Procedura : 2017/2598(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0184/2017

Teksty złożone :

B8-0184/2017

Debaty :

Głosowanie :

PV 16/03/2017 - 6.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 465kWORD 63k
13.3.2017
PE598.537v01-00
 
B8-0184/2017

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))


Marie-Christine Vergiat, Marisa Matias, Ángela Vallina, Merja Kyllönen, Lola Sánchez Caldentey, Miguel Urbán Crespo, Tania González Peñas, Xabier Benito Ziluaga, Estefanía Torres Martínez, Neoklis Sylikiotis, Takis Hadjigeorgiou, Dimitrios Papadimoulis, Kostadinka Kuneva, Stelios Kouloglou, Kostas Chrysogonos, Barbara Spinelli, Maria Lidia Senra Rodríguez, Javier Couso Permuy w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów Unii na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))  
B8-0184/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC),

–  uwzględniając zbliżającą się 34. sesję Rady Praw Człowieka, która odbędzie się w dniach 27 lutego – 24 marca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny zagwarantować poszanowanie praw człowieka we wszystkich dziedzinach prowadzonej przez nie polityki, zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej, oraz zapewnić jej spójność w celu umocnienia i uwiarygodnienia pozycji Unii i jej państw członkowskich w Radzie Praw Człowieka ONZ;

B.  mając na uwadze, że Rada Praw Człowieka ONZ zbierze się na 34. sesji zwyczajnej w dniach 27 lutego – 24 marca 2017 r.; mając na uwadze, że delegacja Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego uda się z wizytą do Genewy w czasie 34. sesji, jak miało to miejsce w poprzednich latach na poprzednie sesje UNHRC; mając na uwadze, że w 2017 r. odbędą się jeszcze dwie sesje UNHRC;

C.  mając na uwadze, że obecnie w Radzie Praw Człowieka zasiada siedem państw członkowskich, a mianowicie: Niemcy (do 2018 r.), Belgia (do 2018 r.), Łotwa (do 2017 r.), Holandia (do 2017 r.), Portugalia (do 2017 r.), Zjednoczone Królestwo (do 2017 r.) i Słowenia (do 2018 r.);

D.  mając na uwadze, że współpracę Unii i jej państw członkowskich z UNHRC i w jej ramach, a także z ogółem instancji ONZ, należy lepiej skoordynować i nasilić, aby lepiej uwzględniać i wdrażać zalecenia UNHRC w polityce praw człowieka Unii, zarówno na szczeblu wewnętrznym, jak i zewnętrznym; mając na uwadze, że zbyt często delegatury Unii w UNHRC poprzestają na przedstawieniu własnych priorytetów bez uwzględnienia prac ONZ i UNHRC w zakresie praw człowieka;

Prace i organizacja UNHRC

1.  ponownie wzywa państwa członkowskie Unii do czynnego przeciwstawienia się wszelkim próbom kwestionowania zasad powszechności, niepodzielności i współzależności praw człowieka oraz do aktywnego zachęcania UNHRC do zwalczania w ten sam sposób wszelkiej dyskryminacji niezależnie od jej powodów;

2.  przestrzega przed instrumentalnym wykorzystywaniem UNHRC; podkreśla znaczenie, jakie mają jej rezolucje dotyczące poszczególnych krajów dla podejmowania działań w poważnych przypadkach naruszania praw człowieka; zwraca uwagę, że sytuację w zakresie praw człowieka należy oceniać w sposób obiektywny, przejrzysty, niewybiórczy, konstruktywny, nieprowadzący do konfliktów, w oparciu o wiarygodne informacje będące wynikiem interaktywnego dialogu, w warunkach powszechności i jednakowego traktowania wszystkich państw; apeluje do państw członkowskich o czynny udział we wdrażaniu tych uzgodnionych zasad dotyczących UNHRC;

3.  podkreśla, że dla zapewnienia poszanowania praw człowieka należy zwalczać podstawowe przyczyny niestabilności politycznej w wielu krajach za pośrednictwem polityki rozwoju zgodnej z celami zrównoważonego rozwoju, a także środkami społeczno-gospodarczymi, politycznymi i kulturowymi;

4.  stwierdza, że Arabia Saudyjska jest członkiem Rady Praw Człowieka do 2019 r.; zdecydowanie potępia upowszechnienie naruszeń praw człowieka popełnianych przez Królestwo Arabii Saudyjskiej, które wykorzystuje swój mandat do zablokowania wniosków o specjalnych sprawozdawców ONZ powołanych do prowadzenia dochodzeń, dotyczących m.in. tortur, wolności wypowiedzi i opinii oraz egzekucji, a także utrudnia wszelkie próby przeprowadzenia niezależnego śledztwa w sprawie sytuacji w Jemenie; potępia fakt, że na 33. sesji UNHRC Arabii Saudyjskiej już drugi rok z rzędu udało się zablokować rezolucję Unii mającą na celu zalecenie międzynarodowego dochodzenia; wzywa Unię, aby zaproponowała ponownie tę rezolucję po sformułowaniu przez zastępczynię wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka, Kate Gilmore, krytyki dotyczącej braku bezstronności i nieprzestrzegania podstawowych norm ochrony krajowej komisji jemeńskiej powołanej po porażce wniosku w sprawie komisji międzynarodowej;

5.  z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, a zwłaszcza uwagę zwróconą na sytuację w Hondurasie, Kolumbii, Gwatemali, na Cyprze, w Iranie, Sri Lance, Jemenie, na okupowanych terytoriach palestyńskich, w tym we Wschodniej Jerozolimie, na okupowanych syryjskich Wzgórzach Golan, w Afganistanie i Gwinei;

6.  odrzuca sięganie po pojęcie „obowiązku ochrony”, gdyż narusza ono prawo międzynarodowe i nie dostarcza wystarczającej podstawy prawnej uzasadniającej jednostronne użycie siły; potępia rolę globalnego żandarma, jaką przypisują sobie niektóre państwa, takie jak Stany Zjednoczone czy Francja, oraz organizacje takie jak NATO, w tym poza mandatami ONZ lub nie licząc się z nimi; potępia również tzw. „precyzyjnie ukierunkowane naloty” oraz wprowadzanie zagranicznych oddziałów na terytorium niektórych państw; potępia interwencje NATO zastępujące działania pokojowe i stabilizacyjne, w przypadku gdy nie mogą być one zrealizowane na podstawie szerokiego konsensusu w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ;

Prawa gospodarcze, społeczne i kulturalne

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UNHRC przywiązuje duże znaczenie do wspierania i ochrony praw gospodarczych i społecznych oraz do kwestii wzajemnej zależności i niepodzielności praw człowieka; ponownie podkreśla potrzebę jednakowego traktowania praw gospodarczych, społecznych, kulturalnych, obywatelskich i politycznych; podkreśla, że do najważniejszych wyzwań należy wysoka stopa bezrobocia, wzrost ubóstwa i wykluczenia społecznego, coraz trudniejszy dostęp do usług zdrowotnych, edukacji, mieszkań, transportu i kultury, a także pogarszająca się jakość tych usług; z zadowoleniem przyjmuje kluczową rolę usług publicznych w tym zakresie i stwierdza, że ich prywatyzacja i liberalizacja przyczyniły się do pogorszenia dostępu do niektórych z tych praw;

8.  podkreśla ponadto, że wprowadzenie klauzul dotyczących demokracji i praw człowieka do umów o wolnym handlu podpisanych przez Unię nie jest wystarczająco brane pod uwagę, a zatem jest porażką, gdyż umowy o wolnym handlu doprowadziły nawet do pogorszenia sytuacji czy wręcz naruszenia praw podstawowych, w szczególności gospodarczych i społecznych, do zubożenia odnośnej ludności i do monopolizacji zasobów przez korporacje wielonarodowe; jest zdania, że konieczne jest uruchomienie nowych form współpracy, aby ułatwić rozwój gospodarczy i społeczny krajów trzecich w oparciu o potrzeby ich ludności; uważa, że poza badaniem wpływu planów oszczędnościowych na prawa człowieka Rada Praw Człowieka ONZ powinna także zająć się zbadaniem i potępieniem skutków umów o wolnym handlu, a w szczególności ryzyka i skutków umów o partnerstwie gospodarczym z krajami AKP;

9.  uważa, że kwestia dystrybucji bogactwa na świecie powinna być głównym priorytetem sesji UNHRC w 2017 r., ponieważ stanowi to główną przeszkodę w urzeczywistnianiu praw gospodarczych i społecznych, oraz że delegacja Unii Europejskiej i jej państw członkowskich powinna podjąć wszystkie niezbędne środki, aby zrealizować ten cel;

10.  podkreśla znaczenie sprawozdania na temat dostępu do leków w kontekście prawa każdej osoby do jak możliwie najwyższego poziomu zdrowia fizycznego i psychicznego; wzywa delegację Unii i jej państw członkowskich do wspierania dostępu do leków i do publicznych usług zdrowotnych wysokiej jakości, dostępnych dla wszystkich, a także do zaproponowania podjęcia dochodzenia w sprawie roli przemysłu farmaceutycznego;

11.  uważa również za istotne sprawozdanie na temat odpowiednich warunków mieszkaniowych jako elementu prawa do odpowiedniego poziomu życia; wzywa delegację Unii i jej państw członkowskich do wspierania – jako prawa podstawowego – dostępu do wysokiej jakości mieszkań dla wszystkich i bez dyskryminacji;

12.  z zadowoleniem przyjmuje również sprawozdanie dotyczące prawa do odżywiania się; zauważa, że państwa członkowskie ONZ powinny bardziej wspierać dostęp do zasobów naturalnych i mających żywotne znaczenie, dostęp do gruntów, a także samowystarczalność i bezpieczeństwo żywnościowe jako narzędzia ograniczania ubóstwa i bezrobocia; ubolewa, że znaczna liczba osób nie ma lub już nie ma dostępu do niektórych zasobów, w tym do dóbr podstawowych, takich jak woda, z powodu zagrabienia tych zasobów przez przedsiębiorstwa lub podmioty prywatne, korzystające ze wsparcia władz publicznych zainteresowanych państw, co pociąga za sobą w szczególności niedobory żywności i wzrost cen artykułów spożywczych; w związku z tym zwraca się do delegacji Unii i jej państw członkowskich o wspieranie wniosków na forum UNHRC i, szerzej, na forach i konferencjach międzynarodowych i regionalnych (Bank Światowy, WTO, UNCTAD, MFW, OECD, itp.) w celu uznania podstawowych dóbr publicznych i włączenia ich do specjalnej konwencji ONZ;

13.  podkreśla znaczenie punktu na temat wpływu zadłużenia zagranicznego i innych powiązanych międzynarodowych zobowiązań finansowych państw na pełne korzystanie z praw człowieka, ponieważ uwzględnia on fakt, że płatności z tytułu „odsetek od zadłużenia” państw dotykają obecnie większość krajów i służą za pretekst dla planów oszczędnościowych nazywanych „strukturalnymi planami dostosowania”, które naruszają prawa podstawowe, w tym w Unii;

Prawa obywatelskie i polityczne

14.  wzywa wszystkie państwa do zwalczania tortur, w tym na terytorium państw członkowskich; wzywa delegację Unii i delegacje państw członkowskich, by do rozmów na temat tortur oraz innego nieludzkiego i poniżającego karania i traktowania włączyły kwestię zakazu handlu produktami mogącymi służyć do stosowania tortur w samej Unii i poza nią;

15.  zachęca delegację Unii i delegacje państw członkowskich do potwierdzenia, że sprzeciwiają się stosowaniu kary śmierci oraz popierają jej powszechne zniesienie i natychmiastowe wprowadzenie moratorium w krajach, w których kara ta jest nadal stosowana; z niepokojem zauważa, że w niektórych krajach, które zawiesiły stosowanie kary śmierci, ponownie dokonuje się egzekucji, a nawet przywraca się karę śmierci zwłaszcza pod pretekstem zwalczania terroryzmu i w ramach walki z handlem narkotykami;

16.  kładzie nacisk na konieczność poruszenia podczas tej sesji UNHRC kwestii swobody stowarzyszania się oraz kwestii zwalczania wszelkich form represji, w tym zabójstw związkowców, działaczy politycznych i społecznych, artystów i obrońców praw człowieka;

17.  zwraca uwagę na znaczenie, jakie nadano podczas 31. sesji wolności religii lub przekonań, i przypomina, że wolność ta zakłada zarówno prawo do wiary lub ateizmu, jak i prawo upowszechniania przekonań religijnych i ich zmiany; ponownie podkreśla swoje zaangażowanie na rzecz świeckości, jako podstawowej cechy państwa demokratycznego, ponieważ jest ona definiowana jako ścisłe oddzielenie władzy politycznej od religijnej, co zakłada odrzucenie ingerowania religii w funkcjonowanie instytucji publicznych oraz ingerencji politycznej w sprawy religijne, chyba że dla zachowania zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego (w tym poszanowania wolności innych), a także zapewnienia wszystkim (wierzącym, agnostykom i ateistom) jednakowej wolności sumienia oraz publicznego wyrażania przekonań;

18.  za szczególnie ważne uważa sprawozdanie na temat prawa do życia prywatnego w erze cyfrowej; wyraża ubolewanie, że technologie, w tym europejskie, są wykorzystywane do naruszania praw człowieka, zwłaszcza za pośrednictwem cenzury i powszechnego nadzoru; potępia także masowe szpiegowanie milionów osób przez Agencję Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych; wyraża zaniepokojenie z powodu rozpowszechniania się technologii służących do nadzoru i filtrowania, które stanowią coraz większe zagrożenie dla działaczy na rzecz praw człowieka i często naruszają prawo do życia prywatnego; domaga się, aby te obawy zostały uwzględnione podczas debaty nad tym punktem sesji; ubolewa, że społeczność międzynarodowa wciąż jeszcze nie rozpoczęła negocjacji w sprawie zawarcia międzynarodowej umowy dotyczącej ochrony danych osobowych, dla której wzorem mogłaby być konwencja Rady Europy nr 108, i zachęca delegację Unii i państw członkowskich do opracowania takich ram prawnych we współpracy z ich odpowiednikami na szczeblu międzynarodowym;

19  potępia rosnące zlecanie zadań związanych z bezpieczeństwem, w tym wojskowych, instytucjom lub przedsiębiorstwom prywatnym, podczas gdy dziedzina ta należy do obszaru suwerennej władzy państwowej objętej wyłączną właściwością państw, oraz wzywa Unię Europejską i jej państwa członkowskie do wzmożonych starań o położenie kresu tym praktykom; uważa, że przestrzeganie norm w zakresie praw człowieka pozostaje w gestii państw, dlatego też uważa, że w takiej sytuacji dochodzi do przekazania zadań publicznych oraz że państwa muszą być pociągane do odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka i prawa humanitarnego popełniane przez swoje przedsiębiorstwa;

20.  kładzie nacisk na słabą regulację, nieprzejrzystość i brak kontroli w zakresie handlu bronią, który jest odpowiedzialny za rosnące cierpienia ludzi podczas wojen domowych i konfliktów zbrojnych; uważa, że handel bronią zwiększa niestabilność i korupcję oraz przerywa procesy pokojowe; szczególnie zwraca uwagę na rolę tego handlu w takich krajach, jak Jemen, Somalia, Sudan Południowy i Nigeria, i popiera ostrzeżenie dotyczące tych państw, wygłoszone przez Sekretarza Generalnego ONZ w dniu 22 lutego br.; nalega zatem, by kwestia ta została omówiona podczas tej sesji;

Prawa narodów oraz poszczególnych grup i jednostek

21.  podkreśla znaczenie poszanowania praw podstawowych ludności tubylczej i ludności plemiennej, zdefiniowanych w konwencji nr 169 MOP, i wyraża zaniepokojenie z powodu pogorszenia się sytuacji obrońców praw człowieka oraz działaczy, organizacji i instytucji zajmujących się prawami człowieka, które nagłaśniają m.in. masowy wykup gruntów rolnych; apeluje, by kwestie te były przedmiotem specjalnego punktu porządku obrad sesji UNHRC;

22.  wyraża zadowolenie z wagi przyznanej podczas tej 34. sesji zagadnieniom praw dziecka oraz z wyrażonej w następstwie przyjęcia rezolucji nr 25/6 woli dogłębnego śledzenia kwestii handlu dziećmi, prostytucji i pornografii z udziałem dzieci;

23.  wzywa Unię i jej państwa członkowskie do priorytetowego traktowania konkretnych działań UNHRC mających położyć kres łamaniu praw człowieka ludności cywilnej, a w szczególności kobiet i dzieci w sytuacjach wojen i krwawych konfliktów; apeluje przede wszystkim o priorytetowe działania mające na celu powstrzymanie rekrutowania dzieci-żołnierzy oraz zapewnienie im ochrony;

24.  ubolewa nad tym, że kwestie dotyczące praw osób LGBTI nie będą poruszane na konferencjach UNHRC w 2017 r.; potępia przemoc i dyskryminację, których ofiarami są osoby LGBTI na całym świecie; potępia w szczególności przymusową sterylizację osób transpłciowych, która nadal prowadzona jest w niektórych państwach, również w Unii, oraz apeluje o natychmiastowe położenie kresu temu naruszeniu praw człowieka; zwraca się do społeczności międzynarodowej o rozważenie sposobów dostosowania prawa rodzinnego do ewolucji stylów i form życia rodzinnego w dzisiejszym świecie, co obejmuje możliwość zawierania związków i możliwość adopcji przez osoby tej samej płci; podkreśla, że lesbijki cierpią często z powodu dyskryminacji wielorakiej (jako kobiety i lesbijki) oraz że działania na rzecz równości osób LGBTI muszą iść w parze z działaniami na rzecz równości kobiet i dziewcząt, aby osiągnąć równość i wolność od dyskryminacji; wyraża niepokój w związku z niedawnym wzrostem liczby przepisów, praktyk i aktów przemocy wymierzonych w osoby ze względu na ich tożsamość płciową, orientację seksualną i płeć; ponownie deklaruje poparcie dla kontynuowania przez wysokiego komisarza ds. praw człowieka prac, których celem jest promowanie praw człowieka osób LGBTI i zagwarantowanie im korzystania z tych praw, miedzy innymi za pośrednictwem deklaracji, sprawozdań oraz kampanii pod hasłem „Wolność i Równość”; zachęca Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do dalszego zwalczania dyskryminujących przepisów i praktyk;

25.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie ochrony praw człowieka migrantów; potępia skutki strategii eksternalizacji granic Unii Europejskiej, które prowadzą do tego, że osoby chcące znaleźć schronienie w Europie podejmują zwiększone ryzyko, co powoduje, że coraz więcej osób ginie na morzu lub na lądzie w drodze do Europy; podkreśla, że Unia musi koniecznie opierać wszelką politykę migracyjną, w tym kontrolę granic, na spójnym podejściu uwzględniającym prawa człowieka i zobowiązania międzynarodowe; potępia w związku z tym proces chartumski, który zakłada współpracę zwłaszcza z reżimami Erytrei i Sudanu w kwestiach dotyczących zarządzania migracją; ponownie wzywa państwa członkowskie Unii do włączania klauzul dotyczących demokracji i praw człowieka do wszystkich umów międzynarodowych, niezależnie od ich charakteru, oraz do zagwarantowania przestrzegania praw człowieka w ich własnej polityce wewnętrznej i zewnętrznej, gdyż w przeciwnym razie osłabiona zostanie pozycja UE w UNHRC i na wszelkich innych forach międzynarodowych zajmujących się prawami człowieka;

Wzajemna zależność praw człowieka i zagadnień tematycznych związanych z prawami człowieka

26.  odnotowuje znaczenie, jakie zostanie przypisane podczas tej 34. sesji związkowi między terroryzmem a prawami człowieka oraz sprawozdaniu w sprawie szkodliwego wpływu terroryzmu na korzystanie z wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności, zwłaszcza z prawa do życia, do wolności i do bezpieczeństwa osobistego; podkreśla, że walka z terroryzmem nie może w żadnym wypadku służyć za pretekst do ograniczania wolności jednostki i praw podstawowych; uważa, że „wojenna” odpowiedź niektórych państw zachodnich wcale nie zmniejsza zagrożenia terrorystycznego, a wręcz nakręca spiralę przemocy; ponownie podkreśla, że skuteczny plan zwalczania terroryzmu będzie można wprowadzić dopiero wtedy, gdy uniemożliwi się finansowanie organizacji terrorystycznych, zwłaszcza poprzez zawieszanie wszelkich umów handlowych czy umów w sprawie partnerstwa z krajami wspierającymi te organizacje; podkreśla poza tym znaczenie wzmocnienia publicznych służb wywiadowczych, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, ale również konieczność wprowadzenia programów zapobiegania i konieczność utworzenia ośrodków finansowanych przez organy publiczne, tak aby wcześnie wykrywać metody rekrutacji organizacji terrorystycznych, zapobiegać rekrutacji i położyć kres działalności sieci rekrutacyjnych oraz umożliwić reintegrację zwerbowanych osób; przypomina, że nie tylko prawo do bezpieczeństwa, ale i prawo do ochrony to prawa podstawowe, i potępia wszelką politykę publiczną mającą na celu dyskryminowanie jednej części społeczeństwa z uwagi na jej pochodzenie czy religię, rzeczywistą lub domniemaną; w związku z tym uważa za niezwykle ważny punkt dotyczący wpływu terroryzmu na korzystanie z praw człowieka;

27.  za kluczowy uważa punkt dotyczący opracowania prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu dotyczącego spółek międzynarodowych i innych przedsiębiorstw w odniesieniu do praw człowieka; popiera prace międzyrządowej grupy roboczej ONZ w tym zakresie oraz wzywa instytucje Unii i państwa członkowskie do zastosowania się do rezolucji na ten temat i do dążenia do osiągnięcia tego celu;

28.  uważa również za niezwykle istotny punkt dotyczący praw człowieka i ochrony środowiska oraz jest zdania, że jest on nierozłącznie związany z prawami narodów do dysponowania należącymi do nich zasobami naturalnymi i gruntami oraz do posiadania zrównoważonego systemu ochrony środowiska; w związku z tym ocenia, że podstawowe znaczenie ma ratyfikacja i wdrożenie przez wszystkich procesu z Kioto, podobnie jak innych umów międzynarodowych umożliwiających skuteczne korzystanie ze wspomnianych praw; uważa, że porozumienia zawarte podczas konferencji COP21 w Paryżu nie są wystarczające, jeśli chcemy położyć kres zmianie klimatu oraz zagwarantować prawa społeczne i środowiskowe narodów; wzywa delegację Unii i przedstawicieli państw członkowskich do poparcia na forum UNHRC propozycji utworzenia międzynarodowego trybunału sprawiedliwości środowiskowej pod egidą ONZ oraz do działania na rzecz wprowadzenia wiążącego instrumentu prawnego mającego na celu karanie państw i przedsiębiorstw, które najbardziej zanieczyszczają środowisko;

29.  podkreśla, że według szacunków ONZ do 2050 r. z przyczyn ekologicznych przesiedlonych zostanie 200 mln osób; podkreśla konieczność przyjęcia globalnego podejścia pozwalającego rozwiązać problemy zmiany klimatu, ubóstwa, wykorzystywania zasobów i dostępu do nich, a także problem walki z przywłaszczaniem gruntów i bogactw przez przedsiębiorstwa międzynarodowe, tak by umożliwić rozwój oraz dostęp ludności do praw podstawowych oraz podstawowych dóbr i usług; wzywa delegację Unii w UNHRC oraz przedstawicieli państw członkowskich do aktywnego udziału w debacie na temat pojęcia „uchodźcy klimatycznego i ekologicznego”, aby opracować prawnie wiążącą definicję zgodną z prawem międzynarodowym;

Prawo narodów do samostanowienia i sytuacje dotyczące praw człowieka wymagające uwagi Rady

30.  ponownie podkreśla niezbywalne prawo narodów do samostanowienia i wyboru własnej drogi politycznej, gospodarczej i społecznej bez ingerencji z zewnątrz; wzywa Unię i jej państwa członkowskie, by podczas sesji UNHRC w 2017 r. zdecydowanie opowiedziały się za tym prawem, a nie za obecnymi strategiami politycznymi; sprzeciwia się ponadto nałożeniu przez Unię i Stany Zjednoczone na kraje trzecie sankcji służących zasadniczo ochronie ich własnych interesów geopolitycznych i gospodarczych, a nie interesów lokalnych społeczności, które powinny jednak mieć pierwszeństwo;

31.  jest głęboko zaniepokojony pogorszeniem się sytuacji humanitarnej i w zakresie bezpieczeństwa w Syrii wskutek okupacji znacznej części terytorium przez organizację zwaną „Państwo Islamskie”; ponownie zdecydowanie potępia systematyczne naruszanie praw człowieka przez organizacje terrorystyczne; jest też szczególnie zaniepokojony przypadkami naruszania praw człowieka przez reżim syryjski, zwłaszcza ograniczaniem wolności wypowiedzi, arbitralnymi zatrzymaniami oraz represjami wobec obrońców praw człowieka; podkreśla znaczenie konkluzji specjalnej niezależnej komisji śledczej, której zlecono dogłębne zbadanie wydarzeń w Aleppo, aby zidentyfikować, na ile to możliwe, wszystkie osoby, w stosunku do których istnieją uzasadnione powody, by sądzić, że są one odpowiedzialne za domniemane naruszenia międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; podkreśla, że konflikt został zaostrzony przez handel bronią; zdecydowanie potępia różne zachodnie interwencje z ostatnich lat, które przyniosły dramatyczne skutki w postaci radykalizacji jednostek, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie i w krajach południowego sąsiedztwa; z zadowoleniem przyjmuje starania podejmowane na rzecz dialogu politycznego pod egidą ONZ, aby wyjść z kryzysu politycznego w kraju, i podkreśla, że aby dialog ten był skuteczny, muszą w nim uczestniczyć członkowie pokojowej opozycji wobec reżimu syryjskiego;

32.  wyraża poważne zaniepokojenie powracającym konfliktem w Sudanie Południowym; wzywa do natychmiastowego zawieszenia broni między dwiema stronami konfliktu i opowiada się za bezstronną mediacją, której celem byłoby jak najszybsze osiągnięcie porozumienia; wzywa do zwiększenia pomocy humanitarnej dla ludności cywilnej, która nie zdołała uciec z obszaru objętego walkami, oraz dla uchodźców z tego regionu; wzywa Unię i jej państwa członkowskie do poszanowania zasady non-refoulement i otworzenia granic dla uchodźców uciekających przed konfliktem w Sudanie Południowym; apeluje również o podjęcie międzynarodowego zobowiązania na rzecz położenia kresu wysyłaniu do Sudanu Południowego broni czy sprzętu wojskowego oraz zaprzestania wszelkiego eksportu broni do tego regionu;

33.  podkreśla znaczenie prowadzonych przez UNHRC dyskusji na temat kryzysu w Burundi; wyraża poważne zaniepokojenie sytuacją w kraju i podkreśla, że może ona mieć dramatyczne konsekwencje dla całego regionu; apeluje o poszanowanie Paktu o bezpieczeństwie, stabilności i rozwoju w regionie Wielkich Jezior oraz Protokołu o nieagresji i wzajemnej obronie; uważa, że bieżący kryzys można rozwiązać wyłącznie dzięki krajowemu i regionalnemu dialogowi politycznemu i że kryzys ten w żadnym razie nie powinien stać się pretekstem do kolejnej interwencji zbrojnej w regionie; wyraża przekonanie, że problemy Burundi można rozwiązać wyłącznie przez zapewnienie tych samych praw wszystkim obywatelom, zajęcie się problemami związanymi z nadzorem nad żyznymi gruntami rolnymi, z bezrobociem i ubóstwem, zwalczanie korupcji, ubóstwa, nierówności i dyskryminacji, jak również przez promowanie reform społecznych, politycznych i gospodarczych w celu stworzenia wolnego, demokratycznego i stabilnego państwa;

34.  stwierdza, że sytuacja w zakresie praw człowieka w Iranie wciąż budzi poważne obawy; potępia nagminne w tym kraju represjonowanie działających pokojowo manifestantów i dysydentów (w tym studentów, pracowników naukowych, obrońców praw człowieka), obrońców i obrończynie praw kobiet, prawników, dziennikarzy i autorów blogów; podkreśla podstawową rolę, jaką musi odegrać społeczność międzynarodowa dla zagwarantowaniu pokoju; wyraża zaniepokojenie liczbą więźniów politycznych i więźniów sumienia, stale wysoką liczbą egzekucji, w tym nieletnich, stosowaniem tortur, niesprawiedliwymi procesami i niebotyczną wysokością kaucji, a także poważnym ograniczaniem wolności informacji, wypowiedzi, zgromadzeń, wyznania, edukacji i przemieszczania się;

35.  uznaje dotychczasowe postępy w zakresie praw człowieka w Mjanmie/Birmie, podkreślając jednocześnie, że wiele pozostało jeszcze do zrobienia, zwłaszcza jeśli chodzi o prawa mniejszości oraz wolność wypowiedzi, zrzeszania się i pokojowego zgromadzania się; potępia przypadki dyskryminacji i represji wobec społeczności Rohindżów, które pogłębia fakt, że społeczność ta nie posiada statusu prawnego, a mowa nienawiści wobec niebuddystów nasila się; wzywa do przeprowadzenia dokładnych, przejrzystych i niezależnych dochodzeń w sprawie wszelkich naruszeń praw człowieka wobec Rohindżów;

36.  podkreśla, jak ważne jest, że podczas tej sesji omawiana będzie kwestia Erytrei; zdecydowanie potępia wzrastającą liczbę przypadków systematycznego łamania praw człowieka w Erytrei; jest poważnie zaniepokojony sytuacją gospodarczą i społeczną wszystkich mieszkańców Erytrei i uchodźców w krajach sąsiadujących; potępia groźby regularnie kierowane pod adresem erytrejskiej diaspory, zwłaszcza podatek na rzecz naprawy i odbudowy;

37.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Libii, w tym w szczególności część dotyczącą skuteczności środków pomocy technicznej i budowania zdolności, z których skorzystał libijski „rząd”, oraz oceny wsparcia lub uzupełniającej pomocy technicznej wymaganych dla wdrożenia rezolucji i zaleceń zawartych w sprawozdaniu z dochodzenia Biura Wysokiego Komisarza na temat sytuacji w zakresie praw człowieka w Libii; uważa, że Unia i jej państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę to sprawozdanie, zanim zaangażują się bardziej we wszelką współpracę z „władzami Libii”, i domaga się, by kwestia ochrony przemieszczających się migrantów i uchodźców oraz kwestia praw człowieka w Libii były brane pod uwagę jako kwestie nadrzędne;

Sytuacja w zakresie praw człowieka w Palestynie i na pozostałych okupowanych terytoriach arabskich

38.  z zadowoleniem przyjmuje szczególną uwagę poświęconą w ostatnich latach przez UNHRC sytuacji w zakresie praw człowieka w Palestynie i na pozostałych okupowanych terytoriach arabskich, w szczególności w odniesieniu do prawa ludności palestyńskiej do samostanowienia, a także w odniesieniu do utworzenia niezależnego i stabilnego państwa w granicach z 1967 r.; zdecydowanie zachęca delegację Unii do potępienia wszelkich form kolonializmu, zwłaszcza w Palestynie, zarówno na Zachodnim Brzegu, jak i we Wschodniej Jerozolimie, gdzie wciąż się on intensyfikuje; podobnie potępia przemoc ze strony osadników wobec ludności palestyńskiej, zwłaszcza w Hebronie, oraz plany przymusowego przesiedlania Beduinów;

39.  zwraca się do delegacji Unii w UNHRC oraz do przedstawicielstw państw członkowskich o wywarcie presji na władze Izraela, by mandat ONZ mógł zostać wdrożony; wzywa również Unię Europejską i jej państwa członkowskie do podjęcia odpowiednich działań w celu dopilnowania, aby przedsiębiorstwa podlegające ich jurysdykcji nie dopuszczały się naruszeń praw człowieka lub nie przyczyniały się do nich, w tym poprzez działalność prowadzoną na terenie osiedli lub generowane tam zyski; w związku z tym wzywa Unię do wspierania przyszłych rezolucji UNHRC w sprawie osadnictwa oraz publikacji rocznej bazy danych UNHRC na temat przedsiębiorstw zaangażowanych w naruszenie prawa międzynarodowego;

40.  potępia sytuację więźniów palestyńskich w izraelskich więzieniach; apeluje do Państwa Izrael o natychmiastowe położenie kresu praktyce masowych uwięzień, których liczba jeszcze wzrosła w 2016 r., kiedy to uwięziono ponad 6000 osób, w tym nieletnich; potępia również pozaprawne egzekucje, zatrzymania administracyjne, transfer więźniów politycznych poza terytoria okupowane (co uniemożliwia wizyty członków rodzin), brutalne traktowanie, tortury i przymusowe karmienie więźniów oraz odmawianie dostatecznego i stosownego leczenia, które to praktyki stanowią rażące naruszenie prawa międzynarodowego; apeluje do Izraela o natychmiastowe zagwarantowanie przestrzegania konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, której państwo to jest stroną; potępia przetrzymywanie i brutalne traktowanie dzieci oraz domaga się natychmiastowego uwolnienia dzieci przebywających w więzieniach; podobnie apeluje o natychmiastowe uwolnienie uwięzionych parlamentarzystów palestyńskich;

41.  jest również głęboko zaniepokojony ograniczaniem swobód obywatelskich i politycznych w Izraelu, a zwłaszcza różnymi przepisami dotyczącymi organizacji pozarządowych, które to przepisy ograniczają wolność zrzeszania się, zgromadzeń i organizacji; zwraca również uwagę na intensywniejszą dyskryminację względem mniejszości w kraju, zwłaszcza mniejszości „arabskiej”;

42.  wyraża ubolewanie, że kwestia Sahary Zachodniej nie znalazła się w porządku obrad sesji UNHRC w 2017 r.; apeluje o poszanowanie praw podstawowych ludności Sahary Zachodniej, w tym wolności zrzeszania się, wolności słowa i prawa do zgromadzeń; wzywa do uwolnienia wszystkich zachodniosaharyjskich więźniów politycznych; wzywa do zapewnienia dostępu do terytoriów Sahary Zachodniej przedstawicielom ONZ, parlamentarzystom, niezależnym obserwatorom, organizacjom pozarządowym i przedstawicielom prasy; wzywa ONZ do udzielenia MINURSO mandatu w dziedzinie praw człowieka zgodnie ze wszystkimi innymi misjami pokojowymi ONZ na całym świecie; popiera sprawiedliwe i trwałe rozstrzygnięcie konfliktu w Saharze Zachodniej w oparciu o prawo ludności zachodniosaharyjskiej do samostanowienia, zgodnie z rezolucjami Narodów Zjednoczonych 34/37 i 35/19; wzywa Unię i jej państwa członkowskie do wspierania wprowadzenia do porządku obrad na przyszłych sesjach UNHRC kwestii sytuacji w Saharze Zachodniej;

Rasizm, dyskryminacja rasowa, ksenofobia i związana z nimi nietolerancja: działania następcze i wdrożenie deklaracji durbańskiej i programu działania

43.  jest zdania, że podstawowe znaczenie ma uwaga, jaką zwraca się w 2017 r. na ugruntowanie równości i walkę z przejawami dyskryminacji: rasowej, wobec mniejszości, z uwagi na płeć, orientację seksualną lub tożsamość płciową bądź z uwagi na niepełnosprawność; podkreśla, że również w tej dziedzinie Unia i jej państwa członkowskie muszą wprowadzić w życie zalecenia UNHRC;

44.  z zadowoleniem przyjmuje uwagę, jaka zostanie poświęcona kwestii rasizmu i dyskryminacji na sesjach UNHRC w 2017 r., a w szczególności globalne wezwanie do konkretnych działań na rzecz całkowitego wyeliminowania rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i związanej z nimi nietolerancji, a także na rzecz pełnego wdrożenia deklaracji durbańskiej i programu działania oraz podjęcia działań następczych; ponownie potępia akty przemocy na tle rasistowskim, antysemickim, homofobicznym, ksenofobicznym oraz akty przemocy skierowane przeciwko migrantom, które osiągnęły alarmującą skalę w niektórych państwach członkowskich; wyraża zaniepokojenie w związku z coraz częstszym nawoływaniem do nienawiści i piętnowaniem mniejszości lub grup osób oraz rosnącym wpływem tego zjawiska na niektóre media oraz wiele ruchów politycznych i partii, widocznym na najwyższym szczeblu odpowiedzialności politycznej w niektórych państwach członkowskich, co doprowadziło do przyjęcia restrykcyjnych środków ustawodawczych;

45.  uważa także za zasadniczą kwestię dyskryminowania kobiet i eliminowania wszelkich form przemocy wobec kobiet; podkreśla, że priorytetem politycznym musi pozostać powszechny dostęp do opieki medycznej oraz ochrony zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, w tym swobodny dostęp do edukacji seksualnej i antykoncepcji oraz prawo do aborcji; podkreśla, że eliminacja przemocy wobec kobiet i dziewcząt, jak i walka z wykorzystywaniem seksualnym i handlem ludźmi muszą być priorytetem oraz mieć na celu zapewnienie równości kobiet i mężczyzn; w związku z tym zwraca się do UNHRC i społeczności międzynarodowej o wdrożenie procesów ICPD+20, Pekin+20 oraz Rio+20; podkreśla również znaczenie, jakie ma dla państw członkowskich Unii stosowanie zaleceń UNHRC z 2002 r. w sprawie ochrony międzynarodowej w odniesieniu do prześladowań związanych z płcią, w szczególności w ramach polityki imigracyjnej;

*

* *

46.  zobowiązuje swoją delegację na 34., 35. i 36. sesję UNHRC do wyrażenia stanowisk przedstawionych w niniejszej rezolucji; wzywa delegację do sporządzenia sprawozdania ze swojej wizyty dla Podkomisji Praw Człowieka oraz uznaje za właściwe dalsze wysyłanie delegacji Parlamentu Europejskiego na istotne sesje UNHRC;

47.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel / wiceprzewodniczącej Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka i ustanowionej przez Komisję Spraw Zagranicznych grupie roboczej UE-ONZ.

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności