Procedura : 2017/2598(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0186/2017

Teksty złożone :

B8-0186/2017

Debaty :

Głosowanie :

PV 16/03/2017 - 6.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0089

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 462kWORD 58k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0183/2017
13.3.2017
PE598.539v01-00
 
B8-0186/2017

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))


Petras Auštrevičius, Beatriz Becerra Basterrechea, Marielle de Sarnez, Gérard Deprez, María Teresa Giménez Barbat, Marian Harkin, Ivan Jakovčić, Petr Ježek, Louis Michel, Javier Nart, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Carolina Punset, Jozo Radoš, Frédérique Ries, Marietje Schaake, Hannu Takkula, Pavel Telička, Hilde Vautmans, Paavo Väyrynen w imieniu grupy ALDE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))  
B8-0186/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sesji Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych(1),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie łamania praw człowieka, w tym przyjęte w trybie pilnym w 2016 r. rezolucje dotyczące Bahrajnu, Brazylii, Burundi, Chin, Demokratycznej Republiki Konga, Dżibuti, Egiptu, Etiopii, Filipin, Gambii, Gwatemali, Hondurasu, Hongkongu, Indii, Indonezji, Iraku, Kambodży, Kazachstanu, Korei Północnej, Krymu, Kuwejtu, Malawi, Mjanmy/Birmy, Nigerii, Nikaragui, Pakistanu, Republiki Środkowoafrykańskiej, Rosji, Rwandy, Somalii, Sudanu, Tadżykistanu, Tajlandii, Tybetu, Wietnamu i Zimbabwe,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2015 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(2),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, 21, 27 i 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ za rok 2015 przedłożone Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że propagowanie i ochrona uniwersalności praw człowieka to część dorobku etycznego i prawnego Unii Europejskiej, a także fundament jedności i integralności europejskiej; mając na uwadze, że kwestia poszanowania praw człowieka powinna być uwzględniana we wszystkich obszarach polityki UE;

B.  mając na uwadze, że UE jest silnie zaangażowana na rzecz multilateralizmu i aktywnie działa w organach ONZ, jeżeli chodzi o propagowanie i ochronę praw człowieka;

C.  mając na uwadze, że regularne sesje Rady Praw Człowieka ONZ, powoływanie specjalnych sprawozdawców, mechanizm powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz procedury specjalne, w ramach których bada się sytuację w poszczególnych krajach lub podejmuje konkretne tematy, przyczyniają się do wspierania i przestrzegania praw człowieka, demokracji i praworządności;

Rada Praw Człowieka ONZ

1.  z zadowoleniem przyjmuje prace Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina i jego Biura (OHCHR); przypomina o zaangażowaniu UE na rzecz wspierania i obrony jego integralności, niezależności i działalności; z zadowoleniem przyjmuje rolę, jaką OHCHR odgrywa w rozwijaniu współpracy między międzynarodowymi i regionalnymi mechanizmami ochrony praw człowieka oraz we wskazywaniu sposobów, za pomocą których można by nadać rozwiązaniom regionalnym bardziej doniosłą rolę w odniesieniu do powszechnych standardów praw człowieka;

2.  wyraża pogląd, że skuteczność i wiarygodność Rady Praw Człowieka ONZ zależą od rzeczywistego zaangażowania jej członków na rzecz ochrony wszystkich osób we wszystkich krajach przed wszelkim łamaniem praw człowieka zgodnie z międzynarodowymi konwencjami praw człowieka propagującymi powszechność, bezstronność, obiektywność, nieselektywność, konstruktywny dialog i współpracę; zwraca uwagę na pilną potrzebę unikania polaryzacji debaty na forum Rady Praw Człowieka ONZ i zachęca do konstruktywnego dialogu;

3.  wzywa państwa do zapewnienia dostępu do niezależnych ekspertów Rady Praw Człowieka, specjalnych sprawozdawców i ekspertów OHCHR w celu prowadzenia dochodzeń w sprawie zarzutów łamania praw człowieka oraz do konstruktywnego angażowania się na rzecz poprawy sytuacji, do wywiązywania się ze swych zobowiązań w ramach konwencji dotyczących praw człowieka oraz do zaoferowania pełnej współpracy z przedstawicielami Rady Praw Człowieka upoważnionymi w ramach procedur specjalnych (powszechny okresowy przegląd praw człowieka); zachęca wszystkie kraje do podjęcia konkretnych działań w oparciu o zalecenia wysunięte w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i do wyeliminowania niedociągnięć przez wprowadzenie mechanizmu wdrażania i działań następczych, a także opracowanie krajowych planów działania oraz krajowych mechanizmów koordynacji;

4.  przypomina, że podczas wyborów członków Rady Praw Człowieka Zgromadzenie Ogólne ma obowiązek uwzględniać poszanowanie przez kandydatów propagowania i ochrony praw człowieka, praworządności i demokracji; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady Praw Człowieka o zwróceniu się do jej Komitetu Doradców z prośbą o przygotowanie sprawozdania z oceny postępów w zakresie regionalnych i subregionalnych ustaleń odnośnie do propagowania i ochrony praw człowieka; domaga się, by UE i jej państwa członkowskie podkreślały równe znaczenie praw i metod głosowania oraz by poprawiły koordynację stanowisk UE w tym zakresie; zdecydowanie nalega, by UE „mówiła jednym głosem” i zajęła jednolite unijne stanowisko, jeżeli chodzi o głosowanie w Radzie Praw Człowieka ONZ;

5.  ponownie podkreśla znaczenie zapewnienia aktywnego i konsekwentnego zaangażowania UE w mechanizmy praw człowieka ONZ, zwłaszcza w działalność Trzeciego Komitetu, Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz Rady Praw Człowieka, co zapewni jej większą wiarygodność; popiera wysiłki Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), delegatur UE w Nowym Jorku i Genewie oraz państw członkowskich na rzecz dalszej harmonizacji działań UE w dziedzinie praw człowieka na szczeblu ONZ;

Priorytety tematyczne

6.  podkreśla ważną rolę organizacji pozarządowych działających w dziedzinie praw człowieka oraz obrońców tych praw w propagowaniu i ochronie praw człowieka; podkreśla, że prawa człowieka i podstawowe wolności muszą być chronione we wszystkich sferach, również w kontekście nowych technologii; podziela obawy Rady Praw Człowieka w związku z doniesieniami o groźbach i działaniach odwetowych wobec członków organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych, którzy współpracowali z nią w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie licznymi i coraz częstszymi próbami ograniczania przestrzeni społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, m.in. przez wprowadzanie prawodawstwa służącego walce z terroryzmem; potępia wszelkie akty przemocy, nękania, zastraszania lub prześladowania skierowane przeciw obrońcom praw człowieka, osobom zgłaszającym przypadki naruszenia, dziennikarzom i blogerom, zarówno w internecie, jak i poza nim; wzywa wszystkie państwa do zapewnienia i wspierania bezpiecznego otoczenia sprzyjającego niezależnej działalności organizacji pozarządowych, społeczeństwa obywatelskiego, dziennikarzy i obrońców praw człowieka (w szczególności kobiet i dzieci oraz grup wymagających szczególnego wsparcia, takich jak osoby LGBTI) niezakłóconej ingerencją z zewnątrz; ponawia apel do państw, które przyjęły przepisy ograniczające działalność niezależnych organizacji praw człowieka, do zniesienia ich;

8.  uważa, że wolne, niezależne i obiektywne media stanowią jeden z podstawowych elementów społeczeństwa demokratycznego, w którym kluczową rolę odgrywa otwarta debata; popiera apel o powołanie specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ do spraw bezpieczeństwa dziennikarzy; wzywa do podnoszenia na wszystkich forach międzynarodowych kwestii wolności słowa online, wolności cyfrowej oraz znaczenia wolnego i otwartego internetu; wzywa do zmniejszenia przepaści cyfrowej oraz zapewnienia nieograniczonego dostępu do informacji i komunikacji, a także wolnego od cenzury dostępu do internetu;

9.  przypomina, że prawo do wolności zrzeszania się i zgromadzeń nadal stanowi duże wyzwanie; z zadowoleniem przyjmuje działalność Mainy Kiaiego, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się; apeluje do wszystkich państw o wzięcie pod uwagę tych sprawozdań;

10.  wzywa wszystkie państwa do szybkiej ratyfikacji protokołów fakultatywnych do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które wprowadzają mechanizmy rozpatrywania skarg i mechanizmy ścigania;

11.  sprzeciwia się wszelkim formom dyskryminacji i prześladowania z jakiegokolwiek powodu lub z uwagi na jakikolwiek status, np. rasa, kolor skóry, język, religia i przekonania, tożsamość płciowa i orientacja seksualna, pochodzenie społeczne, przynależność kastowa, urodzenie, wiek lub niepełnosprawność; popiera zaangażowanie UE w działania osób upoważnionych w ramach procedur specjalnych, w tym nowego niezależnego eksperta ds. ochrony przed przemocą i dyskryminacją ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową; apeluje do UE, aby w dalszym ciągu aktywnie propagowała równość i niedyskryminację oraz walczyła z przemocą i dyskryminacją wobec wszystkich osób;

12.  wyraża zaniepokojenie w związku z tym, że wiele osób, indywidualnie lub zbiorowo, cierpi z powodu naruszeń ich prawa do wolności religii lub przekonań ze strony państwa i podmiotów niepaństwowych, które to naruszenia prowadzą do dyskryminacji, nierówności i stygmatyzacji; przypomina o konieczności walki z nietolerancją i dyskryminacją ze względu na religię lub przekonania, by zapewnić poszanowanie innych powiązanych praw człowieka, takich jak wolność wypowiedzi;

13.  wzywa UE do pracy na rzecz lepszej ochrony mniejszości religijnych i etnicznych przed prześladowaniami i przemocą oraz uchylenia praw penalizujących bluźnierstwo lub apostazję, które służą jako pretekst do prześladowania mniejszości religijnych i etnicznych oraz osób niewierzących; wzywa do wspierania prac Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań;

14.  zdecydowanie zachęca UE do dalszego wspierania podejścia „zero tolerancji” dla kary śmierci i wzywa ją, by jeszcze usilniej dążyła do wzmocnienia wsparcia międzyregionalnego dla następnej rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci; z zadowoleniem przyjmuje podjęte w 2015 r. przez Fidżi, Madagaskar, Republikę Konga i Surinam decyzje o zniesieniu kary śmierci w odniesieniu do wszystkich przestępstw; ubolewa z powodu wznowienia wykonywania egzekucji w szeregu krajów, w tym na Białorusi, w Bahrajnie, Bangladeszu, Czadzie, Indiach, Indonezji, Kuwejcie, Omanie i Sudanie Południowym; ponadto wyraża ubolewanie w związku z doniesieniami o wzroście liczby wyroków śmierci wydanych w szczególności w Arabii Saudyjskiej, Chinach, Egipcie, Iranie, Nigerii i Pakistanie; przypomina władzom tych państw, że są one stronami Konwencji o prawach dziecka, która bezwzględnie zakazuje stosowania kary śmierci za przestępstwa popełnione przez osoby poniżej 18. roku życia;

15.  wzywa UE, by protestowała przeciwko stosowaniu tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania lub karania, przeciwko masowym egzekucjom i egzekucjom za przestępstwa, w tym przestępstwa narkotykowe, oraz by wspierała prace ONZ w tej dziedzinie, a także wzywa ESDZ, by na wszystkich szczeblach dialogu i na wszystkich forach zintensyfikowała wysiłki UE w walce z egzekucjami pozasądowymi, torturami i innym brutalnym traktowaniem, zgodnie z wytycznymi w sprawie polityki UE wobec państw trzecich dotyczącej tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; wzywa do powszechnej ratyfikacji i skutecznego wdrażania Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur i protokołu fakultatywnego do tej konwencji;

16.  wyraża poważne zaniepokojenie z powodu uporczywego i poważnego naruszania i łamania praw człowieka na całym świecie; zdecydowanie popiera Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) jako główną instytucję pociągającą do odpowiedzialności sprawców zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i ludobójstw oraz wspierającą ofiary tych zbrodni w dochodzeniu sprawiedliwości w oparciu o zasadę komplementarności; zwraca się do wszystkich stron, by zapewniły polityczne, dyplomatyczne, finansowe i logistyczne wsparcie codziennej działalności MTK;

17.  wzywa UE, by wspomagała prace MTK; zachęca do intensywnego dialogu i współpracy między MTK, ONZ i jej agencjami oraz Radą Bezpieczeństwa ONZ; wyraża ubolewanie w związku z decyzją podjętą przez niektóre państwa afrykańskie o wycofaniu się z MTK i apeluje, by ponownie rozważyły tę decyzję; wzywa wszystkie państwa członkowskie ONZ do współpracy z MTK przez ratyfikację statutu rzymskiego oraz do zachęcania do ratyfikacji poprawek z Kampali;

18.  potępia brak poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego i wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu ciągłego wzrostu liczby ofiar cywilnych w konfliktach zbrojnych prowadzonych na całym świecie oraz śmiertelnych ataków na szpitale, szkoły, konwoje z pomocą humanitarną i inne obiekty cywilne; podkreśla, że takie naruszenia muszą być uwzględniane w stosunkach Rady Praw Człowieka ONZ z poszczególnymi krajami oraz w przeglądach, jakie odbywają się w ramach mechanizmu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

19.  w najostrzejszych słowach potępia mające nadal miejsce poważne naruszenia praw człowieka, szczególnie te spowodowane przez ISIS/Daisz oraz ataki Boko Haram skierowane przeciwko dzieciom, a także wszystkie inne ataki organizacji terrorystycznych lub paramilitarnych wobec ludności cywilnej, zwłaszcza kobiet i dzieci; potępia częstotliwość i skalę aktów niszczenia dziedzictwa kulturowego i apeluje o wsparcie odpowiednich wysiłków podejmowanych na rozmaitych forach ONZ;

20.  wzywa UE, aby aktywnie działała na rzecz inicjatywy dotyczącej uznania przez ONZ ludobójstwa popełnionego wobec mniejszości religijnych przez tzw. ISIS/Daisz oraz aby skierowała do MTK przypadki podejrzeń o zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i ludobójstwo; zachęca do intensywnego dialogu i współpracy między MTK, ONZ i jej agencjami oraz Radą Bezpieczeństwa ONZ;

21.  wzywa UE, aby zachęcała wszystkie państwa do umieszczenia praw człowieka w centrum ich polityki na rzecz rozwoju oraz do wdrożenia deklaracji ONZ o prawie do rozwoju z 1986 r.; z zadowoleniem przyjmuje niedawne powołanie przez Radę Praw Człowieka ONZ specjalnego sprawozdawcy ds. prawa do rozwoju, którego mandat obejmuje działania na rzecz promowania, ochrony i wdrażania prawa do rozwoju w kontekście agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz innych umów międzynarodowych o współpracy na rzecz rozwoju; podkreśla, że idea praw człowieka dla wszystkich musi przyświecać realizacji wszystkich celów agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

22.  wzywa UE do dalszego propagowania równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz do aktywnego wspierania prac Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet (UN Women) i inicjatyw służących uwzględnianiu problematyki płci w jej działalności i programach; wzywa do dalszego wzmocnienia środków wsparcia na rzecz upodmiotowienia kobiet i dziewcząt oraz eliminacji wszelkiej przemocy i dyskryminacji wobec kobiet i dziewcząt, w tym przemocy ze względu na płeć; zdecydowanie domaga się, by UE propagowała inicjatywy międzyregionalne na rzecz wspierania, ochrony i przestrzegania praw kobiet, przyczyniała się do pełnej i skutecznej realizacji pekińskiej platformy działania oraz programu działania Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju oraz nadal stała na straży praw seksualnych i reprodukcyjnych w tym kontekście;

23.  przypomina o zobowiązaniu UE do uwzględniania praw człowieka i kwestii związanych z płcią we wszystkich sektorach polityki zgodnie z przełomowymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) i 1820 (2008) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa; wzywa UE, by na szczeblu międzynarodowym wspierała uznanie wartości dodanej uczestnictwa kobiet w zapobieganiu konfliktom i rozwiązywaniu ich oraz udziału kobiet w operacjach pokojowych, pomocy humanitarnej, odbudowie pokonfliktowej i zapewnianiu trwałego pojednania;

24.  wzywa UE, by nadal wspierała prawa dziecka, zwłaszcza przyczyniając się do zapewnienia dzieciom dostępu do wody, urządzeń sanitarnych, opieki zdrowotnej i edukacji, w tym w strefach konfliktu i w obozach dla uchodźców, a także znosząc pracę dzieci, rekrutowanie ich do wojska, torturowanie ich, pozbawianie wolności, handel nimi, przedwczesne i przymusowe małżeństwa, jak również wykorzystywanie ich pod względem seksualnym oraz eliminując szkodliwe praktyki, takie jak okaleczanie kobiecych narządów płciowych; apeluje o środki wspierania i wzmacniania międzynarodowych wysiłków na forum ONZ, aby położyć kres wykorzystywaniu dzieci w konfliktach zbrojnych, a także aby skuteczniej zająć się kwestią wpływu konfliktów i sytuacji pokonfliktowych na kobiety i dziewczęta; wzywa wszystkie państwa należące do ONZ, aby wypełniły swe powinności i zobowiązania wynikające z Konwencji o prawach dziecka przyjętej w 1989 r., aby zapewnić poszanowanie praw wszystkich dzieci podlegających jurysdykcji ich sądów, niezależnie od ich statusu prawnego oraz bez jakiejkolwiek dyskryminacji;

25.  apeluje do państw o wspieranie praw osób niepełnosprawnych, w tym również ich równego udziału w życiu społecznym i ich integracji społecznej; apeluje do wszystkich państw o ratyfikowanie i wdrożenie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;

26.  wzywa UE do współpracy z partnerami w zakresie wdrażania Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, w tym również środków zachęcających więcej państw do przyjmowania krajowych planów działania i angażowania się w prace grup roboczych ONZ i OHCHR; ponawia apel do wszystkich państw oraz do UE o aktywne i konstruktywne zaangażowanie w ten proces z myślą o wypracowaniu prawnie wiążącego instrumentu, aby zapobiegać naruszeniom praw człowieka, prowadzić dochodzenia w przypadku wystąpienia naruszeń praw człowieka, stosować środki prawne i zapewniać dostęp do środków odwoławczych;

27.  z zadowoleniem przyjmuje ONZ‑owską Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów, w której poruszono kwestię znacznych przepływów uchodźców i migrantów i która doprowadziła do przyjęcia globalnej umowy dotyczącej kompleksowych działań w odpowiedzi na problem uchodźczy, a także zobowiązanie mające zastosowanie do migrantów i uchodźców, którego celem jest ratowanie życia, zaspokojenie konkretnych potrzeb, przeciwdziałanie rasizmowi i ksenofobii, zwalczanie handlu ludźmi, gwarantowanie równości wobec prawa i ochrony, jak i uwzględnianie w krajowych planach rozwojowych; wzywa wszystkie zainteresowane strony do zadbania o zaangażowanie polityczne, finansowanie i konkretne akty solidarności jako wyraz poparcia dla Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów, a także przypomina, że kwestią migracji w dalszym ciągu należy zajmować się w skali globalnej, a nie jedynie na szczeblu europejskim; wzywa UE i jej państwa członkowskie do odgrywania przewodniej roli w tych wysiłkach międzynarodowych oraz do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego do ochrony praw człowieka osób ubiegających się o azyl, praw uchodźców, migrantów i wszystkich osób przesiedlonych, w szczególności praw kobiet, dzieci i słabszych grup społecznych, w tym osób niepełnosprawnych;

28.  przypomina, że powroty migrantów powinny przebiegać wyłącznie z pełnym poszanowaniem ich praw i powinny mieć miejsce tylko wówczas, gdy mają oni zagwarantowaną ochronę swoich praw w swoim własnym kraju; apeluje do rządów o położenie kresu niesłusznym aresztowaniom i zatrzymaniom migrantów, w tym małoletnich; apeluje do wszystkich państw o podjęcie konkretnych działań w najlepiej pojętym interesie dzieci będących uchodźcami i dzieci migrujących w oparciu o Konwencję o prawach dziecka, a także o wprowadzenie środków wzmacniających systemy ochrony dzieci, co obejmuje szkolenia dla pracowników socjalnych i innych grup zawodowych, oraz skoordynowaną współpracę z organizacjami pozarządowymi; apeluje do wszystkich państw o ratyfikację i wdrożenie Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin;

29.  podkreśla znaczenie promowania powszechności i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, zgodnie z art. 21 Traktatu z Lizbony oraz postanowieniami ogólnymi dotyczącymi działań zewnętrznych Unii;

30.  podkreśla konieczność przyjęcia podejścia opartego na prawach człowieka oraz uwzględniania zasady przestrzegania praw człowieka we wszystkich strategiach politycznych UE, w tym również w ramach polityki handlowej i inwestycyjnej, w zakresie usług publicznych, współpracy na rzecz rozwoju i migracji, a także we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony;

31.  przypomina, że spójność wewnętrzna i zewnętrzna w dziedzinie praw człowieka jest nader istotna z punktu widzenia wiarygodności polityki UE w zakresie praw człowieka w jej stosunkach zewnętrznych z państwami trzecimi oraz wzywa UE do wypełnienia swoich zobowiązań w tej dziedzinie;

Priorytety dla poszczególnych krajów

Białoruś

32.  wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującymi się ograniczeniami wolności słowa, zgromadzeń i pokojowego zrzeszania się; potępia napastowanie niezależnych i opozycyjnych dziennikarzy oraz nękanie i przetrzymywanie obrońców praw człowieka, a także ciągłe stosowanie kary śmierci; domaga się przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji praw człowieka na Białorusi na 35. posiedzeniu Rady oraz wzywa rząd, by w pełni współpracował ze specjalnym sprawozdawcą oraz zobowiązał się do przeprowadzenia zaległych reform w dziedzinie ochrony praw człowieka, w tym przez wdrożenie zaleceń wydanych przez specjalnego sprawozdawcę i inne mechanizmy ochrony praw człowieka;

Burundi

33.  wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją polityczną i stanem bezpieczeństwa w Burundi, a także rosnącą liczbą osób uciekających z tego kraju; potępia akty przemocy, które mają miejsce w Burundi od 2015 r. i które doprowadziły do morderstw, tortur i przemocy wobec kobiet, w tym gwałtów zbiorowych i nękania; potępia uwięzienie tysięcy osób oraz przymusowe wysiedlenia setek tysięcy mieszkańców Burundi, a także naruszenia wolności prasy i słowa oraz powszechną bezkarność w odniesieniu do takich aktów; wzywa do przeprowadzenia dogłębnego i niezależnego śledztwa w sprawie zabójstw i naruszeń oraz do postawienia przed sądem osób, które dopuściły się tych czynów; w związku z tym popiera decyzję, jaką Rada UE podjęła w następstwie fiaska rozmów zainicjowanych na podstawie art. 96 umowy z Kotonu, przewidującą zawieszenie bezpośredniego wsparcia finansowego dla administracji burundyjskiej, w tym wsparcia budżetowego, ale utrzymanie pełnego wsparcia finansowego dla ludności oraz pomocy humanitarnej za pośrednictwem bezpośrednich kanałów; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by poparły wspólne oświadczenie w sprawie Burundi, w którym wezwano do zakwestionowania członkostwa tego kraju w Radzie Praw Człowieka ONZ, jeśli nie zacznie on prowadzić pełnej i konstruktywnej współpracy z komisją śledczą, a także z Radą i w ramach jej mechanizmów oraz nie rozwieje poważnych obaw dotyczących praw człowieka;

Demokratyczna Republika Konga

34.  jest głęboko zaniepokojony poważnymi naruszeniami praw człowieka, jakich z pełną bezkarnością dopuszczają się siły bezpieczeństwa, i apeluje o pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności; wzywa Radę, by w przypadku dalszego stosowania przemocy rozważyła możliwość rozszerzenia dostępnych środków ograniczających, takich jak ukierunkowane sankcje UE, w tym zakaz podróżowania i zamrożenie aktywów osób odpowiedzialnych za brutalne represje i osłabianie procesów demokratycznych w Demokratycznej Republice Konga, jak przewidziano w umowie z Kotonu; wzywa władze Demokratycznej Republiki Konga do realizacji porozumienia zawartego w grudniu 2016 r. oraz do przeprowadzenia wyborów w grudniu tego roku, przy wsparciu ze strony podmiotów międzynarodowych; w związku z tym wzywa Radę Praw Człowieka do nadzorowania sytuacji w tym kraju aż do momentu zorganizowania wyborów i przeprowadzenia przemian demokratycznych; przypomina o znaczeniu zapewnienia stabilności w regionie Wielkich Jezior, w szczególności w odniesieniu do sytuacji w zakresie praw człowieka we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, gdzie dochodzi do budzących ogromny niepokój aktów przemocy seksualnej;

Gruzińskie regiony Abchazji i Region Cchinwali/Osetii Południowej

35.  nadal wyraża zaniepokojenie brakiem wolności słowa i wolności mediów oraz brakiem dostępu do okupowanych przez Rosję gruzińskich regionów Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej, w których wciąż powszechnie łamane są prawa człowieka; wzywa do zacieśnienia kontaktów międzyludzkich między terytorium kontrolowanym przez Tbilisi a oboma okupowanymi regionami; wzywa do pełnego poszanowania suwerenności i integralności terytorialnej Gruzji, a także nienaruszalności jej granic uznanych przez społeczność międzynarodową; podkreśla konieczność bezpiecznego i godnego powrotu uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych do miejsca ich stałego zamieszkania; wzywa rząd gruziński do podjęcia stosownych działań, by zapewnić realizację zaleceń wydanych w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

Iran

36.  wzywa Iran do pełnej współpracy w ramach wszystkich mechanizmów ONZ ochrony praw człowieka i do działania na rzecz stosowania zaleceń sformułowanych w tym kontekście, również w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka, przez umożliwienie międzynarodowym organizacjom praw człowieka prowadzenia ich misji; apeluje do rządu irańskiego o rozwianie istotnych obaw, na które zwrócono uwagę w sprawozdaniach specjalnego sprawozdawcy ONZ i Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Iranie oraz w konkretnych wezwaniach do działania zawartych w rezolucjach Zgromadzenia Ogólnego ONZ; zauważa z zaniepokojeniem, że w Iranie wykonuje się najwięcej wyroków śmierci na świecie w przeliczeniu na mieszkańca; wzywa Iran do ogłoszenia moratorium na wykonywanie kary śmierci; wzywa do uwolnienia wszystkich więźniów politycznych;

Mjanma/Birma

37.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu doniesień o brutalnych starciach na północy stanu Arakan i ubolewa z powodu ofiar śmiertelnych, utraty przez ludzi środków do życia i schronienia, a także z powodu doniesień dotyczących nieproporcjonalnego użycia siły przez siły zbrojne Mjanmy/Birmy; wzywa wojsko i siły bezpieczeństwa do natychmiastowego zaprzestania zabójstw, prześladowań i gwałtów osób należących do ludu Rohindża, a także do zaprzestania palenia ich domów; domaga się, by rząd i władze cywilne Mjanmy/Birmy natychmiast położyły kres dyskryminacji i segregacji mniejszości Rohindża; domaga się zapewnienia poszanowania praw ludu Rohindża, a także zagwarantowania ochrony bezpieczeństwa i równości wszystkich obywateli Mjanmy/Birmy;

38.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję rządu Mjanmy/Birmy, by sprawie zaprowadzenia pokoju i pojednaniu narodowemu nadać najwyższe znaczenie; z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie przez rząd Mjanmy/Birmy utworzenia komisji śledczej w sprawie niedawnych aktów przemocy w stanie Arakan; podkreśla potrzebę odpowiedniego ścigania winnych i zapewnienia właściwego zadośćuczynienia ofiarom naruszeń; wzywa rząd Mjanmy/Birmy do kontynuowania procesu demokratyzacji oraz do poszanowania praworządności, wolności słowa i podstawowych praw człowieka; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by poparły odnowiony mandat specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. Mjanmy/Birmy;

Arabia Saudyjska

39.  jest nadal zaniepokojony systematycznym naruszaniem praw człowieka w tym kraju; potępia zatrważającą liczbę wyroków kary śmierci w Arabii Saudyjskiej, w tym masowe egzekucje, i apeluje do tego kraju o wprowadzenie moratorium na wykonywanie kary śmierci; wzywa władze Arabii Saudyjskiej do uwolnienia wszystkich więźniów sumienia, w tym laureata Nagrody im. Sacharowa z 2015 r. Raifa Badawiego; wzywa UE, by bacznie śledziła jego sprawę; przypomina, że członków Rady Praw Człowieka należy wybierać spośród państw, które przestrzegają praw człowieka, praworządności i demokracji; apeluje do władz Arabii Saudyjskiej o pełną współpracę ze specjalnymi ekspertami ds. praw człowieka z ramienia Rady Praw Człowieka ONZ oraz z Biurem Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka;

Syria

40.  potępia w najostrzejszych słowach okrucieństwa i powszechne łamanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jakich dopuszczają się siły Assada przy wsparciu Rosji i Iranu, a także naruszanie praw człowieka i łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego przez uzbrojone niepaństwowe ugrupowania terrorystyczne, w szczególności ISIS/Daisz, Dżabhat Fatah an-Szam (dawny Front an-Nusra) oraz inne grupy dżihadystyczne; podkreśla potrzebę kontynuowania śledztwa w sprawie wykorzystania i niszczenia broni chemicznej przez wszystkie strony konfliktu w Syrii, i z ubolewaniem przyjmuje decyzję Rosji i Chin o blokowaniu nowej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie użycia broni chemicznej; ponawia swoje wezwanie do zapewnienia organizacjom humanitarnym możliwości wykonywania swej pracy w pełni i bez zakłóceń oraz do pociągnięcia do odpowiedzialności osób winnych popełnienia zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości; popiera inicjatywę UE dotyczącą skierowania sprawy sytuacji w Syrii do MTK i wzywa Radę Bezpieczeństwa ONZ do podjęcia działań w tym zakresie;

41.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie na mocy rezolucji przyjętej na 33. sesji Rady Praw Człowieka ONZ panelu wysokiego szczebla, który, po zasięgnięciu opinii Niezależnej Międzynarodowej Komisji Dochodzeniowej (COI), zbada wymuszone zaginięcia, arbitralne zatrzymania i konieczność zapewnienia rozliczalności w odniesieniu do naruszeń, a także będzie obejmować zeznania świadków i opinie Syryjczyków; popiera mandat komisji śledczej do przeprowadzenia specjalnego śledztwa w sprawie Aleppo i sporządzenia stosownego sprawozdania przed 34. sesją Rady Praw Człowieka w marcu, a także domaga się przedstawienia tego sprawozdania na forum Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa; popiera odnowienie mandatu komisji śledczej;

Sudan Południowy

42.  wzywa wszystkie strony, by zaprzestały naruszeń praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym naruszeń stanowiących zbrodnie prawa międzynarodowego, takich jak egzekucje pozasądowe, przemoc na tle etnicznym, przemoc seksualna związana z konfliktem, w tym gwałty i przemoc ze względu na płeć, a także werbowanie i wykorzystywanie dzieci, wymuszone zaginięcia oraz arbitralne aresztowania i zatrzymania; zauważa, że w dniu 16 marca 2016 r. rząd Sudanu podpisał umowę w sprawie planu działania, a następnie wyjaśnił swoje zobowiązania dotyczące włączenia innych zainteresowanych stron w proces dialogu narodowego oraz dalszego poszanowania wszelkich decyzji podjętych wspólnie przez sygnatariuszy ze strony opozycji i w ramach mechanizmu 7+7 będącego komitetem sterującym dialogu narodowego; nalega, aby wszystkie strony przestrzegały swoich zobowiązań i wzywa do kontynuowania dialogu na rzecz ostatecznego zawieszenia broni; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby w dalszym ciągu z zaangażowaniem wspierały wysiłki Unii Afrykańskiej na rzecz pokoju w Sudanie oraz wspierały Sudańczyków w ich dążeniu do zreformowanej wewnętrznie demokracji;

43.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do przedłużenia mandatu Komisji Praw Człowieka w Sudanie Południowym, a także do wzmocnienia jej roli w zakresie badania naruszeń praw człowieka i skali przemocy seksualnej; popiera włączenie jej zaleceń do sprawozdania, które ma zostać przekazane Zgromadzeniu Ogólnemu i Radzie Bezpieczeństwa ONZ;

Ukraina

44.  ubolewa nad faktem, że powtarzające się akty agresji ze strony Rosji doprowadziły do tragicznej sytuacji humanitarnej w Donbasie oraz że odmawia się dostępu do okupowanych regionów ukraińskim i międzynarodowym organizacjom humanitarnym; wyraża głębokie zaniepokojenie niehumanitarnymi warunkami życia ponad 1,5 mln wewnętrznie przesiedlonych osób; jest głęboko zaniepokojony łamaniem praw człowieka na okupowanym przez Rosję Krymie, zwłaszcza tragiczną sytuacją Tatarów krymskich, oraz podkreśla potrzebę dalszej pomocy finansowej dla Ukrainy; potwierdza swoje pełne zaangażowanie na rzecz suwerenności, niezależności politycznej, jedności i integralności terytorialnej Ukrainy w granicach uznanych na arenie międzynarodowej oraz na rzecz jej wolnej i suwerennej decyzji o dążeniu do integracji z Unią Europejską; wzywa wszystkie strony, by w drodze dialogu politycznego i przy zachowaniu pełnej zgodności z prawem międzynarodowym zaczęły niezwłocznie dążyć do pokojowej reintegracji okupowanego Półwyspu Krymskiego z ukraińskim systemem prawnym; apeluje do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i Rady o wywieranie silniejszej presji na Federację Rosyjską, by umożliwiła organizacjom międzynarodowym wjazd na Krym w celu monitorowania sytuacji w zakresie praw człowieka w związku z nieprzerwanym rażącym łamaniem podstawowych wolności i praw człowieka na półwyspie oraz w celu stworzenia w oparciu o konwencje stałych międzynarodowych mechanizmów monitorowania;

Jemen

45.  wyraża głębokie zaniepokojenie katastrofalną sytuacją humanitarną w Jemenie; potępia fakt, że ludność cywilna staje się celem ataków i znajduje się w niedopuszczalnej sytuacji między walczącymi stronami, które nakazują jej sprzeczne zachowania, co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka; podkreśla, że werbunek i wykorzystywanie dzieci w konflikcie zbrojnym są surowo zabronione przez przepisy międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego oraz że werbunek dzieci poniżej piętnastego roku życia może zostać uznany za zbrodnię wojenną; wzywa wszystkie strony do natychmiastowego uwolnienia takich dzieci oraz do zaprzestania ich werbowania; wzywa wszystkie strony konfliktu, aby rozładowały napięcia i zawarły natychmiastowe i trwałe zawieszenie broni, które doprowadzi do politycznego i włączającego rozwiązania konfliktu w wyniku negocjacji; w tym kontekście w pełni popiera wysiłki podejmowane przez specjalnego wysłannika ONZ do Jemenu Ismaïla Oulda Szejka Ahmeda, jak również wdrożenie do października 2016 r. rezolucji Rady Praw Człowieka nr 33/16, w której zażądano, by ONZ współpracowała z niezależną, krajową komisją śledczą, a ponadto popiera wszelkie wysiłki na rzecz przeprowadzenia niezależnego śledztwa międzynarodowego, żeby położyć kres atmosferze bezkarności w Jemenie;

o

o  o

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 71. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, wysokiemu komisarzowi NZ ds. praw człowieka oraz sekretarzowi generalnemu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

 

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0317.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0502.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności