Procedura : 2016/2956(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-1166/2016

Teksty złożone :

B8-1166/2016

Debaty :

PV 26/10/2016 - 12
CRE 26/10/2016 - 12

Głosowanie :

Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0422

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 348kWORD 94k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-1159/2016
24.10.2016
PE593.592v01-00
 
B8-1166/2016

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w północnym Iraku i Mosulu (2016/2956(RSP))


Lars Adaktusson, Cristian Dan Preda, Elmar Brok, Esther de Lange, György Hölvényi, Michèle Alliot-Marie, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska w imieniu grupy PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w północnym Iraku i Mosulu (2016/2956(RSP))  
B8-1166/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje: z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Iraku(1), z dnia 18 września 2014 r. w sprawie sytuacji w Iraku i Syrii oraz ofensywy Państwa Islamskiego, w tym prześladowań mniejszości(2), w szczególności jej ust. 4, z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie Iraku: porywania kobiet i znęcania się nad nimi(3), z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie kryzysu humanitarnego w Iraku i Syrii, zwłaszcza w kontekście Państwa Islamskiego (IS)(4), w szczególności jej ust. 27, z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie ostatnich ataków i uprowadzeń dokonanych przez Państwo Islamskie/Daisz na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza wobec Asyryjczyków(5), w szczególności jej ust. 2, 5 i 8, z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2013 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(6), w szczególności jej ust. 129 i 211, z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie priorytetów UE w Radzie Praw Człowieka ONZ w 2015 r.(7), w szczególności jej ust. 66 i 67, z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie niszczenia zabytków kultury przez ISIS/Daisz(8), z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie prześladowania chrześcijan na świecie, w związku z zabójstwem kenijskich studentów przez ugrupowanie terrorystyczne Al-Szabab(9) oraz z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie systematycznego masowego mordowania mniejszości religijnych przez tzw. „ISIS/Daisz”(10), w szczególności je ust. 11, 12 i 14,

–  uwzględniając konkluzje Rady: z dnia 23 maja 2016 r. w sprawie regionalnej strategii UE dotyczącej Syrii i Iraku oraz zagrożeń ze strony Daisz, z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie Iraku, z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie regionalnej strategii UE dotyczącej Syrii i Iraku oraz zagrożeń ze strony ISIL/Daisz, z dnia 20 października 2014 r. w sprawie kryzysu związanego z ISIL/Daisz w Syrii i Iraku, z dnia 30 sierpnia 2014 r. w sprawie Iraku i Syrii, z dnia 14 kwietnia 2014 r. i 12 października 2015 r. w sprawie Syrii oraz z dnia 15 sierpnia 2014 r. w sprawie Iraku,

–  uwzględniając między innymi wytyczne UE dotyczące propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań; wytyczne UE w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego; wytyczne UE w sprawie aktów przemocy wobec kobiet i zwalczania wszelkich form dyskryminacji kobiet; wytyczne w sprawie polityki UE wobec państw trzecich dotyczącej tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; wytyczne UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych; wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony praw dziecka; oraz wytyczne UE w sprawie praw człowieka dotyczące wolności wypowiedzi w internecie i poza nim,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Iraku i Syrii,

–  uwzględniając rezolucję nr 2091 (2016) w sprawie zagranicznych bojowników w Syrii i Iraku, przyjętą przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy w dniu 27 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Iraku, zwłaszcza rezolucje nr 2299 (2016) i 2249 (2015), w których potępiła ona niedawne ataki terrorystyczne ISIS/Daisz,

–  uwzględniając rozpatrzenie w dniu 2 października 2013 r. przez Komitet ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej sprawozdania przedstawionego przez Irak; wydane w dniu 3 marca 2015 r. przez Komitet Praw Dziecka ONZ uwagi podsumowujące sprawozdanie Iraku; wydane w dniu 13 października 2015 r. przez Komitet ONZ ds. Wymuszonych Zaginięć uwagi podsumowujące sprawozdanie przedłożone przez Irak; wydane w dniu 27 października 2015 r. przez Komitet Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych ONZ uwagi podsumowujące sprawozdanie Iraku; oraz wydane w dniu 3 grudnia 2015 r. przez Komitet Praw Człowieka ONZ uwagi podsumowujące w sprawie Iraku,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że operacja wyzwolenia Mosulu z rąk „ISIS/Daisz” rozpoczęła się, a wszelkie nierozwiązane spory dotyczące wewnętrznych granic w północnym Iraku – o ile nie zajmą się nimi podmioty wojskowe zwalczające „ISIS/Daisz” oraz cała społeczność międzynarodowa – mogą uniemożliwić odbudowę na tym obszarze oraz powrót przesiedlonych mieszkańców, stwarzając zagrożenie dla istnienia na tym obszarze w przyszłości mniejszości znajdujących się w trudnej sytuacji;

B.  mając na uwadze, że równina Niniwy, Tal Afar i Sindżar, jak i szerzej cały ten region, były ojczyzną przodków chrześcijan (Chaldejczyków/syriaków/Asyryjczyków), jazydów, arabskich sunnitów i szyitów, Kurdów, Szabaków, Turkmenów, jarsanitów i sabejskich mandejczyków oraz innych wspólnot, które od wieków zamieszkiwały ten obszar w duchu ogólnego pluralizmu, stabilności i lokalnej współpracy, mimo okresów zewnętrznej przemocy i prześladowań, aż do początku tego wieku i okupacji znacznej części regionu przez „ISIS/Daisz”, która rozpoczęła się w 2014 r.;

C.  mając na uwadze, że liczba chrześcijan w Iraku w 2003 r. wynosiła ponad 1,5 mln, ale od tamtej pory zmniejszyła się do poziomu 200 000–350 000, przy czym wielu z nich żyje obecnie w ubóstwie i poczuciu zagrożenia;

D.  mając na uwadze, że obecność chrześcijan i innych mniejszości w Iraku i na szerzej pojętym Bliskim Wschodzie ma tradycyjnie duże znaczenie społeczne, ponieważ wnosili oni istotny wkład w stabilność polityczną, a zniknięcie tych mniejszości z regionu będzie prowadzić do dalszej destabilizacji;

E.  mając na uwadze, że w dniu 4 lutego 2016 r. Parlament uznał, że „ISIS/Daisz” popełnia ludobójstwo wobec chrześcijan i jazydów, a także innych mniejszości religijnych i etnicznych, które nie zgadzają się z interpretacją islamu przyjętą przez tzw. „ISIS/Daisz”, a także dopuszcza się wobec nich aktów okrucieństwa i przestępstw międzynarodowych, które stanowią zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości;

F.  mając na uwadze, że Parlament wspólnie z Radą Europy, Departamentem Stanu Stanów Zjednoczonych, Kongresem Stanów Zjednoczonych, parlamentem Zjednoczonego Królestwa, parlamentem Australii, a także innymi narodami i instytucjami stwierdził, że okrucieństwa popełniane przez tzw. „ISIS/Daisz” wobec mniejszości religijnych i etnicznych w Iraku obejmują zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo;

G.  mając na uwadze, że Parlament wezwał społeczność międzynarodową i państwa będące jej członkami, w tym UE i jej państwa członkowskie, do zapewnienia niezbędnych warunków bezpieczeństwa oraz perspektyw dla tych wszystkich, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojej ojczyzny lub zostali z niej przymusowo wysiedleni, do urzeczywistnienia – gdy tylko będzie to możliwe – ich prawa powrotu do ojczyzny, jak stanowi art. 13 ust. 2 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz art. 12 ust. 4 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, do ochrony ich domostw, ziemi, własności i dobytku, a także świątyń i obiektów religijnych i kulturowych, oraz do stworzenia im szansy na bezpieczne i godne życie oraz zapewnienia przyszłości, a także do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym, gospodarczym, kulturalnym i politycznym swojego kraju z pozycji równych obywateli;

H.  mając na uwadze, że wyzwolenie północnego Iraku z rąk „ISIS/Daisz” mogłoby doprowadzić do powtórzenia się sytuacji nasilonych wysiedleń i przepływów migracyjnych, które w opinii przywódców religijnych spowodowałyby najprawdopodobniej ostateczną emigrację chrześcijan z tego regionu, chyba że pojawiłyby się skoordynowane działania humanitarne, w które zaangażowałyby się religijne organizacje humanitarne;

I.  mając na uwadze, że Parlament podkreślił znaczenie zapewnienia przez społeczność międzynarodową ochrony i pomocy, w tym wojskowej ochrony i pomocy, zgodnie z prawem międzynarodowym, wszystkim grupom, które są obierane za cel przez tzw. „ISIS/Daisz” i inne organizacje terrorystyczne na Bliskim Wschodzie, takim jak mniejszości etniczne i religijne, a także zagwarantowania udziału tych grup w przyszłych trwałych rozwiązaniach politycznych;

J.  mając na uwadze, że Parlament podkreślił znaczenie zapewnienia bezpiecznego schronienia dla Chaldejczyków/syriaków/Asyryjczyków i innych zagrożonych grup na równinie Niniwy w Iraku – obszarze, na którym w przeszłości żyło pokojowo obok siebie wiele mniejszości etnicznych i religijnych;

K.  mając na uwadze rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 60–/1 (2005), która stanowi, że każde państwo ma obowiązek chronić swoich obywateli przed ludobójstwem, zbrodniami wojennymi, czystkami etnicznymi i zbrodniami przeciwko ludzkości;

L.  mając na uwadze, że art. 2 konstytucji Iraku gwarantuje pełne religijne prawo wszystkich obywateli do wolności wyznania i praktykowania religii;

M.  mając na uwadze, że art. 125 konstytucji Iraku gwarantuje administracyjne, polityczne, kulturalne i edukacyjne prawa przysługujące poszczególnym narodowościom, takim jak Turkmeni, Chaldejczycy i Asyryjczycy, a także wszystkim innym grupom społecznym;

N.  mając na uwadze, że podmioty wojskowe zmuszają siły ISIL w północnym Iraku do dalszego odwrotu, we współpracy z irackimi siłami bezpieczeństwa, siłami peszmergów podlegającymi kurdyjskiemu rządowi regionalnemu i rdzennymi lokalnymi siłami bezpieczeństwa realizującymi misję bezpieczeństwa narodowego;

O.  mając na uwadze, że repatriacja rdzennych wspólnot z równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru do domów ich przodków oraz odnowa gospodarcza tych wspólnot w sposób umożliwiający pomyślny rozwój różnych społeczności etnicznych i religijnych przyczynia się do stabilności Iraku i leży w interesie bezpieczeństwa wspólnoty międzynarodowej;

P.  mając na uwadze, że lokalne samostanowienie i ochrona bezpieczeństwa społeczności żyjących na równinie Niniwy, w Tal Afarze i Sindżarze w ramach federalnej Republiki Iraku umożliwiłoby przywrócenie i zachowanie podstawowych praw człowieka – w tym praw własności – ludów tubylczych tego regionu;

Q.  mając na uwadze, że wielu przywódców chrześcijan (Chaldejczyków/syriaków/ Asyryjczyków), jazydów i Turkmenów wyraziło poparcie dla autonomicznego regionu administracyjnego obejmującego równinę Niniwy, Tal Afar i Sindżar;

R.  mając na uwadze, że iracki premier Haider al-Abadi stwierdził w dniu 15 kwietnia 2015 r.: „Jeśli nie dokonamy decentralizacji, kraj ulegnie rozpadowi. Według mnie nie ma ograniczeń dla decentralizacji”;

1.  wyraża poparcie dla Republiki Iraku i jej obywateli w uznaniu politycznie, społecznie i gospodarczo zrównoważonej prowincji na równinie Niniwy, w Tal Afarze i Sindżarze, zgodnie z pełnoprawną wolą samostanowienia wyrażoną przez ludy tubylcze;

2.  podkreśla, że prawo powrotu do ojczyzny przesiedlonych ludów tubylczych z równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru – z których wiele zostało przesiedlonych w obrębie Iraku – powinno być priorytetem polityki rządu irackiego przy wsparciu UE, w tym jej państw członkowskich, oraz wspólnoty międzynarodowej;

3.  podkreśla, że z chwilą powrotu ludów tubylczych równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru do ojczyzny, przy wsparciu rządu Republiki Iraku i Regionalnego Rządu Kurdystanu, należy przywrócić tym ludom pełnię podstawowych praw człowieka, w tym praw własności, które powinny mieć pierwszeństwo przed wszelkimi roszczeniami praw własności innych stron;

4.  podkreśla, że społeczności tubylcze równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru – chrześcijanie (chaldejczycy/syriacy/asyryjczycy), jazydzi, Turkmeni i inni – mają prawo do ochrony, bezpieczeństwa i samostanowienia w ramach federalnej struktury Republiki Iraku;

5.  nawołuje rząd Iraku i Regionalny Rząd Kurdystanu, a także UE i jej państwa członkowskie, społeczność międzynarodową i podmioty międzynarodowe, do zapewnienia integralności terytorialnej i bezpieczeństwa równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru;

6.  wzywa rząd Iraku oraz jego partnerów międzynarodowych do priorytetowego traktowania problemu pokojowego rozwiązania kwestii dotyczących spornych granic wewnętrznych Republiki Iraku;

7.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, koalicję przeciwko ISIL, społeczność międzynarodową i podmioty międzynarodowe do współpracy z rządem krajowym i rządami regionalnymi Republiki Iraku w celu zaprowadzenia trwałego bezpieczeństwa na równinie Niniwy, w Tal Afarze i Sindżarze;

8.  wzywa UE i jej państwa członkowskie oraz ONZ i jej państwa członkowskie do współpracy z rządem krajowym i rządami regionalnymi Republiki Iraku, a także z wszystkimi odpowiednimi podmiotami krajowymi i międzynarodowymi, w celu nadzorowania pokojowego powrotu do swojej ojczyzny tubylczych ludów z równiny Niniwy, Tal Afaru i Sindżaru, które są obecnie wewnętrznymi przesiedleńcami, uchodźcami lub szukają azylu w innych miejscach;

9.  wzywa UE i jej państwa członkowskie oraz ONZ i jej państwa członkowskie do współpracy z rządem krajowym i rządami regionalnymi Republiki Iraku, w tym z Regionalnym Rządem Kurdystanu, w celu utworzenia na równinie Niniwy, w Tal Afarze i Sindżarze niekwestionowanych terytoriów reprezentowanych politycznie przez tubylcze ludy i społeczności regionu; podkreśla potrzebę budowania umiejętności zawodowych przyszłych administracji prowincji równiny Niniwy, Sindżaru i Tal Afaru oraz potrzebę zapewnienia specjalnych szkoleń przez UE, jej państwa członkowskie i społeczność międzynarodową;

10.  zachęca UE i jej państwa członkowskie oraz społeczność międzynarodową do wspierania rządu Iraku we wdrażaniu decyzji o utworzeniu prowincji równiny Niniwy zgodnie z decyzją gabinetu z dnia 21 stycznia 2014 r. oraz w dalszej decentralizacji – polegającej na ustanowieniu prowincji również w Tal Afarze i Sindżarze – i wspieraniu nowych administracji prowincji, tak aby rozwinęły swój pełny potencjał zgodnie z pełnoprawną wolą samostanowienia wyrażoną przez ludy tubylcze;

11.  zachęca państwa członkowskie UE, by w wykazie służb upoważnionych do otrzymywania pomocy uwzględniły też lokalne siły bezpieczeństwa; uważa, że lokalne siły bezpieczeństwa powinny obejmować miejscowe służby, które są zaangażowane w ochronę najsłabszych mniejszości etnicznych i religijnych na równinie Niniwy, w Tal Afarze, Sindżarze i w innych miejscach przed zagrożeniem ze strony salafizmu dżihadystycznego; wzywa państwa członkowskie UE do zapewnienia dostaw na rzecz lokalnych sił bezpieczeństwa w celu długoterminowej ochrony ich ojczyzn;

12.  wzywa rząd Iraku, aby przy wsparciu ze strony UE i jej państw członkowskich zapewnił środki na rzecz rozminowania obszarów wcześniej okupowanych przez „ISIS/Daisz” oraz współpracował z lokalnymi radami reprezentującymi mniejszości, tak aby zagwarantować sprawną koordynację i uniknąć opóźnień, które uniemożliwiłyby powrót uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych;

13.  wzywa UE, jej państwa członkowskie i społeczność międzynarodową do wzmożenia wysiłków w celu zajęcia się problemami humanitarnymi ludności Iraku, w szczególności dzieci, osób starszych, ciężarnych kobiet i innych osób wymagających szczególnego traktowania, oraz wzywa wszystkie zainteresowane strony, aby umożliwiły dostarczanie pomocy humanitarnej bez żadnych przeszkód; podkreśla potrzebę szeroko zakrojonych działań humanitarnych w regionie Niniwy podczas operacji wyzwoleńczej; ponownie podkreśla znaczenie zaangażowania religijnych organizacji humanitarnych w skoordynowane działania humanitarne, zwłaszcza na rzecz przesiedlonych mniejszości etnicznych i religijnych;

14.  podkreśla znaczenie Mosulu dla całego Iraku i wzywa rząd Iraku do zapewnienia mniejszościom reprezentacji w nowej administracji Mosulu; jest zdania, że powrót uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych będzie zależeć od stabilności nowej administracji; podkreśla, że mniejszości mają uzasadnione prawo do udziału w polityce i przywrócenia im praw własności; uważa, że w tym regionie bardzo potrzebne są zrównoważone media w celu promowania pokoju i walki z dalszym upowszechnianiem ideologii salafizmu dżihadystycznego, gdy zakończy się okupacja Mosulu przez „ISIS/Daisz”; wzywa do udzielenia wsparcia projektom, które promują umiarkowane środki przekazu i zwalczają mowę nienawiści;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE do spraw praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i Radzie Reprezentantów Iraku, Regionalnemu Rządowi Kurdystanu i sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0171.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0027.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0066.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0040.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0071.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0076.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0079.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0179.

(9)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0178.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0051.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności