Procedura : 2015/2833(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0837/2015

Teksty złożone :

B8-0837/2015

Debaty :

Głosowanie :

PV 10/09/2015 - 8.4
CRE 10/09/2015 - 8.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0317

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 165kWORD 113k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0832/2015
7.9.2015
PE565.805v01-00
 
B8-0837/2015

złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie migracji i uchodźców w Europie (2015/2833(RSP))


Judith Sargentini, Ska Keller, Jean Lambert, Ulrike Lunacek, Benedek Jávor, Bart Staes, Michel Reimon w imieniu grupy Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie migracji i uchodźców w Europie (2015/2833(RSP))  
B8‑0837/2015

Parlament Europejski,

–       uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–       uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–       uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–       uwzględniając konwencję z 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców oraz protokół do niej,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 października 2013 r. w sprawie działań UE i państw członkowskich w celu stawienia czoła napływowi uchodźców w wyniku konfliktu w Syrii(1),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie sytuacji w regionie Morza Śródziemnego oraz potrzeby opracowania całościowego podejścia UE do migracji(2),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie ostatnich tragicznych wydarzeń na Morzu Śródziemnym oraz polityki UE w zakresie migracji i azylu(3),

–       uwzględniając Europejski program w zakresie migracji Komisji z dnia 13 maja 2015 r. (COM(2015)0240),

–       uwzględniając dziesięciopunktowy plan działania w sprawie migracji przyjęty na wspólnym posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych i Rady do Spraw Wewnętrznych w dniu 20 kwietnia 2015 r.,

–       uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z nadzwyczajnego szczytu w sprawie kryzysu związanego z uchodźcami w basenie Morza Śródziemnego, który odbył się w dniu 23 kwietnia 2015 r.,

–       uwzględniając sprawozdanie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z kwietnia 2012 r. zatytułowane „Śmierć na Morzu Śródziemnym”,

–       uwzględniając sprawozdania specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w odniesieniu do migrantów, a zwłaszcza opublikowane w maju 2015 r. sprawozdanie pt. „Banking on mobility over a generation: follow-up to the regional study on the management of the external borders of the European Union and its impact on the human rights of migrants” („Długofalowa polityka stawiania na mobilność: kontynuacja analizy regionalnej w sprawie zarządzania granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej i jego wpływu na prawa człowieka w odniesieniu do migrantów”);

–       uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) w sprawie sytuacji w dziedzinie azylu w Unii Europejskiej w 2014 r.,

–       uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.     mając na uwadze, że w konsekwencji globalnego kryzysu związanego z uchodźcami bezprecedensowo wysoka liczba osób szuka schronienia w UE; mając na uwadze, że liczba uchodźców ma nadal wzrastać w wyniku zwiększającej się stale niestabilności na granicach Europy na skutek konfliktów, co w połączeniu z rażącym łamaniem praw człowieka, gwałtownym nasileniem się przemocy i terroryzmu oraz wyniszczającymi skutkami zmiany klimatu po raz kolejny wskazuje na pilną konieczność uczynienia wszystkiego, co w naszej mocy, aby ratować życie osób, które uciekają z własnego kraju i znajdują się w niebezpieczeństwie, oraz na konieczność wywiązywania się przez państwa członkowskie z zobowiązań międzynarodowych, w tym z zobowiązania do ratowania rozbitków;

B.     mając na uwadze, że według danych Biura UNHCR w 2015 r. 2,8 tys. kobiet, mężczyzn i dzieci uznano za zmarłe lub zaginione podczas próby przedostania się do Europy i schronienia w niej; mając na uwadze, że w oświadczeniu z dnia 5 sierpnia 2015 r. Lekarze bez Granic podkreślili poważne braki, jeśli chodzi o akcje poszukiwawczo-ratunkowe; mając na uwadze, że uchodźcy i migranci giną także, przemierzając Europę; mając na uwadze, że w ubiegłym miesiącu znaleziono 71 martwych kobiet, mężczyzn i dzieci w furgonetce na trasie z Węgier do Austrii;

C.     mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie skutecznie wpychają uchodźców i migrantów w ręce niebezpiecznych przemytników przez stawianie zasieków i zamykanie granic zewnętrznych przed nielegalną migracją bez zapewnienia możliwości legalnego wjazdu;

D.     mając na uwadze, że według danych Biura UNHCR do Grecji drogą morską i lądową trafiło 229 460 osób w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r., a do Włoch trafiło drogą morską 115 500 osób w okresie od stycznia do lipca 2015 r.; mając na uwadze, że według danych Fronteksu na Węgry napłynęło 150 tys. osób w okresie od stycznia do lipca 2015 r.;

E.     mając na uwadze, że w lipcu 2015 r. liczba wniosków o ochronę międzynarodową w krajach UE, Norwegii i Szwajcarii była o 28% wyższa niż w czerwcu 2015 r. i wyniosła 123 294, przekraczając po raz pierwszy próg 100 000;

F.     mając na uwadze, że według danych Fronteksu w 2015 r. większość osób ubiegających się o azyl pochodzi z Syrii, Afganistanu, Erytrei i Iraku; mając na uwadze, że zdecydowana większość osób uciekających z tych krajów do Europy otrzymuje ochronę;

G.     mając na uwadze, że na ostatnim szczycie Rady Europejskiej w dniach 25–26 czerwca 2015 r. oraz na późniejszym posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 20 lipca 2015 r. nie udało się wypracować porozumienia w sprawie wiążącego mechanizmu redystrybucji w celu relokacji i przesiedlania osób, wybierając zamiast tego mechanizm o charakterze dobrowolnym; mając na uwadze, że państwa członkowskie nie zdołały osiągnąć porozumienia w sprawie relokacji 40 tys. uchodźców z Grecji i Włoch – zobowiązano się znaleźć miejsce tylko dla 32 256 osób;

H.     mając na uwadze, że w dniu 3 września 2015 r. niemiecka kanclerz Angela Merkel i francuski prezydent François Hollande zgodzili się co do konieczności ustanowienia stałego i obowiązkowego mechanizmu rozdzielania uchodźców między wszystkie państwa członkowskie;

I.      mając na uwadze, że w dniu 3 września 2015 r. przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk wezwał do redystrybucji co najmniej 100 tys. uchodźców;

J.      mając na uwadze, że z badań Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM) wynika, że Europa jest najniebezpieczniejszym na świecie kierunkiem dla nielegalnych imigrantów, co ponownie wskazuje na potrzebę uczynienia wszystkiego, co w naszej mocy, by ocalić życie osób znajdujących się w niebezpieczeństwie oraz wywiązać się z zobowiązań w zakresie ochrony międzynarodowej;

K.     mając na uwadze, że wielu obywateli okazuje niespotykaną solidarność z uchodźcami, serdecznie ich witając i oferując im niesamowite wsparcie; mając na uwadze, że obywatele Europy pokazują w ten sposób, że ochrona potrzebujących pomocy i współczucie to nadal prawdziwie europejskie wartości;

L.     mając na uwadze, że aktualna sytuacja podkreśliła żenujący brak solidarności ze strony rządów z osobami ubiegającymi się o azyl, niewystarczającą koordynację i niespójność działań; mając na uwadze, że sytuacja ta prowadzi do chaosu i łamania praw człowieka;

M.    mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie i ich przywódcy przyjęli proaktywne podejście i okazali gotowość i chęć przyjęcia uchodźców; mając na uwadze, że inne państwa członkowskie powinny podążyć za ich przykładem;

N.     mając na uwadze, że odmienne stanowiska zajmowane przez poszczególne państwa członkowskie UE nadal potwierdzają fakt, że UE ma 28 rozdrobnionych polityk migracyjnych; mając na uwadze, że brak ujednoliconego systemu procedur i standardów azylowych w państwach członkowskich prowadzi do rozbieżnych poziomów ochrony, a w niektórych przypadkach nawet do niedostatecznych gwarancji dla osób ubiegających się o azyl;

O.     mając na uwadze, że przywódcy niektórych państw członkowskich oraz partie skrajnie prawicowe wykorzystują obecną sytuację do podsycania nastrojów antyimigracyjnych, a winą za kryzys obarczają UE, co prowadzi do wzrostu liczby brutalnych ataków na migrantów;

P.     mając na uwadze, że zgodnie z konwencją genewską z 1951 r. osoby mogą ubiegać się o azyl w innym państwie niezależnie od ich kraju pochodzenia, o ile istnieje uzasadniona obawa, że mogą być prześladowane z powodu rasy, wyznania, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych;

1.      wyraża głębokie ubolewanie i żal z powodu aktualnej sytuacji związanej z uchodźcami oraz braku solidarności i odpowiedzialności ze strony państw członkowskich; uważa, że restrykcyjna polityka azylowa i imigracyjna UE i jej państw członkowskich powoduje ofiary w ludziach; apeluje w związku z tym o natychmiastową zmianę polityki imigracyjnej i azylowej, aby zapobiec dalszym ofiarom;

2.      wyraża uznanie dla grup społeczeństwa obywatelskiego i osób z całej Europy, które masowo mobilizują się, aby powitać uchodźców i migrantów i zapewnić im pomoc; z radością przyjmuje niezwykłą falę społecznego poparcia, w tym od organizacji wyznaniowych, pozarządowych i indywidualnych osób, która coraz bardziej motywuje rządy do zmiany ich polityki i retoryki; zachęca obywateli Europy do kontynuowania wsparcia i zaangażowania na rzecz humanitarnej reakcji na kryzys związany z uchodźcami; uważa, że takie działania świadczą o prawdziwej identyfikacji z europejskimi wartościami i rokują nadzieję, jeśli chodzi o przyszłość Europy;

3.      uważa narastające dysproporcje między państwami członkowskimi, do których w pierwszej kolejności trafiają uchodźcy i migranci, a państwami docelowymi za destabilizujące; ubolewa nad faktem, że Rada Europejska nie osiągnęła porozumienia w sprawie wiążącego mechanizmu dla szybkiego przesiedlenia 40 tys. uchodźców z Grecji i Włoch do innych państw członkowskich i jest głęboko rozczarowany, że mimo jasnych wytycznych Rady Europejskiej państwa członkowskie jak dotąd zadeklarowały tylko 32 256 miejsc w ciągu dwóch lat, podczas gdy do Grecji napłynęło w ciągu jednego tygodnia 23 tys. osób; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Austrii i Niemiec o przyjęciu tysięcy uchodźców i migrantów, którzy utknęli w złych warunkach na Węgrzech, i apeluje do państw członkowskich o podążenie za tym przykładem politycznego przywództwa opartego na humanitaryzmie;

4.      z zadowoleniem przyjmuje nowe inicjatywy Komisji mające na celu czterokrotne zwiększenie liczby miejsc relokacyjnych, aby poprawić sytuację na Węgrzech i dalej wspierać Grecję i Włochy; jest niemniej jednak zdania, że doraźne rozwiązania sytuacji kryzysowych mogą mieć tylko ograniczone skutki; popiera zatem dodatkowy wniosek Komisji w sprawie stałego mechanizmu relokacji, który będzie uruchamiany w sytuacjach kryzysowych; wzywa Radę do szybkiego i niezwłocznego podjęcia działań; jest przygotowany do zajęcia się nowym systemem relokacji w sytuacjach kryzysowych w ramach przyspieszonej procedury i deklaruje swój zamiar poparcia wszelkich innych działań równolegle zaproponowanych przez Komisję, aby dopilnować, żeby państwa członkowskie nie opóźniały stałego systemu relokacji; ubolewa nad brakiem współpracy ze strony Rady w sprawie poprzednich kryzysowych działań relokacyjnych, na skutek czego zignorowała ona sugestie Parlamentu w procedurze konsultacji; przypomina Radzie, że Parlament zdecydowanie opowiada się za wiążącym mechanizmem relokacji, który w miarę możliwości uwzględni preferencje uchodźców i który, co do zasady, będzie wymagał zgody uchodźcy na przeniesienie; wzywa Radę do uwzględnienia tej sugestii podczas przyjmowania nowych kryzysowych mechanizmów relokacji; wzywa Komisję i Radę do dopilnowania, aby wszystkie inicjatywy w tej dziedzinie były proponowane i przyjmowane w ramach procedury współdecyzji jako prawnie wiążące akty bez możliwości odstąpienia; wzywa państwa członkowskie do szybkiego wdrażania takich aktów i działania w dobrej wierze;

5.      podkreśla, że swobodne przemieszczanie się osób w strefie Schengen jest jednym z największych osiągnięć integracji europejskiej, że układ z Schengen ma pozytywny wpływ na życie setek tysięcy obywateli UE zarówno dzięki temu, że ułatwia przekraczanie granic, jak i poprzez stymulowanie gospodarki, oraz że swoboda przemieszczania się jest podstawowym prawem i filarem obywatelstwa UE; potępia próby podważenia funkcjonowania strefy Schengen;

6.      z zadowoleniem przyjmuje wsparcie operacyjne, którego Komisja udzieli granicznym państwom członkowskim, takim jak Grecja, Włochy i Węgry, za pomocą ustanowienia tzw. „punktów zapalnych” (hotspots) przez zgrupowanie ekspertów z agencji UE, takich jak FRONTEX, Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) i Europejski Urząd Policji (Europol), aby pomóc państwom członkowskim w rejestracji napływających osób; przypomina państwom członkowskim, że sukces takich ośrodków rejestracji zależy od dobrej woli państw członkowskich, które wyrażą chęć przyjęcia uchodźców z „punktów zapalnych” na swoje terytorium; przypomina, że procedury organizacji powrotu osób niekwalifikujących się do otrzymania ochrony muszą w pełni przestrzegać standardów praw człowieka i że należy priorytetowo traktować dobrowolne powroty, a nie wymuszone;

7.      apeluje do Komisji o zapewnienie gotowości i znacznych środków w budżecie na 2016 r. oraz w wieloletnich ramach finansowych, gwarantując w ten sposób szybkie i istotne wsparcie dla EASO oraz państw członkowskich w związku z ich działaniami związanymi z przyjmowaniem i integracją uchodźców, w tym w ramach programów relokacji;

8.      apeluje o utworzenie korytarzy humanitarnych we wszystkich krajach tranzytu (w regionie Morza Śródziemnego i Bałkanów Zachodnich) w celu niesienia pomocy humanitarnej oraz dopilnowania, by najbardziej elementarne potrzeby uchodźców zostały zaspokojone, a ich prawa człowieka były przestrzegane;

9.      domaga się pilnego przeglądu rozporządzenia dublińskiego polegającego na ustanowieniu stałego, ogólnounijnego i prawnie wiążącego systemu rozdziału osób ubiegających się o azyl pomiędzy państwami członkowskimi w oparciu o sprawiedliwy i obowiązkowy podział, z jednoczesnym uwzględnieniem potrzeb i preferencji samych azylantów; sugeruje, że system, w którym uchodźcy mogliby ubiegać się o azyl w państwie członkowskim, gdzie mają już powiązania rodzinne, społecznościowe lub lepsze perspektywy pracy, znacznie poprawiłby ich perspektywy integracji; uważa także, że system taki znacznie zmniejszyłby w obrębie UE wtórne nielegalne przepływy osób, a także konieczność stosowania środków przymusu, takich jak zatrzymywanie osób ubiegających się o azyl w celu odesłania ich z powrotem do właściwego państwa członkowskiego; apeluje ponadto do Komisji o przedstawienie wniosków umożliwiających wzajemne uznawanie decyzji o udzieleniu azylu, przekazywanie statusu ochrony międzynarodowej w obrębie UE, a także utworzenie wspólnej europejskiej służby azylowej; domaga się, by państwa członkowskie zastosowały jednocześnie przepisy rozporządzenia dublińskiego bez wykładni zawężającej, zgodnie z zasadą solidarności oraz prawami podstawowymi, takie jak przepisy dotyczące nieletnich pozbawionych opieki, łączenia rodzin i klauzul dyskrecjonalnych; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w odniesieniu do uchodźców z Syrii Niemcy stosują klauzulę suwerenności, o której mowa w rozporządzeniu dublińskim, dzięki czemu uchodźcy z Syrii mogą pozostać w Niemczech, a nie zostać odesłani do państwa członkowskiego, z którego przybyli; zachęca inne państwa członkowskie, by podążały za tym przykładem;

10.    zwraca uwagę na potrojenie nakładów na operacje „Tryton” i „Posejdon” w regionie Morza Śródziemnego realizowanych przez FRONTEX oraz ich wkład w ratowanie ludzkich istnień; uważa, że należy utworzyć stały humanitarny europejski system poszukiwawczo-ratunkowy;

11.    przypomina, że osoby wymagające ochrony mają niezwykle ograniczone możliwości legalnego przekraczania granic UE i ubolewa nad faktem, że muszą korzystać z usług niebezpiecznych przemytników bądź wyruszać na niebezpieczne szlaki, aby znaleźć schronienie w Europie; uważa w związku z tym, że zapewnienie przez UE i jej państwa członkowskie bezpiecznych i legalnych ścieżek migracji dla uchodźców musi być traktowane jako priorytet; apeluje do Komisji o opracowanie o wiele bardziej ambitnego europejskiego programu przesiedleń, znacznie zwiększając liczbę zaplanowanych dotąd 20 000 miejsc dla przesiedleńców, natomiast do państw członkowskich o zapewnienie niezbędnych do realizacji tego celu miejsc; przypomina, że UNHCR chce zapewnić 230 000 miejsc dla syryjskich uchodźców; zachęca państwa członkowskie do ustanowienia prywatnych programów sponsorowania, które umożliwią organizacjom pozarządowym lub innym grupom, takim jak organizacje wyznaniowe, wspieranie przesiedlania uchodźców; apeluje do państw członkowskich o wspieranie łączenia rodzin oraz pokonywanie przeszkód prawnych i praktycznych, aby szybciej podejmować decyzje w sprawie łączenia rodzin, a także o realizowanie wytycznych Komisji w sprawie stosowania dyrektywy dotyczącej łączenia rodzin zgodnie z jej literą i duchem; uważa, że kodeks wizowy powinien zostać zmieniony poprzez zamieszczenie w nim bardziej szczegółowych, wspólnych przepisów dotyczących wiz humanitarnych; wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania istniejących już możliwości wydawania wiz humanitarnych w swoich ambasadach i konsulatach, tak aby osoby potrzebujące ochrony mogły bezpiecznie dostać się do UE promem lub samolotem, zamiast narażać życie podczas nielegalnego transportu na nienadającej się do żeglugi łodzi przemytniczej; zwraca się do państw członkowskich, by umożliwiły ubieganie się o azyl w swoich ambasadach i konsulatach; apeluje do Komisji o zniesienie wiz dla Syryjczyków, aby syryjscy uchodźcy nie potrzebowali już wiz, by przedostać się do strefy Schengen;

12.    wyraża zaniepokojenie z powodu wniosku Komisji w sprawie uznania krajów ubiegających się o członkostwo w UE i potencjalnych krajów kandydujących do przystąpienia do UE, w tym krajów Bałkanów Zachodnich i Turcji, za bezpieczne kraje pochodzenia do celów azylowych; uważa, że prawa procesowe obywateli tych krajów byłyby w rezultacie znacznie ograniczone w procedurze azylowej; zwraca uwagę na fakt, że podejście oparte na idei „bezpiecznych krajów” szkodzi prawom człowieka, zwłaszcza w przypadku osób należących do grup szczególnie wrażliwych, takich jak osoby należące do mniejszości czy LGBTI; przypomina, że w 2014 r. średni wskaźnik przyznawania azylu obywatelom Bałkanów Zachodnich wynosił prawie 5%, natomiast w niektórych państwach członkowskich, takich jak Finlandia i Włochy, wskaźnik ten wynosił 50%; zauważa, że sytuacja w zakresie praw człowieka i wolności obywatelskich w krajach ubiegających się o członkostwo często nie jest traktowana przez Komisję jako priorytet oraz że błędem jest sugerowanie, że w krajach tych nie dochodzi do przypadków naruszenia praw człowieka;

13.    podkreśla, że UE powinna również oferować osobom pragnącym przybyć do Europy legalne możliwości przekraczania granic UE i przebywania na jej terytorium; zaznacza, że obecnie migranci zarobkowi praktycznie nie mają innej możliwości legalnego wjazdu na terytorium UE niż złożenie wniosku o azyl; apeluje o utworzenie korytarza dla migrantów zarobkowych w krajach ubiegających się o członkostwo w UE, który zapewniłby obywatelom tych krajów łatwiejszy dostęp do europejskiego rynku pracy; przypomina, że starzenie się społeczeństwa w Europie wymaga zdecydowanego działania także w dziedzinie migracji; uważa, że obecne fragmentaryczne podejście UE i jej państw członkowskich do uregulowania migracji powinno zostać zastąpione unijnym kodeksem migracji; wzywa państwa członkowskie do ratyfikacji Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin;

14.    potępia incydenty związane z nieludzkim i poniżającym traktowaniem migrantów i uchodźców we wszystkich krajach europejskich, w tym mowę nienawiści i akty przemocy, jakich dopuszczają się niektóre organy ścigania i grupy ekstremistyczne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do pilnego podjęcia kroków na rzecz zwalczania przemocy i mowy nienawiści wymierzonej przeciw uchodźcom i migrantom; apeluje także do przywódców UE i państw członkowskich o zajęcie jednoznacznego stanowiska wspierającego solidarność europejską oraz poszanowanie godności ludzkiej i praw uchodźców i migrantów;

15.    potępia przetrzymywanie migrantów i penalizowanie ich działań, takich jak nielegalne przekraczanie granic; uważa, że takie podejście stwarza mylny obraz migrantów jako kryminalistów i stanowi zagrożenie dla porządku publicznego; przypomina, że państwa członkowskie nie mogą zaniedbywać swoich obowiązków wynikających z praw człowieka i prawa azylowego, pod pretekstem, że dane osoby naruszyły obowiązujące przepisy, chyba że popełniły bardzo poważne przestępstwa; apeluje o położenie kresu praktykom przetrzymywania; podkreśla, że warunki panujące w obiektach służących do przyjmowania osób ubiegających się o azyl muszą być w pełni zgodne ze standardami w zakresie praw człowieka oraz prawem UE; apeluje do państw członkowskich, by nie karały tych, którzy dobrowolnie pomagają migrantom z pobudek humanitarnych, w tym przewoźników;

16.    wyraża sprzeciw wobec operacji EUNAVFOR Med wymierzonej w przemytników i handlarzy ludźmi w regionie Morza Śródziemnego; odrzuca inicjatywę Wysokiej Przedstawiciel, by rozpocząć drugi etap operacji, który mógłby doprowadzić do niezamierzonego i śmiertelnego w skutkach użycia siły wobec bezbronnych migrantów i uchodźców; ponawia apel o powstrzymanie się od wszelkich form działania niezgodnego z międzynarodowym prawem; wyraża ubolewanie z powodu nadmiernej militaryzacji wysiłków niektórych państw członkowskich mających na celu rozwiązanie kryzysu związanego z uchodźcami; uważa, że skupienie uwagi na walce zbrojnej z przemytnikami, niszczeniu ich łodzi, wzmożonych patrolach i wznoszeniu murów i ogrodzeń na granicach zewnętrznych sprawia, że dotarcie do Europy dla ludzi uciekających przed wojną i prześladowaniem staje się jeszcze bardziej niebezpieczne i zmusza ich w jeszcze większym stopniu do korzystania z usług przemytników; ponadto uważa, że niesie to ze sobą zły przekaz, czyli osoby ubiegające się o azyl stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa, któremu można przeciwdziałać za pomocą działań wojskowych; podkreśla, że państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić osobom potrzebującym międzynarodowej ochrony dostęp do terytorium UE;

17.    zwraca się do Komisji i państw członkowskich o natychmiastowe zawieszenie współpracy na rzecz zapobiegania nielegalnej migracji i poprawy kontroli granicznych z takimi krajami, jak Erytrea i Egipt, które obecnie wydalają uchodźców, a także o zawieszenie wszelkiej pomocy finansowej dla tych reżimów w związku ze sprawozdaniami ONZ i organizacji pozarządowych na temat łamania praw człowieka; odrzuca wnioski państw członkowskich w sprawie tworzenia ośrodków dla uchodźców w krajach trzecich oraz w sprawie angażowania państw północnoafrykańskich i Turcji w europejskie misje poszukiwawczo-ratunkowe w celu przechwytywania uchodźców i odwożenia ich z powrotem do wybrzeży Afryki i Turcji; zwraca się w związku z tym do Komisji o dostarczenie Parlamentowi oceny stopnia, w jakim wnioski te są zgodne z międzynarodowym prawem w dziedzinie azylu, a także oceny prawnych i praktycznych przeszkód w ich realizacji; apeluje o zastąpienie procesu chartumskiego procesem opartym na pełnym poszanowaniu praw człowieka i nakierowanym na poprawę warunków życia, tak aby zająć się podstawowymi przyczynami migracji; wzywa Komisje i Radę, by podczas listopadowego szczytu w Valletcie skupiły się na głównych przyczynach migracji, takich jak ubóstwo, dysproporcje, niesprawiedliwość, zmiana klimatu, korupcja, złe sprawowanie rządów i konflikt zbrojny; odrzuca plany powiązania pomocy rozwojowej z większą liczbą kontroli granicznych lub umów o readmisji z krajami trzecimi; zwraca się do UE, jej państw członkowskich i społeczności międzynarodowej, by dokonały przeglądu stopnia, w jakim przyczyniają się do ubóstwa i powstawania konfliktów poprzez swoje strategie polityczne w dziedzinie rolnictwa, handlu, spraw zagranicznych i szerzenia pokoju oraz w innych obszarach; wzywa UE, jej państwa członkowskie i społeczność międzynarodową, by odgrywały większą rolę w rozwiązywaniu konfliktów, a przede wszystkim by pomogły znaleźć trwałe rozwiązania polityczne w krajach objętych konfliktami, takich jak Irak, Syria i Libia, oraz by nasiliły dialog polityczny, również z organizacjami regionalnymi, obejmujący wszystkie aspekty praw człowieka w celu wsparcia pluralistycznych i demokratycznych instytucji, wzmacniania odporności społeczności lokalnych oraz pobudzania rozwoju społecznego i demokratycznego w krajach pochodzenia i wśród ich mieszkańców;

18.    domaga się, by państwa członkowskie i Komisja zwiększyły finansowanie oraz środki w zakresie reagowania na kryzys humanitarny na terytorium Unii Europejskiej i poza jej granicami; podkreśla, że reakcja humanitarna na kryzys związany z uchodźcami powinna stanowić część bardziej długofalowego planu obejmującego wsparcie dla państw sąsiadujących z krajami pochodzenia uchodźców w zakresie pomocy humanitarnej, a także środków służących zwiększaniu ich potencjału w dziedzinie odbudowy i ochrony, wzmacnianiu roli agencji ONZ oraz poprawie sytuacji w zakresie praw człowieka i sytuacji gospodarczej w krajach, z których uchodźcy pochodzą lub w których przebywają tymczasowo;

19.    wzywa wszystkie uczestniczące państwa członkowskie do szybkiej i pełnej transpozycji oraz skutecznego wdrożenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, co umożliwi zapewnienie wspólnych europejskich standardów na mocy obowiązującego prawodawstwa; zwraca się do Komisji o zapewnienie właściwego monitorowania procesów transpozycji i wdrażania;

20.    przypomina, że Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych – która jest komisją przedmiotowo właściwą – pracuje obecnie nad projektem sprawozdania, które będzie odzwierciedlało średnio i długoterminowe kierunki polityczne Parlamentu w dziedzinie migracji;

21.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

 

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0414.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0105.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0176.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności