecz Arktyki  (2013/2595(RSP))  
B7‑0229/2014

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Arktyki, w szczególności rezolucję z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie zrównoważonej polityki UE na dalekiej północy(1) oraz sprawozdanie Wspólnego Komitetu Parlamentarnego EOG z dnia 28 października 2013 r. w sprawie polityki wobec Arktyki,

–       uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 26 czerwca 2012 r. zatytułowany „Kształtowanie polityki realizowanej przez Unię Europejską w regionie Arktyki: postępy poczynione od 2008 r. i dalsze działania”, a także towarzyszące mu dokumenty robocze zatytułowane „Wykaz działań w ramach opracowywania polityki Unii Europejskiej wobec Arktyki” (SWD(2012)0182) oraz „Przestrzeń i Arktyka” (SWD(2012)0183),

–       uwzględniając swoje pytanie ustne wymagające debaty z dnia 9 kwietnia 2013 r. (O-000042/2013),

–       uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 kwietnia 2013 r. pt. „Polityka UE wobec Arktyki w kontekście nowych światowych wyzwań w tym regionie – stanowisko społeczeństwa obywatelskiego”,

–       uwzględniając oświadczenie Rady Arktycznej na posiedzeniu w Kirunie w dniu 15 maja 2013 r.,

–       uwzględniając porozumienie o partnerstwie między UE a Grenlandią na lata 2007–2013 oraz umowę o partnerstwie w sprawie połowów między UE i Grenlandią, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2013 r. i obowiązuje przez okres trzech lat,

–       uwzględniając „Horyzont 2020” – program ramowy UE w zakresie badań naukowych i innowacji na lata 2014–2020,

–       uwzględniając program prezydium Rady Arktycznej, program współpracy w regionie Arktyki Nordyckiej Rady Ministrów oraz program Euro-arktycznej Rady Morza Barentsa,

–       uwzględniając oświadczenie w sprawie 20. rocznicy powstania Euro-arktycznej Rady Morza Barentsa, wydane w Kirkenes w dniach 3-4 czerwca 2013 r.,

–       uwzględniając odpowiednio nowe i zaktualizowane krajowe strategie i dokumenty polityczne dotyczące problemów Arktyki pochodzące z Finlandii, Szwecji, Danii i Grenlandii, Norwegii, Rosji, USA, Kanady, a także Niemiec i Zjednoczonego Królestwa,

–       uwzględniając oświadczenia przyjęte przez Parlamentarne Forum Wymiaru Północnego w Tromsø w lutym 2009 r. oraz w lutym 2011 r.,

–       uwzględniając wspólne oświadczenie trzeciego posiedzenia ministerialnego odnowionego Wymiaru Północnego, które odbyło się w Brukseli w dniu 18 lutego 2013 r.,

–       uwzględniając oświadczenie 9. konferencji parlamentarzystów regionu arktycznego, która odbyła się w Brukseli w dniach 13–15 września 2010 r., oraz 10. konferencji parlamentarzystów regionu arktycznego, która odbyła się w Akureyri w dniach 5–7 września 2012 r.,

–       uwzględniając zalecenia Rady Nordyckiej z 2012 r.,

–       uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/WE z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego(2),

–       uwzględniając rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie różnorodności biologicznej będącej naszym ubezpieczeniem na życie i naszym naturalnym kapitałem: unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.(3),,

–       uwzględniając rezolucję z dnia 5 lutego 2014 r. w sprawie ram polityki w zakresie klimatu i energii do roku 2030(4),

–       uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 3 października 2013 r. w sprawie C-583/11 P oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-526/10 dotyczące stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok(5),

–       uwzględniając sprawozdanie zespołu Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dnia 25 listopada 2013 r. zatytułowane „Wspólnoty Europejskie – środki zakazujące importu produktów z fok i obrotu nimi”, rozdział 1.3.5 (ustalający wstępne orzeczenie wydane w dniu 29 stycznia 2013 r.), a także uwzględniając notyfikację UE o odwołaniu się do organu apelacyjnego WTO z dnia 29 stycznia 2014 r.,

–       uwzględniając raport Nordregio nr 2009:2 „Strong, Specific and Promising – Towards a Vision for the Northern Sparsely Populated Areas in 2020” [Mocna, konkretna i obiecująca – wizja dotycząca słabo zaludnionych obszarów północnych w 2020 r.],

–       uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że wspólny komunikat Komisji i Wysokiej Przedstawiciel wydany latem 2012 r. stanowi kolejny krok naprzód;

B.     mając na uwadze, że Parlament w pytaniu ustnym wymagającym debaty z dnia 9 kwietnia 2013 r. zaapelował do Komisji i Rady o udzielenie bardziej szczegółowych odpowiedzi na wezwania i wnioski zawarte w jego rezolucji z 2011 r. w sprawie zrównoważonej polityki UE na dalekiej północy oraz o przedstawienie jasnej wizji politycznej, priorytetów i celów sektorowych oraz konkretnych działań mających na celu realizację kompleksowej strategii UE-Arktyka;

C.     nająć na uwadze, że Rada dotychczas nie opublikowała swoich wniosków dotyczących wspólnego komunikatu Komisji/ESDZ z lata 2012 r;

D.     mając na uwadze, że Parlament bierze czynny udział w pracach stałej komisji Konferencji Parlamentarzystów Regionu Arktyki za pośrednictwem swojej Delegacji ds. Stosunków ze Szwajcarią i Norwegią, do Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Islandia oraz do Wspólnej Komisji Parlamentarnej Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG);

E.     mając na uwadze, że Dania, Finlandia i Szwecja są krajami arktycznymi, a Finlandia i Szwecja są częściowo położone w kole podbiegunowym; mając na uwadze, że jedyny rdzenny lud w UE, Lapończycy, mieszka w regionie arktycznym na terytorium Finlandii i Szwecji, a także Norwegii i Rosji;

F.     mając na uwadze, że Norwegia, jako zaangażowany i wiarygodny partner, jest stowarzyszona z UE w ramach EOG i na mocy układu z Schengen;

G.     mając na uwadze, że Arktyka jest zamieszkanym regionem, w którym znajdują się niepodległe państwa; mając na uwadze, że europejski region arktyczny obejmuje nowoczesne społeczeństwa przemysłowe, obszary wiejskie oraz społeczność tubylczą; mając na uwadze, że czynne zaangażowanie tych regionów w rozwój polityki UE-Arktyka ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia legitymacji, wzajemnego zrozumienia i lokalnego wsparcia dla zaangażowania UE na rzecz Arktyki;

H.     mając na uwadze długotrwałe zaangażowanie UE w Arktyce przez uczestnictwo we wspólnej polityce dotyczącej wymiaru północnego prowadzonej z Rosją, Norwegią i Islandią, we współpracy na Morzu Barentsa, w szczególności w ramach Euro-arktycznej Rady Morza Barentsa i Rady Regionu Morza Barentsa, a także w strategicznym partnerstwie z Kanadą, Stanami Zjednoczonymi i Rosją oraz przez jej działalność w ostatnich latach w charakterze aktywnego obserwatora ad hoc w Radzie Arktycznej;

I.      mając na uwadze, że Rada Arktyczna podjęła w dniu 15 maja 2013 r. w Kirunie decyzję o „pozytywnym rozpatrzeniu” wniosku UE o przyznanie jej statusu stałego obserwatora; mając na uwadze, że ta pozytywna decyzja zawiera warunek rozwiązania kwestii zakazu dotyczącego produktów z fok w stosunkach UE-Kanada; mając na uwadze, że UE i Kanada są w trakcie rozwiązywania tej kwestii; mając na uwadze, że UE już pracuje w charakterze ww. stałego obserwatora w Radzie Arktycznej;

J.      mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie w dużym stopniu przyczyniają się do badań prowadzonych w Arktyce oraz mając na uwadze, że unijne programy, w tym nowy program ramowy „Horyzont 2020”, a także europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne wspierają prowadzone w tym regionie ważne projekty badawcze, które przynoszą korzyści zwłaszcza narodom i gospodarkom państw arktycznych;

K.     mając na uwadze, że według szacunków w regionie arktycznym znajduje się około jedna piąta światowych nieodkrytych zasobów węglowodorów, jednak potrzebne są bardziej rozległe badania, aby dokładniej ustalić, ile gazu i ropy naftowej można znaleźć w poszczególnych częściach Arktyki, jakiej technologii należałoby użyć do bezpiecznej eksploatacji tych złóż, czy eksploatację można kontynuować przy jednoczesnym zapewnieniu w pełni zadowalających warunków środowiskowych i społecznych dla lokalnej ludności oraz na ile byłoby to ekonomicznie i środowiskowo rentowne; mając na uwadze, że w związku z tym należy także rozważyć bezpieczeństwo eksploracji i produkcji ropy oraz skutki tej eksploatacji dla kruchych ekosystemów i różnorodności biologicznej w Arktyce;

L.     mając na uwadze, że Konwencja ONZ o Prawie Morza stanowi ramy prawne zarządzania obszarami Morza Arktycznego, w tym obszarami wychodzącymi poza jurysdykcję krajową;

M.    mając na uwadze, że rosnące zainteresowanie regionem arktycznym ze strony podmiotów spoza tego regionu, takich jak Chiny, Japonia, Indie i inne kraje azjatyckie, przeznaczanie przez nie środków finansowych na badania polarne, a zwłaszcza potwierdzenie przyznania Korei Południowej, Chinom, Japonii, Indiom i Singapurowi statusu obserwatora w Radzie Arktycznej świadczą o rosnącym znaczeniu geopolitycznym Arktyki w skali globalnej;

N.     mając na uwadze, że inwestycjom gospodarczym i rozwojowi ekonomicznemu muszą towarzyszyć badania i rozwój, oceny wpływu oraz ochrona ekosystemu, aby zagwarantować zrównoważony rozwój regionu arktycznego;

O.     mając na uwadze, że głównym priorytetem pozostaje pogodzenie perspektyw i interesów gospodarczych z wyzwaniami społeczno-kulturalnymi, ekologicznymi i środowiskowymi w ramach zrównoważonego rozwoju, co odzwierciedlają krajowe strategie na rzecz Arktyki prowadzone w państwach arktycznych;

UE a Arktyka

1.      przypomina przyjęcie swojej rezolucji z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie zrównoważonej polityki UE na dalekiej północy i z zadowoleniem przyjmuje wspólny komunikat Komisji i Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 26 czerwca 2012 r.; potwierdza swoje stanowisko, że UE, której trzy państwa członkowskie – Dania, Finlandia i Szwecja – są państwami arktycznymi, a Norwegia i Islandia należą do EOG i strefy Schengen, ma uzasadniony interes z racji praw i obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, jej zaangażowania w politykę dotyczącą ochrony środowiska, klimatu i inne strategie polityczne oraz finansowania, działalności badawczej i interesów ekonomicznych, w tym w obszarze żeglugi i eksploatacji zasobów naturalnych; ponadto przypomina, że UE posiada duże obszary lądowe Arktyki w Finlandii i Szwecji, zamieszkane przez jedyny pierwotny lud Europy – Lapończyków;

2.      zaleca utworzenie mechanizmu prowadzenia regularnej wymiany i konsultacji na temat kwestii dotyczących Arktyki z regionalnymi, lokalnymi i tubylczymi podmiotami europejskiej Arktyki, aby ułatwić wzajemne zrozumienie;

3.      odnotowuje oświadczenie Rady Arktycznej na posiedzeniu w Kirunie i jej decyzję w sprawie przyznania statusu stałego obserwatora UE i podmiotom z innych państw; nalega na Komisję, aby śledziła wraz z Kanadą pozostającą w zawieszeniu kwestię zakazu produktów z fok oraz należycie i terminowo informowała Parlament w trakcie całego procesu;

4.      przypomina o posiadanym przez UE i jej państwa członkowskie statusie aktywnych członków innych ważnych dla spraw Arktyki instytucji, takich jak Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO); podkreśla potrzebę ponownego nakierowania działalności instytucji UE na te obszary, które dotyczą interesów politycznych, środowiskowych lub gospodarczych UE i jej państw członkowskich; podkreśla w szczególności potrzebę uwzględniania interesów UE oraz europejskich państw i regionów arktycznych przy stosowaniu, zmianie i rozwijaniu programów lub polityk UE, które mają lub mogą mieć wpływ na Arktykę, tak aby służyły one regionowi Arktyki jako całości;

5.      uznaje Euro-arktyczną Radę Morza Barentsa za ważną platformę współpracy między Danią, Finlandią, Norwegią, Rosją, Szwecją oraz Komisją; przyjmuje do wiadomości działania Euro-arktycznej Rady Morza Barentsa w sprawach zdrowotnych i społecznych, edukacji i badań, energii, kultury, młodzieży, MŚP oraz turystyki; zauważa doradczą rolę Grupy Roboczej ds. Ludów Tubylczych w ramach Euro-arktycznej Rady Morza Barentsa;

6.      przypomina wkład UE w badania i rozwój, a także zaangażowanie podmiotów gospodarczych zarejestrowanych i działających na mocy prawa UE w regionie Arktyki;

7.      zwraca się do Komisji o przedstawienie propozycji w sprawie możliwości rozwinięcia projektu Galileo lub projektów takich, jak europejski program monitorowania Ziemi, które mogą mieć wpływ na Arktykę, aby umożliwić bezpieczniejszą i szybszą nawigację po wodach Arktyki, inwestując w ten sposób w bezpieczeństwo i dostępność zwłaszcza Przejścia Północno-Wschodniego, z myślą o przyczynieniu się do lepszego prognozowania ruchów lodu, przygotowania lepszych map dna morskiego Arktyki oraz zrozumienia głównych procesów geodynamicznych tego obszaru;

8.      podkreśla konieczność zapewniania przez ośrodki kompetencji bezpieczeństwa, gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej oraz sprzętu ratunkowego; zaleca, aby UE aktywnie przyczyniała się do rozwijani takich ośrodków;

9.      z zadowoleniem przyjmuje stosowanie przez członków Rady Arktycznej umowy dotyczącej akcji poszukiwawczo-ratowniczych oraz umowy na wypadek wycieku ropy; wyraża jednakże ubolewanie, że umowa nie zawiera specjalnych wiążących wspólnych norm;

10.    podkreśla potrzebę ustanowienia wiążącego instrumentu w zakresie zapobiegania zanieczyszczeniom przez ropę;

11.    podkreśla konieczność aktywnego zaangażowania się UE w działalność wszystkich właściwych grup roboczych Rady Arktycznej lub właściwych organizacji regionalnych czy międzynarodowych, takich jak IMO i Konwencja o różnorodności biologicznej;

12.    z zadowoleniem przyjmuje nowe strategie na rzecz Arktyki opublikowane niedawno przez państwa członkowskie UE; wyraża nadzieję, że doprowadzi to do bardziej konkretnego zaangażowania w Arktyce;

13.    apeluje do Komisji o rozwijanie ściślejszej współpracy z Islandią w dziedzinach wspólnych interesów, takich jak rozwój transportu morskiego i energii odnawialnych, w pełni wykorzystując istniejące instrumenty i zachęcając do współpracy w dziedzinie badań i biznesu między podmiotami europejskimi a islandzkimi, co spowoduje, że europejskie interesy nie ucierpią w tym strategicznym regionie;

14.    z zadowoleniem wita przygotowania do powołania Arktycznej Rady Biznesu, która ma pełnić rolę doradczą przy Radzie Arktycznej, i podkreśla odsetek europejskich przedsiębiorstw i instytutów wnoszących wkład i inwestujących w Arktykę; sugeruje, że powinien mieć miejsce efektywny udział podmiotów gospodarczych nie tylko z trzech arktycznych państw członkowskich, ale także z innych państw (o statusie obserwatora), zważywszy na globalny charakter wielu dzisiejszych przedsiębiorstw;

15.    z zadowoleniem przyjmuje działania oddolnych inicjatyw, które mogą zapewnić zrównoważone i długoterminowe zaangażowanie europejskich i pozaeuropejskich przedsiębiorstw, i apeluje do Komisji o przedstawienie sugestii dotyczących form pomocy dla europejskich przedsiębiorstw angażujących się w trwały, długoterminowy zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy w Arktyce;

16.    podkreśla potrzebę dialogu i partnerstwa z władzami lokalnymi i regionalnymi w celu określenia efektywnych inwestycji europejskich w rozwój i współpracę, a dodatkowo w celu stawienia czoła przyszłym globalnym wyzwaniom dla postępu w Arktyce, a także umożliwienia wykorzystania całego potencjału rozwojowego tej strefy;

17.    przyjmuje do wiadomości obecną lukę między odpowiednimi kompetencjami w zakresie wydobycia minerałów, przetwarzania i przyszłych planowanych potrzeb, ponieważ region stale się rozwija; sugeruje, że uczestnicząc we wspólnych projektach na szczeblu europejskim, takich jak partnerstwo innowacji w dziedzinie surowców, podmioty działające w Arktyce mogą dokonywać wymiany informacji i kompetencji w różnych dziadzinach; podkreśla, że UE musi uwzględnić konieczność dostarczania przez działalność wydobywczą korzyści i doświadczenia akceptacji na szczeblu lokalnym;

18.    zwraca się do Komisji – z myślą o ogromnej ilości działań naukowych, gospodarczych i obywatelskich, zwłaszcza w europejskim regionie arktycznym i regionie Morza Barentsa oraz poza nimi – o rozwijanie praktyk mających na celu lepsze wykorzystanie istniejących funduszy UE i zapewnienie właściwej równowagi w ochronie i rozwoju regionu arktycznego przy kierowaniu tam funduszy UE;

19.    ponownie podkreśla potrzebę lepszego skoordynowania istniejących programów (np. Interreg IV, programu „Peryferia Północne”, programu Kolarctic, programu bałtyckiego i strategii „błękitnego wzrostu”), a także przyczynienia się do finansowania partnerstw w ramach wymiaru północnego, takich jak partnerstwo na rzecz środowiska w ramach wymiaru północnego czy partnerstwo na rzecz transportu i logistyki w ramach wymiaru północnego, lub przydziałów ENPI, aby umożliwić skuteczne kierowanie środków, a także jasne określanie priorytetów inwestycyjnych przy angażowaniu się na rzecz regionu arktycznego; sugeruje wyznaczenie platformy Komisji i ESDZ do zapewniania spójnego przeznaczania funduszy dla Arktyki;

20.    ponownie potwierdza poparcie dla powołania unijnego ośrodka informacji o Arktyce i wzywa Komisję do realizacji tego projektu w postaci sieciowej struktury ze stałym biurem w Rovaniemi w ramach działania przygotowawczego — strategicznej oceny oddziaływania na środowisko rozwoju Arktyki, o co apelują Komisja i ESDZ we wspólnym komunikacie z 2012 r., a wdraża Centrum Arktyczne na Uniwersytecie Laponii, wspólnie z siecią europejskich centrów doskonałości dotyczących Arktyki, z celem, jakim jest uzyskanie skutecznego dostępu do informacji o Arktyce, dialog na wszystkich szczeblach oraz komunikowanie się z myślą o wykorzystywaniu informacji i wiedzy na rzecz zrównoważonego charakteru Arktyki;

21.    oczekuje w związku z tym na wyniki trwającego 18 miesięcy działania przygotowawczego — strategicznej oceny oddziaływania na środowisko rozwoju Arktyki, które mają być opublikowane tej wiosny; apeluje do UE o szybkie powołanie następnie unijnego ośrodka informacji o Arktyce;

22.    ponownie zachęca UE do zintensyfikowania wysiłków podejmowanych w dwustronnych działaniach dyplomatycznych z państwami arktycznymi w uzupełnieniu do zobowiązań do wielostronnej współpracy;

23.    sugeruje, że w obrębie instytucji UE powinna istnieć lepsza koordynacja między Komisją a ESDZ, zwłaszcza biorąc pod uwagę przekrojowy charakter kwestii dotyczących Arktyki;

24.    apeluje do Komisji o opracowanie i przedstawienie wizjonerskiej, spójnej i zrównoważonej strategii społeczno-gospodarczej i środowiskowej na rzecz zaangażowania UE w Arktyce, gwarantującej uwzględnianie interesów UE oraz europejskich państw i regionów arktycznych zawsze, gdy polityka dotycząca Arktyki ulega rozwijaniu, zmianie czy aktualizacji;

25.    podkreśla potrzebę ścisłej koordynacji – także w odniesieniu do finansowania – między polityką UE dotyczącą Arktyki i jej działaniami oraz polityką w ramach wymiaru północnego z ich partnerstwami; przypomina UE o zachowaniu wystarczającego finansowania skutecznej i udanej polityki w ramach wymiaru północnego;

26.    podkreśla w związku z tym znaczenie niektórych priorytetów dotyczących Arktyki, jak dobrze funkcjonująca infrastruktura i logistyka, rozwój regionu arktycznego, zachęcanie do inwestycji w wiedzę na temat chłodnego klimatu oraz stosowne przyjazne dla środowiska technologie, a także wsparcie dla regionalnej i wiejskiej przedsiębiorczości, zwłaszcza dla MŚP; apeluje do UE o podjęcie większych wysiłków na rzecz włączenia tych priorytetów dotyczących Arktyki do swojej strategii „Europa 2020” na rzecz wzrostu gospodarczego oraz do programów, takich jak Horyzont 2020 i Unia innowacji, a także do innych unijnych programów badawczych;

27.    podkreśla żywotne znaczenie unijnej polityki regionalnej i polityki spójności, ENPI oraz programu Interreg dla tego oddalonego północnego regionu Europy, także w aspekcie współpracy międzyregionalnej i transgranicznej;

28.    apeluje do UE o dokonanie większych inwestycji w inicjatywy współpracy w regionie Arktyki, zwłaszcza w odniesieniu do projektów partnerstwa na rzecz transportu w ramach wymiaru północnego, mających połączyć bogaty w zasoby region Morza Barentsa z europejskimi rynkami;

29.    wzywa Komisję do opracowania planu działania określającego konkretne etapy spójnego wdrażania strategii UE-Arktyka oraz istniejących strategii i programów dotyczących Arktyki, aby zapewnić skoordynowane podejście do regionu arktycznego;

30.    podkreśla, że unijna strategia na rzecz Arktyki wymaga operacyjności odpowiedniego wsparcia budżetowego; apeluje do Komisji o zadbanie, aby środki budżetowe na działania i programy dotyczące Arktyki były rzeczywiście skoordynowane z konkretnymi liniami budżetowymi dla Arktyki oraz osobnym rozdziałem w kolejnym budżecie UE, co zapewni wiarygodną realizację polityki UE na rzecz Arktyki;

31.    wciąż oczekuje na wnioski Rady dotyczące wspólnego komunikatu Komisji/ESDZ z lata 2012 r;

Zrównoważony rozwój społeczno-ekonomiczny oraz łagodzenie zmian klimatu i adaptacja do nich w regionie arktycznym

32.    przypomina swoją rezolucję z 2011 r. i podkreśla globalne skutki zmian w regionie Arktyki oraz ważną rolę, jaką UE i inne ośrodki przemysłowe wraz z państwami okołobiegunowymi będą miały do odegrania w redukcji zanieczyszczeń środowiska w regionie arktycznym powodowanych przez następujący tam rozwój działalności; wskazuje, że zmiana klimatu w Arktyce będzie miała poważny wpływ na regiony przybrzeżne w Europie i innych częściach świata oraz na sektory zależne od klimatu w Europie, takie jak rolnictwo i rybołówstwo, energetyka, chów reniferów, łowiectwo, turystyka i transport;

33.    podkreśla znaczenie zapoznania się podczas dyskusji nad eksploatacją ropy i gazu w Arktyce z ryzykiem i wszystkimi skutkami dla środowiska i ekosystemu; kładzie nacisk na to, że odwierty gazu i ropy na terenie Arktyki wiążą się z wyjątkowymi wyzwaniami, których nie należy bagatelizować; przyjmuje do wiadomości trwającą między państwami arktycznymi dyskusję na temat zakazu odwiertów ropy i gazu w niektórych strefach Arktyki;

34.    jest przekonany, że konieczne są dodatkowe informacje na temat ekosystemów morskich Arktyki, skutków zmiany klimatu oraz wpływu prowadzenia odwiertów ropy i gazu na unikatowe gatunki występujące w Oceanie Arktycznym przed dalszym planowaniem eksploatacji ropy i gazu w Arktyce; zwraca się z wnioskiem, aby przed dalszym prowadzeniem badań i odwiertów produkcyjnych na terenie Arktyki instytucje, organizacje i agencje dysponujące odpowiednią wiedzą ekspercką przeprowadziły ponowną ocenę warunków, w jakich można prowadzić kolejne odwierty;

35.    przypomina katastrofę związaną z wyciekiem ropy z platformy wiertniczej Deepwater Horizon w Zatoce Meksykańskiej oraz potrzebę podjęcia wszelkich środków koniecznych do zagwarantowania, że podobna katastrofa ekologiczna nie zdarzy się na wodach UE;

36.    przyznaje, że skutki topnienia lodu i łagodnych temperatur nie tylko powodują ryzyko przemieszczania się ludów tubylczych, zagrażając w ten sposób tubylczemu trybowi życia, ale tworzą także możliwości dla rozwoju gospodarczego w regionie arktycznym;

37.    apeluje do UE o podjęcie wszelkich możliwych wysiłków zapewniających zrównoważone pogodzenie działalności gospodarczej z opłacalną ochroną i rozwojem społeczno-ekologicznym i środowiskowym;

38.    podkreśla, że utrzymanie rozwiniętych i zrównoważonych społeczności w Arktyce, posiadających wysoką jakość życia, ma podstawowe znaczenie oraz że UE może odegrać w tej dziedzinie znaczącą rolę; w związku z tym wzywa UE do nasilenia pracy w dziedzinach ekosystemowego zarządzania, wielostronnej współpracy, podejmowania decyzji w oparciu o wiedzę oraz ścisłej współpracy z lokalnymi mieszkańcami i społecznościami tubylczymi;

39.    uznaje dążenie mieszkańców i władz regionu arktycznego, posiadających suwerenne prawa i obowiązki, do dalszego zrównoważonego rozwoju i jednoczesnej ochrony tradycyjnych źródeł utrzymania tubylczych społeczności oraz bardzo wrażliwych ekosystemów arktycznych;

40.    przyznaje, że wody wokół Bieguna Północnego to wody międzynarodowe;

41.    pamiętając o podobnych przepisach USA, ubolewa jednak z powodu wpływu, jaki rozporządzenie UE dotyczące zakazu produktów z fok miało na część ludności, a w szczególności na tubylczą kulturę i źródła utrzymania, tworząc przeszkodę w zaangażowaniu się UE w Arktyce; nalega w związku z tym na Komisję, by zbadała sposoby dostosowania lub zmiany tych przepisów, tak aby odpowiadały potrzebom partnerów z Arktyki;

42.    uznaje podstawowe znaczenie wytycznych w zakresie pomocy regionalnej, które umożliwiają regionom w Arktyce posiadającym szczególne cechy i stojącym przed szczególnymi wyzwaniami dalsze wykorzystywanie stosownych mechanizmów pobudzających innowacje i zrównoważony wzrost;

43.    potwierdza swoje stwierdzenia dotyczące praw rdzennej ludności w ogóle, a Lapończyków jako jedynego ludu tubylczego UE w szczególności, i apeluje do Komisji o dalsze badanie, w jaki sposób można by zapewnić ich wysłuchanie i uwzględnienie ich doświadczeń w unijnym procesie podejmowania decyzji politycznych; sugeruje w związku z tym poparcie ustanowienia w Brukseli niezależnego przedstawicielstwa ludów tubylczych; podkreśla, że polityka na rzecz pozytywnego rozwoju środowisk zamieszkania na tym obszarze sprzyja również działaniom, w których kładzie się szczególny nacisk na perspektywy dla regionalnej rdzennej ludności w zakresie rozwijania ich kultury, języka i obyczajów, które mogą być odmienne od kultury, języka i obyczajów reszty społeczeństwa zamieszkującego na danym obszarze;

44.    uznaje, że polityka UE mająca na celu rozbudowanie infrastruktury szkolnictwa wyższego oraz infrastruktury badawczej na tym obszarze ma podstawowe znaczenie dla wzmocnienia innowacyjnego otoczenia oraz mechanizmów transferu technologii; podkreśla znaczenie popierania rozwoju sieci współpracy między placówkami szkolnictwa wyższego w tym regionie i poza nim, a także przewidywania możliwości finansowania badań, zwłaszcza w obszarach, w których region ten ma udowodnione osiągnięcia, aby doprowadzić do zrównoważonego rozwoju gospodarczego w regionach Arktyki;

45.    podkreśla duże znaczenie bezpieczeństwa nowych światowych szlaków transportowych przez morze w Arktyce, zwłaszcza dla gospodarki UE i jej państw członkowskich, w których rękach znajduje się 40 % światowej żeglugi handlowej; z zadowoleniem przyjmuje zakończenie prac Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) nad obowiązkowym kodeksem polarnym dla żeglugi; nakłania państwa członkowskie i Komisję do nawiązania ścisłych kontaktów z europejskimi instytutami badawczymi oraz przedsiębiorstwami transportowymi i zakładami ubezpieczeń w celu dopilnowania, aby nowe technologie i doświadczenia były uwzględniane; podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie powinny aktywnie wspierać zasadę wolności mórz oraz prawo do swobodnego poruszania się po międzynarodowych szlakach wodnych; zachęca do współpracy w zakresie zarówno badań, jak i inwestycji z myślą o rozwoju solidnej i bezpiecznej infrastruktury arktycznych szlaków morskich;

46.    wzywa państwa regionu do zadbania o to, by wszelkie dostępne oraz mogące powstać w przyszłości szlaki transportowe były otwarte dla żeglugi międzynarodowej, a także do niestosowania jednostronnych i arbitralnych obciążeń, finansowych lub administracyjnych, które mogłyby utrudniać żeglugę na terenie Arktyki, innych niż środki uzgodnione na szczeblu międzynarodowym, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa lub ochrony środowiska;

47.    zauważa znaczenie rozwijania połączeń infrastrukturalnych łączących region Arktyki z resztą Europy dla udanego przyszłego rozwoju przedsiębiorstw; podkreśla zwłaszcza znaczenie stosownych połączeń w ramach sieci TEN-T na Dalekiej Północy, takich jak połączenie z portem w Narwiku i Korytarzem Botnickim;

48.    przyjmuje do wiadomości niedawno prowadzone prace badawcze na europejskich wodach Morza Arktycznego i Morza Barentsa i podkreśla dwustronną współpracę między Norwegią a Rosją, mającą na celu stosowanie najwyższych dostępnych norm technicznych w dziedzinie ochrony środowiska przy jednoczesnym badaniu możliwości eksploatacji ropy i gazu na Morzu Barentsa; wskazuje w szczególności na znaczenie rozwoju mogących stanowić przedmiot sporów nowych technologii zaprojektowanych specjalnie dla środowiska Arktyki, np. technologii instalacji pod dnem morskim;

49.    przypomina pozycję UE jako największego konsumenta arktycznego gazu ziemnego i podkreśla rolę gazu ziemnego pochodzącego z bezpiecznych źródeł i uzyskiwanego zgodnie z możliwie najwyższymi normami jako istotnego elementu łączącego ułatwiającego przejście w przyszłości na gospodarkę niskoemisyjną; popiera stopniowe podejście ostrożnościowe do kwestii rozwoju źródeł energii w Arktyce, podkreślając, że kilka regionów arktycznych znacznie różni się warunkami i dlatego należy je traktować odrębnie;

50.    przypomina prawo ludów Arktyki do określania swoich źródeł utrzymania i uznaje ich pragnienie zrównoważonego rozwoju regionu; zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania dotyczącego tych programów UE, które mogą zostać wykorzystane do wspierania takiego długoterminowego trwałego zrównoważonego rozwoju oraz przygotowania środków konkretniej przyczyniających się do realizacji tego pragnienia;

51.    jest zdania, że aby określić konkretny potencjał każdego miejsca oraz opracować adekwatne strategie zasiedlania z uwzględnieniem różnic regionalnych, potrzebny jest szeroko zakrojony proces realizowany przy wsparciu na poziomie krajowym i UE; uważa, że partnerstwa i dialog między zainteresowanymi szczeblami władzy mogą zapewnić możliwie najbardziej skuteczne wdrożenie strategii politycznych;

52.    przyjmuje do wiadomości priorytety nowego rządu Grenlandii i wzywa Komisję do zbadania, w jaki sposób programy UE mogą przyczynić się do zrównoważonego rozwoju Grenlandii oraz w jaki sposób zagwarantować, by więzi z Danią i Europą w ogóle mogły promować zrównoważony rozwój służący długoterminowym interesom zarówno ludności Grenlandii, jak i podmiotów z UE; nakłania Komisję i państwa członkowskie do strategicznego patrzenia na przyszłość Grenlandii i rozwój jej zasobów, a jednocześnie do zadbania o to, aby właściwe europejskie zaangażowanie przyczyniało się do zrównoważonego rozwoju Grenlandii;

53.    wyraża zaniepokojenie bardzo ograniczonym sukcesem listu intencyjnego wiceprzewodniczącego Komisji podpisanego z Grenlandią w porównaniu z szybkością zaangażowania i przygotowaniami inwestycyjnymi krajów azjatyckich; apeluje do Komisji i państw członkowskich o koordynację z europejskimi przedsiębiorstwami, aby zagwarantować, że długoterminowe interesy UE oraz wykorzystywanie jej potencjału przyczynią się do długoterminowego zrównoważonego rozwoju;

54.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządom i parlamentom państw regionu arktycznego.

(1)

Dz.U.C 136 E z 11.5.2012, s. 71.

(2)

Dz.U. L 178 z 28.6.2013, s. 66.

(3)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0146.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0094.

(5)

Dz.U. L 216 z 17.8.2010, s. 1.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności