Procedura : 2017/2598(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0187/2017

Teksty złożone :

B8-0187/2017

Debaty :

Głosowanie :

PV 16/03/2017 - 6.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0089

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 375kWORD 58k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0183/2017
13.3.2017
PE598.540v01-00
 
B8-0187/2017

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))


Elena Valenciano, Pier Antonio Panzeri, Soraya Post i inni w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r. (2017/2598(RSP))  
B8-0187/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ (UNHRC),

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sesji Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych(1),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie łamania praw człowieka, w tym przyjęte w trybie pilnym w 2016 r. rezolucje dotyczące Etiopii, Korei Północnej, Indii, Krymu, Hongkongu, Kazachstanu, Egiptu, Demokratycznej Republiki Konga, Pakistanu, Hondurasu, Nigerii, Gambii, Dżibuti, Kambodży, Tadżykistanu, Wietnamu, Malawi, Bahrajnu, Mjanmy, Filipin, Somalii, Zimbabwe, Rwandy, Sudanu, Tajlandii, Chin, Brazylii, Rosji, Tybetu, Iraku, Indonezji, Republiki Środkowoafrykańskiej, Burundi, Nikaragui, Kuwejtu i Gwatemali,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2015 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(2),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, 21, 27 i 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie UNHCR za rok 2015 przedłożone Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że propagowanie i ochrona uniwersalności praw człowieka stanowią część dorobku etycznego i prawnego Unii Europejskiej, a także jeden z fundamentów europejskiej jedności i integralności; mając na uwadze, że poszanowanie praw człowieka powinno być uwzględniane we wszystkich obszarach polityki UE;

B.  mając na uwadze, że UE jest silnie zaangażowana na rzecz multilateralizmu i wspierania organów ONZ w propagowaniu i ochronie praw człowieka;

C.  mając na uwadze, że regularne sesje Rady Praw Człowieka ONZ (UNHCR), powoływanie specjalnych sprawozdawców, mechanizm powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz specjalne procedury dotyczące sytuacji poszczególnych krajów lub konkretnych tematów przyczyniają się do propagowania i poszanowania praw człowieka, demokracji i praworządności;

Rada Praw Człowieka ONZ

1.  z zadowoleniem przyjmuje prace Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina i jego Biura (OHCHR); przypomina o zaangażowaniu UE na rzecz wspierania i obrony jego integralności, niezależności i działalności; z zadowoleniem przyjmuje rolę, jaką OHCHR odgrywa w rozwijaniu współpracy między międzynarodowymi i regionalnymi mechanizmami dotyczącymi praw człowieka oraz w określaniu sposobów zwiększenia roli „rozwiązań regionalnych” w odniesieniu do powszechnych standardów praw człowieka;

2.  wyraża pogląd, że skuteczność i wiarygodność UNHRC zależą od rzeczywistego zaangażowania jej członków na rzecz ochrony wszystkich osób we wszystkich krajach przed wszelkim łamaniem praw człowieka, zgodnie z międzynarodowymi konwencjami praw człowieka propagującymi powszechność, bezstronność, obiektywizm, nieselektywność, konstruktywny dialog i współpracę; zwraca uwagę na pilną potrzebę unikania polaryzacji debaty na forum UNHRC i zachęca do konstruktywnego dialogu;

3.  wzywa państwa, by udzielały zgody na wjazd niezależnych ekspertów UNHRC, specjalnych sprawozdawców i ekspertów OHCHR w celu badania zarzutów łamania praw człowieka, oraz by podejmowały konstruktywne działania w celu naprawy sytuacji, by wywiązywały się z zobowiązań wynikających z konwencji praw człowieka i oferowały pełną współpracę w ramach specjalnych procedur UNHRC (w tym w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka); zachęca wszystkie kraje do podjęcia konkretnych działań w oparciu o zalecenia przyjęte w wyniku powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i do wyeliminowania niedociągnięć poprzez wprowadzenie mechanizmu wdrażania i działań następczych, a także opracowanie krajowych planów działania oraz krajowych mechanizmów koordynacji;

4.  przypomina o obowiązku uwzględniania przez Zgromadzenie Ogólne podczas wyborów członków UNHRC kwestii poszanowania przez kandydatów propagowania i ochrony praw człowieka, praworządności i demokracji; z zadowoleniem przyjmuje decyzję UNHRC o zleceniu jej Komitetowi Doradczemu przygotowania sprawozdania oceniającego postępy w zakresie przyjmowania regionalnych i subregionalnych ustaleń na rzecz propagowania i ochrony praw człowieka; apeluje, by stanowiska zajmowane przez UE i jej państwa członkowskie odzwierciedlały jednakowe znacznie praw i metod głosowania oraz by lepiej koordynować stanowiska UE w tym zakresie; zdecydowanie domaga się, by UE przemawiała jednym głosem i by zajmowała wspólne unijne stanowisko podczas głosowania w UNHRC;

5.  przypomina o znaczeniu zapewnienia aktywnego i konsekwentnego zaangażowania UE w mechanizmy ONZ dotyczące praw człowieka, zwłaszcza w działalność Trzeciego Komitetu, Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz UNHRC, w celu zwiększenia jej wiarygodności; popiera wysiłki ESDZ, delegatur UE w Nowym Jorku i Genewie oraz państw członkowskich na rzecz poprawy spójności działań UE w dziedzinie praw człowieka na szczeblu ONZ;

Priorytety tematyczne

6.  podkreśla ważną rolę organizacji pozarządowych działających w dziedzinie praw człowieka oraz obrońców tych praw w propagowaniu i ochronie praw człowieka; zwraca uwagę, że prawa człowieka i podstawowe wolności muszą być chronione we wszelkich okolicznościach, w tym w kontekście nowych technologii; podziela obawy UNHRC dotyczące doniesień na temat gróźb i kroków odwetowych wobec członków organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych, którzy współpracowali z UNHRC w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie licznymi, coraz częstszymi próbami ograniczenia przestrzeni działania społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, w tym poprzez wprowadzenie prawodawstwa służącego walce z terroryzmem; potępia wszelkie akty przemocy, nękania, zastraszania i prześladowania wymierzone w obrońców praw człowieka, osoby zgłaszające przypadki naruszenia, dziennikarzy i blogerów, zarówno w internecie, jak i poza nim; wzywa wszystkie państwa do wspierania i zapewnienia bezpiecznych i sprzyjających warunków, w których organizacje pozarządowe, społeczeństwo obywatelskie, dziennikarze i obrońcy praw człowieka koncentrujący swoją działalność na wszystkich szczególnie narażonych grupach będą mogli działać niezależnie i bez ingerencji z zewnątrz; ponawia apel do tych państw, które przyjęły akty prawne wymierzone w działalność niezależnych organizacji praw człowieka, do uchylenia tych aktów;

8.  uważa, że wolne, niezależne i obiektywne środki przekazu stanowią jedną z podstaw społeczeństwa demokratycznego, w którym kluczową rolę odgrywa otwarta debata; popiera apel o powołanie specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ do spraw bezpieczeństwa dziennikarzy; wzywa do podnoszenia na wszystkich forach międzynarodowych kwestii wolności wypowiedzi online, wolności cyfrowych oraz znaczenia wolnego i otwartego internetu; wzywa do zmniejszenia przepaści cyfrowej oraz zapewnienia nieograniczonego dostępu do informacji i komunikacji, a także wolnego od cenzury dostępu do internetu;

9.  przypomina, że prawo do wolności zrzeszania się i zgromadzeń nadal stanowi główne wyzwanie; z dużym zadowoleniem przyjmuje prace Mainy Kiaiego, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się; apeluje do wszystkich państw o należyte wzięcie pod uwagę tych sprawozdań;

10.  wzywa wszystkie państwa do szybkiej ratyfikacji protokołów fakultatywnych do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (ICESCR), które ustanawiają mechanizmy składania skarg i mechanizmy dochodzeniowe;

11.  sprzeciwia się wszystkim przejawom dyskryminacji i prześladowania z jakichkolwiek względów lub w związku z jakimkolwiek statusem, np. z powodu rasy, koloru skóry, języka, religii i przekonań, tożsamości płciowej i orientacji seksualnej, pochodzenia społecznego, przynależności kastowej, urodzenia, wieku lub niepełnosprawności; popiera zaangażowanie UE w ramach procedur specjalnych, w tym działalności nowego niezależnego eksperta ds. ochrony przed przemocą i dyskryminacją ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową; apeluje do UE, aby nadal aktywnie propagowała równość i niedyskryminację oraz by walczyła z przemocą i dyskryminacją wobec wszystkich osób;

12.  wyraża zaniepokojenie w związku z tym, że wiele osób, indywidualnie lub zbiorowo, cierpi z powodu naruszeń ich prawa do wolności religii lub przekonań ze strony państwa i podmiotów niepaństwowych, które prowadzą do dyskryminacji, nierówności i stygmatyzacji; przypomina o konieczności zwalczania nietolerancji i dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania, tak by zapewnić poszanowanie innych powiązanych praw człowieka, takich jak wolność wypowiedzi;

13.  wzywa UE do prac nad zapewnieniem większej ochrony mniejszości religijnych i etnicznych przed prześladowaniami i przemocą oraz nad uchyleniem praw penalizujących bluźnierstwo lub apostazję, które służą jako pretekst do prześladowania mniejszości religijnych i etnicznych oraz osób niewierzących; apeluje o wspieranie prac Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań;

14.  stanowczo zachęca UE do dalszego wspierania podejścia „zero tolerancji” dla kary śmierci i wzywa ją, by nadal dążyła do wzmocnienia wsparcia międzyregionalnego dla następnej rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci; z zadowoleniem przyjmuje podjęte w 2015 r. przez Madagaskar, Fidżi, Surinam i Republikę Konga decyzje o zniesieniu kary śmierci w odniesieniu do wszystkich przestępstw; ubolewa z powodu wznowienia wykonywania egzekucji w szeregu krajów, w tym w Bahrajnie, Kuwejcie, na Białorusi, w Bangladeszu, Indiach, Omanie, Sudanie Południowym, Indonezji i Czadzie; ponadto wyraża ubolewanie w związku z doniesieniami o rosnącej liczbie wyroków śmierci wydanych w szczególności w Arabii Saudyjskiej, Chinach, Egipcie, Iranie, Nigerii i Pakistanie; przypomina władzom tych państw, że są one stronami Konwencji o prawach dziecka, która bezwzględnie zakazuje stosowania kary śmierci za przestępstwa popełnione przez osoby poniżej 18. roku życia;

15.  wzywa UE, by wyraziła wsparcie wobec prac ONZ służących przeciwdziałaniu torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu lub karaniu, masowym egzekucjom i innym rodzajom egzekucji, w tym za przestępstwa narkotykowe, a także wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do wzmożenia, na wszystkich szczeblach dialogu i na wszystkich forach, wysiłków UE w walce z egzekucjami pozasądowymi, torturami i innym brutalnym traktowaniem, zgodnie z wytycznymi polityki UE wobec państw trzecich dotyczącej tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; wzywa do powszechnej ratyfikacji i skutecznego wdrażania Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur i protokołu fakultatywnego do tej konwencji;

16.  wyraża poważne zaniepokojenie występującymi nadal na całym świecie przypadkami poważnego łamania i naruszania praw człowieka; zdecydowanie wspiera Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) jako główną instytucję pociągającą do odpowiedzialności sprawców ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych i wspierającą ofiary tych zbrodni w dochodzeniu sprawiedliwości w oparciu o zasadę komplementarności; wzywa wszystkie strony do udzielenia politycznego, dyplomatycznego, finansowego i logistycznego wsparcia bieżącej działalności MTK;

17.  wzywa UE do dalszego wzmocnienia działalności MTK; nakłania do intensywnego dialogu i współpracy między Trybunałem, ONZ i jej agencjami oraz Radą Bezpieczeństwa ONZ; wyraża ubolewanie w związku z podjętą przez niektóre państwa afrykańskie decyzją o wycofaniu się z MTK i apeluje, by ponownie to rozważyły; wzywa wszystkie państwa członkowskie ONZ do współpracy z Trybunałem poprzez ratyfikację statutu rzymskiego oraz wspieranie ratyfikacji poprawek z Kampali;

18.  z całą surowością potępia trwające poważne naruszenia praw człowieka, szczególnie te spowodowane przez ISIS/Daisz oraz ataki Boko Haram skierowane przeciwko dzieciom, a także wszystkie inne ataki organizacji terrorystycznych lub paramilitarnych wobec ludności cywilnej, zwłaszcza kobiet i dzieci; potępia częstotliwość i skalę aktów niszczenia dziedzictwa kulturowego i apeluje o wsparcie odpowiednich wysiłków podejmowanych na różnych forach ONZ;

19.  wzywa UE, aby działała aktywnie na rzecz inicjatywy w zakresie uznania przez ONZ ludobójstwa popełnionego wobec mniejszości religijnych przez tzw. ISIS/Daisz oraz aby skierowała do MTK sprawy, w których zachodzi podejrzenie popełnienia zbrodni przeciwko ludzkości, zbrodni wojennych i ludobójstwa; nakłania do intensywnego dialogu i współpracy między Trybunałem, ONZ i jej agencjami oraz Radą Bezpieczeństwa ONZ;

20.  apeluje do UE o zachęcanie wszystkich państw do umieszczenia kwestii praw człowieka w centrum ich polityki na rzecz rozwoju oraz do wdrożenia Deklaracji ONZ z 1986 r. o prawie do rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje niedawne powołanie przez UNHRC specjalnego sprawozdawcy ds. prawa do rozwoju, którego mandat obejmuje działania na rzecz promowania, ochrony i przestrzegania prawa do rozwoju w kontekście agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i innych umów międzynarodowych o współpracy na rzecz rozwoju; podkreśla, że idea praw człowieka dla wszystkich musi przyświecać dążeniu do osiągnięcia wszystkich celów agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

21.  wzywa UE do dalszego propagowania równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz do aktywnego wspierania prac Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet (UN Women) i inicjatyw służących uwzględnieniu problematyki płci w jej działalności i programach; wzywa do kontynuacji środków wsparcia służących wzmocnieniu pozycji kobiet i dziewcząt oraz do wyeliminowania wszelkiej przemocy i dyskryminacji wobec kobiet i dziewcząt, w tym przemocy ze względu na płeć; zdecydowanie domaga się, by UE poszukiwała inicjatyw międzyregionalnych na rzecz wspierania, ochrony i przestrzegania praw kobiet, by dążyła do pełnej i skutecznej realizacji pekińskiej platformy działania oraz programu działania Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju i by w tym kontekście nadal działała na rzecz zapewnienia praw seksualnych i reprodukcyjnych;

22.  przypomina o zobowiązaniu UE do uwzględnienia praw człowieka i kwestii związanych z płcią we wszystkich sektorach polityki zgodnie z przełomowymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) i 1820 (2008) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa; wzywa UE, by wspierała uznanie na szczeblu międzynarodowym wartości dodanej uczestnictwa kobiet w zapobieganiu konfliktom i rozwiązywaniu ich oraz w operacjach pokojowych, pomocy humanitarnej, odbudowie po zakończeniu konfliktu i zapewnieniu trwałego pojednania;

23.  apeluje do UE, by nadal wspierała prawa dziecka, w szczególności poprzez dążenie do zapewnienia dzieciom dostępu do wody, urządzeń sanitarnych, opieki zdrowotnej i edukacji, w tym na obszarach ogarniętych konfliktami i w obozach dla uchodźców, a także poprzez wyeliminowanie pracy dzieci, rekrutowania ich do wojska, pozbawiania wolności, tortur, handlu dziećmi, przedwczesnych i przymusowych małżeństw, wykorzystywania seksualnego, a także krzywdzących praktyk, takich jak okaleczanie kobiecych narządów płciowych; apeluje o przyjęcie środków wspierania i wzmacniania międzynarodowych wysiłków na forum ONZ, aby położyć kres wykorzystywaniu dzieci w konfliktach zbrojnych, a także aby skuteczniej zająć się kwestią wpływu konfliktów i sytuacji pokonfliktowych na kobiety i dziewczęta; wzywa wszystkie państwa należące do ONZ do wypełnienia swoich powinności i zobowiązań wynikających z Konwencji o prawach dziecka przyjętej w 1989 r., tak by zapewnić poszanowanie praw wszystkich dzieci podlegających ich jurysdykcji, niezależnie od ich statusu prawnego oraz bez jakiejkolwiek dyskryminacji;

24.  apeluje do państw o promowanie praw osób niepełnosprawnych, w tym również partycypacji takich osób na równych prawach i ich włączenia społecznego; apeluje do wszystkich państw o ratyfikowanie i wdrożenie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;

25.  wzywa UE do współpracy z partnerami z myślą o wdrożeniu Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, w tym również środków zachęcających więcej państw do przyjmowania krajowych planów działań i angażowania się w prace grup roboczych ONZ i Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka (OHCHR); ponawia swój apel do wszystkich państw, w tym do UE, o aktywne i konstruktywne zaangażowanie w jak najszybsze wypracowanie prawnie wiążącego instrumentu, który w międzynarodowym prawie z zakresu praw człowieka ureguluje działalność transnarodowych korporacji i innych przedsiębiorstw w celu zapobiegania naruszeniom praw człowieka, prowadzenia dochodzeń w przypadku wystąpienia naruszeń praw człowieka, zaskarżania i udzielenia dostępu do środków odwoławczych, niezależnie od tego, gdzie naruszenia praw człowieka mają miejsce;

26.  z zadowoleniem przyjmuje ONZ‑owską Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów, w której poruszono kwestię znacznych przepływów uchodźców i migrantów i która doprowadziła do przyjęcia globalnej umowy dotyczącej kompleksowych działań w odpowiedzi na problem uchodźczy, a także mające zastosowanie do migrantów i uchodźców zobowiązanie, którego celem jest ratowanie życia, zaspokojenie specyficznych potrzeb, przeciwdziałanie rasizmowi i ksenofobii, zwalczanie handlu ludźmi, zagwarantowanie równości wobec prawa i ochrony, jak i uwzględnienie tych kwestii w krajowych planach rozwojowych; wzywa wszystkie zainteresowane strony do zadbania o zaangażowanie polityczne, finansowanie i konkretne akty solidarności jako wyraz poparcia dla Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów, a także przypomina, że kwestią migracji w dalszym ciągu należy zajmować się w skali globalnej, a nie jedynie na szczeblu europejskim; wzywa UE i jej państwa członkowskie do odgrywania przewodniej roli w tych międzynarodowych wysiłkach oraz do wypełnienia ich wynikających z prawa międzynarodowego zobowiązań do ochrony praw człowieka przysługujących osobom ubiegającym się o azyl, praw uchodźców, migrantów i wszystkich osób przesiedlonych, w szczególności praw kobiet, dzieci i słabszych grup społecznych, w tym osób niepełnosprawnych;

27.  przypomina, że powroty migrantów powinny przebiegać wyłącznie z pełnym poszanowaniem ich praw i powinny mieć miejsce tylko wówczas, gdy w swoim własnym kraju mają oni zagwarantowaną ochronę swoich praw; apeluje do rządów o położenie kresu niesłusznym aresztowaniom i zatrzymaniom migrantów, w tym małoletnich; apeluje do wszystkich państw o podjęcie konkretnych działań w najlepiej pojętym interesie dzieci będących uchodźcami i dzieci migrujących w oparciu o Konwencję o prawach dziecka, a także o wprowadzenie środków wzmacniających systemy ochrony dzieci, co obejmuje szkolenia dla pracowników socjalnych i innych grup zawodowych oraz współpracę z organizacjami pozarządowymi; apeluje do wszystkich krajów o ratyfikację i wdrożenie Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrantów i członków ich rodzin;

28.  podkreśla znaczenie promowania powszechności i niepodzielności praw człowieka, w tym praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych, zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej oraz postanowieniami ogólnymi dotyczącymi działań zewnętrznych Unii;

29.  podkreśla konieczność przyjęcia podejścia opartego na prawach człowieka oraz uwzględniania zasady przestrzegania praw człowieka we wszystkich strategiach politycznych UE, w tym również w ramach polityki handlowej i inwestycyjnej, w zakresie usług publicznych, współpracy na rzecz rozwoju i migracji, a także we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony;

30.  przypomina, że wewnętrzna i zewnętrzna spójność w dziedzinie praw człowieka jest nader istotna z punktu widzenia wiarygodności polityki UE w zakresie praw człowieka w jej stosunkach zewnętrznych z krajami trzecimi, oraz wzywa UE do wypełnienia swoich zobowiązań w tej dziedzinie;

Białoruś

31.  wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującymi się ograniczeniami wolności słowa, zgromadzeń i pokojowego zrzeszania się; potępia napastowanie i zatrzymania niezależnych i opozycyjnych dziennikarzy oraz działaczy na rzecz praw człowieka; potępia ciągłe stosowanie kary śmierci; domaga się przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi na 35. sesji Rady oraz wzywa rząd, by w pełni współpracował ze specjalnym sprawozdawcą oraz zobowiązał się do przeprowadzenia zaległych reform w dziedzinie ochrony praw człowieka, w tym poprzez wdrożenie zaleceń wydanych przez specjalnego sprawozdawcę i innych mechanizmów ochrony praw człowieka;

Burundi

32.  wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją polityczną i stanem bezpieczeństwa w Burundi, a także rosnącą liczbą osób uciekających z kraju; potępia akty przemocy, które mają miejsce w Burundi od 2015 r. i które doprowadziły do morderstw, tortur i ukierunkowanej przemocy wobec kobiet, w tym zbiorowych gwałtów i nękania; potępia uwięzienie tysięcy osób oraz przymusowe wysiedlenia setek tysięcy mieszkańców Burundi, a także naruszenia wolności prasy i słowa oraz powszechną bezkarność w odniesieniu do takich aktów; popiera decyzję, jaką Rada UE podjęła po fiasku rozmów prowadzonych na podstawie art. 96 umowy z Kotonu, przewidującą zawieszenie bezpośredniego wsparcia finansowego dla administracji burundyjskiej, w tym wsparcia budżetowego, ale utrzymanie pełnego wsparcia finansowego dla ludności oraz pomocy humanitarnej przekazywanej bezpośrednimi kanałami; w pełni popiera ustanowienie komisji śledczej w sprawie Burundi w celu ustalenia domniemanych sprawców winnych naruszeń i pogwałcenia praw człowieka w tym kraju z myślą o pociągnięciu ich do odpowiedzialności; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by poparły wspólne oświadczenie w sprawie Burundi wzywające do zakwestionowania członkostwa tego kraju w UNHRC, jeśli nie zacznie on prowadzić pełnej i konstruktywnej współpracy z komisją śledczą, a także z Radą i w ramach jej mechanizmów, oraz nie rozwiąże poważnych problemów dotyczących praw człowieka;

Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (KRLD)

33.  wyraża głębokie zaniepokojenie stale pogarszającą się sytuacją w zakresie praw człowieka w KRLD; wzywa rząd KRLD do wypełnienia zobowiązań wynikających z instrumentów na rzecz praw człowieka, których jest stroną, oraz do zapewnienia organizacjom humanitarnym, niezależnym obserwatorom praw człowieka i specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w KRLD wjazdu do tego kraju i niezbędnej współpracy; wzywa KRLD do zapewnienia krajowym i międzynarodowym mediom wolności wypowiedzi i wolności prasy oraz do zezwolenia obywatelom na wolny od cenzury dostęp do internetu; zdecydowanie potępia systematyczne stosowanie kary śmierci w KRLD na dużą skalę; wzywa rząd KRLD do ogłoszenia moratorium na wykonanie wszystkich wyroków śmierci z myślą o zniesieniu kary śmierci w najbliższej przyszłości; oczekuje, że osoby, na których spoczywa największa odpowiedzialność za zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione w KRLD, odpowiedzą za swoje czyny, staną przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym i zostaną objęte ukierunkowanymi sankcjami; zdecydowanie potępia próby jądrowe, uznając je za niepotrzebną i niebezpieczną prowokację oraz za naruszenie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i poważne zagrożenie dla pokoju i stabilności na Półwyspie Koreańskim i w Azji Północno‑Wschodniej; zwraca się o odnowienie mandatu specjalnego sprawozdawcy; domaga się przedstawienia sprawozdania grupy ekspertów Zgromadzeniu Ogólnemu i Radzie Bezpieczeństwa ONZ; zaleca ujęcie w rezolucji kluczowych zaleceń w sprawie odpowiedzialności, zawartych w sprawozdaniu ekspertów, w tym zaleceń dotyczących wzmocnienia fachowej wiedzy śledczej i prokuratorskiej biura w Seulu, a także powołania eksperta w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, żeby przyspieszyć działania w kierunku większej odpowiedzialności;

Demokratyczna Republika Konga

34.  potępia poważne naruszenia praw człowieka, jakich z pełną bezkarnością dopuszczają się siły bezpieczeństwa, i apeluje, aby sprawcy zostali pociągnięci do odpowiedzialności; wzywa zwłaszcza do szczegółowego zbadania przypadków brutalnej przemocy wobec ludności cywilnej we wschodniej części Konga, w tym gwałtów dokonywanych na kobietach i niewolnictwa dzieci; wzywa do ewentualnego przedłużenia mandatu sił pokojowych ONZ we wschodniej części Konga; wzywa Radę, by w przypadku dalszego stosowania przemocy rozważyła możliwość rozszerzenia istniejących środków ograniczających, takich jak ukierunkowane sankcje UE, w tym zakaz podróżowania i zamrożenie aktywów osób odpowiedzialnych za brutalne represje i osłabianie procesów demokratycznych w Demokratycznej Republice Konga, jak przewidziano w umowie z Kotonu; wzywa władze Demokratycznej Republiki Konga do realizacji porozumienia osiągniętego w grudniu 2016 r. oraz do przeprowadzenia wyborów w grudniu tego roku, przy wsparciu ze strony podmiotów międzynarodowych; wzywa UNHRC do dalszego nadzorowania sytuacji w Demokratycznej Republice Konga do czasu przeprowadzenia wyborów i dokonania demokratycznych przemian; zachęca Biuro Wysokiego Komisarza, by odpowiednio informowało Radę o sytuacji w Demokratycznej Republice Konga, a w razie potrzeby podjęło bardziej zdecydowane działania;

Mjanma/Birma

35.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu doniesień o brutalnych starciach na północy stanu Arakan i ubolewa z powodu ofiar śmiertelnych, utraty przez ludzi źródeł utrzymania i schronienia, a także z powodu doniesień dotyczących nieproporcjonalnego użycia siły przez siły zbrojne Mjanmy/Birmy; wzywa wojsko i siły bezpieczeństwa do natychmiastowego zaprzestania zabójstw, prześladowań i gwałtów osób należących do ludu Rohindża, a także do zaprzestania palenia ich domów; domaga się, by rząd i władze cywilne Mjanmy/Birmy natychmiast położyły kres dyskryminacji i segregacji mniejszości Rohindża; domaga się zawarowania praw ludu Rohindża, a także zagwarantowania ochrony, bezpieczeństwa i równości wszystkich obywateli Mjanmy/Birmy; z zadowoleniem przyjmuje decyzję rządu Mjanmy/Birmy, by sprawie zaprowadzenia pokoju i pojednaniu narodowemu nadać najwyższe znaczenie; z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie przez rząd Mjanmy/Birmy utworzenia komisji śledczej w sprawie niedawnych aktów przemocy w stanie Arakan; podkreśla potrzebę odpowiedniego ścigania winnych i zapewnienia odpowiedniego zadośćuczynienia ofiarom naruszeń; wzywa rząd Mjanmy/Birmy do kontynuowania procesu demokratyzacji oraz do poszanowania praworządności, wolności słowa i podstawowych praw człowieka; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by poparły odnowiony mandat specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. Mjanmy/Birmy;

Okupowane terytoria palestyńskie

36.  jest głęboko zaniepokojony przedłużającym się impasem w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie i wzywa do niezwłocznego wznowienia wiarygodnych działań na rzecz pokoju; ubolewa nad masowymi naruszeniami międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka przez siły okupacyjne na okupowanych terytoriach palestyńskich; wzywa do pociągnięcia do odpowiedzialności za wszystkie takie naruszenia; podkreśla potrzebę stałego zaangażowania UE i jej państw członkowskich we wspieranie odpowiedzialności za naruszenia i nadużycia stwierdzone przez Komisję Śledczą w Strefie Gazy; popiera obecne starania na rzecz pociągnięcia winnych do odpowiedzialności, m.in. toczące się w MTK wstępne badanie sprawy; przypomina, że przedsiębiorstwa są zobowiązane do przestrzegania praw człowieka, zwłaszcza w kontaktach z okupowanymi terytoriami palestyńskimi; wzywa Izraelczyków i Palestyńczyków, by unikali kroków, które mogłyby doprowadzić do dalszej eskalacji konfliktu, w tym nawoływania do nienawiści i podżegania na forum publicznym, które mogłyby przesądzić wynik negocjacji i zagrozić trwałości rozwiązania dwupaństwowego; podkreśla, że trwałe rozwiązanie tego konfliktu można osiągnąć jedynie w kontekście regionalnym przy zaangażowaniu wszystkich zainteresowanych podmiotów regionalnych oraz przy wsparciu wspólnoty międzynarodowej;

Sudan Południowy

37.  wzywa wszystkie strony do powstrzymania się od naruszeń praw człowieka i naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym stanowiących przestępstwa międzynarodowe, takie jak egzekucje pozasądowe, przemoc na tle etnicznym, przemoc seksualna związana z konfliktem, łącznie z gwałtem, a także przemoc ze względu na płeć, rekrutacja i wykorzystywanie dzieci, wymuszone zaginięcia oraz niesłuszne aresztowania i zatrzymania; zauważa, że w dniu 16 marca 2016 r. rząd Sudanu Południowego podpisał umowę w sprawie planu działania, a następnie wyjaśnił swoje zobowiązania dotyczące włączenia innych zainteresowanych stron w proces dialogu narodowego oraz utrzymania w mocy wszelkich decyzji podjętych wspólnie przez sygnatariuszy ze strony opozycji i mechanizm 7+7, komitet sterujący dialogu narodowego; nalega, aby wszystkie strony konfliktu przestrzegały swoich zobowiązań i wzywa do kontynuowania dialogu na rzecz wprowadzenia ostatecznego zawieszenia broni; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby nadal z zaangażowaniem wspierały działania Unii Afrykańskiej na rzecz pokoju w Sudanie oraz Sudańczyków w ich dążeniach do zreformowanej wewnętrznie demokracji; wzywa UE i jej państwa członkowskie do przedłużenia mandatu Komisji Praw Człowieka w Sudanie Południowym oraz do wzmocnienia jej roli w celu zbadania naruszeń praw człowieka i przemocy seksualnej; popiera włączenie jej zaleceń do sprawozdania, które ma zostać przekazane Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ i Radzie Bezpieczeństwa ONZ;

Syria

38.  potępia w najostrzejszych słowach okrucieństwa i powszechne łamanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jakich dopuszczają się siły reżimu syryjskiego przy wsparciu podmiotów z innych państw, a także naruszanie praw człowieka i łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego, równoznaczne z ludobójstwem, którego dopuszczają się niepaństwowe, zbrojne ugrupowania terrorystyczne, w szczególności ISIS/Daisz, Dżabhat Fatah an-Szam/Front an-Nusra oraz inne ugrupowania dżihadystyczne; podkreśla, że toczą się śledztwa w sprawie wykorzystania i niszczenia broni chemicznej przez wszystkie strony konfliktu w Syrii, i z ubolewaniem przyjmuje decyzję Rosji i Chin o blokowaniu nowej rezolucji RB ONZ w sprawie użycia broni chemicznej; ponawia swoje wezwanie do udzielenia pełnego i niezakłóconego dostępu organizacjom humanitarnym oraz do pociągnięcia do odpowiedzialności osób winnych popełnienia zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości; popiera inicjatywę UE dotyczącą wniesienia sprawy dotyczącej sytuacji w Syrii do Międzynarodowego Trybunału Karnego i wzywa Radę Bezpieczeństwa ONZ do podjęcia działań w tym kierunku; popiera mandat komisji śledczej do przeprowadzenia specjalnego śledztwa w sprawie Aleppo i sporządzenia stosownego sprawozdania przed 34. sesją UNHRC w marcu, a także domaga się przedstawienia tego sprawozdania na forum Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa;

Jemen

39.  wyraża głębokie zaniepokojenie katastrofalną sytuacją humanitarną w Jemenie; potwierdza swoje zobowiązanie do dalszego wspierania Jemenu i narodu jemeńskiego; potępia fakt, że ludność cywilna staje się celem ataków i znajduje się w niedopuszczalnej sytuacji między walczącymi stronami, które nakazują jej sprzeczne zachowania, co narusza międzynarodowe prawo humanitarne i międzynarodowe prawo w dziedzinie praw człowieka; podkreśla, że rekrutacja i wykorzystywanie dzieci w konflikcie zbrojnym są surowo zabronione przez międzynarodowe prawo dotyczące praw człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne oraz że mogą zostać uznane za zbrodnię wojenną, jeżeli rekrutuje się dzieci poniżej piętnastego roku życia; wzywa wszystkie strony do natychmiastowego uwolnienia takich dzieci; wzywa wszystkie strony konfliktu, aby rozładowały napięcia i zawarły natychmiastowe i trwałe zawieszenie broni, które doprowadzi do politycznego i uwzględniającego wszystkie strony rozwiązania konfliktu w wyniku negocjacji; w tym kontekście w pełni popiera wysiłki podejmowane przez specjalnego wysłannika ONZ do Jemenu Ismaïla Oulda Szejka Ahmeda, jak również wdrożenie do października 2016 r. rezolucji UNHRC nr 33/16, w której zażądano, by ONZ współpracowała z niezależną, krajową komisją śledczą, a ponadto popiera wszelkie wysiłki na rzecz przeprowadzenia niezależnego międzynarodowego śledztwa, żeby położyć kres atmosferze bezkarności w Jemenie; wzywa państwa członkowskie UE do poparcia zainicjowanego przez Holandię wspólnego oświadczenia, w którym wyrażono zaniepokojenie naruszeniami prawa i nadużyciami w Jemenie oraz wezwano do ich gruntownego i bezstronnego zbadania; zachęca Wysokiego Komisarza do wykorzystywania formatu międzysesyjnych sprawozdań, aby regularnie powiadamiać UNHRC o wynikach jego dochodzeń;

o

o  o

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 71. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącemu Rady Praw Człowieka ONZ, Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Praw Człowieka oraz sekretarzowi generalnemu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

 

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0317.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0502.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności