Procedura : 2015/3034(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0057/2016

Teksty złożone :

B8-0057/2016

Debaty :

Głosowanie :

PV 21/01/2016 - 8.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 239kWORD 66k
14.1.2016
PE575.959v01-00
 
B8-0057/2016

złożony w następstwie debaty nad oświadczeniem wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie klauzuli wzajemnej obrony (art. 42 ust. 7 TUE) (2015/3034(RSP))


Sabine Lösing, Neoklis Sylikiotis, Rina Ronja Kari, Fabio De Masi, Marina Albiol Guzmán, Martina Anderson, Sofia Sakorafa, Lynn Boylan, Matt Carthy, Liadh Ní Riada, Kostas Chrysogonos, Stelios Kouloglou, Kostadinka Kuneva, Dimitrios Papadimoulis, Javier Couso Permuy w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie klauzuli wzajemnej obrony (art. 42 ust. 7 TUE) (2015/3034(RSP))  
B8-0057/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2015 r. Paryż był areną szeregu zamachów terrorystycznych popełnionych przez Państwo Islamskie/Daisz, w których zginęło 130 osób, 352 osoby zostały ranne, w tym wiele z nich trwale, a wiele osób potrzebuje pomocy psychologicznej;

B.  mając na uwadze, że w następstwie tych zamachów, podczas posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 17 listopada 2015 r., Francja wniosła o uruchomienie procesu przewidzianego art. 42 ust. 7 TUE; mając na uwadze, że proces z tego artykułu został uruchomiony po raz pierwszy;

C.  mając na uwadze, że ministrowie obrony państw UE wrazili jednogłośnie pełne poparcie dla Francji oraz gotowość do zapewnienia niezbędnej pomocy i wsparcia na mocy art. 42 ust. 7, zwracając jednak uwagę, że do uruchomienia wzajemnej pomocy nie była wymagana formalna decyzja lub konkluzja Rady;

D.  mając na uwadze, że na poziomie dwustronnej współpracy międzyrządowej podjęto działania następcze niewymagające zaangażowania ze strony Rady lub Komisji; mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie zobowiązały się pomóc Francji, zaś inne wymagają zatwierdzenia ze strony swych zgromadzeń narodowych, aby to uczynić, z kolei jeszcze inne państwa nie poczyniły żadnych kroków w tym kierunku;

E.  mając na uwadze, że doświadczenia tzw. wojny z terroryzmem prowadzonej przez USA, NATO i ich sojuszników od 2001 r. pokazują, że wojny prowadzą jedynie do nasilenia terroryzmu, większych zniszczeń i znaczniejszych ofiar w ludziach;

F.  mając na uwadze, że Parlament nie posiada środków prawnych, by móc sprawować kontrolę parlamentarną nad uruchomieniem procesu z art. 42 ust. 7;

G.  mając na uwadze, że Francja zwróciła się o pomoc polegającą z jednej strony na łączeniu i wspólnym wykorzystywaniu zasobów podczas operacji w Iraku i Syrii, zaś z drugiej strony na wsparciu na innych obszarach, gdzie rozmieszczono oddziały francuskie, aby umożliwić ich przemieszczenie;

H.  mając na uwadze, że art. 42 ust. 7 TUE stanowi, że wszystkie państwa członkowskie mają obowiązek udzielenia pomocy państwu członkowskiemu, które stało się ofiarą napaści zbrojnej na jego terytorium; mając na uwadze, że pomocy tej udziela się na poziomie międzyrządowej współpracy dwustronnej i że powinna być ona zgodna z Kartą Narodów Zjednoczonych;

I.  mając na uwadze, że art. 42 ust. 7 TUE nie ma tytułu, zatem termin „klauzula wzajemnej obrony” nie jest terminem prawnym;

J.  mając na uwadze, że art. 42 ust. 7 wywodzi się z art. 5 traktatu brukselskiego Unii Zachodnioeuropejskiej i został włączony do TUE dopiero w 2009 r. za pośrednictwem traktatu lizbońskiego;

1.  odrzuca uruchomienie procesu z art. 42 ust. 7 TUE i poddaje krytyce fakt, że takie posunięcie czyni z Unii Europejskiej sojusz wojskowy; ostrzega przed tworzeniem precedensu;

2.  zdecydowanie odrzuca interpretację artykułu jako wprowadzającego obowiązek udzielenia Francji pomocy wojskowej, w operacjach wojskowych lub by uzasadnić i usprawiedliwić toczące się lub planowane działania wojskowe; odrzuca również przedstawianie zamachów w Paryżu jako działań wojennych, aby usankcjonować reakcję zbrojną i podkreśla, że zgodnie z prawem międzynarodowym tzw. Państwo Islamskie/Daisz nie jest państwem;

3.  podkreśla, że operacje wojskowe nigdy nie przyczyniły się do ograniczenia lub zatrzymania terroryzmu, a wręcz przeciwnie – niosły ze sobą jeszcze większą liczbę ofiar i szerzyły niepokój, a także pogarszały sytuację dotkniętej nimi ludności; domaga się położenia kresu tzw. wojnie z terroryzmem i nalega, by działalność terrorystyczną w obrębie państwa prawa ścigać w drodze dochodzeń policyjnych; podkreśla fakt, że walka z terroryzmem nie powinna pod żadnym pozorem stanowić pretekstu do ograniczania wolności i praw podstawowych jednostek oraz piętnuje wszystkie strategie polityczne mające na celu dyskryminację części ludności na podstawie ich pochodzenia lub wyznawanej przez nie religii;

4.  domaga się ścisłego przestrzegania prawa międzynarodowego, nieprowadzenia interwencji wojskowych ani interwencji o innym charakterze w sprawy wewnętrzne państw oraz pokojowego rozwiązywania konfliktów;

5.  domaga się całościowego przeglądu polityki UE w dziedzinie spraw zagranicznych, w którym powinno się całkowicie wykluczyć interwencje i środki zbrojne, a politykę tę należy oprzeć wyłącznie na środkach skierowanych do ludności cywilnej, prowadzących do likwidacji ubóstwa i polegających walce z jego przyczynami, polityka ta powinna bazować w głównej mierze na rozwoju społeczno-gospodarczym oraz symetrycznej współpracy;

6.  domaga się, by UE zaprzestała handlu bronią, a także eksportu broni i sprzętu wojskowego do obszarów ogarniętych konfliktem;

7.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie i Komisji.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności