Projekt rezolucji - B8-0368/2015/REV1Projekt rezolucji
B8-0368/2015/REV1

    PROJEKT REZOLUCJI w sprawie drugiej rocznicy zawalenia się budynku Rana Plaza oraz postępów w realizacji porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu

    27.4.2015 - (2015/2589(RSP))

    złożony w następstwie oświadczenia Komisji
    zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu

    Victor Boștinaru, Jörg Leichtfried, David Martin, Bernd Lange, Linda McAvan, Richard Howitt, Viorica Dăncilă, Agnes Jongerius, Jude Kirton-Darling, Emmanuel Maurel, Marlene Mizzi, Victor Negrescu, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Siôn Simon, Jutta Steinruck, Martina Werner, Elena Valenciano, Afzal Khan, Alessia Maria Mosca, Maria Arena, Eric Andrieu, Pedro Silva Pereira, Norbert Neuser, Josef Weidenholzer, Liisa Jaakonsaari, Arne Lietz, Zigmantas Balčytis, Neena Gill, Momchil Nekov, Michela Giuffrida, Nicola Danti, Sorin Moisă, Enrique Guerrero Salom, Enrico Gasbarra, Andi Cristea w imieniu grupy S&D

    Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0363/2015

    Procedura : 2015/2589(RSP)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    B8-0368/2015
    Teksty złożone :
    B8-0368/2015
    Debaty :
    Teksty przyjęte :

    B8‑0368/2015

    Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie drugiej rocznicy zawalenia się budynku Rana Plaza oraz postępów w realizacji porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle konfekcyjno-dziewiarskim w Bangladeszu

    (2015/2589(RSP))

    Parlament Europejski,

    –       uwzględniając umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Bangladeszem z 2001 r.,

    –       uwzględniając swe poprzednie rezolucje w sprawie Bangladeszu, w szczególności rezolucje z 14 stycznia 2013 r.[1], 21 listopada 2013 r.[2] i z 14 marca 2013 r.[3],

    –       uwzględniając uaktualnione wytyczne OECD z 2011 r. dla przedsiębiorstw międzynarodowych,

    –       uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka,

    –       uwzględniając deklarację MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy,

    –       uwzględniając inicjatywę Global Compact Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącą praw człowieka, standardów pracy, ochrony środowiska i zwalczania korupcji,

    –       uwzględniając porozumienie na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle odzieżowo-dziewiarskim w Bangladeszu,

    –       uwzględniając przyjętą w Johannesburgu deklarację ONZ w sprawie zrównoważonej konsumpcji i produkcji wspierającej rozwój społeczny i gospodarczy,

    –       uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, w których wyznaczono rządom i przedsiębiorstwom ramy mające na celu ochronę i poszanowanie praw człowieka, a które Rada Praw Człowieka ONZ zatwierdziła w czerwcu 2011 r.,

    –       uwzględniając swe rezolucje z dnia 6 lutego 2013 r., tj. rezolucję pt. „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: rozliczalne, przejrzyste i odpowiedzialne zachowanie przedsiębiorstw a trwały wzrost”[4] oraz rezolucję pt. „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: dbanie o interesy obywateli a droga do trwałego ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu”[5],

    –       uwzględniając wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia ustanawiającego unijny system w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw mający na celu włączenia do przepisów prawa wytycznych OECD dotyczących należytej staranności w zakresie odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka,

    –       mając na uwadze program MOP „Lepsza praca” w Bangladeszu, uruchomiony w październiku 2013 r.,

    –       uwzględniając projekt przepisów dotyczących należytej staranności w przedsiębiorstwach dominujących oraz przedsiębiorstwach będących głównymi wykonawcami (nr 2578) przyjętych w pierwszym czytaniu przez Zgromadzenie Narodowe Francji w dniu 30 marca 2015 r.,

    –       uwzględniając porozumienie na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle odzieżowo-dziewiarskim w Bangladeszu,

    –       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

    A.     mając na uwadze, że w dniu 24 kwietnia 2013 r. zginęło ponad 1100 osób, a tysiące kolejnych odniosły rany, kiedy zawalił się budynek Rana Plaza w Szabharze w Bangladeszu;

    B.     mając na uwadze, że co najmniej 112 osób zginęło w pożarze, który wybuchł w dniu 24 listopada 2012 r. w fabryce odzieży Tazreen, położonej w Ashulii na przedmieściach Dhaki w Bangladeszu, a w pożarze, który wybuchł we wrześniu 2012 r. w Karaczi w Pakistanie, życie straciło 289 osób;

    C.     mając na uwadze, że zawalony budynek należący do kompleksu Rana Plaza został zbudowany bezprawnie i nie spełniał norm bezpieczeństwa; mając na uwadze, że po katastrofie, w wyniku poważnych zastrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa, w Bangladeszu zamknięto na stałe 29 fabryk, zaś 17 fabryk zamknięto częściowo; mając na uwadze, że jest nadal wiele fabryk, w których nie zapewnia się wystarczającego poziomu bezpieczeństwa;

    D.     mając na uwadze, że sektor odzieży gotowej w Bangladeszu rozrósł się znacznie w przeciągu ostatnich kilku dziesięcioleci i stał się drugim co do wielkości na świecie, niemniej jednak, pomimo gwałtownego wzrostu liczby zakładów produkcyjnych oraz stopy zatrudnienia, w sektorze tym odnotowano spadek wysokości zarobków;

    E.     mając na uwadze, że sektor ten zatrudnia ok. 4 mln osób, z których ok. 80% to kobiety, i pośrednio stanowi źródło dochodu niemal 40 mln osób, czyli ok. jednej czwartej ludności Bangladeszu;

    F.     mając na uwadze, że w wyniku tragicznych wydarzeń w Rana Plaza, a także związanych z nimi apeli o podjęcie działań ze strony Parlamentu Europejskiego, UE we współpracy z rządem Bangladeszu, USA oraz MOP zawarły porozumienie na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa w fabrykach w przemyśle odzieżowo-dziewiarskim w Bangladeszu w lipcu 2013 r., w którym podjęły konkretne zobowiązania do poprawy przestrzegania praw pracowniczych, w szczególności wolności zrzeszania się oraz prawa do zbiorowych układów pracy, poprawy integralności konstrukcyjnej budynków oraz wspierania odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej;

    G.     mając na uwadze, że pierwszy przegląd porozumienia, który odbył się w październiku 2014 r., pokazał, że pomimo poczynionych postępów rząd Bangladeszu będzie musiał wprowadzić dalsze ważne środki, w szczególności jeśli chodzi o poprawę i wdrożenie prawa pracy, rozszerzenie praw pracowniczych w strefach produkcji eksportowej oraz podwyższenie liczby inspektorów pracy; mając na uwadze, że drugi przegląd porozumienia odbędzie się jesienią 2015 r.;

    H.     mając na uwadze, że 187 przedsiębiorstw odzieżowych, światowych i lokalnych związków zawodowych, organizacji pozarządowych oraz grup walczących o prawa pracownicze podpisało w dniu 13 maja 2013 r. porozumienie w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa budynków w Bangladeszu, zaś w dniu 9 lipca 2013 r. powstał sojusz na rzecz bezpieczeństwa pracowników w Bangladeszu zrzeszający 26 przedsiębiorstw, głównie z Ameryki Północnej;

    I.      mając na uwadze, że ponad 5000 osób będących wcześniej na utrzymaniu ofiar i osób ocalałych z katastrofy w budynku Rana Plaza otrzymało jak dotąd tylko 70% należnych odszkodowań, z czego 21 mln USD to ubiegłoroczne wsparcie finansowe pochodzące od światowych marek, z funduszu prezydenta Bangladeszu, związków zawodowych oraz społeczeństwa obywatelskiego;

    J.      mając na uwadze, że choć poczyniono już ustalenia dotyczące wypłacenia dalszych 30% łącznych roszczeń wnioskodawców, wypłata ostatniej transzy odszkodowań nie jest możliwa z powodu braku kwoty 8,5 mln USD, co oznacza, że wielu wnioskodawców znajdujących się w trudnej sytuacji zmuszonych jest czekać;

    K.     mając na uwadze, że po katastrofie budynku Rana Plaza wśród konsumentów europejskich odnotowano niemające dotychczas precedensu zapotrzebowanie na informacje o pochodzeniu produktów oraz warunków, w których powstają, czego dowodem jest niedawna petycja z 1 mln podpisów, dzięki której udało się wyegzekwować od firmy Benetton wypłatę wyższych wynagrodzeń oraz poprawę warunków pracy;

    L.     mając na uwadze, że zmieniony bangladeski kodeks pracy z 2013 r., choć uwzględniono w nim pewne pozytywne reformy, nadal w dużym stopniu nie przystaje do standardów międzynarodowych pod względem wolności zrzeszania się i zawierania układów zbiorowych, co podkreślono w uwagach komitetu ekspertów MOP na temat konwencji 87 i 98, a także pod względem ograniczenia prawa do wolnego wyboru przedstawicieli, liczne ograniczenia prawa do strajku oraz szerokie uprawnienia administracyjne do anulowania rejestracji związku zawodowego; mając również na uwadze, że rząd wielokrotnie stwierdził, iż nie zamierza uwzględnić dodatkowych zmian tego kodeksu;

    M.    mając na uwadze, że rząd Bangladeszu nie wydał jeszcze przepisów wykonawczych do kodeksu pracy z 2013 r. pomimo wielokrotnych obietnic w tym względzie, co utrudniło nadanie przemysłowi odzieżowemu zrównoważonego charakteru;

    N.     mając na uwadze informacje ze związków zawodowych, że rząd Bangladeszu aktywnie uniemożliwia pracownikom i pracodawcom stworzenie własnych komisji bezpieczeństwa, wymaganych porozumieniem w sprawie bezpieczeństwa, argumentując to brakiem przepisów;

    O.     mając na uwadze, że dyskryminacja antyzwiązkowa jest nadal bardzo poważnym i narastającym problemem, jako że pracodawcy mogą obecnie zwolnić działaczy związkowych udając, że nie wiedzieli, iż pracownicy ci złożyli wniosek o zezwolenie na utworzenie związku zawodowego;

    P.     mając na uwadze, że Bangladesz należy do krajów najsłabiej rozwiniętych, w związku z czym zgodnie z inicjatywą „wszystko prócz broni” wszystkie towary z tego kraju korzystają z bezcłowego i bezkontyngentowego dostępu do rynku UE, gdzie trafia 55% łącznego wywozu z Bangladeszu, w większości stanowiących odzież i tekstylia, w związku z czym państwo to musi zapewnić skuteczne wdrożenie szeregu podstawowych konwencji ONZ/MOP dotyczących praw człowieka oraz praw pracowniczych;

    Q.     mając na uwadze, że godne warunki pracy w globalnych łańcuchach dostaw będą ważnym punktem programu konferencji MOP, która odbędzie się w 2016 r.;

    R.     mając na uwadze, że w ramach Europejskiego Roku na rzecz Rozwoju, jakim ogłoszono rok 2015, Komisja Europejska zamierza uruchomić unijną inicjatywę przewodnią dotyczącą odpowiedzialnego zarządzania łańcuchem dostaw w sektorze odzieżowym, co jest bezpośrednim rezultatem obaw obywateli w związku z tragicznymi wydarzeniami;

    1.      przypomina o ofiarach zawalenia się budynku Rana Plaza z okazji drugiej rocznicy tej tragedii; przypomina, że pożar Rana Plaza był jedną z najtragiczniejszych katastrof przemysłowych w historii i kieruje wyrazy współczucia do osób poszkodowanych oraz do pogrążonych w żałobie rodzin ofiar;

    2.      wyraża poważne zaniepokojenie brakiem zobowiązania ze strony rządu Bangladeszu do zaprowadzenia rzeczywistych zmian, w tym brakiem wprowadzenia niezbędnych zmian do bangladeskiego kodeksu pracy z 2013 r., co jest przyczyną utrzymywania się wielu przeszkód w korzystaniu ze wolności zrzeszania się i zawierania układów zbiorowych, zakazu tworzenia związków zawodowych w strefach produkcji eksportowej oraz braku skutecznych inspekcji pracy do celów egzekwowania norm pracy;

    3.      wzywa rząd Bangladeszu do aktywnej realizacji swych zobowiązań zawartych w porozumieniu, co powinno stać się jego najważniejszym priorytetem umożliwiającym rozwiązanie szeregu utrzymujących się problemów w sektorze gotowej odzieży;

    4.      wzywa rząd Bangladeszu do niezwłocznego wydania przepisów wykonawczych do bangladeskiego kodeksu pracy, po przeprowadzeniu ścisłych konsultacji z trójstronną komisją doradczą oraz mając w szczególności na uwadze wdrożenie konwencji 87 i 98 MOP dotyczących wolności zrzeszania się i zawierania układów zbiorowych, a także gwarantując, że będą się one również odnosiły bez wyjątku do stref produkcji eksportowej;

    5.      jest głęboko zaniepokojony doniesieniami, że członkowie nowo utworzonych związków zawodowych cierpią z powodu dyskryminacji, zwolnień i represji; jest zbulwersowany wszechobecną dyskryminacją antyzwiązkową w Bangladeszu, której dowodem są udokumentowane akty represji wobec pracowników będących członkami związków zawodowych, a także akty przemocy fizycznej wobec przywódców i działaczy związkowych, w tym zabójstwo przywódcy związku zawodowego Aminul Islam; wzywa rząd Bangladeszu, by priorytetowo potraktował ujęcie i postawienie przed sądem sprawców zamachów na związkowców, aby położyć kres bezkarności za te czyny, a także zasygnalizować, że przemoc wobec działaczy związkowych nie będzie tolerowana;

    6.      wyraża zaniepokojenie, że w 2015 r. rząd odrzucił większość wniosków o rejestrację związków zawodowych z przyczyn nie wynikających z przepisów prawa oraz uczynił to w sposób, który wydaje się godzić w niezależne związki, które jak dotąd najskuteczniej się organizowały; wzywa rząd Bangladeszu do zarejestrowania niezależnych związków zawodowych oraz zagwarantowania ich ochrony przed dyskryminacją antyzwiązkową;

    7.      ubolewa nad brakiem 8,5 mln USD potrzebnych na odszkodowania za katastrofę w Rana Plaza od przedsiębiorstw, które osiągają zyski rzędu miliardów dolarów; apeluje do odpowiedzialnych firm międzynarodowych, rządu Bangladeszu i przedstawicieli przemysłu tego państwa, by niezwłocznie podjęli działania mające zaradzić tej sytuacji i umożliwili niezwłoczną wypłatę odszkodowań ofiarom i och rodzinom;

    8.      głęboko ubolewa, że po miesiącach zwłoki firma Benetton ogłosiła niedawno, że wpłaci 1,1 mln USD do funduszu powierniczego na rzecz pomocy ofiarom katastrofy Rana Plaza, pomimo iż szacuje się, że wkład tej firmy powinien być znacznie wyższy, biorąc pod uwagę jej zdolności finansowe oraz poziom zaangażowania w Rana Plaza; ubolewa również, że wsparcie finansowe wszystkich marek powiązanych z Rana Plaza było niewystarczające, w związku z czym nie wywiązały się one ze swych obowiązków w stosunku do ofiar, są wśród nich Mango, Matalan i Inditex, które odmówiły podania wysokości udzielonego wsparcia finansowego, a także Walmart oraz The Childrens’ Place, które przekazały jedynie minimalne kwoty;

    9.      zauważa, że obecnie negocjowana jest wypłata odszkodowań dla poszkodowanych w pożarze fabryki Tazreen na takich samych warunkach, jakie ustalono w odniesieniu do katastrofy w budynku Rana Plaza; wyraża głębokie ubolewanie z powodu opóźnień i apeluje o szybką wypłatę odszkodowań;

    10.    z zadowoleniem przyjmuje działania na rzecz utworzenia stałego systemu ubezpieczenia od wypadków przy pracy w Bangladeszu i wzywa Komisję Europejską, by wspierała te starania; zauważa jednak, że niezakończona kwestia wypłaty odszkodowań będzie przeszkodą w osiągnięciu postępów w tej dziedzinie;

    11.    wzywa rząd Bangladeszu do podniesienia płacy minimalnej w przemyśle odzieżowym w ścisłym porozumieniu ze związkami zawodowymi, aby zagwarantować robotnikom wypłatę przynajmniej minimalnego wynagrodzenia, nalega również na rząd, by zagwarantował wypłatę przez fabryki odzieży należnych wynagrodzeń;

    12.    apeluje do Komisji, rządów państw UE oraz innych państw, by rozważyły wnioski w sprawie ulepszenia ram regulacyjnych w celu zapewnienia dostępu do środków naprawczych i odszkodowań opartego wyłącznie na potrzebach, a nie na potencjale grup organizujących kampanie wskazywania winnych i piętnowania ich;

    13.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach porozumienia w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i inspekcji budynków przeprowadzono ekstensywne inspekcje fabryk w całym Bangladeszu oraz w wielu zakładach prowadzone są prace naprawcze; popiera wartościowe działania MOP na rzecz ich umożliwienia;

    14.    z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez rząd Bangladeszu w styczniu 2014 r. zobowiązania dotyczące usprawnienia departamentu ds. inspekcji fabryk i zakładów (DIFE) oraz modernizacji jego działu inspekcji; zauważa jednak, że działania te są nadal niewystarczające oraz że dodatkowych 200 inspektorów to wciąż zbyt mało, aby zagwarantować inspekcje siły roboczej liczącej 4 mln pracowników; zwraca również uwagę, że baza danych inspekcji nie posiada podstawowych funkcji umożliwiających wymianę informacji i danych; wzywa Komisję i partnerów międzynarodowych do zapewnienia pomocy technicznej oraz podzielenia się wzorcowymi praktykami, aby unowocześnić DIFE; wzywa rząd Bangladeszu do wywiązania się ze swych zobowiązań dotyczących inspekcji pracy, a także do przestrzegania konwencji 81 MOP, jak również do uwzględnienia uwag systemu nadzoru MOP w tym względzie, apeluje również do rządu o zagwarantowanie prowadzenia skutecznych inspekcji w praktyce;

    15.    jest nadal zaniepokojony zarzutami powszechnej korupcji wśród inspektorów bhp oraz właścicieli fabryk odzieżowych w wielu krajach Azji Południowej i apeluje o wzmożenie wysiłków na rzecz zwalczania takich praktyk;

    16.    z zadowoleniem odnosi się do faktu, że wiele znanych marek odzieżowych i sprzedawców detalicznych sprowadzających gotowe ubrania z Bangladeszu podpisało porozumienie w sprawie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa budynków, aby skoordynować wysiłki na rzecz poprawy bezpieczeństwa w produkujących je fabrykach w Bangladeszu; w związku z tym zachęca inne przedsiębiorstwa, w tym MŚP, do przyłączenia się do porozumienia w ramach swych możliwości; podkreśla potrzebę odpowiedniego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron w skuteczną realizację porozumienia;

    17.    wzywa Komisję do aktywnego zaangażowania się, wspólnie z przedsiębiorstwami wielonarodowymi, markami odzieżowymi i detalistami unijnymi, na rzecz pogłębienia dialogu na temat odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z wytycznymi uznanymi na arenie międzynarodowej; oczekuje, że przedsiębiorstwa unijne, w tym marki odzieżowe oraz detaliści, zagwarantują pełne poszanowanie podstawowych norm pracy MOP, a także przepisów krajowych w swych łańcuchach wartości zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka oraz wytycznymi OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych, trójstronną deklaracją zasad MOP dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej, jak również zaangażują się w konstruktywny dialog z lokalnymi organizacjami pracowniczymi oraz przedstawicielami pracowników;

    18.    uważa, że brak dostępu do informacji w sektorze odzieżowym to często najpoważniejsza przeszkoda w walce z łamaniem praw człowieka w światowym łańcuchu dostaw oraz że potrzebny jest obowiązkowy system podawania informacji łączący wszystkie podmioty w łańcuchu wartości danego produktu, od miejsca produkcji do miejsca sprzedaży detalicznej;

    19.    uważa, że potrzebne są nowe przepisy UE nakładające na przedsiębiorstwa odzieżowe z UE zlecające produkcję w państwach trzecich prawny obowiązek zachowania należytej staranności w dziedzinie praw człowieka, w tym wiążące środki mające zapewniać identyfikowalność i przejrzystość dzięki przepisom zobowiązującym przedsiębiorstwa chcące działać na rynku europejskim do dostarczania informacji o całym łańcuchu dostaw ich produktów, zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka;

    20.    wzywa Komisję do wywiązywania się ze swych zobowiązań w zakresie nadzoru przestrzegania w Bangladeszu praw człowieka, konwencji pracy i konwencji środowiskowych w ramach ogólnego systemu preferencji, a w przypadku, gdyby rząd nie wywiązał się z warunków porozumienia na rzecz stałej poprawy praw pracowniczych i bezpieczeństwa do lipca 2015 r. domaga się, by Komisja wszczęła śledztwo, którego celem będzie stwierdzenie, czy miało miejsce poważne i systematyczne naruszanie praw pracowniczych chronionych na mocy ogólnego systemu preferencji;

    21.    wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do zapewnienia, aby pracujący w delegaturach UE urzędnicy ds. handlu byli regularnie szkoleni w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, a zwłaszcza w dziedzinie wdrażania programu ONZ zwanego „Chroń, szanuj i naprawiaj”, a także apeluje, by delegatury UE pełniły funkcję punktów kontaktowych Unii umożliwiających wnoszenie skarg dotyczących przedsiębiorstw unijnych i ich filii;

    22.    zachęca wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel Federikę Mogherini oraz komisarz Malmström, by nadal uwzględniały kwestie ratyfikowania podstawowych standardów MOP, inspekcji bhp i swobody zrzeszania się w rozmowach z Bangladeszem i innymi krajami na temat kontynuacji handlu preferencyjnego;

    23.    z zadowoleniem odnosi się do inicjatywy przewodniej Komisji Europejskiej dotyczącej odpowiedzialnego zarządzania łańcuchem dostaw w sektorze odzieżowym, biorąc pod uwagę obecne inicjatywy krajowe, takie jak inicjatywy podejmowane w Niemczech, Holandii, Danii i Francji; jest zdania, że UE może – i ma obowiązek – być światowym liderem w dziedzinie odpowiedzialności w łańcuchu dostaw w reakcji na niemające precedensu zainteresowanie obywateli UE tą kwestią;

    24.    zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządowi i parlamentowi Bangladeszu.