Procedura : 2015/2559(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0139/2015

Teksty złożone :

B8-0139/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/02/2015 - 4.6
CRE 12/02/2015 - 4.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0040

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 157kWORD 111k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0136/2015
9.2.2015
PE549.932v01-00
 
B8-0139/2015

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, zwłaszcza w kontekście Państwa Islamskiego (IS) (2015/2559(RSP))


Alyn Smith, Barbara Lochbihler, Karima Delli, Igor Šoltes w imieniu grupy Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, zwłaszcza w kontekście Państwa Islamskiego (IS) (2015/2559(RSP))  
B8‑0139/2015

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych dotyczące Iraku i Syrii, w szczególności konkluzje z dnia 15 grudnia 2014 r.,

–       uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2014 r. w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2139 (2014), 2165 (2014) oraz 2170 (2014), a także rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ nr S-22/1,

–       uwzględniając raport niezależnej międzynarodowej komisji śledczej ONZ do spraw Syryjskiej Republiki Arabskiej zatytułowany „Rządy terroru: życie pod groźbą Państwa Islamskiego w Syrii” („Rule of Terror: Living under ISIS in Syria”) z dnia 14 listopada 2014 r.,

–       uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając niedawne oświadczenia Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców António Guterresa w sprawie uchodźców syryjskich i irackich,

–       uwzględniając deklarację ze szczytu NATO z dnia 5 września 2014 r.,

–       uwzględniając wytyczne UE dotyczące międzynarodowego prawa humanitarnego, obrońców praw człowieka oraz propagowania i ochrony wolności wyznania i przekonań,

–       uwzględniając wyniki Międzynarodowej konferencji w sprawie pokoju i bezpieczeństwa w Iraku, która odbyła się w Paryżu w dniu 15 września 2014 r., oraz pierwszej ministerialnej sesji plenarnej światowej koalicji przeciw Islamskiemu Państwu w Iraku i Lewancie (ISIL) złożonej z 60 krajów, która to sesja odbyła się w Brukseli w dniu 3 grudnia 2014 r.,

–       uwzględniając Międzynarodową konferencję w sprawie sytuacji uchodźców z Syrii – wspieranie stabilności w regionie, która odbyła się w Berlinie w dniu 28 października 2014 r., oraz zwołaną przez UNHCR ministerialną konferencję darczyńców z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie przesiedlenia i innych form przyjmowania syryjskich uchodźców,

–       uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Iraku z drugiej strony, a także uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie tej umowy(1),

–       uwzględniając wspólny komunikat wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej z dnia 6 lutego 2015 r. zatytułowany „Elementy strategii regionalnej UE dla Syrii i Iraku oraz zagrożenie ze strony Da’isz”,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że konflikt w Syrii, który trwa już piąty rok, doprowadził do klęski humanitarnej o rozmiarach niespotykanych od drugiej wojny światowej; mając na uwadze, że według danych ONZ w wyniku konfliktu przeszło 200 000 osób, w większości cywilów, straciło życie, ponad 7,6 mln ludzi zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów, a ponad 12,2 mln Syryjczyków w kraju znalazło się w wielkiej potrzebie pomocy; mając na uwadze, że 212 000 ludzi nadal żyje na oblężonych terenach – 185 000 jest oblężonych przez siły rządowe a 26 500 przez siły opozycyjne; mając na uwadze, ze ponad 3,5 mln Syryjczyków uciekło z kraju – głównie do Libanu, Turcji, Jordanii, Iraku i Egiptu – i stanowią oni największą społeczność uchodźców objętych mandatem UNHCR na świecie;

B.     mając na uwadze, że sytuacja humanitarna w Iraku stale się pogarsza, a potrzeby rosną; mając na uwadze, że ponad 5,2 mln ludzi potrzebuje natychmiastowej pomocy humanitarnej, a ponad 2,1 mln Irakijczyków zostało uchodźcami wewnętrznymi; mając na uwadze, że na obszarach kontrolowanych przez IS żyje 3,6 mln osób, z których 2,2 mln pilnie potrzebuje pomocy, a także mając na uwadze, że dotrzeć do tych osób jest szczególnie trudno; mając na uwadze, że od lata 2014 r. ponad 500 000 Irakijczyków uciekło ze wschodniego Iraku; mając na uwadze, że w Iraku przebywa też ponad 233 000 uchodźców z Syrii;

C.     mając na uwadze, że IS dokonało najróżniejszych nadużyć, aktów przemocy i przestępstw wobec ludności północnego Iraku i Syrii; mając na uwadze, że te okrutne działania obejmują masowe egzekucje i czystki etniczne, przybierając rozmiary aktów ludobójstwa wymierzonych przeciw konkretnym grupom wyznaniowym, zwłaszcza szyitom, a także przymusowe nawrócenia, wymuszone przesiedlenia, kamienowanie i amputacje, przymusowe zniknięcia i tortury; mając na uwadze, że IS kieruje swe działania w szczególności przeciw mniejszościom etnicznym i wyznaniowym takim jak społeczności szyitów, jazydów, chrześcijan, Szabaków, jarsenitów i Sabejczyków; mając na uwadze, że ONZ donosi o stałych przypadkach przemocy seksualnej i zniewolenia kobiet i dzieci, rekrutacji dzieci do bombowych ataków samobójczych, wykorzystywania seksualnego i fizycznego oraz tortur;

D.     mając na uwadze, że codziennie napływają doniesienia o masowej skali zbrodni wojennych i innych przypadków naruszania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka przez pozostałe strony konfliktu, zwłaszcza przez reżim prezydenta Assada;

E.     mając na uwadze, że w wyniku konfliktu w Iraku 12 000 osób straciło życie a 22 000 odniosło obrażenia w samym tylko 2014 r.; mając na uwadze, że konflikt w Syrii pochłonął od 2011 r. życie ponad 200 000 osób;

F.     mając na uwadze, że atak irackiego rządu na pokojowe w znacznej mierze protesty w zachodniej prowincji Anbar, w tym zabicie 90 demonstrantów w Hawiji w kwietniu 2013 r. i 17 demonstrantów w Ramadi w grudniu 2013 r., przyczynił się do wybuchu powstania przeciw rządowi; mając na uwadze, że popierane przez iracki rząd bojówki szyickie przewodziły siłom bezpieczeństwa w walce z IS i miały znaczny udział w porwaniach, zbiorowych egzekucjach, torturach i bezkarnych wysiedleniach tysięcy rodzin; mając na uwadze, że rząd nie pociągnął nikogo do odpowiedzialności za nadużycia popełnione przez te bojówki i własne siły;

G.     mając na uwadze, że pozycje zajmowane przez poszczególne siły zbrojne w Syrii i Iraku nie zmieniły się zasadniczo od wszczęcia przez międzynarodową koalicję na czele z USA ataków powietrznych przeciw IS w sierpniu 2014 r.; mając na uwadze, że IS nadal kontroluje zasoby naturalne oraz szerokie połacie terytorium Iraku i Syrii; mając na uwadze, że IS straciło pozycję w mieście Kobane / Ain al-Arab, częściach Mosulu i szeregu miasteczek w prowincji Anbar;

H.     mając na uwadze, że reżim syryjski nadal odmawia uderzenia w strategiczne pozycje IS;

I.      mając na uwadze, że działania koordynowane przez ONZ, prowadzone przez specjalnego wysłannika ONZ do Syrii Staffana de Misturę, mające na celu wynegocjowanie politycznego rozwiązania konfliktu w Syrii nie przyniosły dotychczas wyraźnych postępów;

J.      mając na uwadze, że według UNHCR niemal 50% wszystkich Syryjczyków straciło dach nad głową, a 40% uchodźców jest zmuszonych do życia w nieodpowiadających normom warunkach bytowych, co ma długofalowe konsekwencje dla edukacji dwóch milionów dzieci będących uchodźcami; mając na uwadze, że według ONZ trzy czwarte Syryjczyków żyje w ubóstwie, a bezrobocie przekracza 50%; mając na uwadze, że dwie trzecie uchodźców syryjskich w Jordanii żyje poniżej granicy ubóstwa, a 55% uchodźców w Libanie żyje w schroniskach nieodpowiadających normom; mając na uwadze, że w krajach przyjmujących odnotowuje się coraz więcej przypadków przemocy i dyskryminacji względem uchodźców;

K.     mając na uwadze, że UNHCR wystąpiło z apelem o udostępnienie do 2016 r. co najmniej 130 000 miejsc dla przesiedlonych uchodźców z Syrii; mając na uwadze, że państwa członkowskie UE obiecały 36 000 miejsc;

L.     mając na uwadze, że Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców ostrzegł, że kraje przyjmujące syryjskich uchodźców, przede wszystkim Liban i Jordania, „odnotowały dramatyczny wzrost liczby ludności, co spowodowało nadmierne obciążenie infrastruktury, szkół i szpitali”, dostaw wody i energii, poważnie nadwerężyło finanse publiczne i doprowadziło do trudnej sytuacji gospodarczej wielu obywateli przyjmujących państw”;

M.    mając na uwadze, że potrzeby humanitarne rosną gwałtownie, a agencje ONZ i inne organizacje humanitarne borykają się ze stałymi i znacznymi brakami funduszy; mając na uwadze, że na pomoc uchodźcom w regionie, o którą apeluje UNHCR, jest dostępnych od stycznia 2015 r. tylko 51% środków, a w budżecie brakuje 1,8 mld USD; mając na uwadze, że Światowy Program Żywnościowy ONZ był zmuszony czasowo zawiesić dostawy podstawowej pomocy żywnościowej dla 1,7 mln syryjskich uchodźców w grudniu 2014 r. z powodu braku środków finansowych;

N.     mając na uwadze, że od początku konfliktu UE uruchomiła ponad 3,1 mld EUR na pomoc doraźną i odbudowę dla Syryjczyków w kraju i dla uchodźców w państwach przyjmujących; mając na uwadze, że uruchomiony został również unijny mechanizm ochrony ludności, aby ułatwić sprawne dostarczanie pomocy i wiedzy fachowej w tym regionie;

O.     mając na uwadze, że Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców António Guterres oświadczył w dniu 29 stycznia 2015 r., że zaledwie dwa europejskie kraje, tj. Szwecja i Niemcy, odpowiedziały na właściwym poziomie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb syryjskiej ludności; mając na uwadze, że António Guterres wezwał UE do rozważenia wprowadzenia systemu kwotowego, aby zapewnić bardziej sprawiedliwe zajęcie się osobami ubiegającymi się o azyl;

P.     mając na uwadze, że UNHCR zwiększyło pomoc w okresie zimowym, uruchamiając 206 mln USD na zimowy program pomocy dla najbardziej potrzebujących w regionie; mając na uwadze, że pomimo poczynionych starań wielu uchodźców musi żyć w niedokończonych budynkach i niedostosowanych schroniskach, w których muszą znosić temperatury poniżej zera, intensywne opady śniegu i silny wiatr; mając na uwadze, że około 740 000 wewnętrznie przesiedlonych Irakijczyków znajduje schronienie w lokalach poniżej obowiązujących standardów, zaś UNHCR podejmuje kroki w celu zapewnienia 600 000 przesiedleńcom zimowego wsparcia w Iraku;

Q.     mając na uwadze, że dzieci stanowią 52% (niemal 2 mln) uchodźców w regionie; mając na uwadze, że UNICEF udziela wsparcia zimowego 916 000 z 1,3 mln dzieci w potrzebie w Syrii, Iraku, Libanie, Jordanii i Turcji; mając na uwadze, że UNICEF i Światowy Program Żywnościowy uruchomiły w styczniu 2015 r. kampanię na rzecz zimowego wsparcia w gotówce; mając na uwadze, że według Kyung-wha Kang, zastępczyni sekretarza generalnego ONZ ds. poszanowania praw człowieka, działania ONZ ogranicza brak środków finansowych, gdyż otrzymano jedynie 39% wymaganych 2,3 mld USD; mając na uwadze, że UNHCR stwierdziło, iż nadal bardzo trudne jest prowadzenie działań na tym obszarze, by udzielić ludności cywilnej i uchodźcom potrzebnej pomocy;

1.      wyraża głębokie zaniepokojenie tragedią humanitarną, która nadal rozgrywa się w Iraku i Syrii na niespotykaną w historii skalę;

2.      ponownie stanowczo potępia ciągłe i powszechne łamanie praw człowieka oraz inne naruszenia popełniane przez podmioty państwowe i niepaństwowe w obu krajach;

3.      uważa przemoc IS za jeden z wielu czynników przyczyniających się do kryzysu humanitarnego w Syrii, Iraku i w całym regionie; w związku z tym apeluje do społeczności międzynarodowej o wsparcie procesu politycznego, aby ulżyć cierpieniu milionów ludzi z wszystkich grup wyznaniowych i etnicznych;

4.      podkreśla, że mimo zagrożenia, jakie stanowią grupy zbrojne i ekstremistyczne wszystkich stron, reakcja UE na potrzeby humanitarne w Syrii i Iraku powinna nadal opierać się na zasadach i być zgodna z Konsensusem europejskim w sprawie pomocy humanitarnej i z międzynarodowym prawem humanitarnym; apeluje do UE, aby w reakcji tej nie podporządkowywała pomocy nadzwyczajnej działaniom politycznym opartym na walce z terroryzmem;

5.      wzywa wszystkie strony konfliktu do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, zapewnienia ludności cywilnej ochrony, nieograniczonego dostępu do placówek medycznych i do pomocy humanitarnej oraz do umożliwienia jej bezpiecznego i godnego opuszczenia terenów objętych walkami;

6.      jest nadal głęboko zaniepokojony zagrożeniem, jakie IS stanowi dla ludności Iraku, Syrii i innych państw; potępia ideologię ekstremistyczną i okrucieństwa popełniane przez IS na kontrolowanych przez siebie obszarach, w tym masowe egzekucje, skandaliczną przemoc wobec mniejszości wyznaniowych i etnicznych, brutalne podporządkowywanie kobiet i dziewcząt oraz zabijanie zakładników;

7.      podkreśla, że fakt, iż IS wyrósł na jeden z głównych podmiotów w regionie i przykuwa uwagę społeczności międzynarodowej od lata 2014 r., nie powinien umniejszać stałej odpowiedzialności innych podmiotów za obecną klęskę humanitarną, w tym przede wszystkim reżimu prezydenta Assada, jak i byłego irackiego rządu oraz innych miejscowych bojówek i zwalczających się stron;

8.      ponownie stanowczo potępia przestępstwa, jakich dopuszcza się rząd Syrii na własnych obywatelach; potępia stosowanie przez Syrię broni chemicznej, zwłaszcza chloru w postaci gazowej, przeciwko cywilom i ugrupowaniom opozycyjnym, w tym w kwietniu 2014 r., co stanowiło naruszenie wcześniejszych zobowiązań międzynarodowych;

9.      wzywa rząd Syrii do natychmiastowego zaprzestania stosowania broni zapalającej wobec pokojowych demonstrantów; wzywa strony, które podpisały międzynarodowy protokół w sprawie zakazu broni zapalającej, w tym Rosję i Chiny, aby zaapelowały do Syrii o przestrzeganie tego protokołu;

10.    potępia intensywne używanie przez syryjski rząd broni kasetowej przeciw własnej ludności, przez co narusza rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 68/182 z grudnia 2013 r. popartą przez 140 państw;

11.    potępia stałe zrzucanie przez Syrię licznych niekierowanych bomb beczkowych o dużej sile rażenia na ludność cywilną, co jest sprzeczne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 2139 z dnia 22 lutego 2013 r., w tym ataki powietrzne syryjskiego rządu na Aleppo, w których – w samym 2014 r. – śmierć poniosło co najmniej 3557 cywilów;

12.    potępia syryjską strategię oblężania stosowaną wobec 200 000 cywilów i mającą na celu odzyskanie danego obszaru poprzez poddanie się ludności cywilnej na skutek głodu, zwłaszcza w Hims, w obozie Jarmuk w południowym Damaszku, Darajji, Wschodniej Ghoucie i Moadameijji, co stanowi naruszenie rezolucji RB ONZ nr 2139 (2013), która stanowi, że wszystkie strony muszą niezwłocznie przerwać oblężenie zamieszkałych obszarów;

13.    wzywa Państwo Islamskie, Front Obrony Ludności Lewantu, rząd Iraku, władze kurdyjskie w Syrii oraz rząd Syrii do uwolnienia wszystkich osób zatrzymanych w ramach arbitralnych zatrzymań; wzywa rząd Syrii do uwolnienia ponad 85 000 więźniów, którzy znaleźli się w areszcie od początku rewolucji syryjskiej w 2011 r. w warunkach zakrawających na wymuszone zaginięcia;

14.    potępia egzekucje i tortury stosowane przez Państwo Islamskie, podobnie jak potępia zabicie w 2014 r. kilku tysięcy więźniów przytrzymywanych w syryjskich szpitalach wojskowych, co zostało potwierdzone przez zbiegłych żołnierzy oraz organizacje pozarządowe zajmujące się prawami człowieka;

15.    potępia wykorzystywanie dzieci-żołnierzy przez Państwo Islamskie, a także YPG, policję kurdyjską i wojsko w Syrii, a także przez wszystkie inne strony w tym rząd Syrii;

16.    z zadowoleniem przyjmuje wiodącą rolę UE i jej państw członkowskich w międzynarodowych działaniach humanitarnych; jest jednak zaalarmowany faktem, że potrzeby humanitarne dotkniętych społeczności nadal są większe niż pomoc zapewniana przez siły międzynarodowe; wzywa wspólnotę międzynarodową do kolejnego zwiększenia działań humanitarnych, w szczególności z uwagi na srogą zimę; wzywa wszystkich darczyńców, by spełnili swoje obietnice i jak najszybciej zapewnili pomoc potrzebującym; apeluje o zwiększenie wkładu UE na rzecz programów humanitarnych ONZ i zacieśnienie współpracy tych programów z organizacjami międzynarodowymi;

17.    z zadowoleniem przyjmuje nową strategię UE pt. „Elementy strategii regionalnej UE dla Syrii i Iraku oraz zagrożenie ze strony Da’isz”, w szczególności zawarty w niej pakiet 1 mld EUR na cele „pomocy w przywróceniu pokoju i bezpieczeństwa, które zostały zniszczone z uwagi na przedłużający się okres terroryzmu i przemocy” – zgodnie z oświadczeniem wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel; podkreśla, że konflikty w regionie nie powinny być postrzegane przede wszystkim jako część walki z terroryzmem, ale raczej jako walka na rzec uzasadnionych aspiracji ludności w regionie, określonych w 2011 r. jako „chleb, wolność, sprawiedliwość społeczna i ludzka godność”;

18.    popiera skoncentrowanie działań UE w ramach nowej strategii na edukacji i szkoleniach; wyraża zaniepokojenie, że odbierane jest to jako działanie antyterrorystyczne, podczas gdy edukacja jest prawem i ważnym narzędziem ochrony dzieci, zarówno dziewczynek, jak i chłopców;

19.    domaga się wyjaśnienia planów UE w zakresie ściślejszej współpracy w dziedzinie przeciwdziałania terroryzmowi z krajami w regionie, co zaproponowano w nowej strategii regionalnej dla Syrii i Iraku, oraz definicji i konsekwencji niezdolności krajów partnerskich do realizacji celów w zakresie praw człowieka i swobód obywatelskich i politycznych;

20.    popiera wysiłki wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel mające na celu poprawę koordynacji pomocy zapewnianej przez instytucje UE i państwa członkowskie; wzywa do zwiększenia biura UE w Gaziantepie (Turcja) oraz do otwarcia biura UE w Irbilu (północny Irak) w celu poprawy skuteczności i widoczności działań UE na miejscu, w tym poprawy koordynacji pomocy humanitarnej i rozwojowej i wsparcia niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności niezależnych organizacji środków przekazu;

21.    wzywa państwa członkowskie do przychylenia się do prośby Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców o dużo większe zaangażowanie w działania, co pozwoli Syryjczykom znaleźć ochronę w państwach, które nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie, za pomocą przesiedlenia, programów humanitarnego przyjmowania uchodźców, uproszczonych procedur łączenia rodzin lub bardziej elastycznych przepisów wizowych; apeluje do państw członkowskich o szybsze rozpatrywanie wniosków o azyl składanych przez coraz więcej syryjskich uchodźców, którzy uciekają ze stref konfliktu; podkreśla szczególną potrzebę wyjścia naprzeciw tym, którzy zmagają się ze szczególnymi problemami w takich kwestiach jak duże potrzeby medyczne, seksualność, płeć i niepełnosprawność; wzywa UE do zajęcia się niepokojącą sprawą śmiertelnie ryzykownych ucieczek przez Morze Śródziemne; wzywa państwa członkowskie do upewnienia się, że w 2015 r. co najmniej 5% uchodźców z Syrii będzie miało dostęp do ochrony spoza regionu, a najbardziej podatni na zagrożenia uchodźcy zostaną potraktowani priorytetowo i otrzymają gwarancję pełnych praw zgodnie z Konwencją dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r.

22.    potępia systematyczne łamanie przez państwa członkowskie konwencji genewskiej w odniesieniu do uchodźców syryjskich, w szczególności z uwagi na niekiedy agresywne odsyłanie Syryjczyków ubiegających się o azyl na granicach lądowych i morskich przez Bułgarię, Hiszpanię, Grecję i Cypr, bez umożliwienia uchodźcom złożenia wniosku o azyl;

23.    wzywa rząd Jordanii do zaprzestania przymusowych deportacji uchodźców palestyńskich przybywających z Syrii oraz nieodmawiania im wjazdu;

24.    ubolewa nad tym, że wszystkie cztery państwa sąsiadujące z Syrią odmówiły Syryjczykom bezpiecznego statusu prawnego;

25.    potępia systematyczne udaremnianie prób dostarczenia pomocy humanitarnej w Syrii oraz wzywa wszystkie strony konfliktu, by respektowały międzynarodowe prawo humanitarne i prawa człowieka, ułatwiały udzielanie pomocy humanitarnej i wsparcia wszystkimi możliwymi kanałami, w tym ponad granicami i frontami konfliktu, oraz zapewniły bezpieczeństwo całemu personelowi medycznemu i wszystkim pracownikom humanitarnym, zgodnie z szeregiem rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

26.    ubolewa nad utrzymującym się brakiem poszanowania przez rząd Syrii rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 2 lutego 2014 r. wzywającej do bezpiecznego, niezakłóconego dostępu sił humanitarnych do granic Syrii i frontów konfliktu; za godne pożałowania uznaje dalsze łamanie przez rząd syryjski rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 14 lipca 2014 r. zezwalającej agencjom ONZ i jej partnerom wykonawczym na dostarczenie pomocy przez granice Syrii bez pozwolenia ze strony rządu;

27.    jest przekonany, że bezzwłocznej pomocy i ochronie humanitarnej powinny towarzyszyć długoterminowe strategie wspierające prawa społecznoekonomiczne i środki utrzymania dla powracających, uchodźców wewnętrznych w celu umożliwienia im wyboru trwałych rozwiązań odpowiadających ich potrzebom;

28.    podkreśla potrzebę priorytetowego potraktowania udzielania pomocy i jej rozszerzenia, w tym na specjalistyczne usługi medyczne i wsparcie psychologiczne dla kobiet i dziewcząt;

29.    wyraża szczególne zaniepokojenie losem oblężonych i umierających z głodu uchodźców palestyńskich w obozie w Jarmuk na południe od Damaszku w Syrii, gdzie ponad 18 000 palestyńskich uchodźców zostało pozbawionych pomocy humanitarnej przez prawie cały okres od 2012 r. i zostało oblężonych przez bojówki kontrolowane przez rząd syryjski;

30.    ponownie wyraża potępienie przemocy stosowanej wobec osób LGBT i zabójstw tych osób w regionie, co odbywa się w atmosferze całkowitej bezkarności; zwraca uwagę, że osoby LGBT zamieszkujące ten region znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji ze względu na ograniczone wsparcie ze strony rodziny i społeczności oraz ograniczoną ochronę ze strony rządu oraz brak poczucia bezpieczeństwa w społecznościach uchodźców i w niektórych społeczeństwach przyjmujących; wzywa rząd Iraku, delegację UE w Iraku oraz ambasady państw członkowskich UE w regionie do zapewnienia osobom LGBT ochrony, a osobom LGBT uciekającym z przyczyn bezpieczeństwa – możliwości natychmiastowego przesiedlenia;

31.    wyraża zaniepokojenie z powodu wykorzystania i eksploatacji pól naftowych i ich infrastruktury przez Państwo Islamskie oraz powiązane ugrupowania wykorzystujące przenośne rafinerie ropy naftowej, z czego Państwo Islamskie czerpie dalsze dochody, a także wzywa wszystkie państwa do przestrzegania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2161 (2014) oraz 2170 (2014), w których potępiono wszelki handel, zarówno bezpośredni, jak i pośredni, z Państwem Islamskim oraz z powiązanymi ugrupowaniami; wzywa UE do zwiększenia sankcji w celu uniemożliwienia Państwu Islamskiemu sprzedaży ropy; apeluje do UE o nałożenie sankcji na wszystkie podmioty (rządy oraz firmy państwowe i prywatne) zaangażowane w transport, przetwarzanie, rafinację i sprzedaż ropy naftowej wydobywanej na obszarach kontrolowanych przez Państwo Islamskie, a jednocześnie o prowadzenie ścisłej kontroli przepływów finansowych, aby uniemożliwić Państwu Islamskiemu działalność gospodarczą i wykorzystywanie rajów podatkowych;

32.    domaga się ściślejszej kontroli sprzętu przesyłanego do Iraku przez terytorium Turcji, który wykorzystywany jest do budowy przenośnych rafinerii ropy naftowej, i domaga się poprawy koordynacji pomiędzy władzami Turcji, regionalnym rządem Kurdystanu i władzami Iraku w odniesieniu do walki z przemytem ropy w regionie; z zadowoleniem przyjmuje działania zapowiedziane w sierpniu 2014 r. przez Kuwejt mające zapobiec finansowaniu Państwa Islamskiego przez osoby prywatne w meczetach i umożliwić udzielanie pomocy humanitarnej za pośrednictwem powołanych organizacji charytatywnych; ponownie apeluje o pełne egzekwowanie sankcji UE nałożonych na rząd Syrii w odniesieniu do dochodów z ropy; z zadowoleniem przyjmuje wprowadzony przez UE zakaz wywozu paliw na potrzeby syryjskich sił lotniczych obowiązujący od grudnia 2014 r.;

33.    podkreśla, że Państwo Islamskie to raczej przede wszystkim skutek niż przyczyna obecnych rozruchów, które ogarniają Bliski Wschód i nie tylko; podkreśla, że Państwo Islamskie powstało jako rezultat przedłużającego się łamania praw człowieka i bezkarności, opartego na kumoterstwie kapitalizmu, wszechobecnej korupcji, sekciarstwa, marginalizacji i dyskryminacji całych grup, zwłaszcza zmagających się z problemami społecznymi sunnitów, a także od dawna trwającej zewnętrznej ingerencji i manipulacji ze strony podmiotów regionalnych i Zachodu; uważa zatem, że jakakolwiek skuteczna odpowiedź społeczności międzynarodowej na nikczemne zbrodnie i charakter Państwa Islamskiego wymaga przemyślanego, obejmującego wszystkich i strategicznego planu działania, który będzie sankcjonowany prawem międzynarodowym;

34.    podkreśla, że regionalna strategia UE mająca na celu walkę z Państwem Islamskim powinna odpowiednio zidentyfikować głębokie społeczno-ekonomiczne, kulturowe i polityczne źródła fenomenu Państwa Islamskiego i skoncentrować się na nich, a towarzyszyć jej powinno promowanie długoterminowego rozwiązania politycznego konfliktu w Syrii i wsparcie Iraku jako państwa integracyjnego, odpowiedzialnego i demokratycznego; strategia powinna również uwzględniać interesy wszystkich zainteresowanych społeczności;

35.    ponawia swój apel o trwałe rozwiązanie syryjskiego konfliktu za pośrednictwem kierowanego przez Syrię procesu politycznego obejmującego wszystkie strony konfliktu zgodnie z komunikatem genewskim z czerwca 2012 r.; uważa brak realnych wyników tzw. drugiej konferencji genewskiej, która odbyła się w styczniu 2014 r., za godny ubolewania;

36.    wyraża swoje pełne poparcie dla wysiłków podejmowanych przez specjalnego wysłannika ONZ do Syrii mających na celu osiągnięcie zawieszenia broni na szczeblu lokalnym i wprowadzanie humanitarnych przerw w walkach honorowanych przez wszystkie strony, tak by można było nieść pomoc humanitarną;

37.    jest przekonany, że jeżeli sprawcy przestępstw popełnionych w czasie konfliktu przez wszystkie strony konfliktu nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, osiągnięcie trwałego pokoju w Syrii i Iraku nie będzie możliwe; głęboko ubolewa nad tym, że Rosja i Chiny zablokowały rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 22 maja 2014 r., która przekazałaby kwestię konfliktu w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego, podczas gdy pozostałych 13 członków Rady poparło rezolucję; ponawia swój apel o przekazanie sprawy dotyczącej sytuacji w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego i popiera wszelkie inicjatywy w tym kierunku;

38.    uważa, że powodzenie i atrakcyjność Państwa Islamskiego i innych grup dżihadystów, w tym również dla kilku tysięcy europejskich bojowników dżihadu, jest także wynikiem błędnej polityki realizowanej przez Zachód i graczy regionalnych, począwszy od wsparcia grup propagujących ekstremistyczne, pełne przemocy odczytania ideologii salafizmu, poprzez agresję na Irak, po poważne, powszechne i systematyczne łamanie praw człowieka wobec arabskiej ludności sunnickiej przez reżim syryjski, pozostający de facto bezkarnym od początku rewolucji syryjskiej w 2011 r.;

39.    domaga się nowej europejskiej polityki otwartego uznania błędów z przeszłości, w tym programów wydawania więźniów w trybie nadzwyczajnym w celu ich torturowania i współudziału w łamaniu praw człowieka w imię tzw. wojny z terroryzmem, jak również aktywnego podejścia do zmiany wielu form dyskryminacji ludności muzułmańskiej i zapobiegnięcia ostatniej fali niechęci do muzułmanów w Europie;

40.    uważa, że dramatyczny brak stabilności u południowych sąsiadów UE wymaga podjęcia przez UE bezprecedensowych kroków politycznych oraz że region kurdyjski, a w szczególności północny Irak, są szczególnie ważne, jako możliwa ostoja stabilności i obszar, gdzie możliwe będzie złagodzenie napięć, i należy tę ich rolę wzmacniać; wzywa również do zmiany polityki dotyczącej Arabii Saudyjskiej w celu wezwania rządu do zapoczątkowania podstawowych reform doktryny państwowej i instytucji państwowych, jak również do uniemożliwienia osobom prywatnym w Arabii Saudyjskiej wszelkiego wsparcia dla grup islamskich ekstremistów; wyraża pełne poparcie dla wysiłków UE mających na celu rozwiązanie długotrwałego konfliktu jądrowego z Iranem i uważa, że należy zapewnić wszelkie wsparcie Autonomii Palestyńskiej, tak aby doprowadzić do zwiększenia uznania jej państwowości na szczeblu międzynarodowym;

41.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, regionalnemu rządowi Kurdystanu, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz wszystkim stronom zaangażowanym w konflikt w Syrii.

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0023.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności