Procedura : 2016/2662(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0491/2016

Teksty złożone :

B8-0491/2016

Debaty :

PV 27/04/2016 - 18
CRE 27/04/2016 - 18

Głosowanie :

PV 28/04/2016 - 4.65
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0201

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 425kWORD 98k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0488/2016
20.4.2016
PE582.503v01-00
 
B8-0491/2016

złożony w następstwie pytania wymagającego odpowiedzi ustnej B8-0361/2016

złożony zgodnie z art. 128 ust. 5 Regulaminu


w sprawie ataków na szpitale i szkoły stanowiących naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego (2016/2662(RSP))


Heidi Hautala, Judith Sargentini, Molly Scott Cato, Michel Reimon, Barbara Lochbihler, Jean Lambert w imieniu grupy Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie ataków na szpitale i szkoły stanowiących naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego (2016/2662(RSP))  
B8-0491/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz inne instrumenty Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając konwencje genewskie i inne instrumenty prawne dotyczące międzynarodowego prawa humanitarnego,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego,

–  uwzględniając uaktualnione wytyczne Unii Europejskiej w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ na Światowy Szczyt Humanitarny zatytułowane „One humanity, shared responsibility” („Jedna ludzkość, wspólna odpowiedzialność”) z dnia 2 lutego 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ 1998 (2011) przyjętą w dniu 12 lipca 2011 r. oraz rezolucję 2143 (2014) przyjętą w dniu 7 marca 2014 r., dotyczące ochrony dzieci poszkodowanych w wyniku konfliktów zbrojnych,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/64/290 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie prawa do nauki w sytuacjach nadzwyczajnych,

–  uwzględniając deklarację w sprawie bezpiecznych szkół z maja 2015 r. przedstawioną do podpisania podczas konferencji w Oslo w sprawie bezpiecznych szkół zwołanej przez norweskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych w maju 2015 r., a także powiązane wytyczne w sprawie ochrony szkół i uniwersytetów przed wykorzystaniem do celów wojskowych podczas konfliktów zbrojnych,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 10 grudnia 2015 r. przyjętą podczas 32. międzynarodowej konferencji Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca w sprawie wzmocnienia przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, zwłaszcza w kontekście Państwa Islamskiego (IS)(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie przygotowań do Światowego Szczytu Humanitarnego: wyzwania i szanse w zakresie pomocy humanitarnej(4),

–  uwzględniając pytanie skierowane do Rady dotyczące ataków na szpitale i szkoły stanowiących naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego (O-000063/2016 – B8-0361/2016),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że opracowanie i wzmocnienie międzynarodowego prawa humanitarnego w okresie ostatnich 150 lat stanowi podstawowe osiągnięcie ludzkości; mając na uwadze, że w dniach 23–24 maja 2016 r.w Stambule odbędzie się pierwszy Światowy Szczyt Humanitarny; mając na uwadze, że Sekretarz Generalny ONZ w swoim sprawozdaniu przygotowanym na Światowy Szczyt Humanitarny zatytułowanym „One humanity, shared responsibility” zwraca uwagę na „zuchwałą i bezwzględną utratę szacunku dla międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego” w sytuacjach konfliktu zbrojnego, co grozi powrotem do czasów wojny totalnej; mając na uwadze, że w sprawozdaniu wskazano, że zaniechanie żądania i krzewienia poszanowania naszych wspólnych norm oraz wspierania istniejących mechanizmów ich egzekwowania, monitorowania i odpowiedzialności przyczynia się do tej utraty;

B.  mając na uwadze, że międzynarodowe prawo humanitarne ma na celu złagodzenie skutków konfliktów zbrojnych w drodze ochrony podmiotów, które nie biorą lub już nie biorą bezpośredniego udziału w działaniach wojennych, a także przez regulowanie środków i metod prowadzenia wojny;

C.  mając na uwadze, że społeczność międzynarodowa zaobserwowała przerażającą tendencję do dokonywania ataków na szpitale i szkoły podczas konfliktów zbrojnych na całym świecie, a w ostatnim czasie w Jemenie, Afganistanie i Syrii oraz na okupowanych terytoriach palestyńskich; mając na uwadze, że według doniesień siły syryjskie i rosyjskie brały na cel szpitale w ramach strategii prowadzenia działań wojennych w Syrii;

D.  mając na uwadze, że szpitale i personel medyczny podlegają szczególnej ochronie na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego oraz że każdy zamierzony atak na osoby cywilne i infrastrukturę cywilną uważa się za poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego, tak jak ma to miejsce w przypadku szeregu innych działań związanych z opieką zdrowotną, takich jak odmowa dostępu;

E.  mając na uwadze, że na dzień 14 marca 2016 r. 52 państwa, w tym niektóre, lecz nie wszystkie państwa członkowskie UE, zatwierdziły deklarację w sprawie bezpiecznych szkół w następstwie konferencji w Oslo dotyczącej bezpiecznych szkół zorganizowanej w maju 2015 r.;

F.  mając na uwadze, że przyjmując wytyczne UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, Rada do Spraw Zagranicznych podkreśliła znaczenie skutecznego zajęcia się skutkami poważnych naruszeń przez wspieranie odpowiednich mechanizmów rozliczalności oraz kluczową rolę,jaką może odegrać Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) w sprawach, w których dane państwo lub państwa nie są w stanie lub nie chcą sprawować swojej jurysdykcji; mając na uwadze, że w wytycznych UE zobowiązuje się odpowiednie grupy robocze Rady do monitorowania sytuacji, w których mogłoby być stosowane międzynarodowe prawo humanitarne, oraz do zalecania w takich przypadkach działań mających na celu promowanie przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; mając na uwadze, że siły zbrojne państw niebędących stronami MTK także naruszają międzynarodowe prawo humanitarne;

G.  mając na uwadze, że w latach 2012–2015 Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK) zorganizował szerokie konsultacje w sprawie sposobu wzmocnienia ochrony prawnej ofiar konfliktów zbrojnych i sposobu zwiększenia skuteczności mechanizmów przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego;

H.  mając na uwadze, że państwa uczestniczące w 32. międzynarodowej konferencji Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca w grudniu 2015 r. nie zdołały ostatecznie osiągnąć zgody w sprawie nowego mechanizmu zaproponowanego przez MKCK i rząd Szwajcarii w celu wzmocnienia przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; mając na uwadze, że proponowany nowy mechanizm obejmowałby organizację dorocznych posiedzeń państw-stron konwencji genewskich; mając na uwadze, że uczestniczące państwa zgodziły się na wszczęcie nowego międzyrządowego procesu w celu znalezienia sposobów na wzmocnienie wdrażania międzynarodowego prawa humanitarnego, z założeniem, że wynik tego procesu zostanie zaprezentowany podczas następnej konferencji międzynarodowej w 2019 r.;

1.  potwierdza istotny wkład, jaki międzynarodowe prawo humanitarne wnosi w nowożytną historię ludzkości oraz wzywa wszystkie państwa członkowskie ONZ do wykorzystania oferowanej przez Światowy Szczyt Humanitarny możliwości potwierdzenia centralnego znaczenia międzynarodowego prawa humanitarnego i zapewnianej przez niego ochrony;

2.  potępia ataki na szpitale i szkoły oraz inne obiekty cywilne, których częstotliwość w konfliktach zbrojnych na całym świecie nadal wzrasta w alarmującym tempie; przypomina wszystkim stronom, że szpitale i personel medyczny podlegają szczególnej ochronie na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego oraz że zamierzone ataki na osoby cywilne i infrastrukturę cywilną stanowią zbrodnię wojenną;

3.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do dostrzeżenia prawdziwego zakresu tej sytuacji wyjątkowej oraz do niezwłocznego opracowania konkretnego, z określonymi ramami czasowymi planu działania w celu pełnego wykorzystania swoich możliwości powstrzymania takich naruszeń i nadużyć, a także do wspierania obiektywnych i niezależnych dochodzeń w sprawie zarzutów naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego;

4.  składa hołd międzynarodowemu i lokalnemu personelowi medycznemu, pracownikom dydaktycznym i pracownikom organizacji niosących pomoc humanitarną działającym w rejonach dotkniętych konfliktami za ich godną podziwu odwagę i poświęcenie;

5.  podkreśla wyraźną potrzebę zachowania neutralnego, bezpiecznego charakteru placówek medycznych i edukacyjnych w sytuacji konfliktów zbrojnych; wyraża zaniepokojenie zacieraniem się różnicy między podmiotami udzielającymi pomocy humanitarnej a podmiotami wojskowymi oraz kooptacją operacji humanitarnych do celów wojskowych lub politycznych, co osłabia znaczenie prawdziwych działań humanitarnych oraz ich personelu i zagraża im; wyraża w związku z tym ubolewanie, że rola wojska w odniesieniu do pomocy humanitarnej nie była przedmiotem komunikatu Komisji w sprawie Światowego Szczytu Humanitarnego;

6.  podkreśla wagę wzmocnienia międzynarodowych systemów dochodzeniowych i sądowych, w tym Międzynarodowego Trybunału Karnego, z myślą o uzupełnieniu ram krajowych, w celu położenia kresu bezkarności za naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dalszego promowania uniwersalności i zachowania integralności statutu rzymskiego oraz do dalszego wspierania MTK i organizacji społeczeństwa obywatelskiego zaangażowanych w globalną walkę z bezkarnością;

7.  ubolewa nad faktem, że szereg bliskich partnerów UE i jej państw członkowskich jest zaangażowanych w poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym w ataki na szpitale i szkoły, czego przykładem są niedawne amerykańskie ataki na obiekty Lekarzy bez Granic w Afganistanie, koalicja wojskowa pod przywództwem Arabii Saudyjskiej w Jemenie oraz izraelskie ataki przeciwko Strefie Gazy latem 2014 r.; wzywa UE do skorzystania ze wszystkich narzędzi dwustronnych, którymi dysponuje, aby skutecznie promować przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego przez swoich partnerów, w tym w drodze dialogu politycznego, a gdy taki dialog nie przyniesie skutków, do rozważenia innych środków zgodnie z wytycznymi UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; w szerszym kontekście wzywa UE do wspierania inicjatyw ukierunkowanych na szerzenie wiedzy na temat międzynarodowego prawa humanitarnego i dobrych praktyk w zakresie jego stosowania;

8.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do podjęcia inicjatywy ukierunkowanej na nałożenie embarga EU na dostawy broni do krajów, które zostały oskarżone o poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego, w szczególności ze względu na umyślne ataki na infrastrukturę cywilną; podkreśla, że dalsze zezwalanie na sprzedaż broni takim krajom stanowi naruszenie wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r.(5);

9.  podkreśla, że podmioty niepaństwowe, w tym prywatne firmy wojskowe i ochroniarskie, mogą być odpowiedzialne za naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego; w związku z tym ponownie wyraża bezwzględne potępienie niedawnych ataków na szkoły i dzieci dokonanych przez grupy terrorystyczne w Nigerii i Pakistanie; sugeruje zbadanie możliwości zastosowania i rozszerzenia wspólnego stanowiska UE w sprawie wywozu broni, obejmując nim również transfer usług powiązanych z wywozem broni, takich jak doradztwo, a także inną działalność prowadzoną w państwach trzecich przez mające siedzibę w UE prywatne firmy wojskowe; wzywa także do wypracowania jednolitego podejścia UE do kwestii pływających warsztatów zbrojeniowych;

10.  potwierdza znaczenie wytycznych UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, ubolewa jednak, że jego wdrażanie przez instytucje Unii Europejskiej i państwa członkowskie oraz poziom jego znajomości wśród funkcjonariuszy publicznych pozostają wysoce niezadowalające;

11.  wzywa Radę do Spraw Zagranicznych oraz wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do dokonania przeglądu obowiązującego obecnie podziału obowiązków, według którego wdrażanie wytycznych w sprawie międzynarodowego prawa humanitarnego odbywa się przede wszystkim pod auspicjami Grupy Roboczej Rady ds. Międzynarodowego Prawa Publicznego; podkreśla w związku z tym, że w wytycznych UE zobowiązuje się „odpowiednie grupy robocze Rady” do monitorowania sytuacji, w których mogłoby być stosowane międzynarodowe prawo humanitarne, oraz do zalecania w takich przypadkach działań mających na celu promowanie przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego wzywa wszystkie odpowiednie grupy robocze Rady, w szczególności Grupę Roboczą Rady ds. Praw Człowieka, do wykorzystania swojego mandatu w celu rozwiązania obecnego, niecierpiącego zwłoki kryzysu związanego z nieprzestrzeganiem prawa; wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia większej przejrzystości w zakresie wdrażania wytycznych w konkretnych konfliktach, w szczególności w ramach corocznego sprawozdania UE na temat praw człowieka i demokracji;

12.  przypomina stanowisko zajęte w wytycznych UE, zgodnie z którym we właściwych przypadkach będzie się rozważać korzystanie z usług Międzynarodowej Komisji Humanitarnej ds. Ustalania Faktów (IHFFC), utworzonej na mocy dodatkowego protokołu I do konwencji genewskich z 1949 r., która, mając możliwości ustalania faktów i pełniąc funkcję dobrych usług, może pomóc w promowaniu przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; żałuje, że usługi IHFFC nie były wykorzystywane oraz wzywa Radę, państwa członkowskie i ESDZ do poważnego rozważenia zaangażowania tej komisji, pierwszy raz od momentu jej utworzenia, w sprawę ataków na szpitale i szkoły jako niecierpiącą zwłoki kryzysową sytuację dotyczącą przestrzegania norm międzynarodowego prawa humanitarnego; wzywa wszystkie państwa członkowskie UE (a zatem Francję i Łotwę) do uznania kompetencji IHFFC;

13.  obserwuje z niepokojem ograniczoną obecnie przestrzeń instytucjonalną społeczności międzynarodowej przeznaczoną do rozwiązywania wspólnych problemów związanych z wdrażaniem międzynarodowego prawa humanitarnego; żałuje w związku z tym, że państwa uczestniczące w 32. międzynarodowej konferencji Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca w grudniu 2015 r. nie zdołały osiągnąć zgody w sprawie nowego mechanizmu, który wzmocniłby system zarządzania w ramach międzynarodowego prawa humanitarnego;

14.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie UE i jej państw członkowskich wobec MKCK do zdecydowanego wsparcia utworzenia skutecznego mechanizmu wzmacniania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego, ale wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do przedstawienia Parlamentowi celów i strategii w zakresie realizacji tego zobowiązania w ramach nadchodzącego międzyrządowego procesu; podkreśla w związku z tym potrzebę międzynarodowego mechanizmu śledzenia i gromadzenia danych oraz raportowania na temat naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego, porównywalnego z rozbudowanym systemem praw człowieka ONZ; wyraża zatem swoje pełne poparcie dla regularnych publicznych posiedzeń stron konwencji genewskich – tak jak ma to miejsce w przypadku innych konwencji – w celu oceny wypełniania obowiązków przez umawiające się strony;

15.  z zadowoleniem przyjmuje praktykę UE i jej państw członkowskich obejmującą składanie zobowiązań w ramach konferencji MKCK; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do regularnego składania sprawozdań z realizacji tych zobowiązań, w szczególności poprzez włączenie szczegółowej sekcji do rozdziału na temat międzynarodowego prawa humanitarnego w corocznym sprawozdaniu Rady na temat praw człowieka;

16.  wzywa państwa członkowskie do dawania przykładu i wywiązania się ze swojego zobowiązania do ratyfikowania podstawowych instrumentów międzynarodowego prawa humanitarnego i innych odpowiednich instrumentów prawnych, które mają wpływ na międzynarodowe prawo humanitarne; w szczególności ubolewa nad faktem, że siedem państw członkowskich nie ratyfikowało jeszcze Konwencji o broni kasetowej, tylko 12 ratyfikowało konwencję w sprawie wymuszonych zniknięć, a jedno państwo członkowskie nie ratyfikowało jeszcze Traktatu o handlu bronią; wzywa państwa członkowskie do podjęcia pilnych środków w celu uzdrowienia tej sytuacji;

17.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do zatwierdzenia bez dalszej zwłoki deklaracji w sprawie bezpiecznych szkół, a także zaleceń wydanych podczas 32. międzynarodowej konferencji Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca;

18.  wzywa UE i państwa członkowskie do wsparcia globalnego zakazu używania fosforu białego, w szczególności przez zawarcie nowego protokołu do konwencji w sprawie pewnych broni konwencjonalnych zakazującego użycia takiej broni;

19.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel i państwa członkowskie do wsparcia rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie broni ze zubożonym uranem oraz do opracowania wspólnego stanowiska UE, które w lepszym stopniu odzwierciedli powtarzające się wezwania Parlamentu do przyjęcia globalnego moratorium ostrożnościowego i osiągnięcia globalnego porozumienia w sprawie zagrożeń dla zdrowia osób cywilnych, obciążenia złożonym zarządzaniem pokonfliktowym i kosztów finansowych związanych z użyciem takiej broni;

20.  wzywa państwa członkowskie, które jeszcze nie wprowadziły zakazu inwestowania w przedsiębiorstwa produkujące miny lądowe, handlujące nimi lub prowadzące inne transakcje handlowe z nimi związane, do priorytetowego zajęcia się tą kwestią;

21.  podkreśla znaczenie zapewnienia spójności polityki UE w przypadkach okupacji lub aneksji terytorium; przypomina, że międzynarodowe prawo humanitarne powinno kierować polityką UE dotyczącą wszystkich takich sytuacji, w tym przypadków przedłużającej się okupacji, takich jak w Palestynie, Saharze Zachodniej i północnej części Cypru, oraz różnorodnych zamrożonych konfliktów w państwach Partnerstwa Wschodniego;

22.  ponownie wyraża swoje głębokie zaniepokojenie użyciem uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych wykraczającym poza ramy prawa międzynarodowego oraz ubolewa nad faktem, że wezwanie Parlamentu skierowane do Rady dotyczące przyjęcia wspólnego stanowiska UE w sprawie użycia uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych pozostało bez odpowiedzi; podkreśla potrzebę promowania przez UE i jej państwa członkowskie większej przejrzystości i odpowiedzialności w obszarze użycia uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych; ponownie wzywa Radę do przyjęcia polityki zakazującej użycia automatycznych systemów uzbrojenia;

23.  podkreśla, że wojna asymetryczna i zwalczanie terroryzmu mogą nie usprawiedliwiać łagodzenia lub odrzucania przepisów międzynarodowego prawa humanitarnego; ubolewa nad negatywnym wpływem środków służących zwalczaniu terroryzmu na operacje humanitarne, w tym wzmożenie procedur administracyjnych potrzebnych do pozyskania lub weryfikacji partnerów, co może stanowić znaczną przeszkodę dla świadczenia pomocy ludności na obszarach, gdzie mogą być aktywne uzbrojone grupy, które określono jako terrorystyczne; podkreśla, że środki służące zwalczaniu terroryzmu nie powinny podważać wysiłków humanitarnych oraz powinny być w pełni zgodne z prawami człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym;

24.  wyraża zaniepokojenie brakiem przejrzystości i publicznych sprawozdań w obszarze ataków wojskowych przeprowadzanych przez państwa członkowskie UE lub z ich udziałem w kontekście międzynarodowych koalicji, w tym przeciwko Państwu Islamskiemu w Syrii i Iraku; wzywa państwa członkowskie do przekazywania dokładnych informacji na temat ich zaangażowania wojskowego w ramach takich koalicji oraz środków podejmowanych w celu zapewnienia pełnej zgodności z międzynarodowym prawem humanitarnym;

25.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do zmodyfikowania i dostosowania odpowiednich dokumentów oraz wytycznych dotyczących planowania i wdrażania w obszarze operacji wojskowych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), w szczególności koncepcji UE dotyczącej użycia siły; wzywa dowódców wojsk do opracowania wystarczająco jasnych i precyzyjnych zasad użycia siły, tak aby żołnierze mogli łatwo stosować się do przepisów międzynarodowego prawa humanitarnego;

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, przewodniczącemu Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz rządom państw członkowskich ONZ.

(1)

Dz.U. C 303 z 15.12.2009, s. 12.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0066.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0040.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0459.

(5)

Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności