Procedura : 2016/2537(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0178/2016

Teksty złożone :

B8-0178/2016

Debaty :

Głosowanie :

PV 04/02/2016 - 8.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0048

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 362kWORD 95k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0146/2016
1.2.2016
PE576.539v01-00
 
B8-0178/2016

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w Libii (2016/2537(RSP))


Victor Boştinaru, Knut Fleckenstein, Ana Gomes, Richard Howitt, Pier Antonio Panzeri, Nikos Androulakis, Zigmantas Balčytis, Hugues Bayet, Brando Benifei, Goffredo Maria Bettini, José Blanco López, Vilija Blinkevičiūtė, Nicola Caputo, Andi Cristea, Miriam Dalli, Viorica Dăncilă, Nicola Danti, Isabella De Monte, Tanja Fajon, Eugen Freund, Doru-Claudian Frunzulică, Eider Gardiazabal Rubial, Enrico Gasbarra, Neena Gill, Theresa Griffin, Enrique Guerrero Salom, Sergio Gutiérrez Prieto, Cătălin Sorin Ivan, Liisa Jaakonsaari, Kashetu Kyenge, Miltiadis Kyrkos, Javi López, Juan Fernando López Aguilar, Andrejs Mamikins, Costas Mavrides, Marlene Mizzi, Luigi Morgano, Alessia Maria Mosca, Victor Negrescu, Momchil Nekov, Péter Niedermüller, Demetris Papadakis, Vincent Peillon, Pina Picierno, Tonino Picula, Kati Piri, Miroslav Poche, Soraya Post, Gabriele Preuß, Siôn Simon, Jutta Steinruck, Tibor Szanyi, Marc Tarabella, Elena Valenciano, Julie Ward, Josef Weidenholzer, Carlos Zorrinho w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Libii (2016/2537(RSP))  
B8-0178/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Libii, w szczególności rezolucje z dnia 15 września 2011 r.(1), 22 listopada 2012 r.(2), 18 września 2014 r.(3) i 15 stycznia 2015 r.(4),

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel) Federiki Mogherini w sprawie Libii z dni 30 kwietnia, 26 i 27 maja, 30 czerwca, 12 lipca, 17 sierpnia, 13 i 22 września, 9 października, 19 i 26 listopada 2015 r. oraz 7 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając uwagi wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel z dni 11 maja, 20 lipca, 12 października, 4 listopada, 14 i 17 grudnia 2015 r. oraz 8 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając wydane w imieniu UE oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel w sprawie podpisania w dniu 17 grudnia 2015 r. libijskiego porozumienia politycznego,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dni 30 sierpnia, 20 października, 17 i 18 listopada, 15 grudnia 2014 r., 19 stycznia, 9 lutego, 16 marca i 12 października 2015 r. oraz 18 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Francji, Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Zjednoczonego Królestwa i Stanów Zjednoczonych z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie Libii oraz wspólne oświadczenie Algierii, Francji, Niemiec, Włoch, Maroka, Kataru, Hiszpanii, Tunezji, Turcji, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Zjednoczonego Królestwa i Stanów Zjednoczonych oraz wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel z dnia 19 października 2015 r.,

–  uwzględniając następujące rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych: 1970 (2011), 1973 (2011), 2174 (2014) i 2259 (2015),

–  uwzględniając raport Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 26 lutego 2015 r. dotyczący misji ONZ ds. wspierania Libii (UNSMIL),

–  uwzględniając podpisane w dniu 17 grudnia 2015 r. w Skhirat (Maroko) libijskie porozumienie polityczne o uformowaniu rządu jedności narodowej,

–  uwzględniając raport UNSMIL z dnia 4 września 2014 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Libii oraz jego aktualizacje z dni 27 grudnia 2014 r., 12 stycznia i 16 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i protokoły dodatkowe do nich z 1977 r. oraz zobowiązanie stron konfliktu zbrojnego do przestrzegania i dbania o przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego w każdych okolicznościach,

–  uwzględniając decyzję Rady 2013/233/WPZiB z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (EUBAM Libya)(5),

–  uwzględniając mianowanie Martina Koblera specjalnym przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ ds. Libii w dniu 4 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2013 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(6), z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2014 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(7) i z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie wyzwań w zakresie bezpieczeństwa w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej i perspektyw na stabilność polityczną(8),

–  uwzględniając komunikat z Rzymu z dnia 13 grudnia 2015 r. z poparciem dla rządu jedności narodowej jako jedynego prawowitego rządu Libii,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że libijskie porozumienie polityczne stanowi jedyną w swoim rodzaju okazję do rozpoczęcia opanowywania niestabilnej sytuacji w Libii i do ulżenia cierpieniu Libijczyków oraz do zbudowania demokratycznego państwa obywatelskiego opartego na narodowym konsensusie;

B.  mając na uwadze, że za polityczny aspekt dialogu libijskiego odpowiadali główni uczestnicy libijskiego procesu demokratyzacji, w tym członkowie Izby Reprezentantów, Powszechnego Kongresu Narodowego i Przejściowej Rady Narodowej; mając na uwadze, że inne niezależne zainteresowane strony takie jak rady miejskie, partie polityczne, przywódcy plemienni i organizacje kobiece również aktywnie sprzyjały prawdziwemu pojednaniu;

C.  mając na uwadze, że celem libijskiego porozumienia politycznego jest zagwarantowanie obywatelom Libii demokratycznych praw, ustanowienie rządu w oparciu o zasadę rozdziału władzy oraz wzmocnienie pozycji instytucji państwa, takich jak rząd jedności narodowej, aby zostały podjęte wszystkie wyzwania, przed którymi stoją Libia i libijskie społeczeństwo;

D.  mając na uwadze, że w odnośnych rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ zaliczono Daisz, Ansar al-Sharia i Al-Kaidę – wszystkie trzy obecne na terytorium Libii – do organizacji terrorystycznych;

E.  mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praworządności i praw człowieka oraz sytuacja humanitarna w Libii pogorszyły się wraz z szerzącą się przemocą i coraz bardziej niestabilną sytuacją polityczną; mając na uwadze, że w styczniu 2016 r. Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) szacowało, że w całej Libii około 435 tys. osób to wysiedleńcy; mając na uwadze, że ponadto Libia nadal pełni rolę gospodarza wobec setek tysięcy uchodźców i osób ubiegających się o azyl z różnych krajów, spośród których wiele żyje w bardzo niepewnych warunkach; mając na uwadze, że Libia stała się terytorium tranzytu w procederze handlu ludźmi, co powoduje tysiące ofiar śmiertelnych przy próbach przebycia Morza Śródziemnego w celu dotarcia do Europy;

F.  mając na uwadze, że Libia jest nadal uwikłana w przemoc, liczne konflikty zbrojne, tlące się konflikty i wojnę zastępczą, które dotykają wiele regionów oraz przyczyniają się do ogólnego bezprawia i całkowitego braku porządku publicznego; mając na uwadze, że nadal mają miejsce przypadki naruszania międzynarodowych praw człowieka, szeroko rozpowszechnione akty przemocy, takie jak doraźne egzekucje i innego rodzaju morderstwa, arbitralne zatrzymania, tortury i inne okrutne, nieludzkie lub upokarzające traktowanie oraz że mogą one tylko opóźnić wdrażanie porozumienia i zaszkodzić przejściu do demokracji;

1.  przyjmuje z zadowoleniem podpisanie libijskiego porozumienie politycznego w sprawie uformowania rządu jedności narodowej jako jedynego prawowitego rządu Libii, złożonego z Rady Prezydenckiej, na czele której stanął Fayez al-Sarraj, i Gabinetu, wspieranego przez pozostałe instytucje państwa, w tym przez Izbę Reprezentantów i Radę Państwa;

2.  nalega na Izbę Reprezentantów i jej przewodniczącego, by wykazali się wolą kompromisu i kontynuowali dyskusje nad składem Gabinetu z zamiarem poparcia rządu jedności narodowej przewidzianego w libijskim porozumieniu politycznym;

3.  podkreśla odpowiedzialność Libii za libijskie porozumienie polityczne; podkreśla znaczenie wdrożenia go w dobrej wierze, przy stałej woli politycznej i w duchu pluralizmu; zauważa, że jego pełne wdrożenie dostarczy niezbędnych narzędzi do podjęcia pilnych wyzwań, takich jak zreformowanie i stworzenie instytucji państwowych, konsolidacja państwa prawa, walka z terroryzmem, poprawa sytuacji w zakresie praw człowieka, zajęcie się zjawiskiem migracji, zwalczanie handlarzy ludźmi i pobudzenie wzrostu gospodarczego;

4.  w pełni popiera starania mediacyjne specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ Martina Koblera mające na celu ułatwienie znalezienia w drodze negocjacji pod przewodnictwem Libijczyków politycznego rozwiązania, które przezwycięży kryzys i zagwarantuje jedność, możliwość sprawowania demokratycznych rządów, stabilność i pokój; uważa w związku z tym, że proces pojednania narodowego ma zasadnicze znaczenie dla powstania przyszłego pokojowo nastawionego, demokratycznego i integracyjnego społeczeństwa Libii, oraz zachęca społeczność międzynarodową, a w szczególności ONZ, przy efektywnym wsparciu UE, do pokierowania tym procesem; wzywa UE do nałożenia sankcji takich jak zakaz podróży i zamrożenie aktywów na osoby i organizacje bojkotujące libijskie porozumienie polityczne;

5.  daje wyraz swojej solidarności ze społeczeństwem libijskim i stanowczo potępia wszelką przemoc i ataki terrorystyczne, w tym te najnowsze, oraz naruszanie praw człowieka i akty przemocy wynikające z trwających walk i operacji wojskowych; wyraża troskę w związku z cierpieniem libijskiej ludności cywilnej oraz wszystkich migrantów, ekspatriantów i uchodźców pozostawionych własnemu losowi w Libii; zauważa, że walki w Libii doprowadziły do śmierci setek osób cywilnych, do masowych przesiedleń i do katastrofalnych warunków humanitarnych; ponownie wyraża poparcie dla działań Międzynarodowego Trybunału Karnego polegających na pomocy w odbudowie systemu wymiaru sprawiedliwości i wyraża wolę współpracy z nim, by położyć kres bezkarności w przypadku najpoważniejszych przestępstw; jest zdania, że współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym ma zasadnicze znaczenie dla wszystkich istotnych podmiotów w Libii;

6.  przypomina, że wszystkie strony w Libii muszą zobowiązać się do ochrony cywili we wszystkich okolicznościach, a wszystkie osoby zatrzymane powinny być traktowane zgodnie z międzynarodowym prawem praw człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym; przypomina, że według Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego ataki celowo wymierzone w personel niosący pomoc humanitarną lub w misje pokojowe na mocy Karty ONZ, których zadaniem jest ochrona cywilów i obiektów cywilnych zgodnie z międzynarodowym prawem konfliktów zbrojnych, stanowią zbrodnię wojenną;

7.  wzywa sąsiednie kraje oraz podmioty regionalne do powstrzymania się od działań, które mogłyby pogłębić podziały i utrudnić demokratyczne przemiany w Libii, a także do pełnego poparcia dla rządu jedności narodowej jako jedynego prawowitego rządu Libii; zwraca uwagę, że osoby aktywnie działające przeciwko rządowi jedności narodowej naruszają postanowienia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Libii i muszą ponieść konsekwencje swoich czynów; uważa, że UE powinna użyć będących do jej dyspozycji narzędzi z zakresu dyplomacji i polityki zagranicznej w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) oraz innych polityk, takich jak polityka handlu i polityka współpracy, w celu zachęcenia państw Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej do pozytywnego zaangażowania się w proces przemian w Libii; podobnie uważa, że UE i jej państwa członkowskie powinny przestać pomijać milczeniem wsparcie udzielane przez różne podmioty w regionie zwalczającym się frakcjom w Libii oraz ugrupowaniom terrorystycznym wykorzystującym terytorium Libii do prowadzenia wojny zastępczej; przyjmuje z zadowoleniem rolę pośredników odgrywaną przez Algierię, Tunezję i Maroko oraz przypomina znaczenie stabilnej Libii dla stabilności całego regionu;

8.  zwraca się do wszystkich państw członkowskich o pełne poparcie dla starań wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel oraz o współpracę z libijskimi władzami, UE i UNSMIL na rzecz opracowania skoordynowanego pakietu środków na rzecz wsparcia rządu jedności narodowej, przy poszanowaniu priorytetów i potrzeb Libijczyków; ponadto wzywa państwa członkowskie do powstrzymania się od realizacji w Libii własnych strategii politycznych i działań, które mogłyby w jakikolwiek sposób być sprzeczne ze staraniami unijnymi i międzynarodowymi; jest zdania, że UE ponosi wielką odpowiedzialność za odbudowę i przejście ku demokracji Libii, i sądzi, że jedynie dzięki skoordynowanej, wspólnej i starannie realizowanej strategii europejskiej UE będzie w stanie przyczynić się w spójny i pozytywny sposób do pokoju i stabilności Libii; zauważa w związku z tym, że wsparcie reformy sektora bezpieczeństwa ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia demokratycznych rządów oraz że państwa członkowskie muszą być gotowe do zobowiązania się do pełnego wsparcia tych wysiłków na miejscu na wezwanie libijskich władz; zaznacza, że jest to całkowicie zgodne z potrzebami i interesami Europy w zakresie bezpieczeństwa;

9.  przyjmuje z zadowoleniem zapowiedziany przez UE pakiet pomocowy w wysokości 100 mln EUR; podkreśla jednak znaczenie podwojenia środków na pomoc humanitarną, aby zaspokoić najpilniejsze potrzeby osób, które najdotkliwiej ucierpiały w konflikcie w Libii; podkreśla potrzebę dostarczenia środków finansowych, by pomóc organizacjom humanitarnym w lepszej ocenie sytuacji i w lepszym reagowaniu na potrzeby na miejscu; zwraca uwagę, że gdy rząd jedności narodowej będzie już przy władzy, będzie on uprawniony do odzyskania libijskich aktywów, które znajdują się zagranicą od czasów Kadafiego;

10.  przypomina kluczową rolę wymiaru parlamentarnego w kwestii politycznego rozwiązania kryzysu; podkreśla, że organy Parlamentu Europejskiego i posłowie mogą podzielić się swoim doświadczeniem instytucjonalnym z libijskimi podmiotami, aby wesprzeć ich w prowadzeniu pluralistycznego dialogu politycznego;

11.  wyraża poważne zaniepokojenie rosnącym zagrożeniem dla suwerenności, jedności narodowej i przemian demokratycznych w Libii ze strony ugrupowań terrorystycznych; ponownie stanowczo potępia ekstremizm, terroryzm i przemoc we wszelkich ich formach i przejawach niezależnie od tego, czym są kierowane; podkreśla potrzebę pomagania rządowi jedności narodowej w reagowaniu na zagrożenia bezpieczeństwa Libii i potrzebę wpierania nowego rządu w pokonaniu Daisz, Ansar al-Sharia oraz wszystkich ugrupowań powiązanych z Al-Kaidą, które działają w Libii; przyjmuje z zadowoleniem decyzję o powołaniu tymczasowej komisji bezpieczeństwa w celu ułatwienia wdrażania środków bezpieczeństwa określonych w libijskim porozumieniu politycznym;

12.  pozostaje zaniepokojony rozprzestrzenianiem broni, amunicji i ładunków wybuchowych oraz przemytem broni, które stanowią zagrożenie dla ludności, a także dla stabilności Libii i tego regionu; z zaniepokojeniem zauważa rozwój terrorystycznego centrum na południu Libii i dostrzega ryzyko, jakie może ono stwarzać jako baza szkoleniowa dla Daisz, jeżeli nie zostaną podjęte natychmiastowe środki; zauważa, że w interesie bezpieczeństwa Europy leży wspieranie libijskich władz w pozbyciu się terrorystów z podległego im terytorium, powstrzymaniu przepływu broni, odebraniu wszelkiej broni pozostającej w rękach prywatnych ugrupowań oraz likwidacji wszystkich zbrojnych ugrupowań lub siatek przestępczych działających w Libii lub przez Libię;

13.  podkreśla potrzebę podjęcia natychmiastowych kroków na rzecz zlikwidowania wszystkich ugrupowań zbrojnych, ograniczenia dopływu broni do tego kraju oraz bardziej stanowczej postawy w konfrontacji z podmiotami regionalnymi podsycającymi konflikty poprzez dostarczanie broni lub udzielanie wsparcia wojskowego; wyraża głębokie zaniepokojenie tym, że dostawy broni do Libii mogłyby wpaść w niepowołane ręce; ponownie stwierdza, że rząd jedności narodowej musi być jedynym i wyłącznym organem uprawnionym do importu broni i amunicji zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Libii, w tym z odnośnymi rezolucjami Rada Bezpieczeństwa ONZ; podkreśla potrzebę jednej, silnej armii krajowej pod kontrolą rządu jedności narodowej, która będzie w stanie kontrolować całe terytorium Libii i jej wody, zabezpieczyć granice i reagować na zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne;

14.  ponownie zapewnia o głębokim zaangażowaniu UE w suwerenność, niepodległość, jedność i integralność terytorialną Libii; przypomina rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ 2174 (2014) i 2213 (2015), które rozszerzają dotychczasowe sankcje międzynarodowe nałożone na Libię, aby uwzględnić w nich odpowiedzialność karną osób prowadzących lub wspierających działania, które „stanowią zagrożenie dla pokoju, stabilności lub bezpieczeństwa Libii bądź też utrudniają lub uniemożliwiają pomyślne zakończenie transformacji politycznej tego kraju”;

15.  podkreśla potrzebę zagwarantowania neutralności i niezależności instytucji finansowych i naftowych pod zwierzchnictwem rządu jedności narodowej, a w szczególności Banku Centralnego Libii, National Oil Corporation i Libijskiego Urzędu ds. Inwestycji; podkreśla potrzebę zadbania o to, by instytucje te funkcjonowały w przejrzysty i odpowiedzialny sposób, m.in. w celu odzyskania ukradzionych aktywów państwowych z korzyścią dla wszystkich Libijczyków i dla demokratycznej władzy;

16.  ponawia skierowane do wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel wezwanie do dokonania przeglądu mandatu misji granicznej UE (EUBAM) w Libii, która obecnie została wstrzymana i stacjonuje w Tunezji, tak aby uwzględnić zmienną sytuację w tym kraju oraz aby zaplanować właściwie skoordynowaną misję WPBiO, która będzie działać we współpracy z rządem jedności narodowej, ONZ i partnerami regionalnymi; jest zdania, że ta misja WPBiO powinna mieć na celu wspieranie wdrażania libijskiego porozumienia politycznego, powinna nadać priorytet reformie sektora bezpieczeństwa oraz rozbrojeniu, demobilizacji i reintegracji, a także zaspokoić inne pilne potrzeby w dziedzinie pluralistycznego systemu sprawowania rządów;

17.  wyraża konieczność starannego doboru obszarów wydatkowania ze względu na brak stabilności chrakteryzujący wiele państw z południowego wybrzeża Morza Śródziemnego oraz potrzebę przeglądu Europejskiej Polityki Sąsiedztwa (EPS); stoi na stanowisku, że Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI) na lata 2014–2020 powinien obejmować i traktować priorytetowo działania sprzyjające poprawie warunków społeczno-ekonomicznych, w tym tworzeniu miejsc pracy i szkoleniu zawodowemu młodych Libijczyków – kobiet i mężczyzn, wspieraniu dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego oraz dzieleniu się fachową wiedzą techniczną w trosce o lepsze monitorowanie granic;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządowi jedności narodowej Libii, sekretarzowi generalnemu ONZ, Lidze Państw Arabskich i Unii Afrykańskiej.

(1)

Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 114.

(2)

Dz.U. C 419 z 16.12.2015, s. 192.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0028.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0010.

(5)

Dz.U. L 138 z 24.5.2013, s. 15.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0076.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0470.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0271.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności