Procedura : 2015/2729(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0659/2015

Teksty złożone :

B8-0659/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 09/07/2015 - 12.5
CRE 09/07/2015 - 12.5
PV 16/09/2015 - 13.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0323

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 183kWORD 143k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0656/2015
1.7.2015
PE559.021v01-00
 
B8-0659/2015

złożony w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską


w sprawie programu prac Komisji na rok 2016 (2015/2729(RSP))


Bas Eickhout, Igor Šoltes w imieniu grupy Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie programu prac Komisji na rok 2016 (2015/2729(RSP))  
B8‑0659/2015

Parlament Europejski,

–       uwzględniając komunikat Komisji w sprawie jej programu prac na rok 2015 (COM (2014)0910),

–       uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Lepsze wyniki działania dzięki lepszemu stanowieniu prawa” (COM(2015)0215),

–       uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z dnia 22 czerwca 2015 r. zatytułowane „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej”,

–       uwzględniając obowiązujące porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, zwłaszcza jego załącznik 4,

–       uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że w kontekście obecnego kryzysu Unia Europejska potrzebuje odważnych propozycji dotyczących zwiększenia jej legitymacji politycznej, pogłębienia zaufania obywateli oraz zacieśnienia współpracy w dziedzinie polityki społecznej, gospodarczej i monetarnej;

B.     mając na uwadze, że przewodniczący Komisji słusznie uznał, że wynik ostatnich wyborów do PE jest wezwaniem obywateli do zmiany oraz że potrzebny jest „trzeba zacząć od nowa”;

C.     mając na uwadze, że komunikatowi w sprawie programu prac Komisji na 2015 r. nadano kształt prawdziwego programu politycznego, który opiera się na kilku ukierunkowanych celach politycznych, co rzeczywiście pomaga w nadaniu sensu procesowi kształtowania polityki europejskiej i przyczynia się do bardziej politycznego postrzegania działań Komisji;

D.     mając na uwadze, że program ten, a także działania kolegium komisarzy w pierwszym roku jego kadencji, wyraźnie ukazał silną tendencję neoliberalną w wielu kluczowych dziedzinach polityki (jak handel, zatrudnienie, rolnictwo itd.), nawet jeśli równocześnie oferuje on pewne wartościowe pierwsze inicjatywy w pilnych i istotnych dziedzinach (rejestr grup interesu, system podatkowy, oszczędne gospodarowanie zasobami itd.);

E.     mając na uwadze, że struktura, nazwa i brzmienie priorytetów obranych przez Komisję pomijają katastrofalne skutki polityki oszczędnościowej, a także wyraźne umniejszają wagę kwestii społecznych i ochrony środowiska jako zagadnień o mniejszym znaczeniu, przy czym wszystkie te priorytety poddane są hipotezie o powrocie wzrostu, a jednocześnie pomijają szkody ponoszone przez społeczeństwo i obywateli w związku z coraz większymi nierównościami i kryzysem środowiskowym;

F.     mając na uwadze, że ten niemal wyłączny nacisk na przestarzałą politykę i gospodarkę pod kątem podaży wypiera odniesienia do sprawiedliwości społecznej i nierówności, zdrowia publicznego, edukacji, kultury i wielu obszarów, które są kluczowe dla ożywienia działalności, gdyż stanowią o istocie społeczeństw europejskich;

G.     mając na uwadze, że Komisja jest strażniczką traktatów UE, w których ustanowiono zasady zrównoważonego rozwoju, sprawiedliwości społecznej i solidarności oraz podstawowe prawo obywateli europejskich do czystego środowiska naturalnego i wysokiego poziomu ochrony środowiska;

H.     mając na uwadze, że obawy związane z założeniami Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa, zwłaszcza jeśli chodzi o zasadnicze akty prawa środowiskowego i socjalnego, są uzasadnione, jeśli weźmiemy pod uwagę stanowisko Komisji, a zwłaszcza stanowisko jej pierwszego wiceprzewodniczącego F. Timmermansa;

I.      mając na uwadze, że istnieje ogólne porozumienie co do konieczności zmniejszenia obciążeń legislacyjnych, w przypadku gdy są one zbędne lub przestarzałe, jednak szereg zaleceń wyraźnie cechuje się dążeniem do deregulacji, które jest niszczące dla istotnych europejskich praw i standardów;

J.      mając na uwadze, że obniżenie ogólnych kosztów regulacji działalności gospodarczej nie może odbywać się kosztem wydatków na zapewnianą przez te uregulowania europejskim obywatelom, pracownikom i konsumentom ochronę zdrowia, bezpieczeństwo i ochronę środowiska;

Priorytety na rok 2016: trwałość, sprawiedliwość społeczna i gospodarcza, prawa podstawowe i prawa obywatelskie oraz wzmocnienie środków działania UE

1.      podziela obawy Komisji, jeśli chodzi o krytyczny obecnie stan Unii oraz potwierdza pilną potrzebę podjęcia zdecydowanych działań w celu przezwyciężenia utrzymującej się obecnie stagnacji; niemniej jednak uważa za godne ubolewania, że „nowy początek” Komisji odzwierciedla głównie priorytety Europy sprzed kryzysu, w ramach których postanowiono utrzymać ortodoksyjne ramy polityki gospodarczej, które doprowadziły do kryzysu, oraz nie w pełni dostrzeżono, czego naprawdę potrzebuje Europa w XXI wieku i czego w rzeczywistości domagają się Europejczycy; w tym kontekście podkreśla, że konieczna jest nowa strategia przemysłowa, jak strategia odrodzenia przemysłu na rzecz zrównoważonej Europy (RISE) łącząca trwałość i konkurencyjność dzięki między innymi efektywności energetycznej i oszczędnym gospodarowaniu zasobami;

Zrównoważony rozwój

2.      wzywa Komisję, aby uczyniła zrównoważony rozwój podstawą wszelkiej solidnej, nakierowanej na przyszłość i zaradzającej kryzysowi polityki gospodarczej oraz nadała mu treść w obecnych i przyszłych programach prac poprzez specjalny dział poświęcony kompleksowej i szybkiej realizacji 7. programu działań w zakresie środowiska naturalnego oraz poprzez przygotowania do nowej unijnej strategii zrównoważonego rozwoju; uważa, że projekty wybrane w ramach funduszu gwarancyjnego, na którym opiera się tzw. plan Junckera, muszą uwzględniać te priorytety; podkreśla, że nowa, ambitna, wszechstronna i zrównoważona strategia przemysłowa jest niezbędna, gdyż zbyt małą uwagę poświęca się tej kluczowej dziedzinie polityki, zwłaszcza jeśli chodzi o pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że inwestycje publiczne powinny skupiać się na transformacji sektora energetycznego, innowacyjnych ekologicznie MŚP, badaniach i edukacji; sprzeciwia się przesunięciom funduszy zaplanowanych już na programy unijne, takich jak fundusze na rzecz badań naukowych i innowacji w ramach programu „Horyzont 2020”, na projekty niższej jakości lub niespełniające kryteriów zrównoważonego rozwoju;

3.      oczekuje od Komisji zaproponowania w 2015 r. zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą środków ustawodawczych w celu wdrożenia ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 oraz wzywa Komisję do przedstawienia tych środków w formie pakietu (system handlu uprawnieniami do emisji, decyzja dotycząca wspólnego wysiłku redukcyjnego, dyrektywa w sprawie jakości paliw oraz przepisy dotyczące emisji z rolnictwa, leśnictwa oraz użytkowania innych gruntów); zwraca ponownie uwagę na potrzebę określenia skutków emisji gazów cieplarnianych wynikających z różnych zastosowań biomasy leśnej do celów energetycznych oraz wskazania zastosowań, które mogą przynieść największe korzyści z punktu widzenia łagodzenia zmiany klimatu w ramach czasowych dla poszczególnych strategii politycznych, a także przedstawienia wniosków dotyczących kryteriów zrównoważonego rozwoju odnoszących się do zastosowań biomasy do celów energetycznych;

4.      oczekuje od Komisji przedstawienia w odpowiednim czasie środków ustawodawczych zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą w celu utworzenia unii energetycznej, w tym wdrożenia ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030; ponownie wyraża sprzeciw wobec finansowania paliw kopalnych i energii jądrowej;

5.      wzywa Komisję do dopilnowania pełnego wdrożenia dyrektywy 2009/28/WE w sprawie odnawialnych źródeł energii, a także wniosków dotyczących skutecznego stanowienia prawa, również tych pochodzących od Parlamentu, aby umożliwić osiągnięcie ambitnych i wiążących celów na okres do 2030 r.;

6.      wzywa Komisję, by – zgodnie ze zobowiązaniami przyjętymi w 7. unijnym programie działań w zakresie środowiska – przedstawiła wnioski mające na celu rozszerzenie zakresu wymogów związanych z kontrolami oraz rozszerzenie wiążących kryteriów skutecznej kontroli i nadzoru ze strony państw członkowskich na szerszy zakres dziedzin prawa Unii w zakresie środowiska, a także by zapewniła skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z myślą o pełnym wdrożeniu konwencji z Aarhus;

7.      wzywa do jak najszybszego zakończenia oceny dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej oraz dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, aby Komisja mogła do końca 2016 r. zapewnić pełne wdrożenie tych przepisów i przedstawić wnioski dotyczące ich zmiany w drodze zwykłej procedury ustawodawczej; w tym kontekście przypomina złożoną przez przewodniczącego Junckera obietnicę dotyczącą ustalenia na poziomie 30% minimalnych wiążących celów w zakresie efektywności energetycznej na okres do 2030 r. oraz nalega, by w trakcie przeglądu tych dyrektyw Komisja w pełni uwzględniała stanowisko Parlamentu w tej sprawie oraz zasadę prymatu efektywności energetycznej;

8.      wzywa Komisję do przedstawienia specjalnych ram poświęconych kwestii wpływu transportu na zmianę klimatu, jako że jest to kwestia niecierpiąca zwłoki; wzywa Komisję do doprowadzenia do końca przeglądu rozporządzenia w sprawie emisji CO2 przez samochody oraz do przedstawienia ambitnego wniosku zawierającego cel na okres do 2025 r.; wzywa ponadto Komisję do zajęcia się problemem emisji pochodzących z pojazdów ciężarowych;

9.      oczekuje, że w 2016 r. Komisja – w oparciu o swój komunikat konsultacyjny z 2015 r. – zaproponuje w drodze zwykłej procedury ustawodawczej nowe środki ustawodawcze w sprawie ogólnego kształtu rynku energetycznego, rynku detalicznego i konsumpcji własnej;

10.    wyraża głębokie rozczarowanie przedstawionym w dniu 22 kwietnia 2015 r. wnioskiem zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium, ponieważ wniosek ten nie podejmuje kwestii jawnego deficytu demokratycznego w procedurze zatwierdzania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO), chociaż w programie prac Komisji na rok 2015 przewidziano przegląd procesu podejmowania decyzji w sprawie zatwierdzania GMO; oczekuje, że Komisja, jako współustawodawca, będzie prowadzić konstruktywne działania zmierzające do prawdziwej demokratyzacji procesu zatwierdzania, w tym w odniesieniu do wniosków o uprawę GMO;

11.    oczekuje od Komisji konstruktywnej współpracy z Parlamentem nad wnioskiem z grudnia 2013 r. w sprawie klonowania, z myślą o osiągnięciu porozumienia, które uwzględni oczekiwania konsumentów oraz kwestie związane z dobrostanem zwierząt, a tym samym uwzględni rygorystyczne przepisy odnoszące się do żywności pochodzącej od potomstwa klonów zwierząt;

12.    wzywa do wzmocnienia i rozszerzenia wymogów dotyczących ekoprojektu w przepisach dotyczących produktów, w ramach nowego i bardziej ambitnego wniosku w sprawie gospodarki o obiegu zamkniętym, w celu zwiększenia oszczędności w gospodarowaniu zasobami w obiegu po stronie produktu;

Sprawiedliwość społeczna i gospodarcza

13.    z zadowoleniem przyjmuje poświęcenie uwagi ekologicznym miejscom pracy, innowacjom ekologicznym, przemysłowi ekologicznemu, pakietowi dotyczącemu mobilności pracowników oraz pakietowi dotyczącemu zdolności do zatrudnienia, a także kontynuację systemem gwarancji dla młodzieży, domaga się jednak, by w związku z tym podjęto konkretne działania; jest zaniepokojony, że deklarowany „priorytet” dotyczący tworzenia miejsc pracy nie wchodzi w zakres kompetencji DG ds. Zatrudnienia, lecz jest realizowany przez służby Komisji, które nie mają żadnych osiągnięć w dziedzinie zatrudnienia i tworzenia miejsc pracy, a przecież tworzenie miejsc pracy jest w istocie trzonem polityki dotyczącej zatrudnienia; w związku z tym zgłasza wątpliwości co do zobowiązania Komisji do tworzenia miejsc pracy o wysokiej jakości, które naprawdę przyniosą korzyść obywatelom, a jednocześnie obawia się aktywnego inwestowania bez potencjału w zakresie miejsc pracy;

14.    ubolewa z powodu utrzymującego się braku specjalnych przepisów mających na celu podjęcie kwestii pogłębiających się nierówności oraz z powodu naglących potrzeb społecznych spowodowanych polityką oszczędnościową, zwłaszcza w państwach objętych programem trojki; wzywa Komisję do działania na rzecz zapewnienia podstawowej ochrony socjalnej, aby obywatele europejscy mieli zapewniony minimalny poziom ochrony socjalnej przez całe życie (dostęp do przystępnych cenowo mieszkań, dostęp do odpowiedniej opieki zdrowotnej, prawo do opieki nad dziećmi, minimalne standardy gwarancji dochodów, w tym emerytur, lub inna równoważna ochrona socjalna itd.);

15.    przyjmuje do wiadomości propozycję pogłębienia i nadania sprawiedliwszego charakteru UGW; oczekuje jednak bardziej ambitnych i wszechstronnych wniosków, w tym planu działania zmierzającego do autentycznego i antycyklicznego mechanizmu zdolności fiskalnej UGW, który obejmowałby również kwestię wstrząsów asymetrycznych, oczekuje także dalszych wniosków, które sprawiłyby, że europejskie cele w zakresie polityki ochrony środowiska i polityki społecznej staną się równie wiążące, zrównoważone i sprzyjające inwestycjom, co cele budżetowe i równie jak one będą podlegać przeglądowi;

16.    zauważa, że Europejski Bank Centralny i Rada Stabilności Finansowej poświęcają coraz większa uwagę pojęciu węglowej bańki giełdowej; wzywa Komisję do włączenia tej kwestii do unii rynków kapitałowych i ubolewa, że nie została ona uwzględniona w odnośnej zielonej księdze; wzywa Komisję do przewidzenia wymogów w dziedzinie przejrzystości odnośnie do emisji dwutlenku węgla powstałych w związku z inwestycjami finansowymi, np. w dyrektywie w sprawie sprawozdawczości niefinansowej;

17.    z zadowoleniem przyjmuje pierwszy krok w kierunku większej sprawiedliwości fiskalnej, żeby odejść od utrzymującego się agresywnego planowania podatkowego, które pozbawia Europę przysługujących jej i niezbędnych zasobów budżetowych, poprzez ugruntowanie spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku wymiany informacji o interpretacjach podatkowych; uważa jednak, że w celu wyeliminowania obecnych luk podstawowe znaczenie ma zaproponowanie zmian do dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych oraz w sprawie odsetek i opłat licencyjnych;

18.    z zadowoleniem przyjmuje przywrócenie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB) przy jednoczesnym podjęciu w pierwszej kolejności szybkich działań w celu wyeliminowania największych luk w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych oraz dyrektywie w sprawie odsetek i opłat licencyjnych;

19.    zwraca się do Komisji o posłużenie się unijnym prawem spółek w celu nałożenia wymogu przejrzystości podatkowej na wszystkie korporacje wielonarodowe, a także o nałożenie ścisłych wymogów na tzw. firmy przykrywki w celu skutecznego zakazania ich działalności;

20.    oczekuje na włączenie się w strategię na rzecz odnowionego i zintegrowanego podejścia do jednolitego rynku towarów i usług, przy jednoczesnym skupieniu działań w szczególności na sektorach, w których potencjał gospodarczy jest największy; zwraca się do Komisji, aby budowała tę strategię z zachowaniem wysokiego poziomu stabilności, bezpieczeństwa i ochrony konsumentów, oraz aby zapewniała szybką transpozycję i prawidłowe wdrożenie obowiązujących przepisów, zanim przedwcześnie zaproponuje nowe lub zmienione przepisy;

21.    oczekuje na podjęcie przez Komisję działań w związku z obietnicami złożonymi w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy, zwłaszcza odnośnie do reform prawa autorskiego, blokowania geograficznego oraz przeglądu dyrektywy o usłudze powszechnej i dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej; przestrzega przed tym dążeniem do obniżenia kosztów doręczania przesyłek, które może zagrozić warunkom socjalnym i warunkom pracy oraz przypomina, że opłacalne usługi doręczeń powinny uwzględniać jakość zarówno w odniesieniu do osób świadczących te usługi, jak i osób będących ich odbiorcami; podkreśla potrzebę wprowadzenia równowagi między wolnością słowa, nadzorem sądowym oraz odpowiedzialnością przy rozwiązywaniu problemu nielegalnych treści w internecie, przy jednoczesnym stosowaniu zasady podążania śladem pieniędzy („follow-the-money”) w egzekwowaniu przepisów;

22.    wzywa Komisję do poważniejszego rozważenia sposobu, w jaki digitalizacja może stać się siłą napędową przemian ekologicznych i socjalnych w gospodarce oraz do rozważenia konsekwencji digitalizacji;

23.    jest głęboko zaniepokojony pogłębiającymi się nierównościami regionalnymi w Europie, które uwidoczniły się od początku kryzysu, i dlatego ubolewa nad tym, że EFIS nie będzie ukierunowany na te regiony UE, w których luka inwestycyjna i bezrobocie są największe; oczekuje od Komisji wyjaśnienia stanowiska w sprawie przyszłego wymiaru miejskiego, w sprawie agendy terytorialnej, spójności terytorialnej oraz rozważenia stosunków między EFIS i polityką spójności poprzez dokonanie na wczesnym etapie oceny funkcjonowania gwarancji UE i ich wykorzystania;

Prawa podstawowe i zaangażowanie obywateli

24.    z zadowoleniem przyjmuje Europejski program w dziedzinie migracji przyjęty w dniu 13 maja 2015 r., który skupia się na szeregu inicjatyw mających na celu rozwój bardziej całościowego podejścia do migracji; zdecydowanie sprzeciwia się wątpliwemu i wprowadzającemu w błąd zestawieniu migracji z kwestiami bezpieczeństwa, które uwidoczniło się w inicjatywie wysokiej przedstawiciel dotyczącej podjęcia działań zbrojnych w celu zwalczania przemytu ludzi;

25.    z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dotyczącą relokacji uchodźców z Włoch i Grecji, jednak domaga się, by Komisja nadal opracowywała wiążące instrumenty na rzecz opartego na prawach człowieka podejścia w odniesieniu do osób ubiegających się w UE o ochronę przed wojnami i prześladowaniem poprzez tworzenie skutecznych sposobów legalnego wjazdu dla uchodźców; zachęca Komisję do upowszechniania podziału obowiązków i solidarności między państwami członkowskimi; wzywa Komisję do pilnego przedstawienia, w ramach Europejskiego programu w dziedzinie migracji, planu rozwoju legalnych ścieżek migracji pracowników;

26.    zauważa, że zaproponowany przez Komisję w maju 2014 r. mechanizm praworządności jest niewystarczający do podjęcia problemu łamania zasad praworządności i praw podstawocych w państwach członkowskich; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego utworzenia skutecznego unijnego mechanizmu w dziedzinie demokracji, praworządności i praw podstawowych, opierającego się na wspólnych i obiektywnych wskaźnikach służących przeprowadzaniu bezstronnej, corocznej oceny sytuacji we wszystkich państwach członkowskich, w tym oceny dokonywanej przez Agencję Praw Podstawowych UE, wraz ze skutecznymi mechanizmami korygującymi, takimi jak postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i procedura przewidziana w art. 7 TUE, w celu wypełnienia obecnych luk i umożliwienia automatycznego i stopniowego reagowania na przypadki nieprzestrzegania praworządności i praw podstawowych zarówno na szczeblu UE, jak i państw członkowskich;

27.    wzywa Komisję do zaproponowania inicjatyw ustawodawczych w sprawie zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet oraz przemocy ze względu na płeć; wzywa Komisję do podjęcia działań w celu przystąpienia UE do konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencji stambulskiej), do czego wzywał już wielokrotnie;

28.    zdecydowanie popiera inicjatywę na rzecz obowiązkowego rejestru służącego przejrzystości, lecz wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że ma on opierać się na porozumieniu międzyinstytucjonalnym oraz że taki rejestr nie jest wiążący dla lobbystów, a zatem nie jest obowiązkowy; ponawia w związku z tym apel Parlamentu o wniosek ustawodawczy w tej sprawie; zwraca się do Komisji o dalsze intensyfikowanie działań na rzecz walki z korupcją, a w szczególności o skupienie się na rozwiązaniu problemu niewłaściwego wykorzystywania funduszy UE i oszustw podatkowych w Unii;

29.    pochwala inicjatywę Komisji na rzecz przejrzystości, która obejmuje podawanie do wiadomości publicznej kontaktów między komisarzami, gabinetami, dyrektorami generalnymi i lobbystami; wyraża zaniepokojenie z powodu dużej liczby odstępstw od zasad podawania do wiadomości publicznej; sugeruje, by Komisja rozpoczęła podawanie do wiadomości publicznej tych spotkań w sposób scentralizowany, zamiast na 89 oddzielnych stronach internetowych;

30.    uważa, że dokonanie przeglądu rozporządzeń w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej ma pilny charakter, biorąc pod uwagę cel uproszczenia wymogów administracyjnych i technicznych oraz zmiany systemów zbierania podpisów online, tak aby były one bardziej przyjazne dla użytkowników i dostępne dla osób niepełnosprawnych, w celu zharmonizowania mechanizmu kontroli poparcia w każdym państwie członkowskim, zapewnienia wzmocnionej ochrony prawnej komitetom obywatelskim, rozpatrywania kolejnych europejskich inicjatyw obywatelskich z wykorzystaniem budżetu UE, umożliwienia właściwego monitorowania udanej inicjatywy obywatelskiej oraz umożliwienia osobom nieposiadającym obywatelstwa danego państwa UE, a zamieszkującym na jego terytorium, podpisania inicjatywy w kraju przyjmującym, ponieważ proces administracyjny staje się tak bardzo uciążliwy i zawiły, że jedynie zwiększa niechęć do projektu europejskiego;

31.    z zadowoleniem przyjmuje wsparcie przez Komisję inicjatywy wysuniętej przez ministrów edukacji państw członkowskich (w dniu 17 marca 2015 r. w Paryżu) dotyczącej dzielenia się doświadczeniami w zakresie kształcenia, obywatelstwa oraz zapobiegania radykalizacji; nalega, by Komisja podjęła działania następcze w stosunku do tej deklaracji, monitorując działania podejmowane na szczeblu państw członkowskich, ze zwróceniem szczególnej uwagi na europejskie projekty szkolne programu Erasmus+, który jak dotąd zaniedbano w obrębie nowych ram;

32.    nalega na Komisję, aby w większym stopniu wsparła program „Europa dla obywateli”, przeznaczając na niego znaczniejsze środki finansowe, jako że jest to jedyny program pozwalający na utrzymywanie bezpośrednich kontaktów z organizacjami pozarządowymi oraz obywatelami zaangażowanymi w kwestie związane ze społeczeństwem UE;

Szersze możliwości podejmowania działań na poziomie UE

33.    domaga się pełnego przeglądu powyborczego wieloletnich ram finansowych, nie tylko pod względem technicznym, który byłby sposobem uruchomienia budżetu UE, a tym samym przyczyniłby się do odbudowy gospodarki europejskiej, gwarantując pomyślność strategii „Europa 2020”, wspierając zobowiązania międzynarodowe UE na okres po 2015 r. oraz znajdując strukturalne rozwiązanie problemu rosnących płatności;

34.    wzywa Komisję do przyjęcia wszystkich programów operacyjnych na okres finansowania 2014–2020, a w przypadku programów oczekujących na przyjęcie, do zmobilizowania wszystkich swych zasobów, by pomóc zainteresowanym państwom członkowskim;

Wycofanie, program sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) oraz program lepszego stanowienia prawa

35.    ogólnie w odniesieniu do REFIT wyraża poważne obawy, że prace nad uproszczeniem przepisów stały się pretekstu do obniżenia poziomu ambicji w sprawach o zasadniczym znaczeniu dla bezpieczeństwa oraz dobra pracowników i konsumentów lub w sprawach ochrony środowiska naturalnego; uważa, że uproszczenie dotyczy jakości i sprzeciwia się wszelkim celom ilościowym w tej materii;

36.    uważa, że oceny skutków nie powinny nigdy zastępować decyzji politycznych lub powodować opóźnień procesu prawodawczego, a także że powinny one skupiać się nie tylko na kosztach i konkurencyjności cenowej oraz potencjalnych przegranych na rynku, ale także na korzyściach dla ogółu społeczeństwa, innowacji, potencjalnych zwycięzcach na rynku i prawach podstawowych;

37.    zdecydowanie sprzeciwia się pojęciu „traktowanie priorytetowe” w procesie prawodawczym upraszczania przepisów i redukowania obciążeń regulacyjnych, jako że przepisy mające na celu rozszerzenie praw politycznych i społecznych obywateli, a także poprawę zdrowia i środowiska powinny być traktowane priorytetowo;

38.    zwraca uwagę, że dyrektywa ptasia i dyrektywa siedliskowa są włączone w zakres kontroli sprawności, która ma się odbyć do końca 2016 r.; podkreśla ogólnie, że proces ten nie powinien stanowić pretekstu do obniżenia poziomu ambicji, jeżeli chodzi o kwestie o zasadniczym znaczeniu dla ochrony środowiska, zaznaczając w szczególności, że dyrektywy te stanowią podstawę europejskich wysiłków na rzecz powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i odtworzenia zdegradowanych ekosystemów, a ich ramy regulacyjne są zarówno elastyczne, jak i nowoczesne i stanowią podstawę, do której przedsiębiorstwa mogą się dostosować i w obrębie której mogą pomyślnie prowadzić działalność; dlatego też sprzeciwia się poddaniu dyrektyw przeglądowi;

39.    z zadowoleniem przyjmuje otwartość Komisji w kwestii uwzględnienia wpływu pakietu klimatyczno–energetycznego na okres do 2030 r. na dyrektywę w sprawie krajowych poziomów emisji; uważa jednak, że zmieniony wniosek nie jest konieczny, zaś kwestią dostosowania polityki klimatycznej i energetycznej należy zająć się w kontekście przyszłych negocjacji międzyinstytucjonalnych; przypomina, że przegląd dyrektywy w sprawie krajowych poziomów emisji jest opóźniony o ponad 10 lat oraz że jakiegokolwiek dalsze opóźnienia tylko obniżą poziom ochrony obywateli i środowiska naturalnego;

40.    domaga się jak najszybszego ukończenia oceny dyrektywy w sprawie jakości paliw i rozporządzenia w sprawie obniżenia poziomu emisji CO2 przez lekkie pojazdy dostawcze, aby Komisja mogła przedstawić wnioski dotyczące ich zmiany w 2015 r.; zachęca Komisję do efektywniejszego włączania celów UE w zakresie ochrony klimatu i zużycia energii do polityki transportowej, a w szczególności do sektorów transportu drogowego, lotniczego i morskiego;

41.    zachęca Komisję do zintensyfikowania prac nad lepszym stanowieniem prawa i egzekwowaniem praw pasażerskich w oparciu o uczciwą konkurencję pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu, a także do włączenia do swych wniosków dotyczących pakietu drogowego spójnych ram dotyczących kryteriów ustalania odpowiednich cen i internalizacji kosztów zewnętrznych, a także do zintensyfikowania prac nad środkami obniżenia liczby ofiar śmiertelnych oraz osób odnoszących poważne obrażenia w wypadkach drogowych zgodnie z unijnymi celami dotyczącymi bezpieczeństwa drogowego; zwraca się do Komisji, by, opracowując zmiany do białej księgi w sprawie transportu, oceniła swoje prace nad realizacją celów białej księgi z 2011 r. i 40 inicjatyw w tej dziedzinie;

42.    poddaje ostrej krytyce oświadczenie Komisji o wycofaniu wniosku w sprawie zmiany dyrektywy 92/58/EWG dotyczącej pracownic w ciąży i urlopów macierzyńskich oraz o zamiarze ustąpienia wobec postulatów przedsiębiorców; podkreśla konieczność dokonania przeglądu dyrektywy Rad 92/85/EWG w celu wypracowania odpowiednich ogólnounijnych minimalnych standardów dotyczących prawa do urlopu macierzyńskiego i ojcowskiego, a tym samym w celu poprawy zdrowia i bezpieczeństwa pracownic w ciąży lub pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, co zaowocuje pokonaniem wyzwań demograficznych, a jednocześnie zredukuje nierówności pomiędzy mężczyznami i kobietami; zwraca uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 kwietnia 2015 r. dotyczący prawa Komisji do wycofania projektu wniosku ustawodawczego (sprawa C-409/13), w którym potwierdzono szczególne warunki, jakie musi spełnić Komisja, m.in. musi wypełnić obowiązek przedstawienia Parlamentowi i Radzie powodów wycofania projektu oraz przestrzegać określonych w TUE zasad przyznania kompetencji, równowagi instytucjonalnej i lojalnej współpracy; w związku z tym przewiduje podjęcie przez Parlament działań wobec Rady i Komisji w następstwie orzeczenia o nieważności na mocy art. 263 TFUE;

43.    zdecydowanie wspiera Komisję w realizowaniu przez nią celu przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 w sprawie produktów podwójnego zastosowania; z zadowoleniem przyjmuje trwające w Komisji prace oraz jej zamiar przedstawienia nowego wniosku ustawodawczego na ten temat w pierwszej połowie 2016 r.; przypomina o pilnej potrzebie uregulowania komercyjnego wywozu technologii podwójnego zastosowania, a także zajęcia się potencjalnie szkodliwym wywozem produktów i usług ICT do krajów trzecich; wzywa Komisję do uwzględnienia skutecznych środków ochronnych w celu zapewnienia, by takie kontrole wywozu nie szkodziły badaniom, w tym badaniom naukowym i badaniom w dziedzinie bezpieczeństwa IT, niewiążących się z zamiarem popełnienia przestępstwa;

44.    jest zdania, że dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy osiągnęła już limit swych możliwości i musi zostać zaktualizowana, co potwierdziła niedawno komisja FEMM w sprawozdaniu A. Záborskiej; wzywa Komisję do przygotowania wniosku ustawodawczego zastępującego obowiązujące prawodawstwo, które jest nieskuteczne i niemożliwe do wyegzekwowania, ponieważ pomimo rozlicznych kampanii, celów i środków podjętych w ostatnich latach, różnice w poziomach zarobków kobiet i mężczyzn są nadal bardzo duże;

45.    domaga się, aby wniosek w sprawie tajemnicy handlowej, który jest obecnie negocjowany w Komisji Prawnej, został wycofany, ponieważ nie poddano analizie jego potencjalnego negatywnego wpływu na konkurencję, zwłaszcza w odniesieniu do MŚP; podkreśla ponadto, że obecny wniosek wprowadza niepewność prawną w odniesieniu do prawa do dostępu do informacji i mobilności pracowników oraz że występujące w nim luki i niejednoznaczności mogą zostać wykorzystane do nadmiernej ochrony informacji handlowych kosztem interesu ogólnego;

46.    uważa, że w kompleksowym przeglądzie unijnej strategii dotyczącej polityki handlowej należy uwzględnić rzeczywisty wkład netto w tworzenie miejsc pracy i wzrost gospodarczy oraz zapewnić większą spójność tej polityki z unijnymi celami w zakresie rozwoju, celami klimatycznymi, priorytetami środowiskowymi oraz normami w dziedzinie praw człowieka; ponadto nalega na Komisję, by zmieniła stosowane praktyki i zmierzała do pełnego, demokratycznego ujawniania dokumentacji z procesu negocjacyjnego;

47.    z zadowoleniem przyjmuje oparte na zachętach podejście do krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa bazujące na zasługach i zróżnicowaniu oraz wzywa w związku z tym Komisję do stworzenia mechanizmów wdrażania zasady „więcej za więcej”, co oznacza również „mniej za mniej” w odniesieniu do tych krajów, które nie wykazują chęci do konstruktywnej współpracy z UE, oraz wzywa do wyraźnego określenia odpowiednich poziomów referencyjnych, wskaźników i kryteriów;

48.    ubolewa, że przewodniczący Komisji Jean-Claude Juncker wyraził pogląd, iż w ciągu najbliższych pięciu lat nie dojdzie do kolejnego rozszerzenia UE; uważa, że takie stanowisko mogłoby podważyć wiarygodność UE w regionie Bałkanów Zachodnich, stanowić niebezpieczny precedens i strategicznie osłabić postrzeganie Unii w coraz bardziej niestabilnym sąsiedztwie wschodnim; przypomina o decyzji podjętej przez głowy państw i szefów rządów państw członkowskich podczas szczytu Rady Europejskiej w Salonikach w 2003 r., zgodnie z którą wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich mają trwałą perspektywę przystąpienia do UE; przypomina, że jedynie taka perspektywa może zmotywować zainteresowane kraje, które pod względem położenia geograficznego są otoczone przez państwa członkowskie UE, do podjęcia niezbędnych reform i dostosowania swojego prawodawstwa do dorobku prawnego UE;

49.    wzywa Komisję do zintensyfikowania pomocy, koordynacji, monitoringu i wymiany doświadczeń oraz godnych naśladowania praktyk z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą z myślą o przyspieszeniu skutecznego wdrażania układów o stowarzyszeniu oraz o aktywniejszym włączaniu tych krajów do polityki UE;

50.    wzywa Komisję do zakazania finansowania z unijnych środków budżetowych obronności i badań nad produktami podwójnego zastosowania, co jest aktualnie planowane w kontekście projektu pilotażowego w ramach badań związanych ze wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony; wzywa Komisję do opowiedzenia się za określeniem przeznaczenia odnośnych środków finansowych UE, takich jak środki na realizację programu „Horyzont 2020”, a także funduszy społecznych, regionalnych i strukturalnych na cele czysto cywilne; przypomina o potrzebie zdecydowanego ograniczenia nadmiernych zasobów, zmniejszenia niegospodarności, korupcji, fragmentaryzacji i podwyższenia poziomu przejrzystości w europejskim sektorze obronnym; zachęca Komisję, by wywarła presję na państwa członkowskie z myślą o właściwym wdrożeniu dyrektywy 2009/81/WE w sprawie zamówień publicznych i wzywa do wprowadzenia dalszych środków dotyczących przyjęcia surowych reguł na rynku wewnętrznym;

Brakujące inicjatywy

51.    zwraca uwagę na brak jasnego komunikatu na temat programu prac na 2016 r.; wyraża w związku z tym poważne zaniepokojenie, że niektóre kluczowe dziedziny i ważne inicjatywy zostaną pominięte; dlatego też wzywa Komisję do ponownego rozważenia i włączenia do jej programu prac następujących wniosków:

–    prawo weta społecznego lub jakikolwiek mechanizm mogący zapobiec wejściu w życie prawodawstwa UE, gdyby miało ono uderzyć w osoby najuboższe, przyczyniać się do pogłębienia nierówności lub ograniczania praw socjalnych;

–    przegląd dyrektywy w sprawie czasu pracy w celu usunięcia z niej możliwości niezastosowania się do wprowadzenia tygodnia pracy w wymiarze średnio 48 godzin;

–    wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie dostępu do informacji publicznych w państwach członkowskich;

–    wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa produktów i usług technologii informacyjnych na rynku UE;

–    dostosowanie unijnych przepisów o zamówieniach publicznych, tak aby kody źródłowe każdego produktu lub usługi z zakresu technologii informacyjnych były udostępniane właściwym organom;

–    wniosek w sprawie utworzenia unii bankowej z programem działania na rzecz wspólnych ram gwarancji depozytów;

–    wniosek ustawodawczy mający na celu włączenie skuteczności zasobów oraz jednostkowego kosztu kapitału do ulepszonej i zmienionej procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej, która byłaby bardziej symetryczna i skuteczniejsza;

–    przegląd dyrektywy w sprawie badania sprawozdań finansowych w celu uniemożliwienia firmom audytorskim świadczenia doradztwa podatkowego;

–    przegląd dyrektywy o rachunkowości w celu rozszerzenia w poszczególnych krajach obowiązków podatkowych przedsiębiorstw we wszystkich sektorach, a ponadto w celu zobowiązania przedsiębiorstw do publikowania interpretacji podatkowych w ich sprawach w państwach członkowskich i krajach trzecich;

–    nowy wniosek ustawodawczy w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, w celu zapewnienia wdrażania w Unii konwencji z Aarhus;

–    wniosek ustawodawczy w sprawie inspekcji środowiskowych, który byłby ważnym instrumentem przyczyniającym się do pełnego wdrożenia w Unii prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska;

–    ujednolicone i wiążące ramy prawne dotyczące poszukiwania i eksploatacji paliw niekonwencjonalnych w drodze szczelinowania hydraulicznego w ramach działań będących odpowiedzią na ocenę odnośnych zaleceń Komisji;

–    komunikat zatytułowany „Tworzenie zrównoważonego europejskiego systemu żywności” zgodnie z ustaleniami komisarzy odpowiedzialnych za DG AGRI, ENVI i SANCO z kwietnia 2014 r.;

–    uzasadnione naukowo kryteria horyzontalne dotyczące substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, co pozwoli na wypełnienie bez zbędnej zwłoki zaległych zobowiązań prawnych przyjętych przez Komisję;

–    nowy ramowy akt w sprawie dobrostanu zwierząt ustanawiający minimalne normy UE w zakresie dobrostanu zwierząt dla wszystkich kategorii zwierząt;

–    unijny plan działania dotyczący transportu rowerowego wraz ze środkami wspierającymi i środkami promocji;

–    wniosek ustawodawczy w sprawie różnego rodzaju urlopów (ojcowskiego, adopcyjnego i opiekuńczego), by poprawić możliwości godzenia życia zawodowego, rodzinnego i prywatnego, a równocześnie przełamać blokowanie przez Radę dyrektywy w sprawie urlopu macierzyńskiego;

–    przegląd obowiązującego prawodawstwa o równej płacy dla mężczyzn i kobiet, jako że jest ono nieskuteczne i niemożliwe do wyegzekwowania oraz że pomimo niezliczonych kampanii, celów i działań podejmowanych w ostatnich latach różnice w wynagrodzeniu ze względu na płeć wciąż pozostają ogromne;

–    kompleksowa reakcja europejska na problemy dotyczące praw podstawowych osób LGBTI w formie unijnej strategii/planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, zgodnie z wielokrotnymi apelami Parlamentu i państw członkowskich;

–    wniosek ustawodawczy wprowadzający wiążące zasady dotyczące odpowiedzialnej postawy przedsiębiorstw UE prowadzących działalność w krajach trzecich mający na celu zapewnienie pełnej przejrzystości łańcucha dostaw, ze zwróceniem szczególnej uwagi na sektor tekstyliów;

–    działania następcze gwarantujące, że plan działania na rzecz egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa będzie nadal aktualny i będzie obejmował nowe przyczyny nielegalnego wyrębu lasów związane z przekształcaniem lasów w tereny rolnicze, w tym wniosek w sprawie unijnego planu działania dotyczącego wylesiania;

–    przekształcenie Kodeksu dobrych praktyk administracyjnych w wiążące przepisy w celu wzmocnienia podstawowego prawa w UE do dobrej administracji w służbie cywilnej w instytucjach, organach, urzędach i agencjach Unii;

–    inicjatywa polegająca na określeniu kryteriów otwarcia dla rozdziałów 23 i 24 w celu przygotowania otwarcia tych rozdziałów w kontekście negocjacji akcesyjnych z Turcją;

–    wniosek w sprawie wspólnego stanowiska dotyczącego szybkiej ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie poprawek z Kampali do statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego definiujących zbrodnię agresji;

–    wniosek ustawodawczy w sprawie ogólnoeuropejskiej ochrony osób ujawniających nieprawidłowości mające wpływ na prawodawstwo europejskie i obywateli Europy;

Kilka słów na temat metod pracy

52.    nalega, by Komisja wyraźnie ogłosiła zamiar poszanowania równego statusu obu instytucji wspólnie stanowiących prawo, zwłaszcza w sytuacji, gdy Parlament przyczynia się do zmniejszenia obciążeń administracyjnych, jak w przypadku materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (COM/2013/0262 – 2013/0137 (COD), oraz przestrzega Komisję przed wykorzystywaniem podejmowanych przez Radę działań hamujących w celu ominięcia stanowiska Parlamentu;

53.    podkreśla sprzeciw wobec wszelkich nowych porozumień międzyinstytucjonalnych, które mogłyby podważyć rolę Parlamentu wynikającą z Traktatu, narzucać Parlamentowi i Radzie program Komisji, poddawać prawodawców ocenie ze strony „ekspertów” na wszystkich etapach procesu legislacyjnego oraz podporządkowywać demokratycznie podjęte decyzje polityczne innym priorytetom, takim jak uproszczenie czynności administracyjnych lub ograniczanie obciążeń regulacyjnych;

54.    jest zdania, że wytyczne polityczne Komisji nie mogą być jedyną podstawą ustalania wieloletnich priorytetów, aby organy władzy ustawodawczej nie postrzegały swych programów jako dyktowanych w całości przez kolegium komisarzy;

55.    wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków na rzecz monitorowania procesu transpozycji i egzekwowania prawa UE przez państwa członkowskie, szczególnie w warunkach zredukowanego programu legislacyjnego; wzywa do skuteczniejszego i bardziej systematycznego włączenia do tego procesu parlamentów krajowych;

56.    zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności