Procedura : 2017/2847(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0539/2017

Teksty złożone :

B8-0539/2017

Debaty :

PV 03/10/2017 - 3
CRE 03/10/2017 - 3

Głosowanie :

PV 03/10/2017 - 4.1
CRE 03/10/2017 - 4.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 249kWORD 53k
28.9.2017
PE611.465v01-00
 
B8-0539/2017

podsumowującej debatę na temat stanu zaawansowania negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie stanu zaawansowania negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem (2017/2847(RSP))


Jonathan Arnott w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie stanu zaawansowania negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem (2017/2847(RSP))  
B8‑0539/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając notyfikację złożoną przez premier Zjednoczonego Królestwa do Rady Europejskiej w dniu 29 marca 2017 r. zgodnie z art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając przemówienie premier Zjednoczonego Królestwa wygłoszone w dniu 22 września 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie komisji specjalnej Izby Lordów ds. Unii Europejskiej zatytułowane „Brexit a budżet UE”, opublikowane w dniu 4 marca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 25 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie wieloletnich ram finansowych”),

–  uwzględniając rezolucję ONZ nr 2625 (XXV) „Deklaracja zasad prawa międzynarodowego dotyczących przyjaznych stosunków i współdziałania państw zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych”,

–  uwzględniając art. XXIV ust. 4 zasad Światowej Organizacji Handlu (WTO) (Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu),

–  uwzględniając zobowiązania wynikające z TUE,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 23 czerwca 2016 r. 51,8 % głosujących w Zjednoczonym Królestwie (17,4 mln osób) zagłosowało za wystąpieniem z Unii Europejskiej; mając na uwadze, że frekwencja w referendum była wyższa niż w ostatnich wyborach powszechnych;

B.  mając na uwadze, że w notyfikacji o wystąpieniu złożonej w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo wyraziło zamiar wystąpienia spod jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

C.  mając na uwadze, że w tej samej notyfikacji rząd Zjednoczonego Królestwa zaznaczył, że jego przyszłe stosunki z Unią Europejską nie będą obejmować członkostwa w rynku wewnętrznym ani członkostwa w unii celnej;

D.  mając na uwadze, że rząd Zjednoczonego Królestwa powinien być zachęcany do jednostronnego przyznania prawa stałego pobytu obywatelom UE przebywającym już w Zjednoczonym Królestwie; mając na uwadze, że inne państwa członkowskie powinny być zachęcane do przyznania na zasadzie wzajemności takiego prawa obywatelom Zjednoczonego Królestwa przebywającym już w UE;

E.  mając na uwadze, że zgodnie z zasadami WTO utworzenie unii celnej powinno mieć na celu ułatwienie wymiany handlowej między wchodzącymi w jej skład terytoriami, a nie tworzenie barier dla wymiany handlowej z państwami trzecimi;

F  mając na uwadze, że zgodnie z rezolucją ONZ nr 2625 (XXV) „[ż]adnemu państwu nie wolno używać lub zachęcać do użycia gospodarczych, politycznych lub jakiegokolwiek innego rodzaju środków przymusu mających na celu podporządkowanie drugiego państwa w wykonywaniu jego suwerennych praw oraz celem zapewnienia sobie od niego jakiegokolwiek rodzaju korzyści”; mając na uwadze, że w tej samej rezolucji stwierdza się również, że „[k]ażde państwo ma obowiązek popierać, drogą wspólnej i indywidualnej akcji, realizację zasady równouprawnienia i samostanowienia ludów, zgodnie z postanowieniami Karty”;

G.  mając na uwadze, że art. 8 TUE zobowiązuje Unię Europejską do rozwijania szczególnych stosunków z państwami z nią sąsiadującymi w oparciu o dobrobyt i współpracę; mając na uwadze, że powyższa zasada była dotychczas nieobecna w strategii negocjacyjnej Komisji;

1.  odrzuca wszelkie wnioski dotyczące okresu przejściowego dla Zjednoczonego Królestwa po jego oficjalnym wystąpieniu z Unii w marcu 2019 r.; wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że UE-27 i jej obywatele będą mieli większy wpływ na przyszłe przepisy unijne, które będą miały zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie, niż rząd Zjednoczonego Królestwa i jego obywatele w trakcie tego okresu; ubolewa, że doprowadziłoby to również do sytuacji, w której Zjednoczone Królestwo nie opuściłoby w pełni UE przez co najmniej pięć lat od momentu zagłosowania przez Brytyjczyków za wystąpieniem z Unii; uważa, że negocjacje w sprawie przyszłego porozumienia muszą zostać zamknięte do końca marca 2019 r.;

2.  uważa w związku z tym, że należy dokonać zmiany obecnego harmonogramu negocjacji opracowanego przez Komisję; podkreśla, że kluczowym priorytetem negocjacji musi być zawarcie między obiema stronami, w ramach przyszłych stosunków, wolnej od ceł umowy o wolnym handlu w celu zapewnienia przedsiębiorstwom i pracownikom w Europie i w Zjednoczonym Królestwie stabilności gospodarczej;

3.  zauważa, że Zjednoczone Królestwo ma znaczny deficyt w handlu z Unią Europejską; zauważa, że rynek Zjednoczonego Królestwa jest także największym importerem towarów z UE; uważa w związku z tym, że umowa o wolnym handlu ze Zjednoczonym Królestwem leży w interesie finansowym państw członkowskich;

4.  stwierdza, że jeżeli negocjacje nie zostaną zamknięte do końca marca 2019 r., należy zaniechać rozmów, a Zjednoczone Królestwo powinno wystąpić z Unii bez jakiegokolwiek porozumienia; uważa, że brak porozumienia byłby lepszy niż porozumienie, które nie odpowiada interesom krajowym Zjednoczonego Królestwa;

5.  zwraca się do Komisji z pytaniem, czy poczyniła jakiekolwiek przygotowania na wypadek braku zawarcia umowy między Zjednoczonym Królestwem a UE; domaga się, by Komisja niezwłocznie przedstawiła analizę potencjalnych skutków braku zawarcia porozumienia dla UE;

6.  przypomina, że Zjednoczone Królestwo nie jest prawnie zobowiązane do wykonania jednorazowego porozumienia finansowego ani do kontynuowania wpłat do budżetu UE po wystąpieniu z Unii; zauważa, że komisja specjalna Izby Lordów stwierdziła, że „wszystkie przepisy prawa Unii – w tym dotyczące bieżących wkładów finansowych i aparatu orzekania – przestaną obowiązywać, a Zjednoczone Królestwo nie będzie podlegać jakimkolwiek możliwym do wyegzekwowania zobowiązaniom do wnoszenia jakichkolwiek wkładów finansowych”;

7.  przypomina, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych Komisja przedstawi wniosek w sprawie nowych wieloletnich ram finansowych przed dniem 1 stycznia 2018 r.; nalega, by Komisja nie uwzględniała Zjednoczonego Królestwa we wniosku w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych; podkreśla, że dalsze wkłady finansowe Zjednoczonego Królestwa będą skutkować tym, że pieniądze podatników będą nadal wydawane na nieopłacalne i niebezpieczne projekty UE, np. na militaryzację UE;

8.  uważa, że można i należy szybko rozwiązać kwestię wzajemnych praw pobytu w odniesieniu do obywateli UE w Zjednoczonym Królestwie i obywateli Zjednoczonego Królestwa w UE-27; podkreśla, że po formalnym wyjściu Zjednoczonego Królestwa z UE prawa te powinny być rozpatrywane przez organy sądowe właściwej jurysdykcji działające zgodnie z wyłącznym mandatem do egzekwowania jej suwerennych praw bez podporządkowywania się prawom strony trzeciej;

9.  podkreśla, że UE jest odpowiedzialna za wszelkie potencjalne koszty przeniesienia Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i Europejskiej Agencji Leków;

10.  podkreśla, że negocjacje dotyczące wystąpienia z UE nie mogą być wykorzystywane jako upoważnienie do kwestionowania suwerenności Gibraltaru, a Gibraltar nie może być wykorzystywany jako karta przetargowa przy uzgadnianiu ostatecznej wersji porozumienia;

11.  podkreśla, że nie przewiduje się ustanowienia twardej granicy między Irlandią Północną a Republiką Irlandii; uważa, że najlepszym sposobem na zapewnienie, aby twarda granica nie została ustanowiona jest jak najszybsze zawarcie umowy o wolnym handlu między Zjednoczonym Królestwem a UE; jest zdania, że Unia Europejska jest jedynym podmiotem, który nie jest skłonny zawrzeć takiego porozumienia, przez co zagraża obecnym uzgodnieniom dotyczącym granic i procesowi pokojowemu;

12.  zwraca uwagę na konflikt interesów, do którego w kluczowym punkcie negocjacji dotyczących brexitu doprowadziła Rada, wyznaczając Komisję w roli negocjatora (mimo iż to w interesie finansowym Komisji leży brak porozumienia po zakończeniu procesu przewidzianego w art. 50, ponieważ doprowadziłoby to do nałożenia przez UE ceł na produkty importowane ze Zjednoczonego Królestwa, które w dużej mierze stałyby się zasobami własnymi Komisji); uważa, że w związku z tym dokonany przez Radę wybór negocjatora stanowi naruszenie zobowiązania UE do: a) działania w dobrej wierze (zgodnie z rezolucją ONZ nr 2625 «XXV») oraz b) zapewniania funkcjonowania unii celnej w taki sposób, aby nie tworzyć barier w handlu z państwami trzecimi (zgodnie z zasadami WTO);

13.  sprzeciwia się wszelkim staraniom Komisji, by narzucić Zjednoczonemu Królestwu jurysdykcję Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bądź by po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Trybunał był wykorzystywany w jakiejkolwiek formie jako organ arbitrażowy;

14.  nalega, aby UE nie utrudniała rządowi Zjednoczonego Królestwa przedkładania wniosków, które mają na celu wprowadzenie kontroli imigracyjnych dla obywateli UE w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z wolą obywateli brytyjskich, ani także by nie dążyła do opóźniania takich wniosków;

15.  nalega, aby UE nie utrudniała ani nie opóźniała jakichkolwiek negocjacji prowadzonych przez rząd Zjednoczonego Królestwa, które mają na celu zawieranie umów handlowych z państwami trzecimi, jeżeli data wejścia w życie takich umów będzie przypadała na okres po końcu marca 2019 r.;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności