Procedura : 2015/2559(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0140/2015

Teksty złożone :

B8-0140/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/02/2015 - 4.6
CRE 12/02/2015 - 4.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0040

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 144kWORD 83k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0136/2015
9.2.2015
PE549.933v01-00
 
B8-0140/2015

złożony w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, zwłaszcza w kontekście Państwa Islamskiego (IS) (2015/2559(RSP))


Fabio Massimo Castaldo, Ignazio Corrao, Laura Agea, Tiziana Beghin, Piernicola Pedicini, Valentinas Mazuronis w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, w szczególności w kontekście Państwa Islamskiego (IS) (2015/2559(RSP))  
B8‑0140/2015

Parlament Europejski,

–       uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku i Syrii,

–       uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dni 15 grudnia i 20 października 2014 r.,

–       uwzględniając uwagi wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini poczynione w dniu 22 grudnia 2014 r. w Bagdadzie,

–       uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel z dni 25 stycznia i 1 lutego 2015 r. w sprawie egzekucji japońskiego zakładnika Haruny Yukawy oraz zamordowania Kenjiego Goto w Syrii,

–       uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2139, 2165 i 2191,

–       uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. oraz dodatkowe protokoły do nich z 1977 r.,

–       uwzględniając Konwencję o prawach dziecka z 1989 r. oraz dodatkowy protokół do niej z 2000 r.,

–       uwzględniając Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK),

–       uwzględniając briefing podsekretarza generalnego do sprawy humanitarnych i koordynatora pomocy kryzysowej Rady Bezpieczeństwa w sprawie Syrii,

–       uwzględniając połączone sprawozdania okresowe nr 2–4 Komitetu Praw Dziecka ONZ w sprawie Iraku, sporządzone na mocy Konwencji o prawach dziecka,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że w sprawozdaniu Komitetu Praw Dziecka ONZ dotyczącym sytuacji dzieci w Iraku zwrócono uwagę na przypadki masowych egzekucji chłopców oraz na doniesienia o ścięciach, ukrzyżowaniach i grzebaniu żywcem dzieci, zwłaszcza, lecz nie tylko, dzieci należących do mniejszości;

B.     mając na uwadze, że chłopcy poniżej 18 roku życia są coraz częściej wykorzystywani przez IS jako konstruktorzy bomb, informatorzy lub żywe tarcze; mając w szczególności na uwadze, że dzieci niepełnosprawne umysłowo są wykorzystywane jako zamachowcy-samobójcy; mając na uwadze, że Państwo Islamskie (IS) dopuszcza się systematycznej przemocy seksualnej, w tym poprzez uprowadzenia, niewolnictwo seksualne oraz sprzedawanie dzieci jako towaru;

C.     mając na uwadze, że IS szkoli na żołnierzy ośmioletnie, a nawet młodsze dzieci;

D.     mając na uwadze, że przemoc nadal jest przyczyną przesiedleń w środkowej, zachodniej i północnej części Iraku; mając na uwadze, że osoby, które nie mogą dostać się do północnych regionów kontrolowanych przez Kurdów lub które nie są w stanie tam żyć z powodu przeludnienia, uciekają na południe;

E.     mając na uwadze, że około 55 000 przesiedlonych rodzin, czyli 2 500 000 osób, w południowych regionach Basra, Zi Kar, Kadisijja, Majsan, Wasit, Musanna, Nadżaf, Karbala i Babil otrzymuje obecnie pomoc w ramach Światowego Programu Żywnościowego ONZ; mając na uwadze, że jednocześnie liczba ludzi pozbawionych takiej pomocy pozostaje niejasna; mając na uwadze, że osoby otrzymujące pomoc są od niej całkowicie zależne i stają się szczególnie narażone na zagrożenia; mając na uwadze, że szczególny niepokój budzi to, że pomoc na taką skalę nie jest trwała, gdyż środki finansowe skończą się w marcu 2015 r.;

F.     mając na uwadze, że sytuacja humanitarna w Syrii i Iraku dramatycznie się pogorszyła; mając na uwadze, że ponad 3 mln Irakijczyków zostało przesiedlonych na terenie kraju, z czego 2,1 mln tylko w ubiegłym roku, a przy tym szacuje się, że 330 000 ludzi mieszka w schronieniach niespełniających żadnych standardów; mając na uwadze, że w połowie 2014 r. Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ oszacowało, że 10,8 mln Syryjczyków – w tym 7,6 mln osób przesiedlonych na terenie kraju – ucierpiało w wyniku konfliktu i potrzebuje pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że w 2015 r. spodziewany jest stały wzrost tych liczb, z braku kompleksowego porozumienia politycznego;

G.     mając na uwadze, że 3,8 mln osób uciekło z Syrii, stając się uchodźcami w krajach ościennych; mając na uwadze, że kraje najbardziej dotknięte tym problemem to Turcja, Jordania, Liban i Egipt;

H.     mając na uwadze, że iraccy chrześcijanie, Turkmeni, jazydzi i inne mniejszości cierpią prześladowania z rąk IS, od czasu gdy grupa ta rozpoczęła krwawy rozbój w północnym Iraku w 2014 r., przy czym szacuje się, że przesiedlonych zostało 800 000 osób należących do irackich mniejszości religijnych;

I.      mając na uwadze, że dotychczas w całym Iraku utworzono 25 obozów w reakcji na masowe przesiedlenia ludności; mając na uwadze, że 11 kolejnych obozów jest obecnie w przygotowaniu;

J.      mając na uwadze, że według Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Uchodźców (UNHCR) niedobór środków finansowych bezpośrednio wpływa na skalę i rodzaj prowadzonych przez nie programów (w tym w zakresie oferowania schronienia) zapewniających pomoc osobom, które przeżyły akty przemocy i naruszenia praw człowieka; mając na uwadze, że UNHCR otrzymało tylko 53% z 337 mln USD potrzebnych do reagowania na sytuację w Iraku oraz dostało zielone światło na wykorzystanie zaledwie 31% z 556 mln USD planowanych środków finansowych potrzebnych w 2015 r.;

K.     mając na uwadze, że UNHCR określiło swoje potrzeby finansowe w 2015 r. na 362 mln USD; mając na uwadze, że wszelkie braki wpłyną na szeroki zakres działań i ostatecznie negatywnie odbiją się na osobach potrzebujących pomocy; mając na uwadze, że szacuje się, iż całkowita kwota potrzebna do celów reagowania na sytuację ludności w Syrii w 2015 r. wyniosłaby 2,9 mld USD;

L.     mając na uwadze, że organizacje humanitarne nadal starają się udzielać pomocy ludności rozpaczliwie jej potrzebującej, jednak sytuacja na miejscu jest tak bardzo trudna, że prowadzenie działalności na terenie kraju jest niebezpieczne; mając na uwadze, że wiele lokalnych organizacji pozarządowych w Rakce wstrzymało działania humanitarne, a niektóre zaprzestały działalności z powodu braku porozumienia z grupami zbrojnymi na miejscu oraz ze względu na trudności z dostępem do kontrolowanych przez IS regionów Rakka i Dajr az-Zaur;

M.    mając na uwadze, że pomoc transgraniczna z Turcji i Jordanii do Syrii nadal rośnie i że do dnia 26 stycznia 2015 r. dokonano 56 dostaw na mocy postanowień rezolucji nr 2165 i nr 1291 Rady Bezpieczeństwa ONZ;

N.     mając na uwadze, że w 2014 r. liczne wnioski o wysłanie konwojów humanitarnych pozostały bez odpowiedzi, zostały rozpatrzone negatywnie lub towarzyszyły im warunki niemożliwe do spełnienia;

O.     mając na uwadze, że konflikt i zapaść państwowej służby zdrowia sprawiły, że na okupowanych przez IS terenach Syrii i Iraku grożą epidemie chorób zakaźnych, co stanowi kolejny problem dla ludności cywilnej;

P.     mając na uwadze, że w mediach społecznościowych krążą obrazy pokazujące skrzynie z pomocą ze Światowego Programu Żywnościowego opatrzone znakami Państwa Islamskiego w Syrii;

Q.     mając na uwadze, że przedstawiciele władz kurdyjskich walczący z IS wezwali do większego wsparcia dla ich walki; mając na uwadze, że premier Iraku Hajder al-Abadi podkreślił, że wprawdzie Irak potrzebuje pomocy, jednak nie zezwoli na obecność obcych wojsk na swojej ziemi; mając na uwadze, że od czerwca 2014 r. w walkach z IS zginęło prawie 1000 Kurdów, 5000 zostało rannych, a 38 uznaje się za zakładników w rękach IS;

R.     mając na uwadze, że IS uzyskuje środki finansowe poprzez przemyt ropy naftowej, nakładanie podatków na miejscową ludność, grabież skarbów archeologicznych oraz przetrzymywanie zakładników celem otrzymania okupu; mając na uwadze, że rząd Iraku nadal wypłaca wynagrodzenia i emerytury dziesiątkom tysięcy urzędników państwowych, pomimo że mieszkają i pracują oni w miastach kontrolowanych przez IS; mając na uwadze, że według niektórych szacunków IS konfiskuje aż 50% wynagrodzeń tych pracowników;

1.      z całą mocą potępia zamordowanie Haruny Yukawy, Kenjiego Goto i Moaza al-Kasasbeha przez IS; wyraża poważny niepokój o bezpieczeństwo innych osób przetrzymywanych przez ekstremistów; składa kondolencje i wyrazy głębokiego współczucia rodzinom tych ofiar oraz rodzinom wszystkich ofiar konfliktu;

2.      potępia w najostrzejszych słowach systematyczne łamanie praw człowieka i nadużycia oraz przypadki naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego wynikające z czynów popełnianych przez IS i powiązane z nim grupy terrorystyczne zaliczanych do zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości; wzywa rząd Iraku do ratyfikowania statutu rzymskiego ustanawiającego Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK), aby umożliwić temu trybunałowi ściganie winnych zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez IS;

3.      z całą stanowczością potępia handel uprowadzonymi w Iraku dziećmi jako niewolnikami seksualnymi, zabijanie młodych osób, w tym poprzez ukrzyżowanie lub zakopanie żywcem, oraz wykorzystywanie dzieci jako żywych tarcz lub żołnierzy; podkreśla, że działania te nie tylko są zakazane przez prawo międzynarodowe, ale są również odrażające i dowodzą tchórzostwa;

4.      wzywa władze irackie do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ratowania dzieci pod kontrolą IS, ścigania sprawców przestępstw oraz zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony dzieci i ich rodzin; podkreśla, że wyżej wymienione czyny stanowią zbrodnie przeciwko ludzkości i jako takie powinny być ścigane; jest głęboko przekonany, że społeczność międzynarodowa, w tym UE i ONZ, powinna zapewnić wszelką niezbędną pomoc na rzecz ochrony młodych ludzi, w tym ewentualnego rozwoju wspólnych inicjatyw miejscowych, takich jak budowa schronisk dla dzieci z traumatycznymi przeżyciami;

5.      ponownie podkreśla, że rozwiązanie kryzysu w Syrii i Iraku może mieć tylko polityczny charakter; wzywa do stosowania zawieszenia ognia w celu udzielania pomocy humanitarnej dla ludności w potrzebie; zdecydowanie popiera propozycję specjalnego wysłannika ONZ Staffana de Mistury dotyczącą „zamrożenia” konfliktu w Aleppo; wzywa rząd Syrii i siły opozycyjne do konstruktywnego podejścia i do podjęcia wszelkich środków, które mogą prowadzić do większej marginalizacji IS; popiera rozmowy prowadzone w ramach drugiej konferencji genewskiej, plan moskiewski i inne inicjatywy, które mogą ułatwić rozmowy między Syrią i różnymi innymi podmiotami;

6.      wzywa Radę Bezpieczeństwa ONZ, żeby rozważyła utworzenie misji ONZ, której zadaniem będzie ochrona działań humanitarnych i utworzenie stref bezpieczeństwa, w tym korytarzy humanitarnych, dla ochrony ludności zagrożonej działaniami IS, Frontu Obrony Ludności Lewantu, ruchu Hamza, Ahrar al-Sham i innych powiązanych ugrupowań;

7.      uważa, że jedną z głównych przyczyn kryzysu jest polityka wykluczenia, która doprowadziła do stworzenia środowiska, w którym radykalne organizacje, takie jak IS, zdołały przejąć kontrolę w terenie; uważa, że najlepszą strategią przeciwdziałania IS ze strony odpowiednich rządów byłoby podjęcie rzeczywistych wysiłków nad budowaniem pluralistycznych społeczeństw poprzez włączające strategie polityczne, które dopuszczą różnice poglądów, pochodzenia etnicznego i wyznania i w których wszyscy obywatele będą równo traktowani;

8.      pochwala rolę Libanu, Jordanii, Turcji i regionalnego rządu Kurdystanu w przyjmowaniu uchodźców; wzywa społeczność międzynarodową do zwiększenia poziomu bezpośredniego wsparcia finansowego dla krajów przyjmujących, w celu poprawy warunków dla uchodźców, którzy obecnie są szczególnie zagrożeni przez mroźną zimę;

9.      jest szczególnie zaniepokojony faktem, że pomimo wszystkich wysiłków społeczności międzynarodowej potrzeby nadal są większe niż rekcja na nie; podkreśla, że pilnie potrzebne są dodatkowe środki w celu zwiększenia transgranicznej działalności na obszarach wiejskich Dar’a, Quuneitra, Idleb i wschodniej części Aleppo; pochwala zaangażowanie państw członkowskich, ponieważ UE jest największym dawcą pomocy finansowej, lecz uważa, że w obliczu bezprecedensowej sytuacji konieczne są dalsze wysiłki; wzywa UE do wykorzystania wszelkich dostępnych jej mechanizmów w celu stawienia czoła kryzysowi; wzywa do zorganizowania nowej międzynarodowej konferencji darczyńców pomocy humanitarnej dla Syrii i Iraku oraz wzywa społeczność międzynarodową do hojnej pomocy humanitarnej w celu złagodzenia cierpień ludności dotkniętej kryzysem; jest zdania, że ONZ powinna pomóc w koordynowaniu pomocy finansowej i humanitarnej pochodzącej z różnych źródeł w celu poprawy jej skuteczności;

10.    jest bardzo poważnie zaniepokojony, że nadal nie realizuje się rezolucji 2149 (2014) Rady Bezpieczeństwa ONZ; ponownie wzywa wszystkie podmioty działające na miejscu do przestrzegania tej rezolucji poprzez zwiększanie dostępu do pomocy humanitarnej, zaprzestanie ataków na ludność cywilną i zakończenie oblężeń na zaludnionych obszarach;

11.    zwraca się do rządu syryjskiego o zniesienie ograniczeń administracyjnych wobec międzynarodowych organizacji pozarządowych; podkreśla, że takie organizacje pozarządowe posiadają doświadczenie i są dobrze wyposażone, co sprawia, że odgrywają one istotną rolę jako partnerzy w wysiłkach podejmowanych w Syrii;

12.    jest zaniepokojony faktem, że infrastruktura dla podstawowych usług nadal staje się celem umyślnych i zmasowanych ataków, co uniemożliwia dostarczanie pomocy do obszarów znajdujących się w potrzebie; wzywa wszystkie strony konfliktu do powstrzymania się od atakowania szpitali i personelu medycznego w terenie; przypomina, że takie ataki są wyraźnie sprzeczne z konwencjami genewskimi I i IV;

13.    potępia zabranie przez rządowe sił bezpieczeństwa wszystkich urządzeń chirurgicznych, zestawów do leczenia biegunki, sprzętu położniczego i dotyczącego zdrowia reprodukcyjnego z międzynarodowego konwoju zmierzającego do Al Wa’er, co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego; wzywa siły rządowe i inne podmioty do udzielenia medycznym konwojom nieograniczonego dostępu do stref działań wojennych, zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym;

14.    ponownie stwierdza, że wszystkie strony konfliktu w Syrii i Iraku muszą zapewnić bezpieczeństwo i ochronę pracowników ONZ i jej partnerów humanitarnych, z zastrzeżeniem ich swobody przemieszczania się i dostępu;

15.    potępia manipulacje, jakich dopuszczono się w związku z paczkami z pomocą doraźną ze Światowego Programu Żywnościowego na terenie Syrii; wzywa wszystkie strony konfliktu, by przestrzegały zasad humanitarnych i umożliwiły pracownikom organizacji humanitarnych dostarczanie żywności dla osób znajdujących się w najtrudniejszym położeniu; wzywa do wszczęcia dochodzenia w sprawie sposobu, w jaki te materiały znalazły się w rękach IS;

16.    zdecydowanie uważa, że jednym z priorytetów społeczności międzynarodowej powinien być bezwzględny nacisk finansowy na IS; wzywa przedsiębiorstwa międzynarodowe i wszystkie inne ewentualnie zaangażowane podmioty, by nie nabywały przemycanej ropy naftowej ani nie podejmowały działań, które mogłyby ułatwić taki przemyt; uważa, że należy wszcząć wyczerpujące międzynarodowe śledztwo pod egidą ONZ w celu zidentyfikowania nabywców nielegalnej ropy naftowej pochodzącej terenów kontrolowanych przez Państwo Islamskie i zamożnych darczyńców, którzy wspierają IS, oraz że należy na takich nabywców nakładać sankcje;

17.    uważa, że rząd Iraku może podjąć szereg działań w celu ograniczenia środków finansowych otrzymanych przez IS dzięki konfiskacie wynagrodzenia urzędników, między innymi poprzez przekazanie tych pensji na rachunek powierniczy, z którego zostaną wypłacone, gdy pracownicy na stałe opuszczą tereny znajdujące się pod kontrolą Państwa Islamskiego, co zobowiąże każdą osobę do osobistego pobrania wynagrodzenia od rządu irackiego lub przekona plemiona sunnickie do żądania od IS, by zmniejszyło swoje daniny;

18.    ponownie potępia zabójstwa i przemoc wobec osób LGBT w tym regionie, które mają miejsce przy całkowitej bezkarności; zwraca uwagę, że sytuacja osób LGBT w regionie jest szczególnie trudna, przy uwzględnieniu ograniczonego wsparcia ze strony rodziny i społeczności oraz niewielkiej ochrony ze strony rządu, oraz że ich bezpieczeństwo wciąż jest zagrożone w społecznościach uchodźców i w niektórych społeczeństwach przyjmujących; wzywa rząd Iraku, delegatury UE w Iraku i ambasady państw członkowskich w regionie, by zapewniły ochronę osobom LGBT oraz by przyspieszyły bezpośrednie przesiedlenia osób LGBT, które uciekają z powodu zagrożenia bezpieczeństwa;

19.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Izbie Reprezentantów Iraku, regionalnemu rządowi Kurdystanu, sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz wszystkim stronom zaangażowanym w przedmiotowy konflikt.

 

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności