Procedura : 2016/2773(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0886/2016

Teksty złożone :

B8-0886/2016

Debaty :

PV 06/07/2016 - 5
CRE 06/07/2016 - 5

Głosowanie :

PV 06/07/2016 - 6.12
CRE 06/07/2016 - 6.12
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


REZOLUCJA
PDF 406kWORD 172k
4.7.2016
PE585.325v01-00
 
B8-0886/2016

złożona w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 37 ust. 3 Regulaminu i z porozumieniem ramowym w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską


w sprawie priorytetów Parlamentu w odniesieniu do programu prac Komisji na 2017 r. (2016/2773(RSP))


João Pimenta Lopes, Tania González Peñas, Marina Albiol Guzmán, Javier Couso Permuy, Martina Anderson, Lynn Boylan, Matt Carthy, Liadh Ní Riada, Nikolaos Chountis, Paloma López Bermejo, Ángela Vallina, Takis Hadjigeorgiou, Rina Ronja Kari, Stelios Kouloglou, Merja Kyllönen, Maria Lidia Senra Rodríguez, Marisa Matias, Dimitrios Papadimoulis, Marie-Christine Vergiat, Fabio De Masi, Stefan Eck, Xabier Benito Ziluaga, Lola Sánchez Caldentey, Estefanía Torres Martínez, Miguel Urbán Crespo w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów Parlamentu w odniesieniu do programu prac Komisji na 2017 r. (2016/2773(RSP))  
B8-0886/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską(1), zwłaszcza jego załącznik IV,

–  uwzględniając art. 37 ust. 3 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie wciąż borykają się z najgłębszym kryzysem gospodarczo-społecznym od czasów powstania Unii; mając na uwadze, że polityka oszczędnościowa i neoliberalna narzucona przez UE za pośrednictwem unijnych ram zarządzania gospodarczego zwiększyła, czego można się było spodziewać, społeczno-gospodarcze nierówności w obrębie państw członkowskich i między nimi, w związku z czym wzrosła liczba osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym (w 2015 r. wynosiła ona 24,4% w UE-28); mając na uwadze, że deregulacja rynku pracy i regresywne systemy podatkowe przyczyniły się do przeniesienia zysków z pracowników na dużych kapitalistów oraz zwiększyły przepaść jeśli chodzi o dochody i dobrobyt;

B.  mając na uwadze, że zastój gospodarczy, wysokie bezrobocie, upadek praw społecznych i pracowniczych oraz rosnące nierówności społeczno-gospodarcze wymagają fundamentalnej zmiany polityki realizowanej obecnie przez UE na politykę, która umocni wysiłki państw członkowskich mające na celu doprowadzenie do trwałego wzrostu gospodarczego i pełnego zatrudnienia oraz zwalczanie ubóstwa, wykluczenia społecznego i nierówności w dochodach, w szczególności przez politykę redystrybucji i inwestycje publiczne w tworzenie miejsc pracy;

C.  mając na uwadze, że wynikające z UGW zadłużenie jest w znacznym stopniu nieproporcjonalne, ponieważ niektóre kraje wciąż osiągają dochód, podczas gdy inne pogrążyły się w głębokim kryzysie; mając na uwadze, że dług ten był pretekstem do narzucenia niemożliwych do zaakceptowania programów oszczędnościowych prowadzących do zwiększenia zadłużenia przez przekształcenie długu prywatnego w dług publiczny, spotęgowanego przez konsekwencje finansowe wynikłej z tej sytuacji recesji; jednocześnie konsekwentnie realizowano cel narzucania reform strukturalnych i dekonstrukcji funkcji społecznych państwa i praw pracowniczych; mając na uwadze, że taka polityka doprowadziła do wzrostu bezrobocia, ubóstwa, poważnej obniżki płac, podniesienia wieku emerytalnego oraz niższych wydatków publicznych w takich dziedzinach jak edukacja, kultura i zdrowie; mając na uwadze, że taka polityka narzuciła realizację radykalnych programów prywatyzacji i będzie w dalszym ciągu tłumić popyt;

D.  mając na uwadze, że reakcja Komisji Europejskiej na kryzys gospodarczo-społeczny i kryzys demokracji – na przykład opracowanie ram zarządzania gospodarczego – na stałe pozbawiła suwerenne i demokratycznie wybrane rządy i parlamenty narodowe możliwości podejmowania decyzji politycznych oraz uniemożliwiła sprawowanie przez narody europejskie demokratycznej kontroli, wprowadzając permanentną politykę oszczędnościową; mając na uwadze rosnący wśród obywateli sprzeciw wobec tego kapitalistycznego procesu integracji europejskiej, co wskazuje na pilną potrzebę procesu integracji, który doprowadzi do postępów gospodarczych i demokratycznych, sprawiedliwego i pokojowego rozwiązania międzynarodowych problemów i do dialogu kulturowego na całym świecie, wstępując na drogę współpracy między krajami z zachowaniem równych praw;

E.  mając na uwadze, że systemy podatkowe są zaprojektowane tak, by korzystali na nich duzi kapitalistów, nie zaś klasa pracująca; mając na uwadze, że środki oszczędnościowe i rygorystyczne środki dyscypliny fiskalnej, wraz z poważnym spadkiem dochodów rządowych w wyniku uchylania się od opodatkowania i unikania go, wywierają dodatkową presję na budżety państw członkowskich i godzą w interesy obywateli i pracowników; mając na uwadze, że polityka podatkowa pozostaje w gestii państw członkowskich; mając na uwadze, że tajne umowy podatkowe, globalne unikanie opodatkowania i uchylanie się od opodatkowania oraz przenoszenie zysków do rajów podatkowych jest nadal dozwolone lub niedostatecznie zwalczane przez prawo;

F.  mając na uwadze, że decyzje budżetowe podejmowane przez UE nie odzwierciedlają priorytetów, których realizacja jest niezbędna do pobudzenia zrównoważonego, jakościowego i społecznie zrównoważonego wzrostu, nie biorą też pod uwagę potrzeby solidarności i spójności społeczno-gospodarczej między państwami członkowskimi;

G.  mając na uwadze, że UE stoi obecnie w obliczu największego kryzysu humanitarnego od czasu drugiej wojny światowej; mając na uwadze, że UE i niektóre państwa członkowskie ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za pierwotne przyczyny tego exodusu, które spowodowały, że ludzie opuszczają swoje domy, uciekając przed konsekwencjami wojny, zmiany klimatu, nierównościami i agresywną polityką ingerencji narzuconą na Bliskim Wschodzie i w Północnej Afryce, z wykorzystaniem interwencji zbrojnych oraz podsycaniem regionalnych konfliktów, w pełnej koordynacji z geopolitycznymi strategicznymi celami USA i NATO; mając na uwadze, że sposób radzenia sobie z tym kryzysem humanitarnym jasno pokazuje klasowy charakter niewypełniania przez UE jej obowiązków, w tym na mocy międzynarodowego prawa;

H.  mając na uwadze, że UE ma kilka strategii politycznych, które stwarzają podatny grunt dla ksenofobii i rasizmu oraz rozwoju ksenofobicznych i rasistowskich partii oraz ruchów, ponieważ wzmacniają one dyskryminację ze względu na narodowość w traktowaniu pracowników, uchodźców i migrantów;

I.  mając na uwadze, że wniosek dotyczący nowego porozumienia dla Zjednoczonego Królestwa UE, które zostałoby wdrożone, gdyby wyniki referendum były inne, wzmocniłby programy na rzecz deregulacji i konkurencyjności oraz podważył swobodny przepływ i zasadę niedyskryminacji; mając na uwadze, że była to demonstracja stosowania przez UE w stosunku do państw członkowskich polityki podwójnych standardów; mając na uwadze, że jednostronne interesy dużych państw członkowskich nie powinny być nadrzędne w stosunku do interesów mniejszych państw członkowskich;

J.  mając na uwadze, że należy uznać prawo każdego państwa członkowskiego do wyjścia z UE;

K.  mając na uwadze, że wynik referendum w Zjednoczonym Królestwie świadczy o tym, że konieczna jest nowa Europa budowana z udziałem jej obywateli, którzy oczekują konkretnych decyzji w kwestiach społecznych takich jak zatrudnienie, przejrzystość i opieka społeczna i odrzucenie polityki wyrzeczeń;

L.  mając na uwadze, że wszelkie decyzje dotyczące przyszłych stosunków UE ze Zjednoczonym Królestwem po jego wystąpieniu muszą być rezultatem demokratycznego procesu i być podejmowane z udziałem zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych; mając na uwadze, że państwa członkowskie mają prawo i obowiązek rozwijania wynikających z ich własnego wyboru stosunków gospodarczych, politycznych i kulturowych ze Zjednoczonym Królestwem, w oparciu o zasady wzajemnych interesów, przyjaźń między narodami i współpracę między suwerennymi państwami;

M.  mając na uwadze, że referendum w Zjednoczonym Królestwie pokazało potrzebę przyspieszenia postępów ponownego zjednoczenia Irlandii w wyniku referendum w sprawie granic (border poll), zgodnie z porozumieniem pokojowym z Wielkiego Piątku; mając na uwadze, że międzynarodowa granica między północą a południem miałaby poważne negatywne konsekwencje dla Irlandii; mając na uwadze, że UE powinna nadal wspierać proces pokojowy w Irlandii i zapewniać jego kontynuację w ramach wszelkich negocjacji dotyczących wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE;

N.  mając na uwadze, że mamy do czynienia z deficytem demokratycznym, który jest wynikiem prowadzonych przez UE polityk i opcji, które stanowią ogromny problem, a wielu obywateli nie ma poczucia, że są reprezentowani przez instytucje; mając na uwadze, że zaradzić temu można tylko dzięki przejrzystości, otwartości i ochronie demokratycznych wartości, w tym większemu udziałowi obywateli, pokojowi, tolerancji, solidarności i współpracy między narodami;

O.  mając na uwadze, że suwerenna wola narodów decydowania o ich własnej drodze rozwoju w każdym państwie członkowskim powinna być chroniona jako bezwzględne prawo;

P.  mając na uwadze, że kryzys klimatyczny nadal stanowi zagrożenie dla stabilności, zdrowia i utrzymania społeczeństw na całym świecie, a także dla dobrostanu zwierząt i różnorodności biologicznej; mając na uwadze, że zobowiązania podjęte w ramach COP21, chociaż najwyraźniej ambitne, powinny być ostrożnie wzmocnione w odpowiednim kierunku;

Polityka makroekonomiczna i polityka oszczędnościowa

1.  wzywa Komisję Europejską do przedstawienia programu prac, który zmierzy się z najpoważniejszymi wyzwaniami stojącymi obecnie przed narodami i państwami członkowskimi, takimi jak zastój gospodarczy, deflacja, rosnące nierówności społeczno-gospodarcze i ubóstwo, niezrównoważone inwestycje i rozwój gospodarczy, wysokie bezrobocie, zwiększająca się niepewność zatrudnienia, upadek praw społecznych i pracowniczych, wysokie zadłużenie, większa potrzeba międzynarodowej ochrony oraz kryzys klimatyczny; jest głęboko zaniepokojony faktem, że Komisja Europejska zamierza kontynuować politykę konsolidacji fiskalnej, prywatyzacji, reform strukturalnych i deregulacji, co jest sprzeczne z interesem narodów; twierdzi, że kryzys gospodarczy, społeczny, klimatyczny i polityczny można przezwyciężyć jedynie za pomocą radykalnej zmiany w stronę polityki progresywnej, która w centrum wszystkich strategii rozwoju plasuje ludzi i środowisko naturalne, nie zaś interesy rynków finansowych i dużych kapitałów;

2.  głęboko ubolewa nad utrzymującym się narzucaniem państwom członkowskim przez instytucje UE środków oszczędnościowych oraz, w szczególności, szantażowaniem przez instytucje UE niektórych państw, które wyrażają swoje własne preferencje, jeśli chodzi o wzrost i rozwój; nalega, by instytucje europejskie uszanowały narodową suwerenność każdego państwa członkowskiego oraz podjętą przez obywateli decyzję o dążeniu do rozwoju, wzrostu i spójności społecznej, oraz by żaden kraj nie był karany za ożywianie swojej gospodarki dzięki publicznym planom inwestycyjnym lub redystrybucyjnej polityce fiskalnej i progresywnej polityce podatkowej;

3.  wzywa do bezzwłocznego zniesienia tzw. protokołów ustaleń i położenia kresu narzuconym przez nie politykom: oszczędności i neoliberalnej, które przynoszą efekt przeciwny do zamierzonego i są miażdżące dla społeczeństwa; uważa, że protokoły te narzuciły niesprawiedliwe polityki podatkowe łamiące zasadę proporcjonalnej równości i progresywności opodatkowania; wzywa do opracowania planu nadzwyczajnego, aby wesprzeć gospodarkę państw, których dotyczyły interwencje trojki;

4.  wyraża ubolewanie z powodu niewystarczającej reakcji w UE na afery podatkowe; opowiada się za obowiązkiem publikowania interpretacji prawa podatkowego oraz sprawozdawczości w podziale na kraje w celu zapewnienia przejrzystości i kontroli; opowiada się za likwidacją zamorskich i innych rajów podatkowych, ochroną współpracy w zakresie znoszenia tajemnicy bankowej ze względów podatkowych, promowaniem środków współpracy w zakresie zwalczania prania pieniędzy i oszustw podatkowych oraz zapobiegania im, karaniem spekulacyjnych transakcji z zastosowaniem środków polityki podatkowej, oraz zagwarantowaniem, że podatki są płacone w miejscu, w którym tworzona jest wartość; wzywa do zwołania międzynarodowego szczytu pod auspicjami Narodów Zjednoczonych, aby przygotować wspólny plan działania na rzecz położenia kresu rajom podatkowym i dumpingowi podatkowemu;

5.  wzywa do natychmiastowego zakończenia procesu tworzenia unii rynków kapitałowych; po raz kolejny zwraca uwagę na potrzebę oddzielenia bankowości inwestycyjnej od bankowości detalicznej oraz wzmocnienia nadzoru publicznego nad sektorem finansowym; podkreśla, że deregulacja rynków finansowych, miażdżący proces prywatyzacji, którego ofiarą padł sektor finansowy, wynikające z tego zjawisko fuzji i przejęć, które doprowadziło do ogromnego wzrostu koncentracji przemysłu i stworzyło banki, o których mówi się, że są zbyt duże, by zbankrutować, oraz finansyzacja gospodarki są odpowiedzialne za zamieszanie w gospodarkach krajowych; sprzeciwia się unii bankowej;

6.  wzywa Komisję Europejską, by zapewniła skuteczne i terminowe wdrażanie inwestycji, które priorytetowo traktują kraje objęte pomocą finansową, w szczególności koncentrując się na regionach borykających się z kryzysem gospodarczym i recesją, z wysokim poziomem bezrobocia i ubóstwa, inwestycji, które sprzyjają wzrostowi i zatrudnieniu, wzmacniają mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz gwarantują zdrowy rozwój gospodarczy i spójność społeczną;

Zarządzanie gospodarcze i UGW

7.  uważa, że traktat na rzecz stabilności fiskalnej, pakt fiskalny i europejski semestr powinny zostać rozwiązane, ponieważ są one niedemokratycznym hamulcem dla gospodarki, który ma negatywny wpływ na inwestycje, wzrost i tworzenie miejsc pracy; zwraca uwagę na pilną potrzebę odzyskania przez państwa członkowskie zdolności decydowania o politykach gospodarczych, które najlepiej odpowiadają ich indywidualnym potrzebom;

8.  podkreśla, że poziom długu publicznego i zagranicznego krajów peryferyjnych UE należy do najwyższych na świecie, co wynika z asymetrycznego charakteru procesu integracji; uważa, że koniecznie należy zmniejszyć zadłużenie przez renegocjowanie go (kwoty, terminy i stopy procentowe) oraz eliminację elementów spekulacyjnych i niezgodnych z prawem, sprowadzając je do zrównoważonego poziomu, co jest sprawą pilną i kwestią elementarnej sprawiedliwości; wzywa do zwołania międzyrządowej konferencji w celu uchylenia traktatu na rzecz stabilności fiskalnej;

9.  apeluje do Komisji, by – do czasu definitywnego uchylenia traktatu na rzecz stabilności – stworzyła przestrzeń fiskalną dającą pole manewru, aby umożliwić dalszą płynność w zakresie inwestycji w rozwój i edukację, kulturę i zdrowie, holistyczny rozwój społeczny, który ułatwi wysokiej jakości i bezpieczne zatrudnienie oraz wzmocni państwo socjalne;

10.  wzywa do opracowania planu nadzwyczajnego, aby wesprzeć gospodarkę państw, które ucierpiały w wyniku interwencji trojki;

11.  wzywa do utworzenia programu wsparcia dla tych państw członkowskich, które być może będą chciały negocjować w sprawie wystąpienia ze strefy euro, argumentując, że ich członkostwo stało się niezrównoważone i trudne do udźwignięcia; podkreśla, że taki program powinien przewidywać odpowiednią rekompensatę za wyrządzone szkody społeczne i ekonomiczne;

12.  zdecydowanie zatem odrzuca sprawozdanie pięciu przewodniczących, ponieważ nie proponuje ono alternatywy dla dominującej narracji oszczędnościowej, a zamiast tego oferuje pogłębienie prowadzonej polityki, w tym przez zwiększenie konkurencyjności i konwergencji strukturalnej, przy jednoczesnym prowadzeniu rygorystycznej polityki fiskalnej i polityki oszczędnościowej;

Prawa pracownicze i socjalne

13.  poddaje ostrej krytyce politykę oszczędnościową – tzw. politykę konkurencyjności, liberalizacji i deregulacji rynku pracy – która podważyła podstawowe prawa socjalne i pracownicze w państwach członkowskich; broni prawa do zawierania porozumień zbiorowych, z bezpośrednim udziałem organizacji pracowniczych, jako kluczowego elementu ochrony i poprawy prawa do zwalczania dyskryminacji, dumpingu socjalnego, niepewnego i nieuczciwego zatrudnienia, deregulacji czasu pracy, nietypowych umów o pracę, rozszerzania sektora o niskich płacach, dumpingu zarobkowego, zjawiska ubóstwa osób pracujących, wykluczenia społecznego, ubóstwa emerytów oraz molestowania i przemocy w miejscu pracy, jak również ochrony pracowników przed nadmiernym wkładem własnym w nowych formach zatrudnienia, łącznie z pracą cyfrową i pracą zlecaną za pośrednictwem platform społecznościowych, chroniąc prawo do „wylogowania się”;

14.  odrzuca skrytykowanie przez Komisję Europejską polityki dążącej do przeglądu płac i redystrybucji dochodów i zasobów na rzecz pracowników; zwraca uwagę na potrzebę przedsięwzięcia skutecznych środków na rzecz zwalczania dyskryminacji w ramach polityki płacowej uwzględniającej zasadę równego wynagrodzenia za pracę o równej wartości; zwraca uwagę na potrzebę wdrożenia polityki na rzecz rozwoju promującej wzrost i tworzenie miejsc pracy, rozwiązującej problem wysokiego bezrobocia, które najbardziej dotyka kobiety i ludzi młodych;

15.  wzywa Komisję Europejską, by przestała zalecać zmiany i cięcia w administracji publicznej państw członkowskich oraz by przestała wspierać i promować flexicurity w miejscu pracy oraz prywatyzację usług publicznych, jako że działania te bezsprzecznie doprowadziły do osłabienia praw socjalnych przysługujących pracownikom oraz zwiększenia przepływu zasobów w stronę dużych kapitalistów;

16.  przypomina Komisji Europejskiej o jej zobowiązaniu do przystąpienia do zrewidowanej Europejskiej karty społecznej oraz wzywa Komisję, by bezzwłocznie wystąpiła z wnioskiem dotyczącym przystąpienia do karty; ponadto zdecydowanie wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego protokołu społecznego, który przedkłada interesy społeczne i interes ogółu nad swobody gospodarcze;

17.  wyraża zaniepokojenie, że w swojej obecnej formie dyrektywa o delegowaniu pracowników nie zajmuje się głównym problemem mobilności pracowników w UE; wzywa Komisję Europejską, by we współpracy z państwami członkowskimi zajęła się przeglądem wspomnianej dyrektywy, aby walczyć z dumpingiem socjalnym we wszystkich jego formach oraz zagwarantować dostęp pracowników delegowanych do takich samych świadczeń społecznych, z jakich korzystają pracownicy w państwie przyjmującym, łącznie z gwarancją zasady równej płacy za taką samą pracę w tym samym miejscu; oświadcza, że w żadnej sytuacji pracownik nie może być narażony na regresywne płace i zmniejszenie praw socjalnych; wzywa ponadto, by w zbliżającym się przeglądzie rozporządzenia 883/2004 wzmocnić koordynację między systemami zabezpieczenia społecznego państw członkowskich; zwraca uwagę na potrzebę lepszego egzekwowania przepisów prawa pracy i prawa socjalnego we wszystkich sektorach;

18.  wzywa do utworzenia unijnej czarnej listy przedsiębiorstw, w tym firm przykrywek, odpowiedzialnych za powtarzające się naruszenia przepisów prawa pracy i prawa socjalnego, oraz do tymczasowego wykluczenia tych przedsiębiorstw z udziału w zamówieniach publicznych i dotacjach, łącznie z finansowaniem z UE;

19.  wzywa Komisję Europejską – w kontekście dyskusji i zaleceń w sprawie krajowych ram dotyczących niewypłacalności – do zapewnienia partycypacji pracowników i organizacji pracowników oraz informowania ich na wszystkich etapach procedury, a także do zapobiegania taktycznemu wykorzystywaniu procedur upadłościowych do obniżania warunków pracy pracowników lub ułatwiania masowych zwolnień; wzywa w tym kontekście Komisję Europejską do ułatwiania przejmowania przedsiębiorstw zmagających się z upadłością przez ich pracowników w celu utrzymania ich działalności gospodarczej i ograniczenia do minimum przypadków utraty miejsc pracy;

20.  podkreśla potrzebę zintegrowanej strategii walki z ubóstwem, która będzie skupiała się między innymi na ograniczaniu ubóstwa dzieci i wykluczenia społecznego; wzywa do dokonania oceny i opracowywania programów adekwatnego minimalnego dochodu na szczeblu państw członkowskich, które gwarantowałyby procent średniego dochodu w poszczególnych państwach członkowskich przy minimalnym poziomie odniesienia w wysokości co najmniej 60%, i stanowiłyby ważny krok ku wyeliminowaniu ubóstwa;

21.  podkreśla potrzebę chronienia i rozwijania w państwach członkowskich funkcji społecznych państwa oraz oferty usług publicznych, które powinny obejmować między innymi dostęp do wymiaru sprawiedliwości i do powszechnych, bezpłatnych i wysokiej jakości publicznych systemów edukacji i ochrony zdrowia, a także do usług opieki nad dziećmi i osobami starszymi oraz chorymi i do wysokiego poziomu ochrony socjalnej ogólnie;

22.  uważa, że wszystkie działania i programy UE dotyczące kultury i edukacji powinny mieć systematyczny wymiar włączenia społecznego, sprzyjać polityce w zakresie publicznej edukacji wysokiej jakości oraz przyczyniać się do pełnego dostępu do kultury i rekreacji dla wszystkich; w związku z tym wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie, aby wyłączyły wszystkie wydatki publiczne związane z edukacją i kulturą z obliczania deficytu publicznego w ramach paktu stabilności i wzrostu;

23.  ubolewa, że programy mobilności UE nie w pełni zrealizowały swój cel, oraz że narzuciły niedopuszczalną dyskryminację przy dostępie; zwraca się zatem do Komisji Europejskiej o zwiększenie dostępu do wszystkich programów mobilności dla wszystkich, którzy chcą ubiegać się o udział w nich, a w szczególności dla grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, oraz o lepsze informowanie i dostęp do programów mobilności w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego; ubolewa nad ostatnimi tendencjami w niektórych programach do zastępowania systemów stypendiów systemami gwarancji kredytowych, takich jak Erasmus + i „Kreatywna Europa”; wzywa w związku z tym do wprowadzenia godziwych systemów stypendiów obejmujących cały okres pobytu poza krajem pochodzenia dla zapewnienia powszechnego dostępu do tych programów mobilności;

24.  podkreśla, że usługi internetowe, handel elektroniczny, prawa autorskie (dotyczące nie tylko twórców, lecz także artystów, wykonawców i producentów), ochrona, zarządzania i przechowywania danych oraz neutralność sieci wymagają wspólnego, wspólnotowego i międzynarodowego podejścia, którego zasada przewodnia głosi, że obrona interesów publicznych ma zawsze pierwszeństwo przed logiką biznesu i zysku; podkreśla, że internet należy do domeny publicznej, oraz że zapewnienie zasady neutralności sieci ma znaczenie zasadnicze;

Prawa kobiet i równość płci

25.  głęboko ubolewa nad tym, że Komisja nie przedstawiła nowej Strategii w sprawie równouprawnienia płci kobiet i mężczyzn na okres 2015–2020, oraz wzywa do przedstawienia takiej strategii;

26.  wzywa Komisję, aby – we współpracy z państwami członkowskimi – przedstawiła wniosek dotyczący szeroko zakrojonej strategii unijnej w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet obejmującej wszystkie formy przemocy; z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji w sprawie przystąpienia UE do konwencji stambulskiej oraz inicjatywę dotyczącą rozpoczęcia w 2017 r. kampanii uświadamiającej w zakresie zwalczania przemocy wobec kobiet;

27.  potępia wycofanie dyrektywy w sprawie urlopów macierzyńskich; apeluje do Komisji Europejskiej o przedłożenie nowego wniosku, w którym uwzględni stanowisko Parlamentu sprzyjające zwiększeniu obecnego minimalnego gwarantowanego wymiaru pełnopłatnego urlopu macierzyńskiego z 14 do 20 tygodni oraz zagwarantowanemu ustawowo prawu do płatnego urlopu ojcowskiego; jest zdania, że należy podjąć konkretne kroki we wszystkich państwach członkowskich w celu poprawy równowagi między życiem zawodowym a prywatnym kobiet i mężczyzn, oraz że konieczne są działania służące zwiększeniu długości urlopu rodzicielskiego, płatnego w 100%, zmierzające ku bardziej sprawiedliwemu system urlopów rodzicielskich;

28.  ponadto wzywa Komisję Europejską do zagwarantowania powszechnego dostępu do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz wiążących się z nim praw, a także do uwzględnienia tej kwestii we wszystkich powiązanych obszarach polityki w UE i poza nią;

Demokracja, prawa człowieka i swobody obywatelskie

29.  zdecydowanie potępia porozumienie UE–Turcja, a także wszystkie inne propozycje mające na celu eksternalizację granic UE, których celem jest pozostawienie osób potrzebujących ochrony poza terytorium UE, przy całkowitym braku poszanowania dla zobowiązań UE i jej państw członkowskich wynikających z prawa międzynarodowego, w tym z zasady niewydalania; krytykuje koncentrowanie się na zapobieganiu i represjonowaniu nielegalnej migracji, w tym poprzez zatrzymania, bez uwzględnienia coraz większej liczby osób ubiegających się o azyl z powodu ucieczki przed wojną, prześladowaniami, głodem i klęskami żywiołowymi; potępia szereg represyjnych wniosków i działań wojskowych podjętych przez Komisję Europejską w latach 2015 i 2016 w odpowiedzi na te kryzysy humanitarne, takich jak EUNAVFOR MED, operacja NATO na Morzu Egejskim, propozycja wzmocnienia uprawnień agencji FRONTEX poprzez ustanowienie europejskiej straży granicznej, tworzenie ośrodków detencyjnych dla uchodźców, przyspieszenie powrotów, w tym osób ubiegających się o azyl, oraz naciski ze strony Komisji Europejskiej dotyczące uznania Turcji (państwa, które narusza prawa człowieka) jako bezpieczny kraj trzeci dla wszystkich osób ubiegających się o azyl;

30.  wzywa Komisję Europejską do przekierowania funduszy przyznanych na zintensyfikowanie kontroli granicznych i umocnienie Europy-twierdzy na przyjmowanie uchodźców i migrantów, w szczególności dzięki programom relokacji i przesiedleń, proaktywnym działaniom poszukiwawczym i ratowniczym, otwartym i godnym ośrodkom przyjmowania i integracji społecznej zarówno uchodźców, jak i migrantów; wzywa Komisję Europejską do opracowania wniosków w sprawie bezpiecznych i legalnych możliwości wjazdu do UE dla wszystkich kobiet, mężczyzn i dzieci potrzebujących ochrony, jak również dla pracowników migrujących, w tym natychmiastowego, ambitnego i wiążącego programu przesiedleń, a także do poparcia propozycji Parlamentu Europejskiego dotyczącej wiz humanitarnych wysuniętej w ramach przeglądu kodeksu wizowego, aby ludzie nie byli już więcej zmuszani do ryzykowania życia na Morzu Śródziemnym lub na pustyniach w drodze do Europy;

31.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji Europejskiej dotyczące wprowadzenia środków przejściowych w dziedzinie ochrony międzynarodowej na korzyść Włoch i Grecji; ubolewa nad brakiem działań państw członkowskich w zakresie wywiązywania się przez nie ze zobowiązań w tym zakresie;

32.  wzywa do wdrożenia prawa do życia rodzinnego zapisanego w EKPC, bez względu na to, czy rodzina znajduje się w państwie trzecim lub na terytorium UE, oraz do pilnej potrzeby przyspieszenia relokacji, w tym szybkiej ścieżki wyodrębniania wnioskodawców wymagających szczególnego traktowania; przypomina, że przydział do danego kraju powinien opierać się na rodzinnych, językowych i kulturowych powiązaniach uchodźców; podkreśla potrzebę przyspieszenia integracji społecznej i integracji na rynku pracy uchodźców i migrantów przy jednoczesnym uznaniu i uwzględnieniu na ich korzyść posiadanych przez nich umiejętności i kwalifikacji, oraz potrzebę zapewnienia ochrony przed wyzyskiem i dyskryminacją;

33.  ubolewa nad niezdolnością Komisji do zaproponowania alternatywy dla rozporządzenia dublińskiego w oparciu o podział odpowiedzialności; wyraża zasadnicze obawy dotyczące zobowiązania wszystkich państw członkowskich do zbadania, czy wniosek danej osoby może zostać uznany za niedopuszczalny na podstawie koncepcji bezpiecznego państwa trzeciego lub państwa, w którym po raz pierwszy wystąpiła ona o przyznanie azylu;

34.  wzywa Komisję do natychmiastowego przyjęcia horyzontalnej dyrektywy dotyczącej przeciwdziałania dyskryminacji w celu dalszego zwalczania dyskryminacji, w tym ataków na mniejszości, migrantów i osoby ubiegające się o azyl oraz inne słabsze grupy społeczne; jest zdania, że wzrost rasistowskich i ksenofobicznych nastrojów i organizacji jest związany z odradzaniem się skrajnej prawicy i zjawisk faszystowskich w Europie, których nie można rozpatrywać w oderwaniu od polityk, które zostały wprowadzone w UE i państwach członkowskich w ostatnich dziesięcioleciach;

35.  ubolewa nad rosnącą liczbą czynów i przypadków nawoływania do nienawiści wobec mniejszości etnicznych i religijnych, osób LGBTI, osób ubiegających się o azyl i bezdomnych;

36.  wzywa Komisję do dokonania oceny wdrażania krajowych strategii integracji Romów (NRIS) i zalecenia Rady dotyczącego skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich, a także do zaproponowania dodatkowych środków, jeżeli okaże się to konieczne w celu skutecznej integracji Romów;

37.  wyraża głębokie zaniepokojenie unijną jednostronną i represyjną agendą bezpieczeństwa, która skupia się jednowymiarowo na polityce represyjnej i wzmocnieniu organów ścigania UE; krytykuje rosnącą sekurytyzację strategii politycznych, włącznie z gromadzeniem danych osobowych i tworzeniem profili obywateli, przy wykorzystywaniu zasadnych obaw społeczeństwa, stosowaniu argumentu walki z terroryzmem do atakowania praw i wolności obywateli oraz zwiększaniu nadzoru państwa; zwraca uwagę na fakt, że pomimo ponad 80 wiążących instrumentów prawnych zawartych w ciągu ostatnich 12 lat w dziedzinie walki z terroryzmem niedawne brutalne ataki wyraźnie wykazały niepowodzenie ślepo represyjnego prowadzenia działań przez instytucje UE i rządy państw członkowskich; potępia represyjne przepisy, które nie tylko znacząco naruszyły ochronę praw człowieka wszystkich obywateli i mieszkańców Unii Europejskiej, ale także przyczyniły się do aktywnego podważenia i zniweczenia istniejących polityk zapobiegawczych, takich jak praca młodzieży, strategie polityczne w zakresie spójności społeczno-gospodarczej i inne instrumenty zapobiegawcze mające na celu wspieranie osób zagrożonych wykluczeniem społecznym;

38.  wzywa Komisję do rozpoczęcia poważnych działań w celu ochrony obywateli przed nasilonym nadzorem państwa; w tym kontekście wyraża głębokie zaniepokojenie szerokim zakresem uprawnień nowej jednostki Europolu ds. zgłaszania podejrzanych treści w internecie w celu monitorowania i nadzorowania internetu bez interwencji sądu; przypomina, że nowe rozporządzenie w sprawie Europolu nie dostarcza wyraźnej podstawy prawnej dla ww. jednostki;

39.  uważa przegląd dyrektywy w sprawie zwalczania terroryzmu za wyjątkowo daleko idący, jeżeli chodzi o kryminalizację pewnych aktów o charakterze potencjalnie przygotowawczym bez konieczności udowodnienia wyraźnego celu rozmyślnej chęci popełnienia przestępstwa terrorystycznego; podkreśla, że jest to sprzeczne z ugruntowaną zasadą prawa karnego, zgodnie z którą umyślny zamiar stanowi kluczowy element definicji przestępstwa;

40.  wzywa do uaktualnienia dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej, aby można było ją dostosować do niedawno przyjętego rozporządzenia o ochronie danych;

41.  wzywa Komisję do pełnego uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C 293/12 i C 594/12 z dnia 8 kwietnia 2014 r.; w tym kontekście wzywa Komisję do powstrzymania się od proponowania jakichkolwiek dalszych środków w oparciu o generalne zatrzymywanie danych;

42.  wzywa Komisję do przedstawienia planu działania dla państw członkowskich dotyczącego poprawy warunków panujących w więzieniach, szczególnie ze względu na powszechne stosowanie środka tymczasowego pozbawienia wolności przed rozpoczęciem procesu, co obejmuje również przypadki korzystania z europejskiego nakazu aresztowania; wzywa Komisję do pełnego uwzględnienia orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego warunków panujących w więzieniach;

43.  wyraża głębokie rozczarowanie bezczynnością Komisji w odniesieniu do sprawozdania ustawodawczego z własnej inicjatywy dotyczącego przeglądu europejskiego nakazu aresztowania; wzywa Komisję do przedstawienia nowego wniosku, uwzględniającego sprawozdanie Parlamentu w tej sprawie, a zwłaszcza kwestię oceny proporcjonalności;

44.  wyraża ubolewanie z powodu faktu, że w swoich nowych inicjatywach Komisja nie zawarła odnowionego i zaktualizowanego wniosku o publiczny dostęp do dokumentów, odzwierciedlającego porozumienie osiągnięte w pierwszym czytaniu przez Parlament w 2011 r.;

45.  wzywa Komisję, aby odpowiedziała na oczekiwania Parlamentu przedstawione w jego rezolucjach w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA, w szczególności po upublicznieniu sprawozdania Senatu Stanów Zjednoczonych w sprawie tortur stosowanych przez CIA;

46.  stwierdza głęboko niedemokratyczny charakter tej UE, o czym świadczy sposób, w jaki instytucje europejskie traktują wyniki uczestnictwa obywateli i walki pracowników; wzywa zatem Komisję Europejską do uznania udziału obywateli w jego różnych demokratycznych przejawach, do przestrzegania wyników kolejnych referendów na temat spraw UE i apeluje o respektowanie niezbywalnego prawa narodów do debaty i wyrażania swojej woli; odrzuca w związku z tym argument nieuchronności;

47.  przypomina Komisji o jej zobowiązaniu do przedłożenia wniosku w sprawie międzyinstytucjonalnego porozumienia dotyczącego obowiązkowego rejestru przejrzystości dla wszystkich instytucji unijnych; przypomina o konieczności wzmocnienia demokracji przedstawicielskiej i uczestniczącej;

48.  wzywa Komisję Europejską do przedstawienia wniosku dotyczącego przeglądu europejskiej inicjatywy obywatelskiej na podstawie konkluzji sprawozdania z realizacji działania sporządzonego przez Parlament Europejski;

49.  dostrzega potrzebę poprawy jakości unijnego prawodawstwa; domaga się jednak, by Program lepszego stanowienia prawa oraz program REFIT nie służyły jako pretekst do deregulacji, która osłabia ochronę socjalną, ochronę konsumentów, normy środowiskowe, standardy dobrostanu zwierząt oraz dialog społeczny; nalega zatem, aby wszystkie oceny skutków i decyzje Rady ds. Kontroli Regulacyjnej były podawane do wiadomości publicznej;

50.  wzywa zamiast tego Komisję, aby zadbała o to, by wszelkie przyszłe przepisy podlegały ocenie skutków dla praw społecznych i praw podstawowych, a także zawierały klauzule wygaśnięcia w celu zapewnienia regularnego przeglądu unijnego prawodawstwa;

Rynek wewnętrzny i handel międzynarodowy

51.  jest zdania, że jednolity rynek, w jego wielu podejściach sektorowych, uwydatnił/ułatwił likwidację suwerennych instrumentów regulacji gospodarczej, dominację gospodarczą, rozbieżności i różnice w poziomie rozwoju oraz zachęcił do unikania zobowiązań podatkowych i uchylania się od opodatkowania, a także do transferu zysków do rajów podatkowych, prywatyzacji, deregulacji stosunków handlowych i koncentracji kapitału; dzięki jednolitemu rynkowi i w imię konkurencyjności UE sfinansowała/wspierała i promowała ataki na prawa pracowników, co doprowadziło do nierówności społecznych, deregulacji rynku pracy, dewaluacji wynagrodzeń i coraz bardziej niepewnych warunków zatrudnienia, podczas gdy bardziej sprawiedliwa i bardziej redystrybucyjna polityka podatkowa została zniszczona lub była utrudniana; zauważa, że w przeciwieństwie do tego, co jest systematycznie oświadczane, jednolity rynek doprowadził do wzrostu kosztów ponoszonych przez konsumentów i do degradacji świadczonych usług;

52.  ubolewa nad zwłoką Komisji w powiadamianiu Parlamentu i Rady o aktach korygujących do unijnego kodeksu celnego oraz o przejściowych aktach delegowanych; uważa za niedopuszczalne, że późne powiadamianie utrudnia Parlamentowi wykonywanie jego uprawnień kontrolnych; wzywa zatem Komisję do zapewnienia lepszej współpracy ze służbami Parlamentu i wczesnego informowania o zakończeniu prac nad unijnym kodeksem celnym i o jego wdrożeniu;

53.  ubolewa, że Komisja Europejska coraz bardziej osłabia ochronę osób zgłaszających przypadki naruszenia, dziennikarzy, konsumentów oraz pracowników za pomocą dyrektywy w sprawie tajemnicy handlowej; wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie, by zapewniły prawną i materialną ochronę osób zgłaszających przypadki naruszenia, jeżeli można racjonalnie przypuszczać, że chronią one interesy publiczne; zauważa jednak, że standardy ochrony są wciąż nierówne w całej UE i nie oferują dostatecznej ochrony, czego dowodem są niedawne głośne sprawy; wzywa Komisję do przedłożenia projektu wniosku w sprawie minimalnej ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia;

54.  podkreśla, że każdy kraj powinien mieć prawo do określania swojej polityki handlowej oraz do zawierania takich umów handlowych, które są najbardziej zgodne z jego interesami, charakterem gospodarczym i potrzebami przy uwzględnieniu odpowiednich poziomów komplementarności z państwami trzecimi;

55.  jest zdania, że wyniki referendum w Zjednoczonym Królestwie stanowią jedną z przyczyn uzasadniających fakt, iż ratyfikacja przez UE umów handlowych ze stronami trzecimi, z którymi trwają negocjacje, powinna zostać tymczasowo zawieszona; sprzeciwia się podejściu do handlu opartemu na liberalizacji, deregulacji i prywatyzacji, jakie forsuje Komisja Europejska oraz wielu partnerów na całym świecie, a także dogmatycznej logice wolnego handlu, która leży u podstaw tego poglądu politycznego, odrzuca w szczególności umowy megaregionalne, takie jak TTIP, CETA i TiSA oraz, pod innym względem, umowy o partnerstwie gospodarczym; ubolewa nad ogólnym kierunkiem handlu UE, który zagraża suwerenności państw członkowskich i służy interesom geopolitycznym najbogatszych państw i przedsiębiorstw wielonarodowych i zmierza do kontrolowania i eksploatowania zasobów państw trzecich, zwiększania asymetrii wewnątrzregionalnej i międzyregionalnej oraz do utrwalania zależności krajów najsłabiej rozwiniętych (w UE i poza nią); stwierdza, że te umowy przyczyniają się do niszczenia i deregulacji rynku pracy, wzrostu ubóstwa, zwiększonej spekulacji (zwłaszcza w zakresie żywności) i likwidacji usług publicznych oraz stanowi zagrożenie dla zdrowia i dobrostanu zwierząt, zrównoważonego rolnictwa i środowiska oraz dla różnorodności kulturowej; wzywa do regulowanego, opartego na wzajemnym uzupełnianiu się handlu międzynarodowego;

56.  wzywa do regulowanego, opartego na wzajemnym uzupełnianiu się handlu międzynarodowego; sprzeciwia się w szczególności włączeniu klauzuli ISDS do umów handlowych lub do ram UE, czy to w formie tradycyjnej bądź w formie standardów kontroli wewnętrznej, ponieważ uważa, że nie ma żadnego powodu, by przyznawać inwestorom specjalne jurysdykcje, które zobowiązują państwa do płacenia ogromnych sum pieniędzy ograniczają ich przestrzeń polityczną; nalega, aby wszystkie dokumenty negocjacyjne zostały podane do wiadomości publicznej oraz by przeprowadzono konsultacje ze wszystkimi parlamentami narodowymi przed przyjęciem tego rodzaju umów, które w znacznym stopniu wpływają na codzienne życie obywateli;

Rozwój regionalny, produkcja i sektory strategiczne

57.  odrzuca podejście Komisji Europejskiej polegające na podporządkowaniu polityki spójności zarządzaniu gospodarczemu UE; podkreśla, że polityka regionalna stanowi istotne narzędzie promowania spójności gospodarczej i społecznej, a jej głównymi celami są: niwelowanie różnic między regionami, zwłaszcza między uboższymi i najbardziej oddalonymi regionami, wspieranie rzeczywistej konwergencji oraz stymulowanie wzrostu i zatrudnienia; podkreśla, że polityka spójności nie powinna być stosowana jako instrument wymierzania kar finansowych, jeżeli dany region lub państwo członkowskie odrzuca politykę deregulacji i prywatyzacji;

58.  zaleca wprowadzenie pilnych środków dotyczących sektorów produktywnych, które mają żywotne znaczenie dla każdej gospodarki i tym samym odgrywają podstawową rolę w potencjalnym rozwoju każdego kraju; apeluje o promowanie projektów publicznych i wspieranie mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, spółdzielni i samorządu terytorialnego, a także postuluje zwiększenie funduszy wspólnotowych i przeznaczenie ich na te cele;

59.  wzywa Komisję do priorytetowego traktowania państw członkowskich najbardziej dotkniętych kryzysem gospodarczym, a w szczególności regionów pogrążonych w recesji o wysokiej stopie bezrobocia i ubóstwa;

60.  uważa, że istniejące finansowanie ze strony UE i obecne zasoby finansowe UE przeznaczane na politykę spójności są niewystarczające, aby zaspokoić potrzeby związane z faktyczną konwergencją i zaradzić różnicom regionalnym, wysokiemu bezrobociu, nierównym dochodom i ubóstwu w państwach członkowskich; wskazuje na potrzebę wzmocnienia budżetu UE w dziedzinie polityki spójności; podkreśla znaczenie zapewnienia, by zarządzanie i planowanie terytorialne pozostały w gestii poszczególnych państw członkowskich; zauważa, że unikanie w przyszłości zaległości w zakresie płatności ma kluczowe znaczenie dla zagwarantowania pomyślnego wdrażania polityki spójności;

61.  odnotowuje niski poziom inwestycji proponowanych w budżecie UE na badania naukowe i rozwój; wzywa Komisję Europejską, aby w przydziale środków finansowych na badania skupiła się na kilku uniwersytetach, ośrodkach badawczych i przedsiębiorstwach;

62.  potwierdza, że woda jest powszechnym prawem, powinna być zagwarantowana dla każdego człowieka i nie powinna podlegać prywatyzacji;

63.  wzywa do przyjęcia zdecentralizowanej wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), propagującej modernizację i zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i zapewniającej jego społeczno-gospodarczą żywotność, trwałość zasobów, utrzymywanie i tworzenie miejsc pracy oraz poprawę warunków życia pracowników tego sektora; wzywa do przyjmowania środków zapewniających krajową niezależność w wyłącznych strefach ekonomicznych państw członkowskich oraz w ich zasobach rybnych;

64.  wzywa do ochrony różnorodności biologicznej w środowisku morskim, co zapewni korzystne warunki dla odnawiania populacji ryb poprzez wdrożenie odpowiednich zrównoważonych praktyk zarządzania; ponownie podkreśla potrzebę uznania we WPRyb specyfiki tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i połowów przybrzeżnych oraz rozeznania, w jaki sposób istniejące instrumenty odpowiadają potrzebom tego sektora;

65.  jest zdania, że przez 30 lat wspólna polityka rolna (WPR) miała poważny wpływ na sektor rolnictwa w państwach członkowskich i przyczyniła się do kryzysu w sektorze rolnictwa; wzywa do ponownego skupienia się na jednej z zasad finansowania WPR (art. 39 ust. 2), „aby zapewnić rolnikom odpowiedni standard życia”, żeby przeciwdziałać rosnącej koncentracji produkcji i zwiększonemu poziomowi intensywnej hodowli, zmniejszeniu liczby drobnych rolników i organizacji rolniczych, jak również wzrostowi asymetrii regionalnych i uzależnienia od towarów z zagranicy, co sprzyja największym gospodarkom europejskim; ubolewa nad faktem, że zjawisko to zagraża dziedzictwu rolnemu i wiejskiemu o światowym znaczeniu, podczas gdy równolegle duże przedsiębiorstwa rolne zwiększają swoje marże i narzucają taki model światowego systemu żywnościowego, który wywołuje niszczycielskie skutki dla środowiska; podkreśla, że rolnicy, a nie wielkie przedsiębiorstwa muszą być w centrum każdej polityki rolnej i żywnościowej, żeby rzeczywiście wspierać we wszystkich regionach zrównoważony rozwój, wzrost i zatrudnienie;

66.  ubolewa, że obecne strategie polityczne prowadzą do drastycznego ograniczenia liczby tradycyjnych gospodarstw rodzinnych w całej UE, a w rezultacie do spadku aktywności społecznej i gospodarczej na obszarach wiejskich;

67.  zdecydowanie sprzeciwia się zjawisku zawłaszczania ziemi, dominacji rynkowej i nieuczciwemu ustalaniu cen przez wielkie przedsiębiorstwa rolno-spożywcze, wykorzystujące rolników i zmuszające do nadprodukcji kosztem jakości żywności, dobrostanu ludzi i zwierząt oraz środowiska naturalnego;

68.  wzywa Komisję Europejską do zakazania wszelkich form patentowania materiału siewnego, aby chronić rolników przed presją i potęgą wielonarodowych przedsiębiorstw produkujące nasiona, a także chronić odmiany miejscowe oraz nasze dziedzictwo genetyczne i kulturowe; wzywa Komisję Europejską, by we współpracy z państwami członkowskimi zakazała zatwierdzania, uprawy i wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie, oraz do podjęcia działań mających na celu ograniczenie zastosowania pestycydów na dużą skalę;

69.  wzywa Komisję do bezzwłocznego wdrożenia zaległych punktów strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015; wzywa Komisję do opracowania nowej i ambitnej strategii w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020, w celu przezwyciężenia obecnych niedostatków i luk, zapewnienia równych warunków działania i poprawy dobrostanu zwierząt w całej UE;

70.  uważa, że fundusze unijne na rolnictwo powinny mieć na celu rozwój systemów rolnych państw członkowskich w taki sposób, by ograniczyć ich uzależnienie od dostaw zewnętrznych oraz zachować dziedzictwo rolnicze i wiejskie;

71.  wzywa Komisję Europejską do przeanalizowania potrzeby utworzenia instrumentów publicznych regulujących produkcję i rynki w sektorze mleka, a także w innych sektorach, które zapewnią sprawiedliwe ceny za produkcję, uwzględniające koszty produkcji i ceny konsumpcyjne, w celu zagwarantowania uczciwego podziału wartości dodanej w całym łańcuchu wartości dodanej w sektorze, przy uniknięciu koncentracji i intensyfikacji produkcji oraz zagwarantowaniu prawa każdego państwa członkowskiego do zasiewu i produkcji oraz do zapewnienia niezależności żywnościowej;

72.   podkreśla potrzebę wzmocnienia i rozwijania zróżnicowanej bazy przemysłowej we wszystkich państwach członkowskich i regionach, przy uwzględnieniu specyfiki regionalnej, ponieważ ma to zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania wysokiego poziomu zatrudnienia, działalności gospodarczej i rozwoju;

73.  wzywa Komisję Europejską do oceny problemu delokalizacji produkcji przemysłowej w globalnych łańcuchach wartości i do wprowadzenia zakazu finansowania UE na rzecz przenoszenia produkcji do krajów trzecich, w celu zachowania miejsc pracy w państwach członkowskich;

74.  odrzuca projekt europejskiej unii energetycznej, który służy głównym europejskim monopolom w sektorze; wzywa do publicznej kontroli tego strategicznego sektora, jako że poprawa efektywności energetycznej oraz zapewnienie dywersyfikacji źródeł energii, rozwój energii odnawialnej, zrównoważone wykorzystanie endogennego potencjału każdego kraju i bezpieczeństwo dostaw wymagają między innymi planowania oraz publicznej i demokratycznej kontroli nad sektorem energetycznym; podkreśla potrzebę przedstawienia wiążących kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do energii i biomasy;

75.  przypomina, że energia jest dobrem publicznym oraz że należy zapewnić równy dostęp do energii po przystępnych cenach energii z korzyścią dla konsumentów; podkreśla, że UE powinna skupić się na kwestii ubóstwa energetycznego, skoro ubóstwo energetyczne dotyka około 11 % ludności UE; nalega w związku z tym, aby Komisja w przyszłych wnioskach ustawodawczych nadała priorytet środkom służącym zmniejszaniu ubóstwa energetycznego oraz by do połowy 2017 r. przedstawiła plan działania;

76.  uważa, że w wyniku transformacji energetyki powinien powstać bardziej efektywny, zdecentralizowany i zrównoważony, przejrzysty i demokratyczny system energetyczny oparty na odnawialnych źródłach energii, które przynosi korzyści całemu społeczeństwu, przy jednoczesnej ochronie ludzi znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i zapewnieniu, aby udostępnić im korzyści płynące ze środków na rzecz efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii;

77.  przypomina apel Parlamentu Europejskiego o wprowadzenie wiążącego celu wynoszącego 30 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w łącznym zużyciu energii i 40 % oszczędności energii do 2030 r.; wzywa zatem Komisję do odzwierciedlenia tego podczas nadchodzącego przeglądu dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej oraz do promowania tych wiążących celów w negocjacjach dyrektyw; ponadto wzywa Komisję do przedstawienia wiążących kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do energii i biomasy;

78.  wzywa konkretnie Komisję Europejską do zaproponowania kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do wyrobów przemysłowych oraz do pełnego włączenia „gospodarki o obiegu zamkniętym” do wszystkich stosownych strategii politycznych, przy uwzględnieniu całego cyklu życia produktów; ponadto podkreśla potrzebę pełnej realizacji działań określonych w planie działania na rzecz zasobooszczędnej Europy, w tym stopniowe wyeliminowanie dotacji mających szkodliwe skutki dla środowiska; uważa, że rynkowe podejście do gospodarki o obiegu zamkniętym ma niebezpieczne skutki dla interesu publicznego oraz że niezbędna jest pełna odpowiedzialność państw członkowskich i polityki publicznej;

79.  odrzuca liberalizację modeli nałożonych na państwa członkowskie w sektorze transportu; wzywa natomiast do ich natychmiastowego cofnięcia, zgodnie z potrzebą ochrony obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu promocji polityk transportowych, które szanują suwerenność państw członkowskich oraz ich strategiczne podejście do spójności terytorialnej i rozwoju kraju; apeluje, aby wśród wszystkich zaangażowanych pracowników wspierany był dialog społeczny, a także współpraca w celu lepszego połączenia krajowych sieci transportowych i zwiększenia ich interoperacyjności; podkreśla potrzebę wspierania transportu publicznego, wspólnych rozwiązań w zakresie mobilności, ruchu pieszego i rowerowego, zwłaszcza na obszarach miejskich;

80.  wzywa Komisję do oceny przepisów transportowych UE oraz do dostosowania ich w razie potrzeby do ery cyfrowej; wzywa Komisję do ustanowienia od nowa ram prawnych dotyczących różnych środków transportu, aby promować nowe innowacyjne rozwiązania i usługi w dziedzinie mobilności i logistyki, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokich standardów bezpieczeństwa, warunków pracy i ochrony konsumentów, a także sprawiedliwego opodatkowania i przeciwdziałania szkodliwemu wpływowi na środowisko;

81.  wzywa Komisję, żeby przyjęła środki potrzebne na rzecz dekarbonizacji sektora transportu;

82.  apeluje o ambitny plan zmniejszenia liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych, który obejmie jasne cele redukcji;

Środowisko

83.  uważa, że kryzys klimatyczny – jak uznano w 5. sprawozdaniu oceniającym Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), które zostało przyjęte i zatwierdzone na ostatniej konferencji COP 21 – jest spowodowany szkodliwą działalnością człowieka, nadużywaniem energochłonnego systemu produkcji oraz stosowaniem i eksploatacją paliw kopalnych;

84.  podkreśla w związku z tym, że rozwiązanie na rzecz walki ze zmianami klimatu musi być głównie realizowane przez zobowiązania wszystkich zainteresowanych krajów do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych zgodnie z ich historyczną odpowiedzialnością i nie należy tego pozostawiać instrumentom rynkowym, dlatego domaga się zerwania z kapitalistyczną polityką rozwoju, bez czego niemożliwa jest zmiana metod produkcji i dystrybucji oraz sposobów konsumpcji;

85.  wyraża ubolewanie, że na zobowiązania podjęte na konferencji COP 21 z jednej strony nie gwarantują redukcji emisji gazów cieplarnianych, a co za tym idzie – nie zapewniają spadku stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze do poziomu uznawanego za zgodny ze wzrostem średniej temperatury o nie więcej niż 2 °C, a z drugiej strony zachowały i wzmocniły mechanizmy rynkowe, które przekładają się na przejmowanie przyrody i jej zasobów do sektora prywatnego;

86.  opowiada się za zwiększeniem funduszy na politykę ochrony środowiska; domaga się znacznego podwyższenia kwot dla programu LIFE w wysokości przynajmniej 1 % budżetu UE; odrzuca możliwość osłabienia prawodawstwa o ochronie siedlisk i zagrożonych gatunków dzikich zwierząt; wzywa do utworzenia specjalnego instrumentu finansowego przeznaczonego na finansowanie sieci Natura 2000 i przyjęcie spójnych środków ochrony wartości, które reprezentuje;

87.  wzywa Komisję Europejską do włączenia polityki w zakresie klimatu i polityki w zakresie zmiany klimatu do wszystkich dziedzin polityki; ubolewa nad wykazywanym dotąd przez Komisję brakiem ambicji, jeżeli chodzi o wiążące cele;

88.  wzywa Komisję Europejską do zachowania spójności i do przestrzegania zasady ostrożności w realizacji zadania polegającego na nieproponowaniu dalszych odstępstw w zakresie wykorzystywania substancji chemicznych, pestycydów i zaburzaczy hormonalnych szkodliwych dla zdrowia ludzi i środowiska, do zmniejszenia narażenia na działanie substancji chemicznych w wodzie, glebie, powietrzu i żywności, które mają negatywne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska na całym świecie, oraz do przedstawienia wniosków ustawodawczych w celu zmniejszenia narażenia;

Na rzecz pokoju przeciwko militaryzmowi i NATO

89.  potępia nasilenie działań na rzecz militaryzacji UE; odrzuca europejską strategię bezpieczeństwa oraz wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); domaga się zakończenia współpracy UE-NATO oraz odrzuca obecną politykę rozszerzania NATO; nalega na likwidację wszystkich zagranicznych baz wojskowych w Europie;

90.  nalega, by działalność zagraniczna UE musiała opierać się na zasadach ściśle cywilnej polityki zagranicznej, która jest zgodna z prawem międzynarodowym i stosowana w sposób niedyskryminacyjny, a także by UE odgrywała wiodącą rolę w dyplomatycznym i pokojowym rozwiązywaniu konfliktów, w tym w inicjatywach w zakresie mediacji oraz w programach na rzecz rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych; podkreśla znaczenie wysiłków na rzecz wzmocnienia międzynarodowego Traktatu o handlu bronią i usprawnienia unijnego systemu kontroli eksportu broni, wspierania systemu ustanowionego Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz rozbrojenia jądrowego, a także wspierania środków eliminacji ubóstwa, pomocy humanitarnej, zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz celów zrównoważonego rozwoju, przy jednoczesnym sprzyjaniu zrównoważonym stosunkom gospodarczym, sprawiedliwemu handlowi i sprawiedliwemu podziałowi zasobów i bogactw w sąsiedztwie UE i na świecie;

91.  wzywa Komisję Europejską do wypełnienia zobowiązania do współpracy z partnerami objętymi EPS w realizacji celów rozwojowych ONZ; podkreśla, że tworzenie miejsc pracy jest kwestią decydującą dla większości krajów objętych polityką sąsiedztwa; wyraża poparcie dla szczególnego skupienia się na zatrudnieniu młodych ludzi, co wspiera małe i średnie przedsiębiorstwa; podkreśla, że wymaga to wielopoziomowego podejścia na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, a także współpracy regionalnej, subregionalnej i transgranicznej, w której możliwe będzie zmobilizowanie państw członkowskich UE, krajów partnerskich oraz ich władz lokalnych i regionalnych; domaga się realistycznego podejścia i programów, które przynoszą konkretne korzyści dla ludzi; wzywa Komisję do przedstawienia strategii na rzecz współpracy z „sąsiadami sąsiadów”, którą zapowiedziano w związku z przeglądem polityki sąsiedztwa;

92.  odrzuca wszelkiego rodzaju wykorzystywanie budżetu UE do celów wojskowych czy cywilno-wojskowych; odrzuca wdrożenie projektu pilotażowego dotyczącego badań w ramach WPBiO realizowanego wspólnie przez Komisję Europejską i Europejską Agencję Obrony, który obejmuje między innymi zdalnie kierowane bezzałogowe systemy powietrzne (BSP); zdecydowanie sprzeciwia się wszelkiemu wykorzystywaniu funduszy z programu „Horyzont 2020” lub z ogólnego budżetu UE do finansowania wojskowych i cywilno-wojskowych badań naukowych oraz badań naukowych w dziedzinie bezpieczeństwa, a w szczególności związanych z rozwojem BSP; wzywa Komisję do dopilnowania, żeby zostały dotrzymane zobowiązania Unii dotyczące likwidacji ubóstwa, zrównoważonego rozwoju, celów zrównoważonego rozwoju, kontroli zbrojeń, systemu ustanowionego Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz rozbrojenia jądrowego;

93.  wzywa Komisję Europejską do zwiększenia przejrzystości wydatków w dziedzinie działalności międzynarodowej na wszystkich etapach, począwszy od planowania do ocenę ex ante; ponownie wyraża zdecydowaną krytykę wobec ciągłego braku kontroli parlamentarnej w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

94.  potwierdza, że sprawy zewnętrzne należą do suwerennych kompetencji każdego z państw członkowskich, i odrzuca politykę zagraniczną, w której UE przemawia „jednym głosem”; przypomina, że w polityce zewnętrznej państwa członkowskie – indywidualnie lub we współpracy – muszą stosować się do zasad ściśle cywilnej polityki zagranicznej, zgodnej z prawem międzynarodowym i stosowanej w sposób niedyskryminujący, i że rolę w dyplomatycznym i pokojowym rozwiązywaniu konfliktów powinno się pełnić pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, w duchu wzajemnego partnerstwa i solidarności oraz przy poszanowaniu suwerenności państw trzecich;

95.  zdecydowanie sprzeciwia się propagowaniu i wspieraniu europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego (BITDE) oraz wojskowego kompleksu przemysłowego (MIC), a także zwiększaniu i pogłębianiu współpracy w dziedzinie obronności; odrzuca wszelkiego rodzaju wykorzystywanie budżetu UE do celów wojskowych czy cywilno-wojskowych; wzywa do realizacji rzeczywistych strategii politycznych na rzecz pokoju, solidarności i równości, których celem będzie kontrola zbrojeń, całkowite rozbrojenie – w szczególności jądrowe – oraz demilitaryzacja UE;

96.  jest głęboko zaniepokojony, że wiele rządów nie przestrzega nawet krajowych, unijnych i międzynarodowych zobowiązań, jakie przyjęło na siebie w zakresie eksportu broni; domaga się, by UE zaprzestała handlu bronią, a także eksportu broni i sprzętu wojskowego do obszarów ogarniętych konfliktem;

_____________________

97.  wzywa Komisję do zmiany programu prac zgodnie z rezolucją Parlamentu;

98.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności