Procedura : 2017/2973(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0668/2017

Teksty złożone :

B8-0668/2017

Debaty :

PV 12/12/2017 - 11
CRE 12/12/2017 - 11

Głosowanie :

PV 14/12/2017 - 8.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0500

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 348kWORD 55k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0668/2017
6.12.2017
PE614.287v01-00
 
B8-0668/2017

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji ludu Rohingja (2017/2973(RSP))


Ryszard Czarnecki, Charles Tannock, Jadwiga Wiśniewska w imieniu grupy ECR

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji ludu Rohingja (2017/2973(RSP))  
B8-0668/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Mjanmy i w sprawie sytuacji muzułmanów Rohingja, w szczególności rezolucje z dnia 7 lipca 2016 r.(1) oraz z dnia 15 grudnia 2016 r.(2), a także swoje rezolucje z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r.(3) oraz z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie bezpaństwowości w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej(4),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 października 2017 r. w sprawie Mjanmy oraz z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie strategii UE wobec Mjanmy/Birmy,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 6 września 2017 r. w sprawie sytuacji w stanie Arakan,

–  uwzględniając oświadczenie specjalnej sprawozdawczyni ONZ Yanghee Lee z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie przemocy w stanie Arakan,

–  uwzględniając wyniki konferencji darczyńców z dnia 23 października 2017 r. w Genewie, której współgospodarzami byli Unia Europejska i rząd Kuwejtu, współorganizowanej przez Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ (OCHA) oraz Międzynarodową Organizację ds. Migracji (IOM),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne sekretarza generalnego ONZ z dnia 15 kwietnia 2017 r. w sprawie przemocy seksualnej związanej z konfliktem,

–  uwzględniając Deklarację ONZ z dnia 25 listopada 1981 r. w sprawie eliminacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji opartych na religii lub przekonaniach,

–  uwzględniając Deklarację ONZ z dnia 18 grudnia 1992 r. o prawach osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych, religijnych i językowych,

–  uwzględniając porozumienie o podziale władzy między wojskowym a cywilnym rządem Mjanmy, zgodnie z którym 25 % osób zasiadających w parlamencie jest mianowanych przez władze wojskowe, a siły wewnętrzne, graniczne i obronne odpowiadają przed władzami wojskowymi,

–  uwzględniając uchylenie ustawy o środkach nadzwyczajnych w prawie birmańskim, na mocy której władze wojskowe mogły zatrzymywać osoby będące przedmiotem zainteresowania bez stawiania im zarzutów,

–  uwzględniając oświadczenie Sekretarza Stanu USA z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w stanie Arakan, a w szczególności apel o przeprowadzenie międzynarodowego dochodzenia w sprawie osób odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludzkości,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 22 listopada 2017 r., wydane przez specjalną przedstawiciel ONZ ds. przemocy seksualnej podczas konfliktów Pramilę Patten, zgodnie z którym ataki seksualne na Rohingjów mogą stanowić zbrodnie wojenne,

–  uwzględniając porozumienie podpisane przez Mjanmę i Bangladesz w dniu 23 listopada 2017 r. w sprawie potencjalnego odesłania setki tysięcy uchodźców Rohingja do stanu Arakan,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–  uwzględniając deklarację ONZ z dnia 13 czerwca 2014 r. w sprawie zobowiązania do położenia kresu przemocy seksualnej w konfliktach,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając konwencję z dnia 18 września 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że sytuacja ludności Rohingja dramatycznie pogorszyła się od czasu wybuchu przemocy między bojownikami Rohingja a birmańskimi siłami bezpieczeństwa w dniu 25 sierpnia 2017 r. w związku z doniesieniami o masowych zabójstwach, paleniu wiosek Rohingjów, grabieżach, masowych gwałtach, torturach i ukierunkowanych aktach przemocy wobec ludności Rohingja w stanie Arakan (Mjanma), włącznie z zamknięciem wielu Rohingjów w obozach dla przesiedleńców;

B.  mając na uwadze, że zarzucane czyny, które zgodnie z prawem międzynarodowym można uznać za zbrodnie przeciwko ludzkości, zostały potwierdzone w relacjach wielu międzynarodowych organizacji praw człowieka (m.in. Human Rights Watch i Amnesty International), a także przez doniesienia Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rządu Stanów Zjednoczonych o mającym miejsce ukierunkowanym i popieranym przez państwo prześladowaniu ludności Rohingja, których to działań rzekomo dopuszczają się siły bezpieczeństwa Mjanmy;

C.  mając na uwadze, że rząd Mjanmy oraz jej wojsko i siły bezpieczeństwa wielokrotnie zaprzeczały atakom na cywilów i osiedla Rohingjów, przypisując przypadki przemocy swojej kampanii przeciwko powstaniu terrorystycznemu wśród Rohingjów lub wewnętrznym walkom pomiędzy bojownikami Rohingja;

D.  mając na uwadze, że według obecnych szacunków liczba uchodźców Rohingja uciekających ze stanu Arakan – ośrodka ludności Rohingja w Mjanmie – jest szacowana na ponad 623 000 spośród ok. miliona mieszkańców Rohingja w całej Mjanmie, z czego większość uciekła do sąsiedniego Bangladeszu;

E.  mając na uwadze, że wśród ogólnej liczby uchodźców, którzy uciekli do Bangladeszu, znajduje się prawdopodobnie niepotwierdzona liczba uchodźców hinduskich z Mjanmy, którzy twierdzą, że stali się omyłkowo celem buddystów arakańskich wskutek etnicznych podobieństw do ludności Rohingja;

F.  mając na uwadze, że przemoc wobec ludności Rohingja nosi wszelkie znamiona usankcjonowanej przez państwo, systematycznej czystki etnicznej, obejmującej mordowanie mężczyzn, kobiet i dzieci, masowe gwałty na kobietach Rohingja przez birmańskie siły bezpieczeństwa, pobicia i tortury wobec mężczyzn i kobiet Rohingja w każdym wieku, całkowite zniszczenie własności Rohingjów oraz posługiwanie się dezinformacją – w tym inscenizowanymi zdjęciami – przez media w Mjanmie w celu obwinienia za przemoc muzułmanów Rohingja działających przeciwko własnemu narodowi;

G.  mając na uwadze, że ONZ i organizacja Human Rights Watch ostrzegają, iż prześladowanie Rohingjów jest równoznaczne z czystką etniczną, a przy braku kontroli istnieje poważne ryzyko, iż przerodzi się ono w ludobójstwo;

H.  mając na uwadze, że Human Rights Watch zauważa, iż w przypadku masowych gwałtów wymierzonych w Rohingjów społeczne napiętnowanie i strach przed dalszymi prześladowaniami ze strony rządu powoduje, że zgłaszana jest zaledwie jedna trzecia spośród faktycznej liczby gwałtów;

I.  mając na uwadze, że przemoc o podłożu etnicznym wobec Rohingjów ma wymiar seksualny, który jest cechą charakterystyczną historycznych przypadków czystek etnicznych i ludobójstwa;

J.  mając na uwadze, że zagraniczni dziennikarze śledczy aktywni w Mjanmie znajdują się pod intensywnym nadzorem państwowym, zwłaszcza na obszarach, gdzie nadal istnieje ludność muzułmańska, obowiązują ich ścisłe godziny policyjne oraz mają minimalny – z koniecznością uprzedniego zatwierdzenia – dostęp do miejscowej ludności, w związku z czym ich możliwość uczciwego i bezstronnego relacjonowania wydarzeń dotyczących ludności Rohingja jest utrudniona;

K.  mając na uwadze, że na konferencji darczyńców w Genewie, z udziałem UNHCR, OCHA, IOM, Unii Europejskiej i rządu Kuwejtu, podjęto 36 zobowiązań do udzielenia pomocy na rzecz Bangladeszu i Mjanmy w wysokości 344 mln USD, co obejmuje zarówno pieniądze obiecane i zarezerwowane od momentu wybuchu przemocy w dniu 25 sierpnia, jak i nowe zobowiązania, przy czym kilku prywatnych darczyńców zobowiązało się do udzielenia dodatkowej pomocy o wartości ponad 50 mln USD;

L.  mając na uwadze, że umowa o repatriacji z dnia 23 listopada 2017 r., zawarta między Mjanmą a Bangladeszem, nie nakłada żadnych ograniczeń na liczbę Rohingjów, którzy mogą dobrowolnie powrócić do stanu Arakan, z wyjątkiem uchodźców zaangażowanych w terroryzm, wbrew wcześniejszym oświadczeniom rzecznika wojskowego Mjanmy;

M.  mając na uwadze, że warunki tej umowy pozwolą na repatriację Rohingjów zweryfikowanych pod kątem powrotu przez rząd Mjanmy oraz że osoby powracające będą musiały posiadać dowody tożsamości w oparciu o dowód wcześniejszego zamieszkiwania w Mjanmie; mając na uwadze, że dawne domy i wsie wielu Rohingjów zostały zniszczone w wyniku konfliktu; mając na uwadze, że od 1982 r. mężczyźni, kobiety i dzieci Rohingja są pozbawieni praw obywatelskich, wskutek czego w przeważającej większości nie posiadają dokumentów;

N.  mając na uwadze, że nie jest jasne, ilu potencjalnych repatriantów Rohingja zostanie umieszczonych w obozach i tymczasowych miejscach przetrzymywania, ale jako że znaczna liczba wiosek Rohingjów w stanie Arakan została zniszczona przez konflikt, istnieje ogromne ryzyko, że wielu powracających uchodźców będzie musiało żyć w nieodpowiednich warunkach, bez jasnych perspektyw powrotu do bezpiecznego mieszkania;

1.  z całą mocą potępia nasilenie przemocy w stanie Arakan, zwłaszcza tam, gdzie siły bezpieczeństwa Mjanmy brały udział w poważnych naruszeniach praw człowieka, w tym m.in. w masowych gwałtach, ukierunkowanych zabójstwach i niszczeniu mienia cywilnego, oraz wzywa do natychmiastowego zaprzestania przemocy ze strony birmańskich sił bezpieczeństwa lub bojowników Rohingja w stanie Arakan;

2.  przypomina o spoczywającym na rządzie Mjanmy obowiązku współpracy ze społecznością międzynarodową w zakresie ochrony – bez dyskryminacji – wszystkich cywilów przed przemocą oraz prowadzenia dochodzeń w sprawie naruszeń praw człowieka w Mjanmie i położenia im kresu, zgodnie ze standardami i zobowiązaniami w zakresie praw człowieka;

3.  ponownie wzywa władze Mjanmy do zapewnienia natychmiastowego, swobodnego i nieograniczonego dostępu niezależnym obserwatorom, międzynarodowym organizacjom praw człowieka, dziennikarzom i innym międzynarodowym obserwatorom, w tym w szczególności misji rozpoznawczej ONZ ustanowionej w marcu 2017 r. przez Radę Praw Człowieka ONZ, tak aby przeprowadzić niezależne i bezstronne śledztwa w sprawie zarzutów dotyczących poważnych naruszeń praw człowieka popełnionych zarówno przez siły bezpieczeństwa Mjanmy, jak i przez bojowników Rohingja;

4.  ponadto powtarza swój apel o umożliwienie organizacjom niosącym pomoc humanitarną dostępu do wszystkich obszarów objętych konfliktem, zarówno w stanie Arakan, jak i w okolicznych regionach, a także do osób wysiedlonych, bez dyskryminacji, w celu niesienia pomocy osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie;

5.  przypomina, że jak dowodzi historia, przemoc wobec ludności cywilnej – zwłaszcza gdy następuje niszczenie mienia cywilnego, mordowanie ludności cywilnej i masowe gwałty – rozbudza resentymenty i niepokój, który ostatecznie podsyca działalność grup terrorystycznych, takich jak te potępiane przez wojsko Mjanmy;

6.  przyznaje, że trudnej sytuacji Rohingjów nie można dłużej traktować jako zwykłej kwestii zapewnienia większej i lepszej pomocy humanitarnej w obozach dla uchodźców oraz że ich status bezpaństwowców pogorszył i tak już poważną sytuację humanitarną; zachęca społeczność międzynarodową do dalszego wywierania nacisków dyplomatycznych na rząd Mjanmy, aby zapewnić godność i bezpieczeństwo ludności Rohingja, położyć kres i zapobiegać dalszym aktom przemocy wobec tej ludności oraz umożliwić jej bezpieczny powrót do stanu Arakan;

7.  uważa, że umowa o repatriacji z dnia 23 listopada 2017 r., zawarta między rządami Bangladeszu i Mjanmy, stanowi pozytywny krok naprzód, i wyraża nadzieję, że doprowadzi ona do reintegracji wszystkich Rohingjów, którzy wrócą do stanu Arakan w Mjanmie, wraz z pełnymi prawami obywatelskimi;

8.  popiera stwierdzenia Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka Zeida bin Ra’ada, że niedawne ataki i dyskryminacja ludności Rohingja w Mjanmie są równoznaczne z czystkami etnicznymi;

9.  z zadowoleniem przyjmuje zwiększone wsparcie ze strony Unii Europejskiej i jej państw członkowskich na rzecz wspierania wysiłków w Bangladeszu i Mjanmie w odpowiedzi na kryzys dotyczący Rohingjów; ponadto przyjmuje z zadowoleniem zobowiązania podjęte w odpowiedzi na kryzys przez społeczność międzynarodową podczas konferencji darczyńców, która odbyła się w Genewie w dniu 23 października 2017 r.;

10.  wzywa Unię Europejską, aby przewodziła wysiłkom międzynarodowym poprzez szczyt międzyrządowy; proponuje, aby podczas tego szczytu dokonano przeglądu postępów w procesie repatriacji Rohingjów i przywracaniu praw obywatelskich, aby zainicjowano procedurę niezależnego dochodzenia w sprawie zbrodni przeciwko ludzkości, koordynowano przyszłe inwestycje tak w Bangladeszu, jak w Mjanmie, które pomogą odbudować cały region, a nie tylko życie Rohingjów w obozach dla uchodźców, oraz aby promowano i zachęcano do reform, kładąc nacisk na praworządność, dobre praktyki demokratyczne oraz niezależne i bezstronne sądownictwo;

11.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel do współpracy z państwami członkowskimi na rzecz ułatwienia konferencji międzyrządowej wysokiego szczebla w celu zapewnienia długoterminowych rozwiązań na rzecz ludności Rohingja, w tym w takich dziedzinach jak infrastruktura i rewitalizacja społeczności, prawa obywatelskie, dostęp do opieki zdrowotnej i edukacji oraz czystych urządzeń sanitarnych i zaopatrzenia w wodę;

12.  wzywa do szybkiego, nieprzerwanego i nieskrępowanego dostarczenia pomocy humanitarnej najbardziej potrzebującym, we współpracy z międzynarodowymi agencjami pomocy i Organizacją Narodów Zjednoczonych;

13.  zachęca do międzynarodowej pomocy w pośredniczeniu w dialogu politycznym między rządem Mjanmy a przywódcami społeczności Rohingjów, zgodnie z konkluzjami zawartymi w rezolucji Rady Praw Człowieka ONZ z marca 2017 r.;

14.  stanowczo nalega na pełne przyjęcie zaleceń zawartych w sprawozdaniu końcowym komisji doradczej ds. stanu Arakan z sierpnia 2017 r. w celu zapobiegania dalszej przemocy oraz utrzymania pokoju i wspierania pojednania;

15.  nalega, aby rząd Mjanmy kontynuował współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych, w tym ze specjalną sprawozdawczynią ONZ Yanghee Lee oraz niezależną misją rozpoznawczą w sprawie Mjanmy;

16.  wzywa do ponownego ożywienia dialogu między Mjanmą a UE na temat praw człowieka w celu omówienia konkretnych kwestii związanych ze społecznością Rohingjów;

17.  wzywa rząd Mjanmy do natychmiastowego usunięcia wszystkich min przeciwpiechotnych na granicy z Bangladeszem oraz do pełnej współpracy w tym procesie z ONZ i międzynarodowymi obserwatorami; podkreśla, że wspólnota międzynarodowa powinna w razie potrzeby oferować pomoc techniczną i finansową, aby wykonać to zadanie w sposób terminowy i skuteczny;

18.  przyjmuje do wiadomości i pochwala wysiłki podjęte przez rząd i ludność Bangladeszu w związku z tą katastrofą humanitarną, aby zapewnić ochronę setkom tysięcy uchodźców Rohingja, i zdecydowanie zachęca władze Bangladeszu i innych krajów sąsiadujących do przestrzegania zasady non-refoulement;

19.  wzywa rząd Mjanmy, a w szczególności doradczynię stanu Aung San Suu Kyi, do jednoznacznego potępienia wszelkich aktów podżegania do nienawiści na tle rasowym lub religijnym oraz do zwalczania dyskryminacji społecznej i wrogości wobec mniejszości Rohingjów; wzywa ponadto rząd Mjanmy, aby stał na straży powszechnego prawa do wolności religii lub przekonań; przypomina doradczyni stanu, by działała na rzecz wdrożenia zaleceń wydanych w końcowym sprawozdaniu komisji doradczej ds. stanu Arakan, które sporządzono na jej własny wniosek; ubolewa nad dalszym dramatycznym pogorszeniem się sytuacji od czasu oświadczenia rzecznika partii Aung San Suu Kyi z dnia 18 maja 2015 r., zgodnie z którym rząd Mjanmy powinien przyznać obywatelstwo mniejszości Rohingjów;

20.  popiera starania na rzecz intensyfikacji procesu politycznego opartego na realizacji zaleceń Kofiego Annana; wzywa Radę Bezpieczeństwa i Zgromadzenie Ogólne ONZ do przyjęcia skutecznych środków dyplomatycznych i politycznych zapewniających przestrzeganie przez rząd Mjanmy jego obowiązków wobec mniejszości Rohingjów, szczególnie pod względem zapewnienia ochrony przed nadużyciami i swobodnego dostępu do pomocy;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Mjanmy, Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich UE, Sekretarzowi Generalnemu ASEAN, Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN, specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Mjanmie, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Uchodźców oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0316.

(2)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0506.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0089.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0247.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności