Procedura : 2015/2572(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0229/2015

Teksty złożone :

B8-0229/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/03/2015 - 8.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 222kWORD 172k
4.3.2015
PE552.204v01-00
 
B8-0229/2015

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE w 2015 r. dla Rady Praw Człowieka ONZ (2015/2572(RSP))


Marie-Christine Vergiat, Dimitrios Papadimoulis, Kostas Chrysogonos, Javier Couso Permuy, Marina Albiol Guzmán, Paloma López Bermejo, Ángela Vallina, Sofia Sakorafa w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów UE w 2015 r. dla Rady Praw Człowieka ONZ (2015/2572(RSP))  
B8‑0229/2015

Parlament Europejski,

–       uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r. i europejską konwencję praw człowieka z 1953 r.,

–       uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r. (A/Res/55/2) oraz rezolucje Zgromadzenia Ogólnego tej organizacji,

–       uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ,

–       uwzględniając swoje rezolucje w trybie pilnym dotyczące praw człowieka i demokracji,

–       uwzględniając zbliżającą się 28. sesję Rady Praw Człowieka, która odbędzie się w biurze ONZ w Genewie w dniach 2–27 marca 2015 r.,

–       uwzględniając rezolucję nr 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, program działania międzynarodowej konferencji na temat ludności i rozwoju (Rio + 20) oraz pekińską platformę działania,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że 60 lat po proklamowaniu Powszechnej deklaracji praw człowieka nadal każdego dnia trzeba zmagać się z dyskryminacją i walczyć o możliwość pełnego wykonywania wszystkich praw człowieka: społecznych, gospodarczych, kulturalnych, obywatelskich i politycznych;

 

B. mając na uwadze, że prawa gospodarcze, społeczne i kulturalne to nieodłączny element praw człowieka, a ich poszanowanie doprowadzi przynajmniej do pełnego osiągnięcia ośmiu celów rozwoju zawartych w deklaracji milenijnej z 2000 r.: wyeliminowania skrajnego ubóstwa i głodu, zapewnienia powszechnego dostępu do edukacji podstawowej, wsparcia równości płci i emancypacji kobiet, obniżenia współczynnika umieralności niemowląt, zapewnienia matkom lepszego dostępu do opieki zdrowotnej, walki z HIV, chorób przenoszonych drogą płciową, malarii i innych chorób, zaangażowania na rzecz zrównoważonego rozwoju i ustanowienia światowych ram współpracy na rzecz rozwoju; mając na uwadze, że dla osiągnięcia tych celów do 2015 r. ustalono ambitny harmonogram działań, których do dziś wciąż jeszcze nie zrealizowano;

 

C. mając na uwadze, że z powodu kryzysu finansowego w krajach OECD świat boryka się z największym od lat 30. ubiegłego wieku spowolnieniem gospodarczym; mając na uwadze, że według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia z powodu wzrostu cen artykułów spożywczych i energii ponad 100 mln osób ponownie popadło w ubóstwo; mając na uwadze, że to, co potocznie jest nazywane „kryzysem finansowym i gospodarczym”, w rzeczywistości jest światowym kryzysem systemowym dotykającym wszystkie sektory społeczeństwa i mającym konsekwencje we wszystkich dziedzinach: politycznej, społecznej, ekologicznej, spożywczej, energetycznej itd.;

 

D. mając na uwadze, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny zagwarantować poszanowanie praw człowieka we wszystkich dziedzinach prowadzonej przez nie polityki, zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej, oraz zapewnić jej spójność w celu umocnienia i uwiarygodnienia pozycji Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w Radzie Praw Człowieka ONZ;

 

E. mając na uwadze, że na 28. sesję zwyczajną Rady Praw Człowieka ONZ do Genewy uda się delegacja Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego, podobnie jak czyniła to w minionych latach na poprzednie sesje rady, a wcześniej na sesje Komisji Praw Człowieka ONZ;

 

F. mając na uwadze, że osiem państw członkowskich zasiada obecnie w Radzie Praw Człowieka, tj. Estonia (do 2015 r.), Francja (do 2016 r.), Irlandia (do 2015 r.), Holandia (do 2017 r.), Łotwa (do 2017 r.), Niemcy (do 2015 r.), Portugalia (do 2017 r.) i Zjednoczone Królestwo (do 2017 r.); mając ponadto na uwadze, że w czasie sesji organizacyjnej dnia 8 grudnia 2014 r. Rada Praw Człowieka wybrała członków Prezydium na dziewiątą kadencję, które będzie trwała od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2015 r., oraz przewodniczącego rady – Joachima Rückera (Niemcy);

 

G. mając na uwadze, że należy zintensyfikować prace Unii i jej państw członkowskich z Radą Praw Człowieka i w jej ramach, nie tylko aby bronić niepodzielnej wizji praw człowieka, lecz również aby lepiej uwzględniać i wdrażać zalecenia rady w polityce praw człowieka Unii, zarówno na szczeblu wewnętrznym, jak i zewnętrznym;

 

H. mając na uwadze porządek obrad tej 28. sesji, a zwłaszcza punkt 3 (wspieranie i ochrona wszystkich praw człowieka: obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, w tym prawa do rozwoju) oraz punkt 7 (sytuacja praw człowieka w Palestynie i na pozostałych okupowanych terytoriach arabskich);

 

Prace i organizacja Rady Praw Człowieka

 

1.  ponownie wzywa państwa członkowskie Unii Europejskiej do czynnego przeciwstawienia się wszelkim próbom kwestionowania zasad powszechności, niepodzielności i współzależności praw człowieka oraz do aktywnego zachęcania Rady Praw Człowieka do zwalczania w ten sam sposób wszelkiej dyskryminacji opierającej się na jakichkolwiek przesłankach;

 

2.  przestrzega przed instrumentalnym wykorzystywaniem Rady Praw Człowieka; podkreśla znaczenie, jakie mają jej rezolucje dotyczące poszczególnych krajów dla podejmowania działań w poważnych przypadkach naruszania praw człowieka; zwraca uwagę, że sytuację praw człowieka należy oceniać w sposób obiektywny, przejrzysty, niewybiórczy, konstruktywny, nieprowadzący do konfliktów, w oparciu o wiarygodne informacje będące wynikiem interaktywnego dialogu, w warunkach powszechności i jednakowego traktowania wszystkich państw; apeluje do państw członkowskich o czynny udział we wdrażaniu tych uzgodnionych zasad dotyczących Rady Praw Człowieka;

 

3.  podkreśla, jak istotne jest zajęcie się głębokimi przyczynami niestabilności politycznej w niektórych krajach z wykorzystaniem polityki na rzecz rozwoju zgodnej z milenijnymi celami rozwoju oraz innych środków społeczno-gospodarczych, politycznych i kulturowych mogących tworzyć otoczenie umożliwiające zapobieganie nawrotom konfliktów i mających eliminować ubóstwo, sprzyjać rozwojowi gospodarczemu, społecznemu i kulturowemu, budować potencjał instytucjonalny i administracyjny, poprawić jakość życia mieszkańców i umocnić praworządność wyłącznie pokojowymi metodami;

 

4.  przyjmuje do wiadomości, że lista kandydatów do objęcia mandatu w Radzie Praw Człowieka zostanie przedstawiona przez grupę konsultacyjną; ubolewa z powodu dymisji jednego z członków grupy roboczej ds. kwestii praw człowieka i międzynarodowych korporacji oraz innych przedsiębiorstw i podkreśla znaczenie tej grupy roboczej dla wprowadzania obowiązujących standardów w dziedzinie praw człowieka skierowanych do przedsiębiorstw; z uznaniem przyjmuje priorytety tematyczne zapowiedziane w raporcie wysokiego komisarza Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka, a mianowicie: ujednolicenie mechanizmów dotyczących międzynarodowych praw człowieka; umocnienie równości i walki z dyskryminacją; zwalczanie bezkarności oraz ugruntowanie obowiązku sprawozdawczości i umocnienie praworządności; integracja praw człowieka z rozwojem i sprawami gospodarczymi; rozszerzenie obszaru gospodarczego i mechanizmów szybkiego ostrzegania oraz ochrony praw człowieka w sytuacji konfliktu, przemocy i braku bezpieczeństwa; podkreśla znaczenie nadania priorytetu migracji.

 

5.  z uznaniem przyjmuje wprowadzenie pomocniczego mechanizmu w postaci grupy pięciu niezależnych ekspertów, który nadałby radzie kompetencje tematyczne w zakresie praw ludności rdzennej; odnotowuje fakt, że grupa konsultacyjna przedstawi przewodniczącemu rady listę kandydatów do zastąpienia jednego z pięciu niezależnych ekspertów wywodzącego się z grupy państw afrykańskich, którego kadencja kończy się w marcu 2015 r.;

 

6.  stwierdza, że Arabia Saudyjska jest członkiem Rady Praw Człowieka do 2016 r.; zdecydowanie potępia upowszechnienie naruszeń praw człowieka popełnianych przez Królestwo Arabii Saudyjskiej; ponawia apel o powszechne zniesienie kary śmierci i wzywa do przyjęcia natychmiastowego moratorium na wykonywanie kar śmierci w tym kraju; potępia fakt, iż Arabia Saudyjska nadal wymierza karę śmierci z wielu powodów uznawanych w tym kraju za zbrodnie, a w szczególności za homoseksualizm, przestępstwa związane z narkotykami, apostazję czy czary; wzywa władze saudyjskie do zaprzestania stosowania kar cielesnych w kraju oraz do transpozycji do prawa krajowego międzynarodowych norm w dziedzinie praw człowieka; podobnie zwraca się do władz saudyjskich o natychmiastowe zwolnienie wszystkich więźniów sumienia, w szczególności blogera Raifa Badaouiego;

 

7.  stwierdza również, że Kazachstan jest członkiem Rady Praw Człowieka do 2015 r.; jest żywo zaniepokojony doniesieniami o stałych naciskach wywieranych na organizacje społeczeństwa obywatelskiego i niezależne organizacje związkowe w Kazachstanie, co wskazano w oświadczeniu specjalnego sprawozdawcy Narodów Zjednoczonych ds. swobody pokojowego stowarzyszania się i zgromadzeń Mainy Kiaiego po jego niedawnej wizycie w Kazachstanie w styczniu 2015 r.; ubolewa z powodu przetrzymywania w dalszym ciągu więźniów politycznych, a w szczególności lidera opozycyjnej partii ALGA Władimira Kozłowa, adwokata zajmującego się prawami człowieka i obrońcami praw więźniów Wadima Kuramszina, a także poety i pisarza Arona Atabeka; zwraca się do Rady Praw Człowieka o aktywne działania na rzecz ich natychmiastowego zwolnienia, a także zwolnienia wszystkich więźniów zatrzymanych i oskarżonych z powodów politycznych; zwraca się do Rady Praw Człowieka o zajęcie zdecydowanego stanowiska w sprawie praw więźniów; zwraca się od władz kazachskich – zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że Kazachstan jest członkiem Prezydium Rady Praw Człowieka w czasie 28. sesji – o pełne wdrożenie zaleceń z niedawnego uniwersalnego przeglądu okresowego Narodów Zjednoczonych (EPU) i Komitetu przeciwko Torturom (CAT) oraz o wykazanie zaangażowania na rzecz poprawy sytuacji praw człowieka w kraju;

 

Roczne sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz sprawozdania Wysokiego Komisarza i Sekretarza Generalnego

 

8.  przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie roczne Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka; uznaje, że podstawowe znaczenie ma następująco sformułowany punkt 5 tego sprawozdania: „Rosnące nierówności i wykluczenie polityczne, gospodarcze i społeczne grup marginalizowanych osłabiły godność i prawa narodów w wielu krajach i są w dużej mierze przyczyną wspomnianych problemów i konfliktów. Prawa gospodarcze, społeczne i kulturowe oraz prawo do rozwoju ucierpiały z powodu polityki oszczędnościowej, która nieproporcjonalnie – podobnie jak korupcja – uderzyła w osoby ubogie i zepchnięte na margines; odmówiono nadania priorytetu usługom publicznym oraz uznania prawa narodów do udziału w decyzjach, które dotyczą ich życia. Osoby migrujące nadal głęboko cierpią, a niedawne wydarzenia na morzu dowodzą cynicznej pogardy dla ludzkiego życia i praw człowieka”. zwraca się do Unii i jej państw członkowskich o oddanie do dyspozycji wystarczających zasobów kadrowych, materialnych i finansowych przeznaczonych na operacje, których jedynym celem będzie niesieniu ratunku na morzu; zwraca się do Unii i do jej państw członkowskich o otwarcie legalnych dróg dla osób ubiegających się o azyl, w szczególności poprzez zasadnicze zwiększenie liczby miejsc w celu przesiedlenia uchodźców i przyznawanie wiz humanitarnych, oraz o opracowanie legalnych dróg imigracji gospodarczej;

 

9.  uważa także, że podstawowe znaczenie ma uwaga, jaką zwrócono w tym sprawozdaniu na ugruntowanie równości i walkę z przejawami dyskryminacji: rasowej, wobec mniejszości, z uwagi na płeć, orientację seksualną lub tożsamość płciową bądź z uwagi na niepełnosprawność; podkreśla, że w tej dziedzinie również Unia i jej państwa członkowskie muszą wprowadzić w życie zalecenia wysokiego komisarza ds. praw człowieka;

 

10. zapoznaje się ze sprawozdaniem z działalności wysokiego komisarza ds. praw człowieka w Kolumbii (A/HRC/28/3/Add.1–3); z uznaniem przyjmuje wznowienie negocjacji pokojowych w grudniu zeszłego roku i rolę, jaką odgrywa Kuba w doprowadzeniu do zakończenia wojny domowej w tym kraju; zauważa jednak, że Kolumbia nadal należy do najniebezpieczniejszych krajów na świecie, jeśli chodzi o prowadzenie działalności związkowej i politycznej, a naruszanie praw człowieka, dotykające również studentów, działaczy partii opozycyjnych, rolników, kobiety i dzieci, spotyka się z niemal całkowitą bezkarnością; w związku z tym sprzeciwia się ratyfikacji umowy o wolnym handlu z tym krajem; stanowczo potępia fakt, że służba bezpieczeństwa (DAS), podlegająca bezpośrednio prezydentowi republiki, prowadzi systematyczne podsłuchy i nielegalne działania zmierzające do zdyskredytowania urzędników wysokiego szczebla, posłów opozycji i obrońców praw człowieka; przypomina, że Podkomisja Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego, osoby mieszkające w Europie i organizacje pozarządowe były także celem takich działań; apeluje, by te niedopuszczalne działania nie pozostały bezkarne; wzywa Unię do zastosowania zaleceń dotyczących Kolumbii zawartych w sprawozdaniu Komitetu przeciwko Torturom;

 

11. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Radzie przekazano sprawozdanie Wysokiego Komisarza w sprawie praw człowieka na Cyprze; ponownie potępia powtarzające się przypadki łamania praw człowieka powodowane stałą okupacją 37% terytorium Republiki Cypryjskiej i ciągłym łamaniem od czterdziestu lat międzynarodowego prawa humanitarnego przez Turcję względem Greków cypryjskich i Turków cypryjskich; wyraża zaniepokojenie sytuacją uchodźców, osób, które znalazły się w enklawach, i bliskich osób zaginionych; potępia uniemożliwianie dostępu do nieruchomości i korzystania z nich; ubolewa nad wprowadzeniem przez Turcję środków oszczędnościowych przeciwko Turkom cypryjskim na obszarach podlegających jej kontroli wojskowej, co stanowi pogwałcenie ich podstawowych praw gospodarczych i społecznych; wzywa delegacje Unii i delegacje państw członkowskich, by potępiły nieustanne nadużycia oraz obecność tureckich oddziałów i osadników, zaapelowały o natychmiastowe zakończenie okupacji cypryjskiego terytorium przez wojska tureckie, a także polityki mającej na celu zmianę sytuacji demograficznej w Republice Cypryjskiej; podkreśla, że popełniane nadużycia stanowią zbrodnie wojenne; potępia przenoszenie przez Turcję zbiorowych grobów osób zaginionych; zwraca się do Turcji o zezwolenie na dostęp do wszystkich stref wojskowych i do archiwów wojennych w celu przeprowadzenia weryfikacji dotyczących osób zaginionych;

 

12. przyjmuje do wiadomości ustęp mówiący o „sprzyjaniu pojednaniu i określeniu odpowiedzialności oraz promowaniu praw człowieka w Sri Lance”; przypomina, że w marcu 2014 r. Rada Praw Człowieka ONZ powołała komisję śledczą mającą zbadać naruszenia praw człowieka w Sri Lance, zwłaszcza w trakcie ostatnich etapów wojny domowej, podczas której brutalnie zamordowano 40 000 cywilów (głównie Tamilów); jest zdania, że prawdziwa i niezależna komisja śledcza, której celem będzie postawienie przed sądem sprawców, wywodzących się również z wysokich szczebli wojskowych, to niezbędny warunek wstępny procesu pojednania w Sri Lance, godnego tej nazwy; wyraża głębokie niezadowolenie z powodu przełożenia publikacji sprawozdania, początkowo przewidzianej na marzec 2015 r., na koniec 2015 r.; podkreśla, że to niezadowolenie uzupełnia niezadowolenie ofiar i ich rodzin w związku z brakiem determinacji ONZ i rządów państw członkowskich Unii do prowadzenia śledztwa w sprawie poważnych oskarżeń o ludobójstwo i bezkarność w Sri Lance; odsyła w związku z tym do wielkich manifestacji, które obyły się na północy Sri Lanki – i nie tylko – pod hasłem żądania natychmiastowej publikacji sprawozdania, i apeluje do Rady Praw Człowieka o ponowne rozważenie jej stanowiska; przyjmuje do wiadomości zobowiązanie się nowo wybranego rządu Sri Lanki do współpracy z Radą Praw Człowieka; kładzie jednak nacisk na fakt, aby współpraca ta była użyteczna i przyczyniała się do procesu pojednania; podkreśla, że rząd Sri Lanki musi pilnie przyjąć środki zmierzające do położenia kresu militaryzacji północnych i wschodnich regionów wyspy, uwolnienia wszystkich więźniów politycznych oraz zniesienia wszystkich restrykcji, w tym zakazu podróży i wywierania presji na działaczy politycznych, a także zagwarantowania swobodnego korzystania z praw demokratycznych;

 

13. przyjmuje do wiadomości ustęp o sytuacji praw człowieka w Iraku w związku z naruszeniami popełnionymi przez organizację pod nazwą Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie i grupy z nią powiązane; zdecydowanie potępia prowadzone przez tę organizację ataki przeciw narodom i państwom irackiemu i syryjskiemu, wykonywanie doraźnych egzekucji, a także niszczenie ludności cywilnej i przemoc wobec niej; wyraża głęboką solidarność z rodzinami ofiar i składa im kondolencje; żąda natychmiastowego bezwarunkowego zwolnienia wszystkich przetrzymywanych przez tę grupę terrorystyczną zakładników;

 

14. za szczególnie ważne uważa sprawozdanie sporządzone po posiedzeniu-debacie na temat prawa do życia prywatnego w erze cyfrowej; wyraża ubolewanie, że technologie i usługi informacyjno-komunikacyjne, zwłaszcza europejskie, są wykorzystywane w krajach trzecich do naruszania praw człowieka, mianowicie za pośrednictwem cenzury i powszechnego nadzoru; potępia także masowe szpiegowanie milionów osób przez National Security Agency Stanów Zjednoczonych; wyraża zaniepokojenie z powodu rozpowszechniania się technologii służących do monitorowania i filtrowania, które stanowią coraz większe zagrożenie dla działaczy na rzecz praw człowieka i często naruszają prawo do życia prywatnego; domaga się, aby te obawy zostały uwzględnione podczas debaty nad tym punktem sesji;

 

Wspieranie i ochrona wszystkich praw człowieka: obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, w tym prawa do rozwoju

 

Prawa gospodarcze, społeczne i kulturalne

 

15. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na 28. sesji Rady Praw Człowieka duże znaczenie będzie się przywiązywać do wspierania i ochrony praw gospodarczych i społecznych oraz do kwestii wzajemnej zależności praw człowieka; ponownie podkreśla potrzebę jednakowego traktowania praw gospodarczych, społecznych, kulturalnych, obywatelskich i politycznych; podkreśla, że do najważniejszych problemów należy wysoka stopa bezrobocia, wzrost poziomu ubóstwa i wykluczenia społecznego, coraz trudniejszy dostęp do przystępnych cenowo usług publicznych w dziedzinie ochrony zdrowia, edukacji, mieszkalnictwa, transportu i kultury, a także pogarszająca się jakość tych usług; zauważa, że prywatyzacja i liberalizacja przyczyniły się do pogorszenia dostępu do niektórych spośród wymienionych praw, że tendencję tę należy odwrócić oraz że do istotnych metod rozwiązywania tych problemów należy lepsza dystrybucja dóbr, godne płace i wysoka jakość miejsc pracy; zauważa również, że plany oszczędnościowe wprowadzone zarówno przez państwa członkowskie Unii, jak i w innych krajach, w tym pod presją Unii, tylko zaostrzają nierówności i ubóstwo;

 

16. podkreśla ponadto, że wprowadzenie demokracji (klauzule o prawach człowieka) do umów o wolnym handlu podpisanych przez Unię z krajami trzecimi zakończyło się porażką, ponieważ nie tylko w niewielkim stopniu uwzględniono te klauzule, ale także umowy doprowadziły do naruszania praw ekonomicznych i społecznych, zubożenia lokalnych społeczności i monopolizowania zasobów przez przedsiębiorstwa międzynarodowe; jest zdania, że poza wprowadzaniem tych klauzul konieczne jest uruchomienie nowych form współpracy, aby ułatwić rozwój gospodarczy i społeczny krajów trzecich w oparciu o potrzeby ich ludności; uważa, że poza badaniem wpływu planów oszczędnościowych na prawa człowieka Rada Praw Człowieka ONZ powinna także zająć się zbadaniem i potępieniem skutków obecnych umów o wolnym handlu;

 

17. zauważa, że Światowe Forum Ekonomiczne, które zbiera się co roku w Davos, w 2015 r. ujawniło fakt, że 1% ludności świata posiada 48% majątku (w 2009 r. było to „tylko”44%), i podkreśla, że próg 50% zostanie zapewne przekroczony w 2016 r.; podkreśla, że kryzys potwierdził zagrożenia związane z obecnym systemem ekonomiczno-społecznym i pogłębił nierówności społeczne, już wcześniej ogromne, na korzyść największych dochodów, których wzrost jest zawrotny w porównaniu z dochodami średnimi; uważa, że kwestia dystrybucji bogactwa na świecie powinna być absolutnym priorytetem tej 28. sesji Rady Praw Człowieka, ponieważ stanowi to główną przeszkodę w korzystaniu z praw gospodarczych i społecznych, oraz że delegacje Unii Europejskiej i jej państw członkowskich powinny podjąć wszystkie niezbędne środki, aby zrealizować ten cel;

 

18. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że duże znaczenie przyznano „prawu do godnego mieszkania jako elementowi prawa do odpowiedniego poziomu życia”; zachęca delegacje Unii i jej państw członkowskich, by propagowały dostęp do wysokiej jakości mieszkań dla wszystkich i bez dyskryminacji jako prawa podstawowego oraz by zbadały kwestię dostępności mieszkań w Unii (zwłaszcza od początku kryzysu i od momentu wprowadzenia środków oszczędnościowych) z myślą o zobowiązaniu się do rozwiązania tego endemicznego problemu, który w ostatnich latach jeszcze się nasilił; potwierdza również konieczność przejęcia mieszkań niezamieszkanych oraz wstrzymania eksmisji, aby stawić czoła obecnemu kryzysowi w niektórych państwach członkowskich;

 

19. z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie prawa do pożywienia oraz przedłużenie o trzy lata mandatu specjalnego sprawozdawcy, dzięki czemu będzie można kontynuować prace nad wpływem światowego kryzysu żywnościowego na korzystanie z tego prawa; zauważa, że państwa członkowskie ONZ powinny bardziej wspierać dostęp do zasobów naturalnych i mających żywotne znaczenie, dostęp do gruntów, a także samowystarczalność i bezpieczeństwo żywnościowe jako narzędzie ograniczania ubóstwa i bezrobocia; wyraża ubolewanie z powodu faktu, że znaczna liczba osób nie ma lub już nie ma dostępu do niektórych zasobów, w tym do artykułów pierwszej potrzeby, takich jak woda, gdyż zasoby te zostały przejęte przez przedsiębiorstwa lub podmioty prywatne, przy ewentualnym wsparciu ze strony organów publicznych odnośnych państw, co pociąga za sobą w szczególności niedobory żywności i wzrost cen artykułów spożywczych; zwraca się zatem do delegacji Unii i państw członkowskich o przyjęcie środków koniecznych do powstrzymania monopolizacji zasobów, zwłaszcza gruntów, szczególnie przez przedsiębiorstwa europejskie, a także o wspieranie na międzynarodowych i regionalnych forach i konferencjach (Bank Światowy, WTO, UNCTAD, MFW, OECD itp.) wniosków o uznanie pojęcia podstawowych światowych dóbr publicznych i objęcie ich specjalną konwencją ONZ; wzywa ponadto Unię i jej państwa członkowskie do poparcia rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 64/292 z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie uznania dostępu do wody za prawo podstawowe oraz do dołożenia wszelkich starań, by rezolucja ta została wdrożona i miała moc wiążącą;

 

20. podkreśla znaczenie „wpływu zadłużenia zagranicznego i innych powiązanych międzynarodowych zobowiązań finansowych państw na pełne korzystanie z wszystkich praw człowieka” i wyraża zaniepokojenie, że spłacanie „odsetek od zadłużenia” państw dotyka obecnie większość krajów i służy za pretekst dla planów oszczędnościowych nazywanych „strukturalnymi planami dostosowawczymi”; ponownie opowiada się, zwłaszcza w sytuacji kryzysu gospodarczego i społecznego, za umorzeniem długu krajów trzeciego świata, a także krajów (zwłaszcza państw członkowskich Unii), które borykają się z największymi trudnościami, tak by uniknąć nasilenia kryzysu i zapewnić skuteczne korzystanie z praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;

 

21. sądzi, że Unia Europejska – ze względu na odpowiedzialność spoczywającą na niej i na niektórych państwach członkowskich w sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej, której wynikiem były ruchy rewolucyjne w państwach tzw. Arabskiej Wiosny Ludów – musi udzielić pomocy instytucjom tych państw w przeprowadzeniu audytów wierzytelności, a zwłaszcza europejskich wierzytelności, aby wskazać nieuzasadnioną część zadłużenia, które nie przyniosło korzyści ludności; dodaje, że Unia musi dołożyć wszelkich starań, aby umożliwić szybkie anulowanie tego nieuzasadnionego zadłużenia; ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie do podjęcia dalszych znaczących wysiłków na rzecz ułatwienia zwrotu sprzeniewierzonego mienia zagrabionego przez byłe reżimy narodom krajów arabskiej wiosny, co powinno nastąpić w rozsądnym terminie; wyraża zaniepokojenie dalszym kształtem wytycznych partnerstwa w porównaniu z dotychczas przeprowadzonymi rozmowami;

 

22. podkreśla, że polityka migracyjna Unii oraz poparcie reżimów niedemokratycznych pod pretekstem „dobrych rządów” i czysto gospodarczych umów o partnerstwie zagrażają prawom człowieka oraz wiarygodności samej Unii na szczeblu międzynarodowym; potępia w związku z tym proces chartumski rozpoczęty przez włoską prezydencję Unii i przyszłe wprowadzenie inicjatywy w sprawie szlaku migracyjnego Róg Afryki-UE, co zakłada współpracę m.in. z reżimami Erytrei i Sudanu; ponownie wzywa państwa członkowskie Unii Europejskiej do włączania klauzul dotyczących demokracji i praw człowieka do wszystkich umów międzynarodowych niezależnie od ich charakteru oraz do zagwarantowania przestrzegania praw człowieka w ich własnej polityce wewnętrznej i zewnętrznej, gdyż w przeciwnym razie osłabiona zostanie pozycja UE w Radzie Praw Człowieka i na wszelkich innych forach międzynarodowych zajmujących się prawami człowieka;

 

Prawa obywatelskie i polityczne

 

23. wzywa wszystkie państwa do zwalczania tortur, w tym na terytorium państw członkowskich; wzywa delegacje Unii i państw członkowskich, by do rozmów na temat tortur oraz innego nieludzkiego i poniżającego karania i traktowania włączyły kwestię zakazu handlu produktami mogącymi służyć do stosowania tortur w samej Unii i poza nią;

 

24. podkreśla znaczenie dalszych prac nad stosowanymi na świecie praktykami dotyczącymi zwłaszcza przetrzymywania w tajnych więzieniach w ramach walki z terroryzmem; wzywa państwa członkowskie Unii Europejskiej do podjęcia odpowiednich działań w reakcji na istniejące sprawozdania, stosownie do wcześniejszych stanowisk Parlamentu Europejskiego w tej sprawie, zwłaszcza do rezolucji w sprawie wykorzystywania krajów europejskich przez CIA do transportu oraz nielegalnego przetrzymywania i torturowania więźniów; potępia również systematyczne stosowanie tortur przez Stany Zjednoczone w bazie wojskowej w Guantanamo; po raz kolejny podkreśla nielegalny charakter tej bazy i domaga się natychmiastowego jej zamknięcia oraz powrotu całości jej terytorium do Kuby;

 

25. zachęca delegację Unii i państw członkowskich do ponownego potwierdzenia, że sprzeciwiają się stosowaniu kary śmierci oraz popierają jej powszechne zniesienie i natychmiastowe wprowadzenie moratorium w krajach, w których kara ta jest nadal stosowana; z niepokojem zauważa, że w niektórych państwach, które zawiesiły stosowanie kary śmierci, ponownie dokonuje się egzekucji;

 

26. kładzie nacisk na konieczność poruszenia podczas tej sesji Rady Praw Człowieka kwestii swobody stowarzyszania się oraz zwalczania wszelkich form represji, w tym zabójstw związkowców, działaczy politycznych i stowarzyszeniowych, artystów i obrońców praw człowieka;

 

27. odnotowuje sprawozdanie w sprawie wolności wyznania lub przekonań i przypomina, że wolność ta zakłada zarówno prawo do wiary lub ateizmu, jak i prawo upowszechniania przekonań religijnych i ich zmiany; ponownie podkreśla swoje przywiązanie do świeckości jako podstawowej cechy charakterystycznej niektórych państw i kultur, oznaczającej ścisły rozdział władzy politycznej i religijnej, co oznacza odrzucenie wywierania jakiegokolwiek wpływu przez religię na działania rządu i jakiejkolwiek interwencji politycznej w sprawy religijne, chyba że dla zachowania zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego (w tym poszanowania wolności jednostki), i zapewnia wszystkim (wierzącym, agnostykom i ateistom) równą wolność sumienia i możliwość publicznego wyrażania przekonań;

 

Prawa narodów oraz poszczególnych grup i jednostek

 

28. ponownie podkreśla niezbywalność prawa narodów do samostanowienia i wyboru własnej drogi politycznej, gospodarczej i społecznej bez ingerencji z zewnątrz; wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie, by podczas 28. sesji Rady Praw Człowieka zdecydowanie opowiedziały się za tym prawem, a nie za dotychczasową polityką; sprzeciwia się ponadto nałożeniu przez Unię i Stany Zjednoczone sankcji na kraje trzecie służących ochronie własnych interesów geopolitycznych i gospodarczych bez względu na sytuację humanitarną;

 

29. ponownie wyraża zaniepokojenie pogorszeniem się sytuacji działaczy, organizacji i instytucji zajmujących się prawami człowieka, a także dziennikarzy, które przybiera różne formy na różnych szczeblach na całym świecie, także w Unii;

 

30. podkreśla znaczenie poszanowania praw podstawowych ludności tubylczej i ludności plemiennej, zdefiniowane w konwencji nr 169 MOP; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu sytuacji plemienia Mapuczów, jak również ludności tubylczej w takich krajach jak Gwatemala; potępia represje wymierzone w przywódców plemion tubylczych oraz zabójstwa przywódców związkowych i domaga się, by mandat międzynarodowej komisji Narodów Zjednoczonych ds. bezkarności sprawców w Gwatemali nie wygasł z końcem września 2015 r.;

 

31. wyraża zadowolenie z wagi przyznanej zagadnieniom praw dziecka podczas 28. sesji, oraz w wyrażonej w następstwie przyjęcia rezolucji nr 25/6 woli przedłużenia o trzy lata mandatu specjalnej sprawozdawczyni ds. handlu dziećmi, prostytucji i pornografii z udziałem dzieci; podobnie wyraża zadowolenie, że Rada przewidziała podczas tej 28. sesji dzień poświęcony debacie, której tematem, zgodnie z rezolucją 25/6, będzie kwestia poprawy skuteczności działań w dziedzinie praw dziecka i która będzie dotyczyła sposobów przyspieszenia międzynarodowych działań podejmowanych w dążeniu do ukrócenia przemocy wobec dzieci;

 

32. wzywa Unię i jej państwa członkowskie do priorytetowego traktowania konkretnych działań Rady Praw Człowieka mających położyć kres łamaniu praw człowieka, którego ofiarą padają podczas wojen i konfliktów zbrojnych cywile, a zwłaszcza kobiety i dzieci; apeluje przede wszystkim o priorytetowe działania mające na celu powstrzymanie rekrutowania dzieci-żołnierzy oraz zapewnienie im ochrony;

 

33. sprzeciwia się stosowaniu pojęcia „odpowiedzialności za ochronę”, gdyż narusza ono prawo międzynarodowe i nie ma wystarczającej podstawy prawnej uzasadniającej jednostronne użycie siły, w wielu przypadkach służące zmianie reżimu; potępia jednostronne założenie dotyczące roli światowego policjanta, którą przypisuje się państwom o dużej potędze, jak Stany Zjednoczone, oraz organizacjom takim jak NATO; potępia również tzw. selektywne naloty oraz wprowadzanie zagranicznych oddziałów lądowych; potępia dążenia NATO do zajęcia miejsca misji pokojowych i stabilizacyjnych, w przypadku gdy nie mogą być one zrealizowane na podstawie obszernego konsensusu w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ; wyraża głęboki niepokój w związku z rosnącą liczbą rekrutowanych dzieci i młodzieży; przypomina o konieczności szczególnej ochrony dzieci i kobiet odczuwających skutki konfliktu zbrojnego;

 

Wzajemna zależność praw człowieka i zagadnień tematycznych związanych z prawami człowieka

 

34. uznaje, za niezwykle ważny punkt dotyczący „ochrony praw człowieka i podstawowych wolności przy zwalczaniu terroryzmu”; jest poważnie zaniepokojony pogarszaniem się sytuacji praw człowieka i publicznych swobód pod pretekstem walki z terroryzmem i, w coraz większym stopniu, z przestępczością na dużą skalę, przy czym pojęć tych jasno nie zdefiniowano, także w Unii lub w specjalnych umowach z niektórymi państwami, w których nie stosuje się norm z zakresu praw człowieka; jest szczególnie zaniepokojony naruszaniem w tym zakresie norm regulujących ochronę danych i poszanowanie prywatności;

 

35. ubolewa, że społeczność międzynarodowa wciąż jeszcze nie rozpoczęła negocjacji w sprawie zawarcia międzynarodowej umowy dotyczącej ochrony danych osobowych, przy czym wzorem dla tej umowy mogłaby być konwencja Rady Europy nr 108, a zarazem zachęca delegacje Unii i państw członkowskich do opracowania takich ram prawnych we współpracy z ich odpowiednikami na szczeblu międzynarodowym;

 

36. ponownie potępia częste wykorzystywanie prywatnych przedsiębiorstw wojskowych lub agencji ochrony w tzw. polityce bezpieczeństwa, gdyż dziedzina ta należy do obszaru suwerennej władzy państwowej objętej wyłączną właściwością państw, oraz wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie do wzmożonych starań o położenie kresu tym praktykom; uważa, że prywatne przedsiębiorstwa wojskowe lub agencje ochrony muszą stosować w tej dziedzinie – pod nadzorem państw – normy z zakresu praw człowieka, zwłaszcza w zakresie ochrony danych i poszanowania życia prywatnego; uważa, że skoro w takiej sytuacji dochodzi do przekazania zadań publicznych, państwa i przedsiębiorstwa muszą odpowiadać za naruszenia praw człowieka i prawa humanitarnego, których dopuścił się personel tych przedsiębiorstw;

 

37. podkreśla ponadto, że niedostateczna regulacja, nieprzejrzystość lub brak kontroli w zakresie handlu bronią spowodowały cierpienie ludzkie, podsycały konflikty zbrojne, powodowały brak stabilności i korupcję, były przyczyną niepowodzenia procesu pokojowego i prowadziły do obalenia wyłonionych demokratycznie rządów i naruszenia praworządności, praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego; nalega zatem, by kwestia ta została omówiona podczas tej sesji;

 

38. podobnie uznaje za niezwykle istotny punkt dotyczący praw człowieka i ochrony środowiska oraz uważa, że jest on nierozłącznie związany z prawami narodów do dysponowania należącymi do nich zasobami naturalnymi, terytoriami i do posiadania zrównoważonego systemu ochrony środowiska; w związku z tym ocenia, że podstawowe znaczenie ma ratyfikacja i wdrożenie przez wszystkich procesu z Kioto, podobnie jak innych umów międzynarodowych umożliwiających skuteczne korzystanie ze wspomnianych praw;

 

Sytuacje dotyczące praw człowieka wymagające uwagi Rady

 

39. przyjmuje do wiadomości decyzję Rady o przedłużeniu ważności mandatu niezależnej międzynarodowej komisji powołanej do prowadzenia śledztwa 25/23 w sprawie wszelkich naruszeń międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka popełnionych od marca 2011 r.; stanowczo potępia stosowanie broni chemicznej przeciwko ludności syryjskiej; wyraża ubolewanie w związku z niepowodzeniem drugich genewskich rozmów pokojowych i podkreśla, że przyszłość Syrii musi zdecydowanie należeć do Syryjczyków; opowiada się za politycznym rozwiązaniem konfliktu, które zostałoby przyjęte przez Syryjczyków bez żadnej interwencji z zewnątrz, i umożliwiłoby pluralistyczny dialog narodowy zmierzający do zaspokojenia uzasadnionych aspiracji i rozwiania obaw narodu syryjskiego dotyczących zmian politycznych i demokratycznych;

 

40. stwierdza, że sytuacja praw człowieka w Iranie nadal się pogarsza; zauważa, że w kraju tym nagminnie represjonuje się działających pokojowo manifestantów i dysydentów (w tym studentów, pracowników naukowych, obrońców praw człowieka), obrońców i obrończynie praw kobiet, prawników, dziennikarzy, autorów blogów i zakonników; podkreśla podstawową rolę, jaką wspólnota międzynarodowa musi odgrywać w zagwarantowaniu pokoju; wyraża głębokie zaniepokojenie ciągłym pogarszaniem się sytuacji praw człowieka w Iranie, rosnącą liczbą więźniów politycznych i więźniów sumienia, stale wysoką liczbą egzekucji, w tym nieletnich, stosowaniem tortur, niesprawiedliwymi procesami i niebotyczną wysokością kaucji, a także poważnym ograniczaniem wolności informacji, wypowiedzi, zgromadzeń, wyznania, edukacji i przemieszczania się; z zadowoleniem przyjmuje decyzję rady o przedłużeniu mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji praw człowieka w Islamskiej Republice Iranu na okres jednego roku;

 

41. wyraża uznanie dla prowadzonych w Mjanmie politycznych i cywilnych reform przepisów, apeluje jednak do władz o wzmożenie wysiłków, zwłaszcza o uwolnienie więźniów politycznych, oraz o pilne podjęcie walki z przemocą między wspólnotami; wyraża głębokie zaniepokojenie przemocą w stanie Arakan, co jest długotrwałą konsekwencją dyskryminacyjnych strategii politycznych wobec wspólnoty Rohingya; z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji praw człowieka w Mjanmie na dodatkowy rok;

 

42. ubolewa, że w tej debacie nie uwzględniono sytuacji w Ameryce Łacińskiej, zwłaszcza w Hondurasie i Paragwaju; apeluje, by sytuacja praw człowieka w Hondurasie i Paragwaju po zamachu stanu była przedmiotem rzeczywistego nadzoru oraz aby uczyniono wszystko w celu przywrócenia demokracji i praworządności w tych krajach; wzywa delegacje Unii i państw członkowskich do działań na rzecz potępienia zamachów stanu, do nieuznawania rządów de facto oraz do żądania osądzenia winnych; żąda również przeprowadzenia śledztwa w sprawie prób zamachów stanu w innych państwach Ameryki Łacińskiej (np. Ekwadorze czy Wenezueli) oraz wyjaśnienia odpowiedzialności wszystkich stron, w tym państw trzecich;

 

43. żałuje również, iż kwestia praw człowieka w Meksyku nie zostanie omówiona podczas tej sesji, choć rośnie liczba zaginięć i egzekucji pozasądowych, w tym liczne zabójstwa kobiet, i choć wskazano, że odpowiedzialność ponoszą władze; jest szczególnie zaniepokojony panującą w Meksyku bezkarnością, gdzie ponad 22 000 osób zaginęło, w tym ponad połowa z nich w ostatnich latach, lecz gdzie w przypadku 98% przestępstw nie ukarano winnych; potępia penalizację studentów, dziennikarzy, działaczy społecznych, przywódców ludowych i związkowców w tym kraju oraz represje wobec nich, w tym zaginięcia i zabójstwa; domaga się, by delegacje Unii i państw członkowskich uczestniczące w 28. sesji poparły żądania organizacji pozarządowych, by prokurator MTK i trybunał w Hadze poświęcili szczególną uwagę przestępstwom popełnionym w Meksyku i wszczęli, jeśli zajdzie potrzeba, śledztwo międzynarodowe;

 

44. ubolewa również, że do porządku obrad nie wpisano kwestii praw człowieka w Turcji; wyraża szczególne zaniepokojenie z powodu pogorszenia się stanu demokracji w tym kraju i nasilenia represji wobec demokratów, wybranych przedstawicieli i działaczy politycznych, związkowców, dziennikarzy, obrońców praw człowieka i artystów; zauważa, że represje są skierowane przede wszystkim przeciwko Kurdom; zwraca się do delegacji Unii o dopilnowanie, by na 28. sesji Rady Praw Człowieka podjęto debatę na ten temat i by wyrażono wyraźne poparcie dla ponownego podjęcia rozmów w sprawie procesu pokojowego;

 

45. domaga się, by w ten sam sposób potraktować kwestie dotyczące Egiptu w sytuacjach wymagających uwagi Rady; wyraża zdecydowany niepokój w związku z powszechnym naruszaniem praw człowieka w tym kraju; jest zaniepokojony ustawą o ograniczeniu prawa do protestów i zwraca się do Egiptu o poszanowanie w tym zakresie międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie praw człowieka; przypomina, że udział w pokojowych protestach czy też krytyka rządu nie powinny być podstawą do zatrzymania czy prześladowania; wzywa władze Egiptu, by położyły kres wszelkim aktom nękania i represji, w tym sądowych, przeciwko działaczom, dziennikarzom, opozycji politycznej, obrońcom praw człowieka i działaczom związkowym; wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu celowego stosowania masowych wyroków śmierci jako narzędzia arbitralnych i politycznie umotywowanych prześladowań prowadzonych przez państwo w celu rozprawienia się z oponentami politycznymi;

 

46. jest również szczególnie zaniepokojony warunkami, w jakich mogą odbyć się przyszłe wybory, zwłaszcza w Sudanie i Burundi; przypomina, że niezwykle ważne jest, by wybory i zasady ich organizowania były systematycznie przedmiotem zdecydowanego konsensusu między rządami, grupami opozycji i społeczeństwem obywatelskim; domaga się, by międzynarodowe wsparcie wyborów było zdecydowanie uwarunkowane poszanowaniem praw człowieka, w danych przypadkach bezzwłocznym zaprzestaniem konfliktów oraz zagwarantowaniem procesu opartego na zasadach przejrzystości, wolności i sprawiedliwości;

 

Sytuacja praw człowieka w Palestynie i na pozostałych okupowanych terytoriach arabskich

 

47. z zadowoleniem przyjmuje zamiar poświęcenia szczególnej uwagi podczas tej 28. sesji Rady Praw Człowieka sytuacji praw człowieka w Palestynie i na pozostałych okupowanych terytoriach arabskich, w szczególności w odniesieniu do prawa ludności palestyńskiej do samostanowienia, a także w odniesieniu do utworzenia niezależnego i stabilnego państwa w granicach z 1967 r.; zdecydowanie zachęca delegację Unii do potępienia wszelkich form kolonializmu, zwłaszcza w Palestynie, zarówno na Zachodnim Brzegu, jak i w Jerozolimie Wschodniej;

 

48. potępia stałą politykę ekspansji kolonialnej oraz okupacji prowadzoną przez Izrael na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie Wschodniej z naruszeniem prawa międzynarodowego; stanowczo potępia wysiedlenia społeczności beduińskich z ich rdzennych ziem na pustynie Negew i w okolicach Jerozolimy Wschodniej oraz politykę przesiedleńczą prowadzoną wobec Beduinów przez Izrael; potępia regularne burzenie domów palestyńskich stosowane jako instrument masowego karania i kolonizacji; podkreśla, że polityka ta jest równoznaczna z przejmowaniem ziemi palestyńskiej, pozbawianiem możliwości użytkowania terenów uprawnych oraz niszczeniem społeczności lokalnych; potępia tę politykę, mającą na celu zniweczenie możliwości powstania państwa palestyńskiego ze stolicą w Jerozolimie Wschodniej, zgodnie z rezolucjami ONZ; apeluje do delegacji państw członkowskich i Unii, aby potępiły tę politykę Izraela, domagały się jej natychmiastowego zaprzestania oraz zastosowały w związku z tym wszelkie niezbędne środki;

 

49. przypomina o znaczeniu sprawozdania ONZ w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka na terytoriach palestyńskich, w którym to sprawozdaniu potępiono fakt, iż „polityka Izraela na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy wydaje się prowadzić do apartheidu, z uwagi na systematyczne represje wobec ludności palestyńskiej oraz ich faktyczne wywłaszczanie z ich ziem”, naruszanie przez siły izraelskie praw podstawowych należnych Palestyńczykom, a także czystki etniczne w Jerozolimie Wschodniej, jak również podejmowane przez władze izraelskie próby uczynienia Jerozolimy miastem żydowskim w celu jej zawłaszczenia; podkreśla, że po sześciu latach dochodzeń w terenie prowadzący te dochodzenia Richard Falk formułuje alarmujące wnioski na temat sytuacji Palestyńczyków oraz stanowczo potępia okupację izraelską; podkreśla, że proponuje on rozwiązanie zakładające ukaranie państwa za te czyny, a mianowicie bojkot jego produktów;

 

50.  z zadowoleniem przyjmuje publikację sprawozdania Amnesty International na lata 2014–2015, w którym potępiono akty przemocy popełniane przez żołnierzy izraelskich na Zachodnim Brzegu oraz przypomniano o brutalnej okupacji izraelskiej na terytoriach palestyńskich; podkreśla, że według różnych sprawozdań traktowanie Palestyńczyków przez armię izraelską można przyrównać do zbrodni wojennych; potępia współudział przedstawicieli zawodów medycznych w brutalnym traktowaniu więźniów palestyńskich przez armię izraelską;

 

51.  potępia sytuację więźniów palestyńskich w izraelskich więzieniach; apeluje do Państwa Izrael o natychmiastowe położenie kresu praktyce masowych uwięzień, zatrzymaniom administracyjnym, transferowi więźniów politycznych poza terytoria okupowane, co uniemożliwia wizyty członków rodzin, brutalnemu traktowaniu i torturom oraz odmawianiu dostatecznego i stosownego leczenia, które to praktyki stanowią rażące naruszenie prawa międzynarodowego; ponownie potępia wszelkiego rodzaju tortury i brutalne traktowanie; apeluje do Izraela o natychmiastowe zagwarantowanie przestrzegania konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, której państwo to jest stroną; potępia przetrzymywanie i brutalne traktowanie dzieci oraz domaga się natychmiastowego uwolnienia kobiet i dzieci przebywających w więzieniach; sprzeciwia się osądzaniu dzieci przez izraelskie sądy;

 

52. wyraża sprzeciw wobec sytuacji, w jakiej znajdują się więźniowie palestyńscy, i domaga się ich uwolnienia; przypomina swoją rezolucję z dnia 14 marca 2013 r., w której wezwał rząd Izraela do przestrzegania praw więźniów palestyńskich oraz do ochrony ich zdrowia i życia; wyraża zaniepokojenie losem więźniów palestyńskich przetrzymywanych bez postawienia zarzutów; podkreśla, że więźniom tym należy przedstawić zarzuty i przeprowadzić wobec nich proces, w ramach którego powinni korzystać z gwarancji sądowych, zgodnie z międzynarodowymi normami, bądź powinni oni zostać szybko uwolnieni; wyraża niepokój w związku sytuacją zdrowotną więźniów palestyńskich, którzy prowadzą od dawna strajk głodowy i zwraca się do Izraela o zapewnienie osobom prowadzącym strajk głodowy nieograniczonego dostępu do odpowiedniej opieki lekarskiej;

 

53.  domaga się nałożenia na Państwo Izrael embarga na broń z uwagi na naruszenia praw człowieka; wzywa Unię i jej państwa członkowskie do zaprzestania wszelkiej współpracy z Izraelem w ramach Europejskiej Agencji Obrony i programu „Horyzont 2020”; potępia politykę agresji prowadzoną przez Izrael w lipcu i sierpniu 2014 r. oraz liczne zbrodnie wojenne popełniane wobec ludności zamieszkującej Strefę Gazy; żąda natychmiastowego zakończenia oblężenia Strefy Gazy;

 

54. wyraża ubolewanie, że sprawa Sahary Zachodniej nie znalazła się w porządku obrad tej 28. sesji Rady Praw Człowieka; ponownie podkreśla, że konflikt w Saharze Zachodniej stanowi kolonizację, a zgodnie z prawem międzynarodowym Królestwo Maroka nie ma żadnej zwierzchności nad Saharą Zachodnią i jest uznawane za okupanta; potępia ciągłe naruszenia praw człowieka należnych ludowi Sahrawi i apeluje o ochronę praw podstawowych ludności zamieszkującej Saharę Zachodnią, w tym swobody zrzeszania się, wolności wypowiedzi i prawa do protestów; wzywa do natychmiastowego uwolnienia wszystkich zachodniosaharyjskich więźniów politycznych; podkreśla, że konieczny jest międzynarodowy nadzór nad sytuacją w zakresie praw człowieka w Saharze Zachodniej; apeluje do Maroka i Frontu Polisario o kontynuowanie negocjacji z myślą o pokojowym i trwałym rozwiązaniu konfliktu w tym regionie oraz ponownie zwraca uwagę na prawo ludu Sahrawi do samostanowienia, co musi nastąpić w drodze demokratycznego referendum, zgodnie z rezolucjami nr 34/37 i nr 35/19 Organizacji Narodów Zjednoczonych;

 

Rasizm, dyskryminacja rasowa, ksenofobia i towarzysząca im nietolerancja – działania następcze oraz stosowanie deklaracji i programu działania z Durbanu

 

55. wyraża zadowolenie z uwagi poświęconej tym kwestiom podczas 28. sesji Rady Praw Człowieka; potępia nowe akty przemocy na tle rasistowskim, antysemickim, homofobicznym, ksenofobicznym oraz akty przemocy skierowane przeciwko migrantom, które osiągnęły alarmującą skalę w niektórych państwach członkowskich, przy braku zdecydowanych działań ze strony władz; wyraża poważne zaniepokojenie w związku z coraz częstszym nawoływaniem do nienawiści i piętnowaniem mniejszości i grup osób oraz rosnącym wpływem tego zjawiska na media oraz wiele ruchów politycznych i partii, widocznym na najwyższym szczeblu odpowiedzialności politycznej w niektórych państwach członkowskich, co doprowadziło m.in. do przyjęcia restrykcyjnych środków ustawodawczych;

 

56. wyraża ubolewanie, że dyskryminacja wobec kobiet nie zostanie omówiona jako odrębny punkt podczas tej konferencji; podkreśla, że priorytetem politycznym musi pozostać powszechny dostęp do opieki medycznej oraz ochrony zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym swobodny dostęp do edukacji seksualnej i antykoncepcji oraz prawo do aborcji; podkreśla, że eliminacja przemocy wobec kobiet i dziewcząt, tak jak i walka z wykorzystywaniem seksualnym i handlem ludźmi, musi być priorytetem oraz mieć na celu zapewnienie równości kobiet i mężczyzn; w związku z tym zwraca się do Rady Praw Człowieka i społeczności międzynarodowej o wdrożenie procesów ICPD+20, Pekin+20 oraz Rio+20; podkreśla również znaczenie, jakie ma dla państw członkowskich Unii stosowanie zalecenia Rady Praw Człowieka z 2002 r. w sprawie ochrony międzynarodowej w odniesieniu do prześladowań związanych z płcią, w szczególności w ramach polityki imigracyjnej;

 

57. z żalem zauważa również, że wśród tematów tej konferencji nie znalazły się kwestie związane z prawami osób LGBTI; potępia przemoc i dyskryminację, których ofiarami są osoby LGBTI na całym świecie; potępia w szczególności przymusową sterylizację osób transpłciowych, która nadal prowadzona jest w niektórych państwach, również w Unii Europejskiej, oraz apeluje o natychmiastowe położenie kresu temu naruszeniu praw człowieka; zwraca się do społeczności międzynarodowej o rozważenie sposobów dostosowania prawa rodzinnego do ewolucji stylów i form życia rodzinnego w dzisiejszym świecie, co obejmuje możliwość zawierania związków i możliwość adopcji przez osoby tej samej płci; podkreśla, że lesbijki cierpią często z powodu dyskryminacji wielorakiej (jako kobiety i lesbijki) oraz że działania na rzecz równości osób LGBTI muszą iść w parze z działaniami na rzecz równości kobiet i dziewcząt, z myślą o osiągnięciu równości i wolności od dyskryminacji;

 

58. wyraża niepokój w związku z coraz powszechniejszym występowaniem ostatnimi czasy przepisów, praktyk i aktów przemocy wymierzonych w konkretne osoby ze względu na ich orientację seksualną i płeć; zwraca się o dokładne śledzenie sytuacji w Nigerii i Gambii, gdzie wprowadzono niedawno przepisy przeciwko LGBTI stanowiące zagrożenie dla życia mniejszości seksualnych; wyraża poważny niepokój w związku z tzw. przepisami antypropagandowymi, ograniczającymi wolność wypowiedzi i gromadzenia się, które zostały prowadzone w Rosji i na Litwie i które są obecnie rozpatrywane w parlamencie kirgiskim; wyraża zadowolenie z przyjęcia przez Radę Praw Człowieka dnia 26 września 2014 r. rezolucji w sprawie walki z przemocą i dyskryminacją ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową; wyraża ubolewanie w związku z przyjęciem przez Radę Praw Człowieka w dniu 26 czerwca 2014 r. rezolucji o ochronie rodziny, która może podważyć zasadę powszechności i niepodzielności praw człowieka; ponownie deklaruje poparcie dla prac wysokiego komisarza ds. praw człowieka, których celem jest promowanie praw człowieka osób LGBTI i zagwarantowanie im korzystania z tych praw, miedzy innymi za pośrednictwem deklaracji, sprawozdań oraz kampanii pod hasłem „Wolność i Równość”; zachęca Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do dalszego zwalczania dyskryminujących przepisów i praktyk;

 

Pomoc techniczna i zwiększanie potencjału

 

59. odnotowuje punkt dotyczący współpracy technicznej w dziedzinie praw człowieka w Afganistanie; zachęca delegacje Unii i państw członkowskich do potępienia faktu, iż zajęcie Afganistanu przez NATO spowodowało jedynie pogorszenie sytuacji praw człowieka w tym kraju; apeluje do Rady Praw Człowieka o powołanie komisji śledczej pod egidą ONZ i do wszczęcia postępowania w sprawie zbrodni wojennych, aktów okrucieństwa i zabójstw dokonywanych na ludności cywilnej w Iraku i Afganistanie;

 

60. zwraca również uwagę, iż przewidziano punkt poświęcony pomocy technicznej dla Libii w dziedzinie praw człowieka; potępia raz jeszcze interwencję zbrojną w Libii pod auspicjami NATO i podkreśla, że sytuacja nie tylko się nie stabilizuje, ale wręcz przeciwnie – wydaje się pogarszać od czasu „oficjalnego końca” wojny, prowadząc do podziału kraju, niezdolności państwa do zapobieżenia przemocy, wzrostu liczby zbrodni popełnianych z pobudek rasistowskich oraz braku sprawiedliwości i demokracji; oczekuje, że Rada Praw Człowieka będzie mogła przeprowadzić niezależne i bezstronne dochodzenie w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju, by wyjaśnić odpowiedzialność wszystkich stron konfliktu; domaga się natychmiastowego zaprzestania współpracy między misją EUROBAM ds. pomocy w kontroli granic a władzami libijskimi, w ramach której to współpracy szkoli się siły wojskowe i policyjne oraz udostępnia się im sprzęt wyprodukowany przy zastosowaniu wysokiej technologii, aby przeciwdziałać wszelkim wyjazdom migrantów i uchodźców, w kraju, który znajduje się w stanie powszechnej wojny partyzanckiej i gdzie ochrona praw człowieka należnych migrantom i uchodźcom nie jest zapewniona; wzywa, aby pilnie podjęto skoordynowane działania wspierające wobec społeczeństwa obywatelskiego i władz, mające na celu wprowadzenie krajowego systemu umożliwiającego udzielanie migrantom azylu i przyjmowanie ich, respektującego prawa osób ubiegających się o azyl, uchodźców i migrantów;

 

61. zwraca uwagę na punkt w sprawie pomocy technicznej i budowania potencjału dla Sudanu Południowego w dziedzinie praw człowieka; wyraża głęboki niepokój w związku z trwającym obecnie konfliktem, który powoduje ofiary w ludności cywilnej i z powodu którego dzieci są siłą wcielane do wojska; wzywa do natychmiastowego zawieszenia broni między dwiema stronami konfliktu i opowiada się za bezstronną mediacją, której celem byłoby jak najszybsze osiągnięcie porozumienia; wyraża poparcie dla społeczeństwa obywatelskiego pragnącego znalezienia pokojowego politycznego rozwiązania konfliktu; wzywa do politycznego rozwiązania wewnętrznych kwestii spornych bez użycia siły oraz do rozbrojenia i likwidacji bojówek; wzywa do zwiększenia pomocy humanitarnej dla ludności cywilnej, która nie zdołała uciec z obszaru objętego walkami oraz dla uchodźców z tego regionu; wzywa obie strony konfliktu do zagwarantowania swobodnego dostępu dla agencji ONZ niosących takie wsparcie; wzywa UE i jej państwa członkowskie do zwiększenia funduszy na rzecz krajów sąsiadujących, aby wesprzeć te kraje w przyjmowaniu uchodźców; wzywa UE i jej państwa członkowskie do otworzenia granic dla uchodźców uciekających przed konfliktem w Sudanie Południowym;

 

62. zwraca uwagę na punkt w sprawie budowania potencjału i pomocy technicznej dla Wybrzeża Kości Słoniowej w dziedzinie praw człowieka uważa, że również w tym przypadku należy przeprowadzić obiektywną i bezstronną ocenę zmiany sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju, w szczególności od czasu, gdy jest on okupowany przez armię francuską;

 

63. z zadowoleniem przyjmuje szczególną uwagę poświęconą Haiti podczas tej 28. sesji Rady Praw Człowieka; z żalem odnotowuje ciągle dramatyczną sytuację humanitarną w tym kraju oraz fakt, że szkody spowodowane przez huragany w 2010 r. dotąd nie zostały naprawione; podkreśla, że sytuacja skrajnego ubóstwa w kraju spotęgowała niszczycielskie skutki klęsk żywiołowych, powodując najpoważniejszy kryzys humanitarny od dziesięcioleci; ponownie krytycznie odnosi się do zadłużenia oraz do kolosalnych kosztów jego obsługi narzuconych temu krajowi przez Francję i instytucje międzynarodowe (w pierwszym rzędzie Międzynarodowy Fundusz Walutowy), co jest przyczyną jego niskiego poziomu rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje solidarność międzynarodową okazaną Haiti, przede wszystkim solidarność regionalną, w szczególności wysłanie przez Kubę lekarzy i wyspecjalizowanych pracowników, którzy zajęli się leczeniem dziesiątek tysięcy chorych na cholerę, wsparcie finansowe w ramach funduszu humanitarnego ALBA na rzecz Haiti, dalszą pomoc energetyczną w ramach Petrocaribe oraz utworzenie specjalnego planu bezpośredniego zaopatrywania w paliwo pojazdów pomocy humanitarnej, inicjatywy rolnicze na rzecz dostarczania żywności i plany produkcyjne, a także ponowne zalesianie; żąda wszczęcia dochodzenia w sprawie ewentualnych przypadków niedotarcia do Haiti części pomocy, zwłaszcza z Unii Europejskiej, oraz dochodzenia w sprawie skuteczności systemu dystrybucji pomocy; domaga się również sporządzenia bilansu faktycznie wypłaconej pomocy;

 

64. odnotowuje decyzję Rady Praw Człowieka o przedłużeniu na okres jednego roku mandatu niezależnego eksperta ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Mali, z myślą o udzieleniu rządowi malijskiemu pomocy w działaniach na rzecz promocji i ochrony prawa człowieka, oraz o skierowaniu do niezależnego eksperta wniosku o przedstawienie sprawozdania podczas 28. sesji; wzywa do przeprowadzenia pełnej oceny aktów okrucieństwa i przestępstw popełnionych w Mali przez wszystkie strony konfliktu; wzywa delegacje Unii Europejskiej i państw członkowskich, by zobowiązały się do propagowania pokojowego rozwiązywania konfliktów zamiast jednostronnych interwencji wojskowych, jak w przypadku Mali;

 

65. przyjmuje z zadowoleniem przedłużenie o rok obowiązywania mandatu niezależnego eksperta ds. sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej; z ubolewaniem odnotowuje, że po rozpoczęciu interwencji francuskiej w grudniu 2013 r. sytuacja humanitarna i sytuacja w zakresie praw człowieka w Republice Środkowoafrykańskiej pogorszyła się; potępia niezliczone akty przemocy, których ofiarą pada ogół ludności, w szczególności kobiety i dzieci; ubolewa nad przesiedleniami ludności i warunkami sanitarnymi; apeluje do społeczności międzynarodowej i darczyńców o większe wspieranie pomocy humanitarnej;

 

o

o o

 

66. zobowiązuje swoją delegację uczestniczącą w 28. sesji Rady Praw Człowieka do wyrażenia stanowisk przedstawionych w niniejszej rezolucji; wzywa delegację do sporządzenia sprawozdania ze swojej wizyty dla Podkomisji Praw Człowieka oraz uznaje za właściwe dalsze wysyłanie delegacji Parlamentu Europejskiego na istotne sesje Rady Praw Człowieka;

 

67. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel / wiceprzewodniczącej Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 69. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz powołanej przez Komisję Spraw Zagranicznych grupie roboczej UE-ONZ.

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności