Procedura : 2014/2843(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0110/2014

Teksty złożone :

B8-0110/2014

Debaty :

Głosowanie :

PV 18/09/2014 - 10.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2014)0027

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 321kWORD 90k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0109/2014
16.9.2014
PE537.012v01-00
 
B8-0110/2014

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w Iraku i Syrii oraz ofensywy Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie (ISIS) 2014/2843 (RSP)


Barbara Lochbihler, Alyn Smith, Klaus Buchner, Bodil Ceballos, Heidi Hautala, Jean Lambert, Tamás Meszerics, Michel Reimon, Judith Sargentini, Ernest Urtasun, Jordi Sebastià w imieniu grupy Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Iraku i Syrii oraz ofensywy Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie (ISIS) 2014/2843 (RSP)  
B8‑0110/2014

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Iraku, w szczególności rezolucje z dnia 17 lipca 2014 r.(1) i z dnia 27 lutego 2014 r.(2) w sprawie sytuacji w Iraku,

–       uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Syrii, w szczególności rezolucje z dnia 12 września 2013 r.(3), 9 października 2013 r.(4), 6 lutego 2014 r.(5) i 17 kwietnia 2014 r.(6),

–       uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Iraku z drugiej strony, a także uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie umowy o partnerstwie i współpracy między UE a Irakiem(7),

–       uwzględniając konkluzje Rady dotyczące Iraku, w szczególności konkluzje z dnia 30 sierpnia, 15 sierpnia i 23 czerwca 2014 r.,

–       uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając międzynarodową konferencję w sprawie pokoju i bezpieczeństwa w Iraku zwołaną na dzień 15 września 2014 r. w Paryżu przez prezydenta F. Hollande'a oraz konferencję w Dżuddzie, która odbyła się w dniu 11 września 2014 r.,

–       uwzględniając rozmowy na temat Syrii przeprowadzone w Genewie w lutym 2014 r.,

–       uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–       uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stronami są Irak i Syria,

–       mając na uwadze wytyczne UE w sprawie propagowania i ochrony wolności wyznania lub przekonań, przyjęte w dniu 24 czerwca 2013 r.,

–       uwzględniając wytyczne UE dotyczące propagowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego,

–       uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. oraz ich protokoły dodatkowe, a także Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–       uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej, jej stosunków z UE oraz jej roli na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej(8), rezolucję z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków Unii Europejskiej z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej(9) oraz rezolucję z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie strategii UE wobec Iranu(10),

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że ekstremistyczne ugrupowanie dżihadystyczne o nazwie Państwo Islamskie – dawniej Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (ISIS) – w ciągu ostatnich miesięcy rozszerzyło swoje terytorium podbojów ze wschodniej Syrii na północno-zachodni Irak, w tym drugie pod względem wielkości miasto irackie Mosul, po czym przystąpiono do doraźnych egzekucji obywateli irackich i licznych aktów okrucieństwa, zwłaszcza wobec jazydów, chrześcijan, szyitów i stojących w opozycji sunnitów, narzucono rygorystyczną interpretację prawa szariatu, dopuszczono się gwałtów i zniewalania kobiet, dokonano przymusowych nawróceń oraz zniszczono szyickie, sufickie, sunnickie i chrześcijańskie miejsca kultu i świątynie/sanktuaria;

B.     mając na uwadze, że ostatnie akty okrucieństwa, które wywołały furię społeczności międzynarodowej, ISIS opublikowało nagrania wideo pokazujące egzekucję dwóch amerykańskich zakładników i jednego zakładnika brytyjskiego;

C.     mając na uwadze, że duża część ludności sunnickiej w Iraku i Syrii dotkliwie cierpi z powodu dyskryminacji, marginalizacji, naruszeń praw człowieka i innych form poważnych nadużyć popełnianych przez irackie i syryjskie instytucje, siły bezpieczeństwa i powiązane z rządem bojówki, co po części wyjaśnia, dlaczego podboje ISIS są tolerowane lub nawet wspierane przez część rozczarowanej ludności sunnickiej;

D.     mając na uwadze, że Państwu Islamskiemu udało się narzucić swoje struktury państwowe na kontrolowanych przez siebie obszarach, a w dniu 29 czerwca 2014 r. ogłosiło ono przywrócenie kalifatu po zapewnieniu sobie znacznych źródeł dochodów pochodzących z grabieży banków i przedsiębiorstw na kontrolowanych terytoriach, przejęcia sześciu pól naftowych w Syrii, w tym al-Omar, największego tego rodzaju obiektu w pobliżu granicy z Irakiem, oraz środków finansowych otrzymywanych od zamożnych ofiarodawców, zwłaszcza z Arabii Saudyjskiej, Kataru, Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich;

E.     mając na uwadze, że gwałtowny wzrost Państwa Islamskiego w siłę ujawnił słabość armii irackiej i kurdyjskiej, a szczególnie irackich instytucji, borykających się korupcją, podziałami religijnymi i będących pod wpływem polityki wykluczania prowadzonej przez premiera Nuriego al-Malikiego, która w znacznym stopniu przyczyniła się do istotnej izolacji sunnitów i ludności mniejszościowej w Iraku;

F.     mając na uwadze, że reżim Assada umyślnie sprowokował dynamiczną polaryzację religijną, traktując ją jako strategię przetrwania; mając na uwadze, że podsyciło to utajone i dotychczas powszechnie tłumione napięcia między wspólnotami, zwłaszcza między rządzącą mniejszościową sektą alawitów a większością, którą stanowią w kraju muzułmańsscy sunnici; mając na uwadze, że podziały religijne są jeszcze bardziej zaostrzane przez zaangażowanie podmiotów regionalnych, zwłaszcza z Zatoki Perskiej, a także ugrupowań dżihadystycznych i zagranicznych ugrupowań ekstremistycznych;

G.     mając na uwadze, że wojskowe jednostki regionalnego rządu kurdyjskiego przejęły w połowie czerwca 2014 r. kontrolę nad wieloetnicznym miastem Kirkuk, rozszerzając w ten sposób kontrolę nad będącym przedmiotem sporów bogatym w ropę regionem w bogatej w ropę prowincji Kirkuk, a także mając na uwadze, że rząd kurdyjski zapowiedział w czerwcu referendum wśród ludności kurdyjskiej, mające na celu uniezależnienie się od Iraku, które zostało później odłożone w czasie w celu „poświęcenia się tworzeniu nowego rządu irakijskiego”, aby odeprzeć posuwanie się naprzód Państwa Islamskiego;

H.     mając na uwadze, że po rezygnacji premiera Nuriego al-Malikiego nowy, bardziej sprzyjający integracji rząd pod kierownictwem premiera Haidera Al‑Abadiego objął obowiązki w dniu 8 września br., chociaż dwa istotne ministerstwa – spraw wewnętrznych i obrony – wciąż są nieobsadzone;

I.      mając na uwadze, że według doniesień do walki po stronie Państwa Islamskiego włączyły się tysiące bojowników spoza Iraku, w tym wiele osób z państw członkowskich UE; mając na uwadze, że wiele rządów, zwłaszcza rządy Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Tunezji i Rosji, przyjmują środki prawne i bezpieczeństwa mające na celu zakazanie działalności związanej z Państwem Islamskim i innymi ekstremistycznymi ugrupowaniami islamskimi; mając na uwadze, że rządy Wielkiej Brytanii i Holandii poinformowały o swoim zamiarze odebrania paszportów obywatelom powracającym do kraju po przyłączeniu się do Państwa Islamskiego; mając na uwadze, że w dniu 24 września br. Rada Bezpieczeństwa omówi rezolucję autorstwa USA na ten temat;

J.      mając na uwadze, że rząd turecki ostatecznie zgodził się na zaostrzenie kontroli na granicy z Syrią, aby spróbować zapobiec dalszej rekrutacji do Państwa Islamskiego; mając na uwadze, że Turcja stała się bezpośrednim celem Państwa Islamskiego, które od czerwca przetrzymuje 49 pracowników – w tym konsula generalnego – konsulatu tureckiego w Mosulu;

K.     mając na uwadze, że na całym świecie liderzy sunniccy potępiają działania Państwa Islamskiego, uznając je za niezgodne z islamem;

L.     mając na uwadze, że w wyniku wzmocnienia pozycji Państwa Islamskiego doszło do katastrofalnego kryzysu humanitarnego, z milionami uciekinierów, udających się zwłaszcza do autonomicznego regionu Kurdystanu, oprócz milionów już przesiedlonych w wyniku wojny w Syrii; mając na uwadze, że UE nasila pomoc humanitarną i uruchomiła most powietrzny między Brukselą a Irbilem;

M.    mając na uwadze, że różne siły wojskowe, w tym siły regionalnego rządu kurdyjskiego i armii irakijskiej, a także grupy zbrojne, w tym kurdyjscy bojownicy KGK i YPG oraz bojówki szyickie wspierane przez Iran starają się powstrzymać ofensywę Państwa Islamskiego na północny Irak i Syrię, przy wsparciu ostrzałów lotniczych USA;

N.     mając na uwadze, że prezydent USA B. Obama zapowiedział otwartą kampanię ostrzałów lotniczych przeciwko bojownikom ISIS w Syrii, oprócz tych, które już są prowadzone w Iraku, oraz aktywnie działa na rzecz międzynarodowej koalicji wojskowej; mając na uwadze, że Francja prawdopodobnie dołączy do ofensywy wojskowej w Iraku, podczas gdy rządy szeregu krajów, zwłaszcza Niemiec, ogłosiły zamiar wsparcia sił kurdyjskich dostawami broni; mając na uwadze, że reżim Assada wyraził gotowość przyłączenia się do międzynarodowych działań przeciwko ISIS, zwracając się o możliwość wcześniejszego zatwierdzenia wszelkich ostrzałów, oraz że prowadził ostatnio ostrzały lotnicze pozycji ISIS;

O.     mając na uwadze, że w dniu 10 września br. na posiedzeniu regionalnym w sprawie Państwa Islamskiego w Dżuddzie Bahrajn, Kuwejt, Oman, Katar, Arabia Saudyjska, ZEA, Egipt, Irak, Jordania i Liban podpisały wspólne oświadczenie z USA, zgadzając się na „przyłączenie się w wielu aspektach do skoordynowanej kampanii wojskowej przeciwko ISIS”, a także na przedsięwzięcie szeregu działań mających na celu zwalczanie terroryzmu, w tym powstrzymanie napływu bojowników z zagranicy przez sąsiadujące kraje, przeciwdziałając finansowaniu ISIS oraz innych ugrupowań terrorystycznych, a także odrzucając ideologię dżihadystyczną;

1.      potępia zapowiedziane i popełnione już akty okrucieństwa ISIS skierowane przeciw różnym grupom nie dzielącym jego przekonań, w tym przede wszystkim wszelkim religijnym i etnicznym mniejszościom, takim jak chrześcijanie, jazydzi, Szabakowie i Turkmeni, ale także szyici i sunnici; potępia popełniony przez ISIS odrażający akt mordu dwóch amerykańskich dziennikarzy i brytyjskiego pracownika organizacji humanitarnej;

2.      uważa, że jakakolwiek skuteczna odpowiedź społeczności międzynarodowej na nikczemne zbrodnie i charakter ISIS wymaga przemyślanego, obejmującego wszystkich i strategicznego planu działania, który będzie sankcjonowany prawem międzynarodowym; w związku z tym przypomina o druzgocących i długofalowych skutkach moralnych, prawnych i geopolitycznych błędów popełnionych w trakcie ryzykownych przedsięwzięć podjętych po ataku na WTC z 11 września; podkreśla, że bezprawne i kontrowersyjne w świetle prawa zagraniczne operacje antyterrorystyczne, podjęte między innymi w Pakistanie, Somalii i Jemenie, a w szczególności mające postać ataków z powietrza, spowodowały niedopuszczalną liczbę ofiar i jeszcze bardziej zradykalizowały lokalne społeczności;

3.      podkreśla, że ISIS to przede wszystkim raczej skutek niż przyczyna obecnych rozruchów, które ogarniają Bliski Wschód i nie tylko; wzywa UE i międzynarodowych przywódców do zidentyfikowania głębokich przyczyn społeczno-gospodarczych, kulturalnych i politycznych, które spowodowały powstanie zjawiska, jakim jest ISIS, i skupienia się na nich; podkreśla, że ISIS powstało jako rezultat przedłużającego się łamania praw człowieka i bezkarności, opartego na kumoterstwie kapitalizmu, wszechobecnej korupcji, sekciarstwa, marginalizacji i dyskryminacji całych grup, zwłaszcza sunnitów, a także od dawna trwającej zewnętrznej ingerencji i manipulacji ze strony podmiotów regionalnych i Zachodu;

4.      odnotowuje, że organizacja ISIS zdobyła przypominające władzę państwową zdolności, które czynią ją atrakcyjną i stanowią zjawisko, które może potencjalnie zmienić konfigurację sił na Bliskim Wschodzie i nie tylko, zgodnie z jej obskuranckimi i ekstremistycznymi planami;

5.      z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady, aby nieść pomoc zagrożonej ludności zgodnie z określoną przez ONZ międzynarodową koncepcją obowiązku ochrony, zwłaszcza przez uruchomienie europejskiego mechanizmu ochrony ludności i humanitarnego mostu powietrznego, za który odpowiedzialna jest DG ds. Pomocy Humanitarnej i Ochrony Ludności; apeluje o dodatkowe wsparcie humanitarne dla ludności dotkniętej konfliktem, w tym syryjskich Kurdów;

6.      wyraża jednak obawy, że dostawy broni z niektórych państw członkowskich UE dla syryjskich lub kurdyjskich ugrupowań rebelianckich mogą budzić wątpliwości związane z przestrzeganiem Kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu broni, który zakazuje wysyłania sprzętu wojskowego do regionów objętych kryzysem; wyraża poważne obawy, że broń ta może trafić w złe ręce oraz że ze strony państw członkowskich odpowiedzialnych za te dostawy wymagana jest odpowiednia ocena i koordynacja, które jak dotąd pozostawiają wiele do życzenia;

7.      apeluje o większe wsparcie finansowe kurdyjskich władz regionalnych, które zmagają się z bezprecedensowym napływem uchodźców;

8.      podkreśla symboliczną wagę faktu, że decyzja UE z 15 sierpnia w sprawie Iraku została poparta także przez rządy i kraje, które sprzeciwiały się wojnie w Iraku – oraz że UE jako całość ma historyczny obowiązek zapewnienia irackiej ludności, że intencją państw członkowskich UE jest wyłącznie ochrona pokoju i fizycznej oraz psychicznej integralności Irakijczyków;

9.      z zadowoleniem przyjmuje utworzenie nowego i sprzyjającego integracji rządu w Iraku i wzywa wszystkie strony do rozstrzygnięcia konfliktu między prowincjami na tle dochodów z ropy i jej eksportu w sposób satysfakcjonujący wszystkie strony;

10.    wzywa iracki rząd i parlament do pilnego przeglądu ustawodawstwa i praktyki prawnej, reformy systemu sądowego i aparatu bezpieczeństwa oraz wdrożenia politycznych strategii integracji wszystkich Irakijczyków, aby powstrzymać politykę dyskryminacji stosowaną w szczególności wobec ludności sunnickiej;

11.    odnotowuje ataki wojskowe sił amerykańskich na Państwo Islamskie na prośbę rządu kurdyjskiego i irackiego i podkreśla, że takie ataki powinny być ściśle ograniczone w czasie i zakresie, tak aby tylko powstrzymywać dalsze rozprzestrzenianie się Państwa Islamskiego, w oparciu o założenie, że środki wojskowe są wyjściem ostatecznym;

12.    ubolewa nad faktem, że przed atakami bombowymi Stanów Zjednoczonych nie podjęto wysiłku, aby uzyskać zgodę ONZ w formie rezolucji Rady Bezpieczeństwa;

13.    podkreśla, że w przypadku Syrii jakakolwiek zgodna z prawem zewnętrzna interwencja wojskowa wymagałaby albo zgody sprawującego władzę reżimu Assada, albo Rady Bezpieczeństwa ONZ; podkreśla swą absolutną awersję na myśl o jakiejkolwiek współpracy z zuchwałym reżimem Assada;

14.    przypomina o szczególnej odpowiedzialności reżimu Assada, a także sił zewnętrznych, takich jak zwłaszcza Arabia Saudyjska i Katar, za podsycanie coraz bardziej sekciarskiego oblicza wojny w Syrii, co wzmacnia tylko siłę ISIS; wzywa reżim Assada i kraje, które mają na niego wpływ, do wynegocjowania rozejmu z uzbrojonymi ugrupowaniami opozycji, które zwalczają Państwo Islamskie;

15.    wciąż jest przekonany, że jeżeli sprawcy poważnych przestępstw popełnianych przez wszystkie walczące strony w czasie konfliktu, w tym przestępstw na tle religijnym lub etnicznym, nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, osiągnięcie trwałego pokoju w Syrii i Iraku nie będzie możliwe; ponawia swój apel o przekazanie sprawy dotyczącej sytuacji w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego i popiera wszelkie inicjatywy w tym kierunku;

16.    wzywa wysoką przedstawiciel i państwa członkowskie UE do wezwania członków UE zasiadających w Radzie Bezpieczeństwa, aby podjęli wszelkie wysiłki, których celem będzie inicjatywa Rady Bezpieczeństwa zawierająca regionalną strategię zwalczania Państwa Islamskiego i radykalizmu Al-Kaidy i która uwzględni interesy ludności tego regionu;

17.    w obliczu egzystencjalnego kryzysu na Bliskim Wschodzie i nie tylko apeluje o ponowne rozważenie wysłania stałych sił pokojowych ONZ podlegających sekretarzowi generalnemu, w które aktywny wkład powinna mieć UE;

18.    potępia działalność tych krajów i/lub ich obywateli, którzy ideologicznie lub materialnie wspierają Państwo Islamskie lub inne ugrupowania islamistyczne, zwłaszcza Arabię Saudyjską, ZEA, Katar i Kuwejt, a także Turcję i Syrię; odnotowuje deklarację z Dżuddy i wzywa te kraje do podjęcia konkretnych działań, aby zatrzymać wszelkie wsparcie, państwowe czy też prywatne, dla ugrupowań powiązanych z Państwem Islamskim i Al-Kaidą;

19.    podkreśla znaczenie krajów w regionie, które odgrywają czołową rolę w walce z islamskim ekstremizmem i ubolewa nad nieobecnością Iranu na konferencji w Paryżu;

20.    nalega, aby UE opracowała własną niezależną długofalową strategię dotyczącą jej sąsiadów na Bliskim Wschodzie, w tym Iranu;

21.    ostrzega przed poważnym ryzykiem, że krótkoterminowa dynamika budowania koalicji przeciw ISIS przeważy nad opartymi na wartościach względami w kontaktach UE z regionalnymi reżimami autorytarnymi, takimi jak Egipt i Arabia Saudyjska;

22.    wyraża nieustające poparcie dla pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju, które udało się osiągnąć w autonomicznym Regionie Kurdystanu, które należy koniecznie chronić, i apeluje do Kurdów, aby dążyli do respektowania ich prawa do samostanowienia na drodze negocjacji;

23.    apeluje o zwiększenie liczby uchodźców z Iraku i Syrii, którym udziela się zgody na pozostanie w Europie, w tym jazydom, którzy reprezentują szczególnie słabą i często prześladowaną mniejszość; uważa, że należy pilnie zorganizować międzynarodową konferencję służącą koordynacji przyjmowania uchodźców oraz że UE powinna uruchomić program ratunkowy w tym celu;

24.    wobec podobno tysięcy Europejczyków rekrutowanych do walki przez Państwo Islamskie apeluje o zmianę polityki w państwach członkowskich UE, tak aby kłaść większy nacisk na opracowanie strategii zapobiegających nasilaniu się ekstremizmu wśród obywateli UE i o aktywne zwalczanie wykluczenia społecznego i braku perspektyw, zwłaszcza w przypadku drugiego i trzeciego pokolenia imigrantów; apeluje o jawną kampanię szerzącą ideę islamu jako integralnej części europejskiej kultury; potępia w tym kontekście zamiar kilku rządów UE odebrania obywatelstwa osobom o podwójnym obywatelstwie, które mogą powrócić z walk na Bliskim Wschodzie;

25.    pozostaje głęboko zaniepokojony skutkami przedłużającej się i coraz liczniejszej obecności syryjskich uchodźców w krajach ościennych, zwłaszcza w Jordanii, Libanie i Turcji; zachęca Komisję i państwa członkowskie UE, by w dalszym ciągu udzielały znacznej pomocy humanitarnej ludności dotkniętej konfliktem w Syrii; ubolewa z powodu znikomej liczby uchodźców przesiedlonych do UE i wzywa państwa członkowskie do wykazania większej odpowiedzialności, szczególnie przez wzmocnienie zdolności w zakresie ochrony;

26.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich UE, sekretarzowi generalnemu ONZ, specjalnemu wysłannikowi ONZ i Ligi Państw Arabskich do Syrii oraz rządowi i parlamentowi Syrii i Iraku.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0011.

(2)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0171.

(3)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0378.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0414.

(5)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0099.

(6)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0461.

(7)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0023.

(8)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0207.

(9)

Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0109.

(10)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0339.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności