Procedura : 2016/2727(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0642/2016

Teksty złożone :

B8-0642/2016

Debaty :

PV 25/05/2016 - 18
CRE 25/05/2016 - 18

Głosowanie :

PV 26/05/2016 - 6.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 367kWORD 99k
23.5.2016
PE582.663v01-00
 
B8-0642/2016

złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie transatlantyckich przepływów danych (2016/2727(RSP))


Cornelia Ernst, Marina Albiol Guzmán, Barbara Spinelli, Javier Couso Permuy, Luke Ming Flanagan, Tania González Peñas, Miguel Urbán Crespo, Lola Sánchez Caldentey, Xabier Benito Ziluaga, Estefanía Torres Martínez, Stelios Kouloglou, Kostas Chrysogonos, Dimitrios Papadimoulis, Marisa Matias, Eleonora Forenza, Patrick Le Hyaric, w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie transatlantyckich przepływów danych (2016/2727(RSP))  
B8-0642/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (zwaną dalej „dyrektywą”)(1), w szczególności jej art. 25,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE(2) (zwane dalej „ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych”), które weszło w życie w dniu 24 maja 2016 r. i będzie stosowane po upływie dwóch lat od tej daty,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejską konwencję praw człowieka,

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2015 r. w sprawie C-362/14 Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner,

–  uwzględniając projekt decyzji wykonawczej Komisji z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA oraz załączniki do niej w formie pism administracji USA i Federalnej Komisji Handlu USA,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 lutego 2016 r. na ten temat (COM(2016)0117), komunikat Komisji z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie funkcjonowania zasad bezpiecznego transferu danych osobowych z punktu widzenia obywateli UE i przedsiębiorstw z siedzibą w UE (COM(2013)0847) oraz komunikat Komisji z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie odbudowy zaufania do przepływu danych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi (COM(2013)0846),

–  uwzględniając opinię na ten temat (WP 238) przyjętą w dniu 13 kwietnia 2016 r. przez grupę roboczą utworzoną na podstawie art. 29 dyrektywy, a także opinie w tej samej sprawie wydane wcześniej (WP 12, WP 27 i WP 32),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(3), a w szczególności art. 5 tego rozporządzenia dotyczący procedury sprawdzającej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2000 r. dotyczącą projektu decyzji Komisji w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez zasady bezpiecznego transferu danych osobowych oraz odnoszących się do nich najczęściej zadawanych pytań opublikowanych przez Departament Handlu USA(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie realizowanych przez NSA amerykańskich programów nadzoru, organów nadzoru w różnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na prawa podstawowe obywateli UE oraz na współpracę transatlantycką w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych(5), a także rezolucję z dnia 29 października 2015 r. w sprawie działań następczych w związku z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie masowej inwigilacji elektronicznej obywateli UE(6),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że rozwój społeczeństwa informacyjnego i handlu elektronicznego, a także rozwój zdolności przechwytywania danych przez agencje wywiadowcze doprowadziły w skali światowej do gwałtownego wzrostu przepływu danych i komunikacji elektronicznej, a także ryzyka związanego z niewłaściwym wykorzystaniem takich danych oraz przechwytywaniem takich wiadomości;

B.  mając na uwadze, że takie nadużycia nie tylko działają jak hamulec rozwoju handlu elektronicznego, gdyż osłabiają zaufanie konsumentów, ale często stanowią również naruszenie praw i wolności obywateli, w szczególności naruszenie prawa do prywatności;

C.  mając na uwadze, że u publicznych organów ścigania na całym świecie istnieje tendencja do przetwarzania ogromnych ilości danych osobowych znajdujących się w rękach prywatnych, przez co zaciera się różnica między organami egzekwowania prawa a podmiotami handlowymi i co wzbudza głębokie zaniepokojenie odnośnie do podstawowej zasady celowości;

D.  mając na uwadze, że ochrona danych oznacza ochronę osób, których dotyczą przetwarzane informacje, oraz mając na uwadze, że taka ochrona jest jednym z podstawowych praw uznawanych przez Unię (art. 8 karty praw podstawowych oraz art. 16 TFUE);

E.  mając na uwadze, że w dyrektywie 95/46/WE (dyrektywie o ochronie danych), która w 2018 r. zostanie zastąpiona ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych, określono prawa osób, których dotyczą dane, oraz odnośne obowiązki osób przetwarzających dane lub sprawujących kontrolę nad ich przetwarzaniem, w tym również jeżeli dane osobowe są przekazywane poza Unię;

F.  mając na uwadze, że adekwatność ochrony danych osobowych w państwach trzecich należy oceniać poprzez ścisłe nadzorowanie całego zbioru przepisów tych państw, który w całości musi zapewniać taki poziom ochrony danych osobowych jak w UE;

G.  mając na uwadze, że unijne przepisy dotyczące ochrony danych powierzają Komisji zadanie polegające na zapewnieniu w imieniu obywateli Unii i jej państw członkowskich, aby w danych państwach trzecich istniał odpowiedni poziom ochrony;

H.  mając na uwadze, że w wyroku z dnia 6 października 2015 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości unieważnił decyzję Komisji w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez zasady bezpiecznego transferu danych osobowych oraz odnoszących się do nich najczęściej zadawanych pytań wydanych przez Departament Handlu USA;

I.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił w tym wyroku, że odpowiedni poziom ochrony w państwie trzecim należy rozumieć jako „merytorycznie równoważny” poziomowi ochrony gwarantowanemu w Unii;

Wprowadzenie

1.  wyraża mocne zaangażowanie na rzecz prawa do prywatności i ochrony danych osobowych;

2.  przestrzega przed tą nasilającą się dążnością do kultury, w której podmioty prywatne i publiczne pokazują zupełny brak poszanowania dla prawa do ochrony danych i obmyślają wzorce działalności gospodarczej i stosowania prawa naruszające to podstawowe prawo, które jest podstawą każdego demokratycznego społeczeństwa;

3.  podkreśla, że międzynarodową działalność handlowa można swobodnie prowadzić przestrzegając unijnych ram ochrony danych, które zapewniają wysoki poziom ochrony danych osobowych, jak stanowi Karta praw podstawowych UE;

4.  odrzuca zatem błędną dychotomię, według której w kontekście praw podstawowych wysoki poziom prywatności i ochrony danych osobowych jakoby utrudniłby swobodny przepływ danych osobowych między Europą a USA;

5.  podkreśla natomiast, że obywatele na całym świecie coraz częściej kierują się do przedsiębiorstw, które do swoich produktów stosują zasadę „uwzględnienia ochrony prywatności już w fazie projektowania”, co pokazuje, że obywatele (jako konsumenci), jak i przedsiębiorstwa są zgodni co do tego, że prywatność jest zasadniczym elementem życia codziennego każdego człowieka;

6.  zwraca uwagę na sytuację w USA, gdzie prywatne przedsiębiorstwa coraz częściej przeciwstawiają się natarczywości sił państwowych, które świadomie szkodzą stosowanej przez nie polityce prywatności polegającej na ochronie danych już w fazie projektowania oraz na ochronie danych jako opcji domyślnej;

Sektor prywatny

7.  podkreśla, że głównym problemem umowy o bezpiecznym transferze danych osobowych – w połączeniu z zupełnym brakiem egzekwowania przepisów ze strony Federalnej Komisji Handlu (FTC) – był absurdalny system „samodzielnego poświadczania”, który sprawiał, że ufano przedsiębiorstwom, które same poświadczały, że przestrzegają głównych zasad ochrony danych osobowych;

8.  podkreśla, że w dziedzinie praw podstawowych samoregulacja nie może gwarantować równowagi kontroli i gwarancji wymaganych do urzeczywistnienia tego prawa podstawowego;

9.  wyraża zaniepokojenie faktem, że niedawno wynegocjowany mechanizm Tarczy Prywatności nie spełnia wymogów Karty praw podstawowych UE, dyrektywy o ochronie danych, ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i odnośnych wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

10.  zauważa, że Zasady Tarczy Prywatności (załącznik II) nie stanowią „merytorycznie równoważnego” zbioru zasad, gdyż nie wymagają zgody osoby, której dotyczą dane, nie przewidują zasady minimalizacji danych i umożliwiają przetwarzanie danych osobowych do celów niezgodnych z celami, dla których dane te zostały zgromadzone, a tym samym nie są zgodne z podstawowymi zasadami przepisów UE w zakresie ochrony danych;

11.  wskazuje, że Zasady Tarczy Prywatności dają ogólne zezwolenie na wszelkiego rodzaju przetwarzanie danych osobowych bez konieczności uzyskania zgody osoby, której dotyczą dane, i bez przyznania jej pełnego prawa do sprzeciwu; wyraża zaniepokojenie faktem, że nawet możliwość rezygnacji („zasada ogłoszenia i wyboru”) jest przewidziana jedynie w przypadku istotnej zmiany celu lub ujawnienia informacji stronie trzeciej; wyraża zaniepokojenie faktem, że nawet w przypadku danych sensytywnych zgoda osoby, której dotyczą dane, wymagana jest jedynie w obu powyższych sytuacjach;

12.  wskazuje, że zasada uzupełniająca z 2 lit. a) jest niezgodna z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie Google Spain/Costeja (C-131/12) oraz z prawem do usunięcia danych („prawem do bycia zapomnianym”), przewidzianym w unijnym prawie o ochronie danych;

13.  wyraża zaniepokojenie faktem, że egzekwowanie przepisów na mocy Zasad Tarczy Prywatności będzie wyjątkowo trudne, ponieważ osoba, której dotyczą dane, musiałaby podjąć pięć następujących po sobie działań (skarga do administratora; próba pozasądowego rozstrzygnięcia sporu; skarga do Departamentu Handlu lub Federalnej Komisji Handlu (FTC) za pośrednictwem europejskiego niezależnego organu ochrony danych; skierowanie sprawy do panelu ds. ochrony prywatności; skierowanie sprawy do sądu amerykańskiego); przypomina, że na mocy dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. pozasądowe rozstrzyganie sporów w przypadku umów konsumenckich jest zabronione;

14.  wskazuje, że jedyną karą dla administratora, który działa z naruszeniem Zasad Tarczy Prywatności, jest usunięcie z wykazu Tarczy Prywatności; nie uznaje tego za karę zasadniczo równoważną sankcjom administracyjnym lub innym karom przewidzianym w unijnym prawie o ochronie danych, zwłaszcza w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych;

15.  zwraca uwagę, że ani Federalna Komisja Handlu, ani Departament Handlu, ani organy alternatywnego rozstrzygania sporów nie mają uprawnień dochodzeniowych porównywalnych z uprawnieniami europejskich organów nadzoru; przypomina, że Trybunał Sprawiedliwości uznał skuteczne uprawnienia nadzorcze za niezbędne dla nadzoru nad ochroną danych na mocy prawa pierwotnego UE;

16.  apeluje o uproszczenie procedury egzekwowania Tarczy Prywatności, aby zapewnić równoważne egzekwowanie, oraz o umożliwienie bezpośredniego zaangażowania proceduralnego krajowego organu ochrony danych działającego w imieniu osoby, której dane dotyczą;

17.  przypomina, że decyzja w sprawie adekwatności daje administratorom danych z danego państwa trzeciego uprzywilejowany dostęp do rynku UE; jest zaniepokojony tym, że niższe wymogi określone w Zasadach Tarczy Prywatności w porównaniu z unijnymi przepisami w zakresie ochrony danych zapewniłyby administratorom i podmiotom przetwarzającym dane, którzy mają siedzibę w USA, przewagę konkurencyjną nad ich unijnymi odpowiednikami;

18.  ubolewa nad faktem, że mimo pewnych wysiłków podejmowanych w ostatnich latach Stany Zjednoczone wciąż nie mają kompleksowej ustawy o ochronie danych dotyczących konsumentów;

Nadzór rządowy

19.  jest poważnie zaniepokojony możliwością dostępu organów publicznych do danych przekazywanych w ramach Tarczy Prywatności, co nie zapewnia dostatecznych informacji pozwalających wykluczyć masowe i nieograniczone gromadzenie danych osobowych pochodzących z UE; przypomina, że był to kluczowy aspekt wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-362/14 (Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner), w którym stwierdził on nieważność decyzji dotyczącej bezpiecznej przystani, ponieważ nie zapewniała ona ochrony skarżącego przed natrętną ingerencją ze strony władz amerykańskich, jaką umożliwiały jej uprawnienia w zakresie nadzoru, co ujawnił Snowden;

20.  odnotowuje wyjaśnienie zawarte w załączniku VI (pismo Roberta S. Litta z Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI)) USA, mówiące o tym, iż zgodnie z rozporządzeniem prezydenckim nr 28 (zwanym dalej „PPD-28”) wykorzystywanie gromadzonych masowo danych osobowych osób spoza USA oraz ich prywatnych wiadomości jest wciąż dozwolone w sześciu przypadkach; zwraca uwagę, że takie masowe gromadzenie musi być jedynie „odpowiednio dostosowane” i „rozsądne”, co nie spełnia ściślejszych kryteriów konieczności i proporcjonalności wymaganych na mocy Karty; zwraca uwagę, że w ubiegłym roku Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, iż w celu stwierdzenia należytego zastosowania testu konieczności i proporcjonalności, zezwolenie na przechwytywanie musi jasno określać „konkretną osobę, która ma podlegać czynnościom śledczym, lub jeden zespół budynków stanowiących miejsce, w odniesieniu do którego udziela się zezwolenia”, a „określenia tego można dokonać za pomocą imion i nazwisk, adresów, numerów telefonów lub innych istotnych informacji” ( Roman Zakharov przeciwko Rosji (2015), 47143/06 , 4 grudnia 2015 r., pkt 264); zwraca uwagę, że w ubiegłym roku ten sam trybunał stwierdził również, że test konieczności wymaga, by interwencja była „bezwzględnie konieczna, w danym wypadku, do uzyskania kluczowych informacji w ramach indywidualnej operacji” (Szabó i Vissy przeciwko Węgrom (2015), 37138/14, 12 stycznia 2016 r., pkt 73);

21.  zwraca uwagę, że w załączniku VI wyjaśniono również, iż dane osobowe i prywatne wiadomości mogą być przechowywane przez pięć lat, lub nawet dłużej, jeżeli uzna się, że jest to „w interesie bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych”; z niepokojem stwierdza, że stanowi to naruszenie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie zatrzymywania danych z 2014 r. (połączone sprawy C-293/12 i C-594/12);

22.  zwraca uwagę, że PPD-28 wprowadza nowe zasady ograniczające wykorzystanie i rozpowszechnianie danych osobowych i prywatnych wiadomości osób spoza USA, jednak nie ogranicza ich masowego gromadzenia; zwraca uwagę, że PPD-28 wyjaśnia w przypisie nr 5, że „masowe gromadzenie” w rozumieniu administracji USA nie obejmuje masowej inwigilacji danych osobowych i prywatnych wiadomości ani masowego dostępu do nich, lecz jedynie ich masowe przechowywanie; z niepokojem zauważa, że stoi to w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Schrems, zgodnie z którym uregulowanie pozwalające „na uzyskanie powszechnego dostępu do treści wiadomości elektronicznych należy uznać za naruszenie zasadniczej istoty prawa podstawowego do poszanowania życia prywatnego”;

23.  zwraca uwagę, że ogólny wyjątek dotyczący bezpieczeństwa narodowego określony w załączniku II pkt 5 Zasad Tarczy Prywatności jest skopiowany dosłownie z zasad „bezpiecznej przystani” i nie jest dalej ograniczony;

24.  odnotowuje, że rzecznik praw obywatelskich w Departamencie Stanu USA został wyznaczony jako punkt kontaktowy dla organów nadzorczych UE w odniesieniu do nadzoru rządowego; zwraca uwagę, że art. 47 Karty wymaga jednak zapewnienia możliwości skorzystania ze środków prawnych przez samą osobę, której dane dotyczą; zauważa, że załącznik III (pismo sekretarza stanu Johna F. Kerry'ego) stwierdza, że rzecznik praw obywatelskich „nie będzie ani potwierdzał, ani zaprzeczał, że dana osoba była celem inwigilacji”, ani też „nie potwierdzi konkretnego środka naprawczego, który zastosowano” (ust. 4 lit. e)); zwraca również uwagę, że rzecznik praw obywatelskich nie jest wystarczająco niezależny od władzy wykonawczej, gdyż podlega sekretarzowi stanu;

25.  zwraca uwagę, że od momentu unieważnienia decyzji w sprawie „bezpiecznej przystani” USA nie podjęły żadnych kroków, aby ograniczyć programy inwigilacji, do których odnosił się Trybunał Sprawiedliwości, a wręcz przeciwnie – przyjęły w 2015 r. Ustawę o wymianie informacji na potrzeby bezpieczeństwa cybernetycznego, a obecnie kończą prace nad zmianami do art. 41 Federalnego kodeksu postępowania karnego, które jeszcze bardziej ingerują w prywatność osób spoza USA;

26.  zwraca uwagę, że mimo tych działań USA pozostają jedynym krajem, który podjął kroki mające na celu ochronę praw podstawowych w następstwie ujawnienia informacji o globalnych operacjach inwigilacyjnych w postaci przyjęcia w 2015 r. Ustawy o wolności, która ograniczyła masową inwigilację przez amerykańskie agencje wywiadowcze na terenie USA; jest jednak zaniepokojony faktem, że nie zmieniła się sytuacja prawna, jeżeli chodzi o masową inwigilację przez amerykańskie agencje wywiadowcze na obszarach poza USA i w odniesieniu do osób spoza USA, określona w Kodeksie USA 50 §1881a (‘Sekcja 702’); uważa, że USA powinny przyjąć dalsze przepisy w celu naprawienia tej sytuacji;

27.  zwraca uwagę, że kilka państw członkowskich, w tym Francja i Wielka Brytania, rozważa przyjęcie lub już przyjęło przepisy, które znacząco poszerzają ich uprawnienia i możliwości inwigilacyjne, stoją jednak w sprzeczności z art. 7 i 8 karty praw podstawowych lub z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka; wzywa Komisję do wszczęcia postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom wobec tych państw członkowskich;

Inne kwestie

28.  zwraca uwagę, że Komisja nie dokonała oceny praw i ochrony obywateli UE w przypadku przekazania ich danych osobowych przez amerykańskiego administratora danych objętego Tarczą Prywatności amerykańskim organom ścigania; zwraca uwagę, że załącznik VII (pismo Bruce'a C. Swartza z Departamentu Sprawiedliwości) w sprawie dostępu organów ścigania do danych odnosi się jedynie do dostępu do danych przechowywanych przez firmy, nie wspomina jednak o osobach, których dotyczą dane, ani o prawach do skorzystania ze środków prawnych przez osoby, których dane są przedmiotem wglądu;

29.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zgodnie z art. 3 projektu decyzji wykonawczej Komisji unijne organy nadzorcze ds. ochrony danych mogą nadal zawiesić przekazywanie danych osobowych administratorom danych objętym postanowieniami Tarczy Prywatności; podkreśla, że jest to zgodne z art. 4 decyzji Komisji 2001/497/WE w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych państwom trzecim;

30.  podkreśla zasadę umiejscowienia rynku, wprowadzoną wraz z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych; zwraca uwagę, że po wejściu w życie tego rozporządzenia wielu amerykańskich administratorów danych, którzy korzystali z mechanizmu „bezpiecznej przystani” i mogą korzystać z mechanizmu Tarczy Prywatności, będzie musiało działać w zgodzie z tym rozporządzeniem, jeżeli oferują usługi na rynku UE lub monitorują osoby, które przebywają w Unii, w tym w zgodzie z systemem egzekwowania określonym w rozporządzeniu;

Wnioski

31.  podsumowując, stwierdza, że mechanizm Tarczy Prywatności oraz sytuacja w USA nie przynoszą znaczącej poprawy w porównaniu z mechanizmem „bezpiecznej przystani”;

32.  zwraca uwagę, że wysoce prawdopodobne jest, że projekt decyzji w sprawie adekwatności zostanie po jego przyjęciu ponownie zakwestionowany przed sądem; podkreśla, że stwarza to niepewność prawną dla zarówno dla przedsiębiorstw, jak i obywateli; zwraca uwagę, że eksperci z zakresu ochrony danych i stowarzyszenia biznesowe już doradzają firmom wykorzystanie innych środków transferu danych osobowych do USA;

33.  obawia się, że Komisja może przekroczyć swoje uprawnienia wykonawcze, podejmując decyzję stwierdzającą, że przepisy Tarczy Prywatności zapewniają odpowiedni poziom ochrony w USA bez dokonania pełnej oceny systemu amerykańskiego i bez uwzględnienia kwestii poruszonych w niniejszej rezolucji;

34.  wzywa Komisję, aby wprowadziła dwuletnią klauzulę wygaśnięcia w odniesieniu do ważności decyzji w sprawie adekwatności oraz aby rozpoczęła nowe negocjacje z USA na temat usprawnionych uregulowań ramowych w oparciu o ogólne rozporządzenie o ochronie danych;

35.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i Kongresowi USA.

(1)

Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(2)

Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.

(3)

Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

(4)

Dz.U. C 121 z 24.4.2001, s. 152.

(5)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0230.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0388.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności