Projekt rezolucji - B8-0019/2015Projekt rezolucji
B8-0019/2015

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Egipcie

12.1.2015 - (2014/3017(RSP))

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

Judith Sargentini, Igor Šoltes, Ernest Urtasun, Davor Škrlec, Barbara Lochbihler, Alyn Smith, Molly Scott Cato, Eva Joly, Bodil Ceballos, Pascal Durand, Bart Staes, Ernest Maragall w imieniu grupy Verts/ALE

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0012/2015

Procedura : 2014/3017(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B8-0019/2015
Teksty złożone :
B8-0019/2015
Debaty :
Teksty przyjęte :

B8‑0019/2015

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Egipcie

(2014/3017(RSP))

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Egiptu, w szczególności rezolucję z dnia 17 lipca 2014 r.,

–       uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych UE w sprawie Egiptu z sierpnia 2013 r. i lutego 2014 r.,

–       mając na uwadze niedawne oświadczenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w sprawie Egiptu, w tym w sprawie orzeczeń sądu z dnia 3 grudnia 2014 r.,

–       uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem oraz plan działania UE–Egipt w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa,

–       uwzględniając wytyczne UE w sprawie wolności wypowiedzi i w sprawie obrońców praw człowieka, a także wytyczne UE na rzecz promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI),

–       uwzględniając powszechny okresowy przegląd praw człowieka w Egipcie przeprowadzony przez Radę Praw Człowieka ONZ dnia 5 listopada 2014 r.,

–       uwzględniając konstytucję Egiptu, a w szczególności jej art. 65 (wolność myśli i wypowiedzi), art. 70 (wolność prasy), art. 73 (wolność zrzeszania się), art. 75 (prawo tworzenia zgromadzeń) i art. 93 (wiążący charakter międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka),

–       uwzględniając egipską ustawę 107 z 2013 r. regulującą prawo do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych protestów,

–       uwzględniając egipski dekret prezydencki nr 136 z 2014 r., na mocy którego cała infrastruktura publiczna o kluczowym znaczeniu ma podlegać jurysdykcji władz wojskowych przez okres dwóch lat,

–       uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–       uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, ratyfikowany przez Egipt w 1982 r.,

–       uwzględniając raport Human Rights Watch zatytułowany „Wszystko zgodnie z planem: masakra na placu Rabaa i masowe zabójstwa uczestników protestów w Egipcie” z dnia 12 sierpnia 2014 r.,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że wolność słowa, wolność zrzeszania się i wolność zgromadzeń stanowią niezbędne filary demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że pogwałcenie tych podstawowych wolności przez reżim Mubaraka stanowiło decydujący czynnik jego obalenia przez lud w lutym 2011 r.; mając na uwadze, że podstawowe wolności zostały bezsprzecznie zapisane w egipskiej konstytucji przyjętej w 2014 r.;

B.     mając na uwadze, że od czasu przewrotu wojskowego w czerwcu 2013 r. władze egipskie podjęły represje o sile nieodnotowanej nigdy dotąd we współczesnej historii tego kraju; mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka w Egipcie stale się pogarsza pod przywództwem prezydenta Abdela Fattaha al-Sisiego;

C.     mając na uwadze, że według doniesień szacuje się, że od czasu przewrotu wojskowego w lipcu 2013 r. uwięzionych zostało 41 000 osób; mając na uwadze, że wiele z tych osób zostało zatrzymanych wyłącznie w związku z pokojowymi protestami lub dlatego, że głośno wyrażało sprzeciw;

D.     mając na uwadze, że tysiące osób uznawanych za członków lub stronników Stowarzyszenia Braci Muzułmanów, w tym całe przywództwo i odsunięty od władzy prezydent Mursi, zostało aresztowanych, a setkom spośród nich postawiono zarzuty i skazano na karę śmierci, między innymi po masowych procesach, lub na wiele lat więzienia w następstwie procesów sądowych, które w sposób oczywisty nie spełniały podstawowych standardów sprawiedliwego procesu; mając na uwadze, że dnia 2 grudnia 2014 r. egipski trybunał karny wydał wstępnie wyrok śmierci na 188 oskarżonych o domniemany udział w ataku na posterunek policji w sierpniu 2013 r.;

E.     mając na uwadze, że dekret prezydencki z października 2014 r. stał się podstawą do postawienia przed sądami wojskowymi setek cywilów, w tym z mocą wsteczną; mając na uwadze, że sądy wojskowe podlegają ministerstwu obrony i nie czynią rozróżnienia w traktowaniu dzieci i dorosłych;

F.     mając na uwadze, że od lipca 2013 r. w wyniku nadmiernego i arbitralnego użycia siły przez służby bezpieczeństwa zginęło 1400 demonstrantów, w tym dnia 2 stycznia 2015 r., kiedy to siły bezpieczeństwa zastrzeliły dwie osoby podczas rozpędzania z użyciem siły protestujących stronników Stowarzyszenia Braci Muzułmanów w kairskiej dzielnicy Matarija; mając na uwadze, że systematyczne i szeroko zakrojone zabójstwa przynajmniej 1 150 demonstrantów popierających Mursiego przez egipskie siły bezpieczeństwa w lipcu i sierpniu 2013 r. można z pewnością uznać za zbrodnie przeciwko ludności, jak głosi organizacja pozarządowa Human Rights Watch; mając na uwadze, że stwierdziła ona, iż morderstwa dokonane na placu Rabaa stanowią jedną z najbardziej krwawych w najnowszej historii masakr demonstrantów dokonanych jednego dnia; mając na uwadze, że odpowiedzialni za tę zbrodnię funkcjonariusze służb bezpieczeństwa pozostają nadal bezkarni, a tylko nieliczni funkcjonariusze policji lub sił zbrojnych zostali pociągnięci do odpowiedzialności za inne nadużycia wobec protestujących; mając na uwadze, iż powszechnie uważa się, że stworzona w grudniu 2013 r. komisja wyjaśniająca nie zdołała przeprowadzić dogłębnego, wiarygodnego i niezależnego dochodzenia w sprawie tych wydarzeń; mając na uwadze, że władze egipskie informowały o aktach przemocy, w tym z użyciem broni palnej, dokonanych przez protestujących wobec funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa; mając na uwadze, że według oficjalnego urzędu medycyny sądowej podczas rozpędzania protestujących zabitych zostało ośmiu funkcjonariuszy policji;

G.     mając na uwadze, że odsunięty od władzy prezydent Mubarak, uprzednio skazany na dożywocie za to, że „nie zdołał ochronić protestujących” podczas powstania w 2011 r., dnia 29 listopada 2014 r. został uniewinniony przez egipski sąd wraz ze swymi dwoma synami, byłym ministrem spraw wewnętrznych Habibem al‑Adly i kilkoma wysokimi rangą funkcjonariuszami sił bezpieczeństwa;

H.     mając na uwadze, że sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Egipcie nieustannie się pogarsza, mając na uwadze, że egipskie siły bezpieczeństwa nasiliły akcje przeciwko bojownikom na półwyspie Synaj, szczególnie w następstwie ataków z dnia 24 października 2014 r. na przejściu granicznym Karm al-Qawadis, kiedy to zabitych zostało 28 egipskich żołnierzy; mając na uwadze, że funkcjonariusze policji i żołnierze stanowią cel regularnych ataków w całym kraju, jak w przypadku zamachu bombowego z dnia 5 stycznia 2015 r. na posterunek policji na północy Synaju, podczas gdy liczni policjanci zostali zabici lub odnieśli rany w strzelaninie na zachodnich przedmieściach Kairu dnia 4 stycznia czy w prowincji Minya dnia 6 stycznia br.; mając na uwadze, że władze państwowe nakazały wysiedlenie tysięcy mieszkańców w Rafah znajdującym się w liczącej 500 metrów strefie buforowej wzdłuż granicy ze Strefą Gazy oraz wprowadziły trzymiesięczny stan wyjątkowy w części Synaju; mając na uwadze, że działające na północy Synaju ugrupowanie zbrojne Ansar Bayt al-Maqdis przyrzekło lojalność Państwu Islamskiemu; mając na uwadze, że przejście w Rafah na granicy ze Strefą Gazy jest nadal przez większość czasu zamknięte i że w grudniu 2014 r. było otwarte jedynie przez trzy dni, co pogarsza sytuację w tej enklawie blokowanej przez dwóch sąsiadów;

I.      mając na uwadze, że przyjęta dekretem z dnia 24 listopada 2013 r. nowa ustawa o zgromadzeniach dostarczyła podstawy prawnej do nakładania surowych ograniczeń prawa do pokojowych zgromadzeń i wolności słowa, przyznając między innymi ministrowi spraw wewnętrznych obszerną władzę uznaniową w zakresie wprowadzania zakazu protestów, ich rozpędzania oraz aresztowania protestujących; mając na uwadze, że setki czołowych intelektualistów i dziennikarzy oraz partie polityczne nawoływały władze to natychmiastowego uchylenia tej represyjnej ustawy;

J.      mając na uwadze, że egipskie organizacje społeczeństwa obywatelskiego wyrażały wielokrotnie głębokie zaniepokojenie projektem ustawy o organizacjach pozarządowych, która umożliwia pełną i niewymagającą uzasadnienia kontrolę nad ugrupowaniami obywatelskimi i podporządkowuje je organom bezpieczeństwa i organom administracyjnym, a także umożliwia stosowanie niezwykle surowych kar wobec obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że organizacjom społeczeństwa obywatelskiego wielokrotnie przekładano termin rejestracji na mocy ustawy nr 84, która nakłada surowe ograniczenia na niezależność i działalność organizacji pozarządowych, lub przedstawiono wobec nich zarzuty popełnienia przestępstw; mając na uwadze, że dekret prezydencki z dnia 21 września 2014 r. wprowadzający zmiany do kodeksu karnego przewiduje surowe kary, w tym karę śmierci, dla organizacji pozarządowych, które otrzymują środki finansowe z zagranicy, w oparciu o niejasno sformułowany zarzut „działania na szkodę interesów krajowych”; mając na uwadze, że wiodąca egipska organizacja pozarządowa działająca na rzecz praw człowieka stwierdziła, iż obecne represyjne warunki osiągnęły nienotowany dotychczas poziom, nawet za autorytarnych rządów Mubaraka; mając na uwadze, że finansowane przez rząd środki przekazu rozpętały bezprecedensową kampanię oszczerstw wymierzoną w egipskie niezależne organizacje pozarządowe działające na rzecz praw człowieka;

K.     mając na uwadze, że na mocy ustawy o zgromadzeniach wielu obrońców praw człowieka, wybitnych opozycjonistów i młodych działaczy zostało arbitralnie aresztowanych, oskarżonych i skazanych w związku z ich pokojową działalnością; mając na uwadze, że czołowi aktywiści, tacy jak bloger Ahmed Douma, liderzy Ruchu 6 Kwietnia Mohamed Adel i Ahmed Maher oraz prawniczka działająca na rzecz praw człowieka Mahinour El-Masry, zostali skazani na karę trzech lat więzienia za rzekome złamanie przepisów nowej ustawy; mając na uwadze, że bloger Alaa Abd El-Fattah oraz 24 innych oskarżonych zostało skazanych na karę 15 lat pozbawienia wolności za prowadzenie protestów bez uzyskania zgody; mając na uwadze, że dnia 20 października 2014 r. 123 osoby, w tym obrończynie praw człowieka Jara Salam i Sana Ahmed Seif, zostały skazane na trzy lata więzienia za złamanie prawa zakazującego protestów; mając na uwadze, że studenci zostali aresztowani i zapadły wobec nich surowe wyroki za udział w pokojowych protestach odbywających się na terenie uczelni, zaś niektórzy z nich zostali zastrzeleni przez siły policji w budynkach uniwersyteckich; mając na uwadze, że we wszystkich powyższych przypadkach procesy sądowe zostały powszechnie potępione jako mające podłoże polityczne, a ich przebieg cechowały poważne braki proceduralne;

L.     mając na uwadze, że według doniesień pogłębia się przemoc wobec kobiet, pomimo przyjęcia nowej ustawy w sprawie molestowania seksualnego, która zdaniem egipskich organizacji pozarządowych działających na rzecz praw kobiet nie jest jeszcze stosowana; mając na uwadze, że egipskie działaczki znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji i często, z powodu pokojowej działalności, jaką prowadzą, są ofiarami przemocy, agresji seksualnej i innych form poniżającego traktowania;

M.    mając na uwadze, że dnia 23 czerwca 2014 r. dziennikarze Al-Dżaziry Mohamed Fadel Fahmy, Peter Greste i Baher Mohamed zostali skazani na kary od 7 do 10 lat więzienia na podstawie zarzutu przedstawiania nieprawdziwych wiadomości i spiskowania ze Stowarzyszeniem Braci Muzułmanów; mając na uwadze, że inni dziennikarze – Sue Turton, Dominic Kane i Rena Netjes – zostali skazani zaocznie na 10 lat więzienia; mając na uwadze, że dnia 1 stycznia 2015 r. egipski sąd kasacyjny nakazał ponowne rozpatrzenie tej sprawy; mając na uwadze, że była wysoka komisarz ONZ do spraw praw człowieka Navi Pillay określiła ten proces jako „pełen nieprawidłowości proceduralnych i sprzeczny z międzynarodowym prawem praw człowieka”; mając na uwadze, że co najmniej 14 innych dziennikarzy przebywa obecnie w więzieniu, co według Komitetu Ochrony Dziennikarzy stawia ten kraj w randze krajów świata, w których prześladowanie mediów odbywa się na największą skalę; mając na uwadze drastyczny wzrost autocenzury od lata 2013 r.;

N.     mając na uwadze, że dnia 22 grudnia 2014 r. egipska stacja Al-Dżaziry wstrzymała działalność nadawczą z Kataru do czasu, gdy nastaną warunki sprzyjające wznowieniu działalności w Egipcie; mając na uwadze, że siedmiu wiodących członków Stowarzyszenia Braci Muzułmanów zostało poproszonych we wrześniu 2014 r. o opuszczenie Kataru; mając na uwadze, że obie decyzje są prawdopodobnie związane z ociepleniem stosunków między Ad-Dauhą a Kairem;

O.     mając na uwadze, że dnia 23 grudnia 2014 r. wpływowy egipski satyryk Bassem Youssef został ukarany grzywną 50 mln EGP (5,9 mln EUR) przez kairski sąd arbitrażowy w następstwie sporu ze stacją telewizyjną, która wstrzymała nadawanie jego programu po tym, jak żartował w nim z egipskich przywódców wojskowych; mając na uwadze, że jego program, który jest najpopularniejszym w całym świecie arabskim programem pod względem oglądalności, został zdjęty z anteny; mając na uwadze, że większość prywatnych środków przekazu jest blisko związanych z reżimem Mubaraka i z obecną władzą;

P.     mając na uwadze, że w dniu 7 grudnia 2014 r. w łaźni publicznej w Kairze aresztowano 26 mężczyzn za „rozwiązłe praktyki”; mając na uwadze, że ich aresztowanie było transmitowane w telewizji i stanowiło część kampanii potępiającej rozwiązłe zachowania seksualne; mając na uwadze, że dnia 12 stycznia 2015 r. wszyscy oskarżeni zostali uniewinnieni; mając na uwadze, że ich celowo poniżające aresztowanie wpisuje się w kontekst wzmożonych ataków wymierzonych w społeczność LBGT w tym kraju; mając na uwadze, że grudniowe aresztowania są zakrojoną na najszerszą skalę jednorazową akcją aresztowania osób, którym zarzuca się homoseksualizm, od czasów reżimu Mubaraka; mając na uwadze, że we wrześniu 2014 r. ośmiu mężczyzn zostało skazanych na trzy lata więzienia pod zarzutem rozwiązłego zachowania na postawie krążącego w internecie nagrania wideo, które ukazywało rzekomy „ślub pary homoseksualnej”; mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. wymiar kary został zmniejszony do jednego roku więzienia; mając na uwadze, że we wrześniu 2014 r. sąd w Kairze skazał sześciu mężczyzn na dwa lata ciężkich robót po tym, jak zareklamowali oni na portalu Facebook własny dom jako miejsce spotkań gejów; mając na uwadze, że organizacja Egipska Inicjatywa na rzecz Praw Osobistych szacuje, iż co najmniej 150 osób zostało aresztowanych w ostatnich 18 miesiącach pod zarzutem rozwiązłego zachowania;

Q.     mając na uwadze, że w Egipcie obowiązuje zakaz okaleczania narządów płciowych kobiet oraz że zaostrzono kary za łamanie tego prawa, a jednak nadal powszechne są tego rodzaju praktyki; mając na uwadze, że pierwszy w kraju proces o okaleczenie żeńskich narządów płciowych, w którym oskarżonymi byli lekarz i ojciec trzynastoletniej dziewczynki, która zmarła w wyniku takiej praktyki, zakończył się uniewinnieniem w dniu 20 listopada 2014 r.; mając na uwadze, że decyzja ta została uchylona przez prokuraturę;

R.     mając na uwadze, że EU jest pierwszym partnerem gospodarczym Egiptu i jego głównym źródłem inwestycji zagranicznych; mając na uwadze, że zgodnie ze zmienioną w następstwie arabskiej wiosny europejską polityką sąsiedztwa, a zwłaszcza z podejściem „więcej za więcej”, poziom i zakres zaangażowania UE w Egipcie zależy od postępów tego kraju w wypełnianiu zobowiązań podjętych w odniesieniu do poszanowania zasad demokracji, rządów prawa i praw człowieka; mając na uwadze, że dnia 21 sierpnia 2013 r. Rada do Spraw Zagranicznych zleciła wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel dokonanie przeglądu unijnej pomocy dla Egiptu; mając na uwadze, że Rada postanowiła, iż współpraca UE z Egiptem zostanie dostosowana w zależności od przemian zachodzących w tym kraju;

S.     mając na uwadze, że na marzec i kwiecień 2015 r. zaplanowano wybory parlamentarne; mając na uwadze, że warunki wysłania unijnej misji obserwacji wyborów przewidują, że partie polityczne i indywidualni kandydaci muszą korzystać z przysługującego im prawa do udziału w wyborach, musi istnieć wolność wypowiedzi dopuszczająca ewentualną krytykę sprawującego władzę rządu, a także swoboda przemieszczania się i zgromadzeń, zaś wszystkie uczestniczące partie i wszyscy kandydaci muszą posiadać odpowiedni dostęp do środków przekazu;

T.     mając na uwadze, że Rada do Spraw Zagranicznych UE w swoich konkluzjach z dnia 21 sierpnia 2013 r. stwierdziła, iż „[p]aństwa członkowskie uzgodniły ponadto, że zawieszone zostaną zezwolenia na wywóz do Egiptu wszelkiego sprzętu, który mógłby zostać użyty do represji wewnętrznych, ponownej ocenie poddane zostaną zezwolenia na wywóz sprzętu, którego dotyczy wspólne stanowisko 2008/944/WPZiB, oraz przeprowadzony zostanie przegląd pomocy udzielanej Egiptowi przez państwa członkowskie w zakresie bezpieczeństwa.”; mając na uwadze, że konkluzje te zostały potwierdzone przez Radę do Spraw Zagranicznych w lutym 2014 r.;

U.     mając na uwadze, że dnia 27 listopada 2014 r. Francja ogłosiła zawarcie szeregu umów na dostawę broni z Egiptem, w tym umowy o wartości 1 mld EUR na dostawę czterech okrętów wojennych i odnowienie floty myśliwców bojowych; mając na uwadze, że w czerwcu 2014 r. Stany Zjednoczone udostępniły 575 mln USD na pomoc wojskową dla Egiptu, którą zamroziły od czasu przewrotu wojskowego; mając na uwadze, że w sierpniu 2014 r. rosyjski prezydent Władimir Putin zobowiązał się do rozwijania współpracy wojskowej i technologicznej z Egiptem oraz że wedle doniesień oba kraje są bliskie zawarcia umowy na dostawy nowoczesnych pocisków rakietowych i samolotów wojskowych o wartości 3 mld USD;

1.      wyraża głęboki niepokój w związku z nieustannym pogwałceniem przez władze egipskie od czasu przewrotu wojskowego w czerwcu 2013 r. zasad praworządności, podstawowych wolności, pluralizmu politycznego i społeczeństwa obywatelskiego w Egipcie; wyraża ubolewanie w związku z nieustającym oddalaniem się tego kraju od idei dążenia do zapewnienia sprawiedliwości społecznej, godności, wolności i demokracji, jakie przyświecały rewolucji ludowej z 25 stycznia 2011 r.;

2.      potępia nieustanną brutalność policji i wojska, prześladowania, masowe aresztowania oraz sfingowane procesy sądowe przeciwko setkom osób – dziennikarzy, obrońców praw człowieka, intelektualistów, studentów, związkowców i działaczy opozycji – będące reakcją na pokojowe korzystanie przez te osoby z przysługujących im podstawowych wolności; apeluje stanowczo do władz egipskich o zapewnienie jednoznacznych konstytucyjnych gwarancji w zakresie tych wolności;

3.      wzywa ponownie do niezwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych wyłącznie za to, że korzystały z przysługującego im prawa do wolności słowa i pokojowych zgromadzeń, w tym do uwolnienia obrończyń praw człowieka Jary Salam i Sanay Ahmed Seif; apeluje o natychmiastowe uwolnienie działającego na rzecz praw człowieka Alaa Abd El Fattaha i prawniczki działającej na rzecz praw człowieka Mahinour El-Masry oraz o uchylenie wymierzonych im surowych kar pozbawienia wolności; apeluje do władz o zniesienie bezpodstawnego zakazu prowadzenia działalności przez Ruch 6 Kwietnia oraz uchylenie wyroków przeciwko działaczom tej organizacji, w tym Ahmedowi Maherowi i Mohamedowi Adelowi;

4.      jest nadal poważnie zaniepokojony pogarszającą się sytuacją w zakresie bezpieczeństwa w Egipcie, w tym mnożeniem się ataków terrorystycznych i aktów przemocy, za których popełnienie odpowiedzialność przypisują sobie radykalne grupy islamskie; jest szczególnie zaniepokojony sytuacją na półwyspie Synaj oraz doniesieniami na temat postępującej radykalizacji, zwłaszcza wśród młodzieży; solidaryzuje się z ofiarami; popiera wszelkie wysiłki władz egipskich na rzecz rozwiązania problemu poważnego zagrożenia ekstremizmem islamskim w sposób zgodny ze standardami praw człowieka; jest zaniepokojony doniesieniami o surowych środkach stosowanych wobec lokalnej ludności, w tym o wysiedleniu tysięcy mieszkańców w Rafah; podkreśla, że zwalczanie terroryzmu wyłącznie przy użyciu siły potęguje przemoc po obu stronach, i apeluje do władz egipskich o wykorzenienie ekstremizmu poprzez zjednoczenie wszystkich sił politycznych w ramach politycznego procesu; wzywa władze egipskie do rozwiązania długotrwałych sporów wśród ludności beduińskiej zamieszkującej półwysep Synaj wynikających z alienacji politycznej i trudnej sytuacji gospodarczej; wzywa do położenia kresu represjonowaniu niezależnych opinii na półwyspie Synaj;

5.      jest niezwykle zaniepokojony systematycznym bezprawnym wykorzystywaniem sądów jako narzędzia reżimu egipskiego służącego do zdławienia wszelkich form opozycji w tym kraju; apeluje z mocą do władz egipskich o zagwarantowanie niezależności sądownictwa i skuteczne zapewnienie prawa do sprawiedliwego procesu, zgodnie z konstytucją i standardami międzynarodowymi;

6.      potępia niespotykane dotąd rozszerzenie jurysdykcji wojskowej na sprawy cywilne, w związku z którym setki cywilów stanęły przed sądami wojskowymi, w tym wyroki zapadały z mocą wsteczną; wzywa władze egipskie do uchylenia dekretu z października 2014 r., który stanowi podstawę tych praktyk, oraz do położenia kresu prowadzeniu procesów w sprawach cywilnych przez sądy wojskowe, zgodnie ze standardami międzynarodowymi i regionalnymi;

7.      jest poważnie zaniepokojony pogarszającymi się warunkami działalności medialnej; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia dziennikarzy Al-Dżaziry, których nakaz ponownego osądzenia został wydany dnia 1stycznia 2015 r., jak również wszystkich pracowników środków przekazu i blogerów skazanych wyłącznie za to, że prowadzili zgodną z prawem działalność, w tym Mahmouda Abdela Nabi, Mahmouda Abu Zeida, Samhiego Mustafy, Ahmeda Gamala, Ahmeda Fouada i Abdela Rahmana Shaheena;

8.      wyraża bezgraniczne oburzenie na myśl o wykonaniu masowych wyroków śmierci na stronnikach Stowarzyszenia Braci Muzułmanów w następstwie wstrząsająco niesprawiedliwych procesów, w tym ostatniego – z dnia 2 grudnia 2014 r., w którym 188 oskarżonych zostało skazanych na karę śmierci; apeluje o unieważnienie tych wyroków i zapewnienie oskarżonym sprawiedliwych procesów, a także o wprowadzenie moratorium na karę śmierci w celu zniesienia tej okrutnej i nieludzkiej formy wymierzania sprawiedliwości; przypomina, że UE zdecydowanie i zasadniczo sprzeciwia się karze śmierci; odnotowuje, że Egipt zajmuje czwarte miejsce na świecie po względem liczby wydanych wyroków śmierci;

9.      stoi na stanowisku, że prawdziwie pluralistyczne i integrujące w sobie wszystkie grupy społeczeństwo stanowi podstawę długoterminowego bezpieczeństwa i stabilności w Egipcie; w związku z powyższym apeluje do władz egipskich o ponowne rozpatrzenie swojej decyzji o uznaniu głównej organizacji opozycyjnej, Stowarzyszenia Braci Muzułmanów, za grupę terrorystyczną;

10.    potępia represyjną ustawę z listopada 2013 r. zakazującą protestów, która była wielokrotnie wykorzystywana w celu zakazania wszelkich form protestu wyrażającego krytykę wobec reżimu, w celu rozpędzenia takich protestów przy użyciu siły oraz aresztowania demonstrantów; domaga się, by egipskie władze uchyliły lub zmieniły tę ustawę, aby dostosować ją do międzynarodowych standardów praw człowieka;

11.    wyraża niepokój w związku z doniesieniami dotyczącymi niezwykle restrykcyjnego projektu ustawy o organizacjach pozarządowych i apeluje do władz, by zadbały o to, że przyszłe przepisy będą zgodne z gwarantowaną w konstytucji wolnością zrzeszania się;

12.    potępia dokonywane od czasu przewrotu wojskowego masowe i bezprawne zabójstwa uczestników pokojowych protestów – w szczególności członków i stronników Stowarzyszenia Braci Muzułmanów – przez egipskie siły bezpieczeństwa; apeluje do władz egipskich, by nakazały służbom bezpieczeństwa stosowanie siły wobec demonstrantów ściśle w zgodzie międzynarodowymi zasadami proporcjonalności i konieczności; ubolewa w związku z atmosferą niemal całkowitej bezkarności funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa odpowiedzialnych za wielokrotne nadmierne użycie siły oraz inne poważne nadużycia, jakie miały miejsce w ubiegłym roku;

13.    wyraża oburzenie z powodu wzmożonych represji wymierzonych w społeczność LGBT w Egipcie, którym towarzyszy rosnąca liczba aresztowań, w tym w niezwykle poniżających warunkach, oraz wyroki wielu lat pozbawienia wolności wydawane w związku z orientacją seksualną osób skazanych; apeluje do władz egipskich o zaprzestanie kampanii nienawiści przeciwko osobom LGBT; wzywa władze egipskie do położenia kresu kryminalizacji osób LGBT na podstawie ustawy o walce z rozwiązłością oraz do uwolnienia osób LGBT, które zostały zatrzymane i uwięzione na mocy tych przepisów;

14.    uznaje za godny pożałowania wynik pierwszego w Egipcie postępowania w sprawie przestępstwa okaleczenia żeńskich narządów płciowych, toczącego się przed sądem do spraw przestępstw mniejszej wagi w miejscowości Agga w dniu 20 listopada 2014 r. , i apeluje do egipskich władz i sądów o skuteczne dochodzenie, a także ściganie i skazywanie wszelkich osób uczestniczących w tak okrutnych i szkodliwych czynach, zgodnie z obowiązującym egipskim prawem krajowym;

15.    wzywa władze egipskie do pełnej współpracy w ramach mechanizmów ONZ z zakresu praw człowieka, w tym do zatwierdzenia nierozpatrzonych wniosków o wjazd kilku sprawozdawców specjalnych ONZ, a także do wywiązania się z podjętego przez Egipt zobowiązania dotyczącego otwarcia regionalnego biura urzędu Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka;

16.    podkreśla, że niespotykany dotąd poziom represji w Egipcie uniemożliwia prowadzenie zwyczajowego podejścia przez UE, natomiast uzasadnia dokonanie pogłębionego i wszechstronnego przeglądu stosunków UE z Egiptem; apeluje o szybkie przyjęcie przez Radę do Spraw Zagranicznych konkluzji, które powinny przewidywać skuteczne i ukierunkowane środki stanowiące odpowiedź na sytuację w tym kraju; zanim nie zostanie dokonany wspomniany przegląd polityki, sprzeciwia się wszelkim nowym inicjatywom w zakresie współpracy UE z władzami egipskimi, w tym dialogowi dotyczącemu kwestii technicznych;

17.    jest rozczarowany niewystarczająco silną reakcją publiczną wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także państw członkowskich na serię szokujących wyroków wobec obrońców praw człowieka, co nie jest zgodne ze zobowiązaniami UE zawartymi w szczególności w wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka i co może zostać wyłącznie odebrane przez Kair jako przyzwolenie na stosowaną obecnie spiralę represji; oczekuje, że UE, a zwłaszcza wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel i delegatura UE w Kairze zaostrzą ton publicznej reakcji na dalsze ataki prowadzone przez reżim egipski wobec obrońców praw człowieka i innych opozycjonistów, aby wesprzeć tych, którym grozi więzienie lub którzy już się tam znaleźli, i by monitorować szczegółowo prowadzone przeciwko nim postępowanie;

18.    apeluje do UE o przyjęcie listy egipskich więźniów sumienia, których los zostanie uwzględniony przy określaniu przyszłych stosunków między UE a Egiptem;

19.    zwraca uwagę na widoczne stosowanie przez UE podwójnych standardów w odniesieniu do masowych zabójstw manifestantów w krajach partnerskich i zwraca uwagę na kontrast między brakiem reakcji ze strony UE na zabójstwa, jakie miały miejsce na placu Rabaa w sierpniu 2013 r. i środkami przymusu podjętymi przez UE w następstwie ataku na protestujących na placu Tiananmen w Pekinie w 1989 r. i w Andidżanie, w Uzbekistanie, w 2005 r.; apeluje do państw członkowskich, by wzorując się na szybkiej odpowiedzi udzielonej przez UE w obliczu brutalnych represji wobec protestujących, jakie miały miejsce w innym kraju objętym europejską polityką sąsiedztwa, a mianowicie na Ukrainie, przyjęła ukierunkowane sankcje, w tym zamrożenie mienia i zakaz wydawania wiz sprawcom łamania praw człowieka, odpowiedzialnym za przemoc i nadmierne użycie siły w Egipcie;

20.    potępia nieustającą współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa i zapowiedziane przez państwa członkowskie, a zwłaszcza Francję, umowy z Egiptem na dostawy broni, które są sprzeczne ze wspólnym stanowiskiem UE w sprawie eksportu broni; wzywa do wprowadzenia ogólnounijnego zakazu eksportu wszelkiego rodzaju sprzętu obronnego i pomocy wojskowej dla Egiptu; apeluje do wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel o przedstawienie sprawozdania na temat obecnego stanu współpracy wojskowej i współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa prowadzonej przez państwa członkowskie z reżimem egipskim, a także na temat wyników dokonanej przez państwa członkowskie analizy świadczonej przez nie Egiptowi pomocy w dziedzinie bezpieczeństwa, o czym postanowiła Rada do Spraw Zagranicznych w sierpniu 2013 r.;

21.    przypomina swój apel pod adresem wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel o wyjaśnienie specjalnych środków, jakie zostały podjęte w odpowiedzi na decyzję Rady do Spraw Zagranicznych z sierpnia 2013 r. w sprawie przeglądu unijnej pomocy dla Egiptu; zwraca się do Komisji o wyjaśnienia dotyczące obecnego statusu znacznych środków przeznaczanych na pięć programów wsparcia budżetowego oraz na plany wdrażania tych środków zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi wsparcia budżetowego oraz zaleceniami Trybunału Obrachunkowego z czerwca 2013 r.; apeluje do Komisji o wyjaśnienie środków zabezpieczających ustanowionych na mocy programów finansowanych w ramach sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego, dotyczących zagrożeń związanych z korupcją oraz podmiotów gospodarczych i finansowych kontrolowanych przez wojsko;

22.    apeluje o natychmiastowe zawieszenie wszelkich zobowiązań podjętych wobec władz egipskich w zakresie ułatwień handlowych, w tym o wstrzymanie oceny wpływu handlu na zrównoważony rozwój prowadzonej w celu zawarcia planowanej pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu;

23.    wyraża poważne obawy co do przestrzegania zasad uczciwości, zapewnienia szerokiego udziału i wiarygodności w nadchodzących wyborach parlamentarnych w kontekście ciągłego ograniczania wolności podstawowych i zmiany systemu wyborczego, która była powszechnie krytykowana jako niespełniająca międzynarodowych standardów demokratycznych; nalega, by – jeżeli UE otrzyma zaproszenie do prowadzenia obserwacji przebiegu tych wyborów –wiceprzewodnicząca Komisji / wysoka przedstawiciel odmówiła wysłania misji obserwacyjnej, zgodnie z międzynarodowymi i unijnymi standardami obserwacji wyborów; apeluje do UE, aby dała jasno do zrozumienia władzom egipskim, że przebieg i wynik tych wyborów będzie czynnikiem kształtującym przyszłe stosunki między UE a Egiptem; wyraża ubolewanie z powodu wysłania pełnej misji UE w celu obserwacji wyborów w maju 2014 r., co było niezgodne z wytycznymi UE dotyczącymi misji obserwacji oraz zaszkodziło reputacji i wiarygodności UE;

24.    zachęca ponownie wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel, aby na kolejnej sesji Rady Praw Człowieka ONZ uzyskała poparcie UE dla rezolucji w sprawie sytuacji w Egipcie, która między innymi zainicjowałaby międzynarodowe dochodzenie w sprawie śmierci demonstrantów oraz w sprawie zarzutów wobec sił bezpieczeństwa dotyczących stosowania od czasu przewrotu wojskowego tortur i przemocy;

25.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz prezydentowi i rządowi Arabskiej Republiki Egiptu.