Procedura : 2018/2573(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0134/2018

Teksty złożone :

B8-0134/2018

Debaty :

PV 13/03/2018 - 3
CRE 13/03/2018 - 3

Głosowanie :

PV 14/03/2018 - 8.1
CRE 14/03/2018 - 8.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 344kWORD 54k
7.3.2018
PE616.079v01-00
 
B8-0134/2018

złożony w następstwie debaty na temat ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie wytycznych dotyczących ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem (2018/2573(RSP))


Raymond Finch w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wytycznych dotyczących ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem (2018/2573(RSP))  
B8‑0134/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając notyfikację złożoną przez premier Zjednoczonego Królestwa do Rady Europejskiej w dniu 29 marca 2017 r. zgodnie z art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając przemówienie premier Zjednoczonego Królestwa wygłoszone w dniu 2 marca 2018 r.,

–  uwzględniając projekt umowy o wystąpieniu opublikowany przez Komisję w dniu 28 lutego 2018 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 2625 (XXV) w sprawie zasad prawa międzynarodowego dotyczących przyjaznych stosunków i współdziałania państw zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając badanie z dnia 22 listopada 2017 r. sporządzone dla Komisji Spraw Konstytucyjnych zatytułowane „Smart Border 2.0 – Avoiding a hard border on the island of Ireland for customs control and the free movement of persons” [Inteligentne granice 2.0 – Unikanie „twardej” granicy na wyspie Irlandia do celów kontroli celnej i swobodnego przepływu osób],

–  uwzględniając dokument opublikowany w dniu 4 marca 2017 r. przez komisję specjalną Izby Lordów ds. Unii Europejskiej zatytułowany „Brexit and the EU budget” [Brexit a budżet UE],

–  uwzględniając art. XXIV ust. 4 zasad Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz jego wykładnię i stosowanie przez WTO,

–  uwzględniając cele, zasady i zobowiązania określone w TUE, w szczególności w jego art. 2, art. 3 ust. 1, art. 8 i 21,

–  uwzględniając porozumienie z Belfastu z 1998 r.,

–  uwzględniając sprawę 120/78 w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej Rewe-Zentral AG przeciwko Bundesmonopolverwaltung fur Branntwein powszechnie określaną jako sprawa Cassis de Dijon,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 23 czerwca 2016 r. 51,8 % głosujących w Zjednoczonym Królestwie (17,4 mln osób) zagłosowało za wystąpieniem z Unii Europejskiej; mając na uwadze, że frekwencja w referendum była wyższa niż w ostatnich wyborach powszechnych w Zjednoczonym Królestwie;

B.  mając na uwadze, że w notyfikacji o wystąpieniu złożonej w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo wyraziło zamiar wystąpienia spod jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE);

C.  mając na uwadze, że w tej samej notyfikacji rząd Zjednoczonego Królestwa zaznaczył, iż jego przyszłe stosunki z Unią Europejską nie będą obejmować członkostwa w rynku wewnętrznym ani w unii celnej;

D.  mając na uwadze, że WTO, interpretując i stosując swoje zasady, stwierdza, iż utworzenie unii celnej powinno ułatwiać wymianę handlową na jej terytorium, ale nie powinno prowadzić do tworzenia barier w wymianie handlowej z państwami trzecimi;

E.  mając na uwadze, że w rezolucji 2625 (XXV) Zgromadzenie Ogólne ONZ stwierdza, iż „[k]ażde państwo powstrzyma się od jakiejkolwiek działalności zmierzającej do częściowego lub całkowitego rozbicia jedności narodowej oraz integralności terytorialnej jakiegokolwiek innego państwa lub kraju”; mając na uwadze, że w tej samej rezolucji stwierdzono również, iż „[ż]adnemu państwu nie wolno używać lub zachęcać do użycia gospodarczych, politycznych lub jakiegokolwiek innego rodzaju środków przymusu mających na celu podporządkowanie drugiego państwa w wykonywaniu jego suwerennych praw”;

F.  mając na uwadze, że art. 3 ust. 1 TUE stanowi, że „[c]elem Unii jest wspieranie pokoju, jej wartości i dobrobytu jej narodów”, a art. 2 stanowi, że Unia opiera się na wartościach poszanowania między innymi demokracji;

G.  mając na uwadze, że art. 8 TUE zobowiązuje Unię Europejską do rozwijania „szczególnych stosunków z państwami z nią sąsiadującymi”, których podstawą są „dobrobyt” i „współpraca”;

H.  mając na uwadze, że art. 21 TUE stanowi, że „Unia [...] dąży do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, w celu: [..] b) umacniania i wspierania demokracji, państwa prawnego, praw człowieka i zasad prawa międzynarodowego; c) utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i umacniania bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych [...]; e) zachęcania wszystkich krajów do integracji w ramach gospodarki światowej, między innymi drogą stopniowego znoszenia ograniczeń w handlu międzynarodowym”;

I.  mając na uwadze, że Unia jest już przygotowana do zawarcia umów dwustronnych z państwami trzecimi, takimi jak Australia, Kanada, Izrael, Japonia, Nowa Zelandia, Szwajcaria i USA, obejmujących wzajemne uznawanie norm i organów regulacyjnych, co ostatnio znalazło wyraz w odniesieniu do: a) usług finansowych – w wyniku zatwierdzenia przez Parlament zdecydowaną większością głosów umowy dwustronnej pomiędzy UE a USA w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji; b) medycyny – w drodze umowy pomiędzy UE a Izraelem o ocenie zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych; oraz c) produkcji – w drodze kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między UE a Kanadą (CETA);

J.  mając na uwadze, że UE nie udało się zbadać, rozwinąć i wykorzystać możliwości wzajemnego uznawania powstałych w związku ze sprawą Cassis de Dijon;

1.  postuluje, aby przyszłe stosunki między Unią a Zjednoczonym Królestwem zostały ostateczne ustalone jednocześnie z umową o wystąpieniu i zawarte w odrębnym traktacie; zauważa w związku z tym, że przyszłe stosunki należy koniecznie zrozumieć i szczegółowo uzgodnić w tym samym czasie co przepisy końcowe w umowie o wystąpieniu dotyczące granicy między Irlandią a Irlandią Północną; podkreśla, że w przypadku braku równoległego porozumienia co do takiego traktatu o przyszłych stosunkach wszelkie postanowienia umowy o wystąpieniu, które wykraczają poza okres przejściowy (w tym postanowienia odnoszące się do Irlandii Północnej), oraz wszelkie płatności powinny być uzależnione od ostatecznego porozumienia w sprawie przyszłych stosunków UE ze Zjednoczonym Królestwem i mu podlegać;

2.  ostrzega, że umieszczenie w umowie o wystąpieniu jakichkolwiek przepisów dotyczących przyszłych trwałych stosunków, które wykraczają poza okres przejściowy, lub przepisów, które odnoszą się do „kompetencji mieszanych” lub wyłącznych kompetencji państw członkowskich, mogłoby narazić Komisję na postępowanie przed TSUE z powodu zastosowania niewłaściwej procedury na mocy TUE do zawarcia umowy o wystąpieniu;

3.  ubolewa nad tym, że Komisja, pozostawiając Irlandię Północną na stałe w unii celnej po dacie wystąpienia, próbuje podzielić Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej; podkreśla, że równolegle do prowadzonych negocjacji w sprawie wystąpienia Komisja musi bezzwłocznie rozpocząć negocjacje dotyczące umowy o wolnym handlu ze Zjednoczonym Królestwem;

4.  przypomina Komisji, że negocjowanie, zawarcie i treść ram przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem muszą być zgodne z zasadami przedstawionymi w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 2625 (XXV) w sprawie zasad prawa międzynarodowego dotyczących przyjaznych stosunków i współdziałania państw zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych;

5.  odrzuca konieczność istnienia okresu przejściowego dla Zjednoczonego Królestwa po jego oficjalnym wystąpieniu z Unii; utrzymuje, że jeżeli taki okres przejściowy ma nastąpić, musi się zakończyć najpóźniej w dniu 31 grudnia 2020 r.;

6.  podkreśla, że zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy wyjścia z UE w kampanii przed referendum przyznawali, akceptowali i popierali wystąpienie z unii celnej i jednolitego rynku po wyjściu z UE;

7.  domaga się, by każde porozumienie w sprawie przyszłych stosunków ze Zjednoczonym Królestwem było zgodne z wartościami demokracji, wyrażonymi w art. 2, 8, 10 i 21 TUE, oraz z zasadą dobrych stosunków sąsiedzkich, jak określono w art. 8 TUE;

8.  zauważa, że aby zachować spójność z art. 2, 10, i 21 TUE:

a)  udział w unii celnej musi być zgodny z zasadą „nie ma opodatkowania bez reprezentacji”;

b)  parlament Zjednoczonego Królestwa musi mieć prawo odrzucić stosowanie do Zjednoczonego Królestwa przepisów przyjętych przez UE w okresie przejściowym lub później;

c)  jurysdykcja TSUE nad Zjednoczonym Królestwem musi się zakończyć z dniem wystąpienia z UE;

d)  po dacie wystąpienia nie mogą istnieć żadne ograniczenia prawa Zjednoczonego Królestwa do negocjowania, zawierania i ratyfikowania umów handlowych z innymi państwami trzecimi (pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie w okresie przejściowym) lub utrzymywania stosunków międzynarodowych w sposób, jaki uzna za stosowny;

9.  podkreśla, że Komisja musi uszanować wynik referendum w Zjednoczonym Królestwie i nie przeszkadzać rządowi Zjednoczonego Królestwa, gdy ten zamierza trzymać się zaleceń, jakie otrzymał od obywateli w referendum, przewidujących zakończenie z dniem wystąpienia swobodnego przepływu osób;

10.  podkreśla, że Komisja nie powinna ingerować w żadne procedury kontroli imigracyjnej ani procedury administracyjne, jakie Zjednoczone Królestwo zamierza wprowadzić po wystąpieniu; uważa, że opłaty administracyjne dla obywateli UE ubiegających się o stałe prawo do pozostania w Zjednoczonym Królestwie są usprawiedliwione i zasadne, pod warunkiem że odpowiadają opłatom pobieranym od obywateli z innych państw trzecich;

11.  uważa, że obowiązek lojalnej współpracy po dacie wystąpienia, czy to w okresie przejściowym, czy później, powinien być wzajemny i odpowiadać zdolności Zjednoczonego Królestwa do utrzymywania stosunków międzynarodowych w sposób, jaki uzna za stosowny;

12.  podkreśla, że od daty wystąpienia Zjednoczone Królestwo musi mieć swobodę nawiązywania stosunków międzynarodowych, jakie uzna za stosowne, w tym wyrażania poglądów na forum organizacji międzynarodowych, a także negocjowania umów handlowych z innymi państwami trzecimi (pod warunkiem że przedmiotowe umowy nie wejdą w życie w okresie przejściowym); podkreśla, że negocjowanie przyszłych stosunków, a jednocześnie uniemożliwianie Zjednoczonemu Królestwu utrzymywania stosunków międzynarodowych, jakie uzna za stosowne, byłoby postrzegane jako naruszenie rezolucji 2625 (XXV) Zgromadzenia Ogólnego ONZ, a w szczególności naruszenie wyrażonych w niej:

a)  zasady suwerennej równości państw;

b)  obowiązku niemieszania się „bezpośrednio lub pośrednio z jakiegokolwiek powodu w wewnętrzne lub zewnętrzne sprawy jakiegokolwiek innego państwa”;

13.  zachęca UE-27, aby zaproponowała podejście do przyszłych stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem oparte ogólnie na wzajemności, a w odniesieniu do ubezpieczeń, reasekuracji, usług finansowych, produkcji i medycyny – oparte na wzajemnym uznawaniu norm i organów regulacyjnych, takich jak na przykład niedawno uzgodnione w umowie dwustronnej pomiędzy UE a USA w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji;

14.  zwraca się do Komisji, aby w odniesieniu do zasady wzajemnego uznawania jak najszybciej oceniła wykonanie wyroku w sprawie Cassis de Dijon, co stworzyłoby dodatkową, elastyczną równoległą ścieżkę prowadzącą do rzeczywistego wolnego handlu charakteryzującego się prawdziwie minimalnymi barierami taryfowymi i pozataryfowymi, a nawet brakiem takich barier;

15.  odrzuca wszelkie próby ze strony Komisji, aby narzucić Zjednoczonemu Królestwu jurysdykcję TSUE w okresie przejściowym lub później, w szczególności jeśli chodzi o wykonanie orzeczeń wydanych po dacie wystąpienia;

16.  ponownie stwierdza, że, o ile nie ustalono inaczej w umowie o wystąpieniu, po wystąpieniu z UE Zjednoczone Królestwo nie ma żadnego prawnego obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty ani wnoszenia na rzecz WRF składek z tytułu członkostwa z uwagi na to, że od tej daty traktaty ustanawiające Unię Europejską przestaną je obowiązywać; zauważa, że komisja specjalna Izby Lordów stwierdziła, że „wszystkie przepisy prawa Unii – w tym dotyczące bieżących wkładów finansowych i aparatu orzekania – przestaną obowiązywać, a Zjednoczone Królestwo nie będzie podlegać jakimkolwiek możliwym do wyegzekwowania [na drodze prawnej] zobowiązaniom do wnoszenia jakichkolwiek wkładów finansowych”;

17.  podkreśla, że jeśli Komisja utrzymuje, iż zobowiązania budżetowe obligują Zjednoczone Królestwo, będące płatnikiem netto do budżetu UE, do dalszego dokonywania płatności do końca okresu obowiązywania WRF, wynika z tego, że obowiązek dokonywania płatności z budżetu dla beneficjentów netto również musi być wiążący; zauważa, że w przeciwnym razie w przypadku rozwiązania UE znaczna kwota pieniędzy pochodząca od płatników netto pozostałaby niewykorzystana;

18.  potępia unijną wspólną politykę rybołówstwa oraz wzywa UE-27, by przestrzegała prawa międzynarodowego (UNCLOS), jeśli chodzi o wprowadzenie po brexicie wyłącznej strefy ekonomicznej (w.s.e.) Zjednoczonego Królestwa obejmującej obszar 200 mil morskich od wybrzeża; domaga się, by UE dążyła do podjęcia rozmów trójstronnych (EU-Zjednoczone Królestwo-Norwegia) w celu określenia sprawiedliwego podziału maksymalnych podtrzymywalnych połowów od marca 2019 r.; odrzuca próby podważenia suwerenności Zjednoczonego Królestwa po brexicie polegające na grożeniu wprowadzeniem bezzasadnych barier handlowych wobec brytyjskich ryb i przetworów rybnych, co mogłoby przynieść szkody MŚP i dużym przedsiębiorstwom w całym bloku europejskim;

o

o    o

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

Ostatnia aktualizacja: 12 marca 2018Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności