Procedura : 2018/2633(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0153/2018

Teksty złożone :

B8-0153/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/03/2018 - 10.14
CRE 15/03/2018 - 10.14

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 367kWORD 59k
12.3.2018
PE616.099v01-00
 
B8-0153/2018

złożony w następstwie oświadczenia Komisji

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (2018/2633(RSP))


Daniele Viotti, Sergio Gaetano Cofferati, Patrizia Toia, Agnes Jongerius, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Udo Bullmann, Josef Weidenholzer w imieniu grupy S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (2018/2633(RSP))  
B8‑0153/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3, 6 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 6, 9, 145–161, 173 i 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 12, 14, 15, 21, 23 i 26 oraz tytuł IV Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Europejską kartę społeczną,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka (1948 r.) i inne instrumenty Organizacji Narodów Zjednoczonych w dziedzinie praw człowieka, w szczególności pakt praw obywatelskich i politycznych (1966 r.), pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (1966 r.), Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej (1965 r.), Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (1979 r.), Konwencję o prawach dziecka (1989 r.), Międzynarodową konwencję o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin (1990 r.) oraz Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (2006 r.),

–  uwzględniając trójstronną deklarację Międzynarodowej Organizacji Pracy w sprawie zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej, Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka oraz Wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych,

–  uwzględniając konwencje MOP ustanawiające uniwersalne podstawowe standardy pracy dotyczące: zniesienia pracy przymusowej – konwencje nr 29 i 105 (1957 r.), wolności zrzeszania się i prawa rokowań zbiorowych – konwencje nr 87 (1948 r.) i 98 (1949 r.), zniesienia pracy dzieci – konwencje nr 138 (1973 r.) i 182 (1999 r.) oraz niedyskryminacji w zatrudnieniu – konwencje nr 100 (1951 r.) i 111 (1958 r.),

–  uwzględniając również konwencje MOP dotyczące postanowień o pracy (w umowach zawieranych przez władze publiczne) (konwencja nr 94) oraz dotyczące rokowań zbiorowych (konwencja nr 154),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/95/UE z dnia 22 października 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/828 z dnia 17 maja 2017 r. zmieniającą dyrektywę 2007/36/WE w zakresie zachęcania akcjonariuszy do długoterminowego zaangażowania(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 października 2011 r. pt. „Odnowiona strategia UE na lata 2011–2014 dotycząca społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw” (COM(2011)0681),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: nowe partnerstwo(3) oraz rezolucję z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: rozliczalne, przejrzyste i odpowiedzialne zachowanie przedsiębiorstw a trwały wzrost(4), a także rezolucję w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: dbanie o interesy obywateli a droga do trwałego ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu(5),

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w międzynarodowych umowach handlowych(6), z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zewnętrznego wymiaru polityki społecznej promującej standardy pracy, standardy socjalne i odpowiedzialność społeczną przedsiębiorstw europejskich(7), oraz z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania zaleceń Parlamentu z 2010 r. w sprawie norm społecznych i środowiskowych, praw człowieka i odpowiedzialności biznesu(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2013 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nimi(9),

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 14 września 2016 r. w sprawie dumpingu socjalnego w Unii Europejskiej(10), z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(11) oraz z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie warunków pracy i niepewności zatrudnienia(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 października 2016 r. w sprawie potrzeby europejskiej polityki reindustrializacji w świetle niedawnych spraw Caterpillar i Alstom(13) oraz z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie opracowania ambitnej strategii przemysłowej UE jako strategicznego priorytetu na rzecz wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie(14),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 25 listopada 2015 r.(15) i z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach(16), a także swoje zalecenie z dnia 13 grudnia 2017 r. dla Rady i Komisji w następstwie dochodzenia w sprawie prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania(17),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw stanowi odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo, obejmuje szeroki zakres dziedzin i opiera się na przejrzystości, długoterminowym podejściu oraz pozytywnym dialogu i pozytywnych stosunkach ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, w szczególności z pracownikami; mając na uwadze, że konieczne jest zwiększenie zaangażowania instytucji europejskich i państw członkowskich w promowanie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw poprzez środki ustawodawcze i nieustawodawcze;

B.  mając na uwadze, że plan działania Unii Europejskiej w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw wygasł w 2014 r. i do tej pory nie został wznowiony;

C.  mając na uwadze, że przemysł europejski jest światowym liderem w wielu sektorach przemysłowych oraz że przypada nań ponad połowa europejskiego eksportu i około 65 % inwestycji w badania i rozwój, a także ponad 50 mln miejsc pracy (w formie zatrudnienia bezpośredniego i pośredniego), czyli 20 % miejsc pracy w Europie; mając na uwadze, że wkład europejskiego przemysłu wytwórczego w unijne PKB w ciągu ostatnich 20 lat zmalał z 19 % do poziomu poniżej 15,5 % oraz że zmalał także jego wkład w tworzenie miejsc pracy i inwestycje w badania i rozwój; mając na uwadze, że wzmocnienie naszej bazy przemysłowej jest kluczowe dla zatrzymania wiedzy fachowej i know-how w UE, natomiast do osiągnięcia tego celu konieczna jest skuteczna, solidna i ambitna strategia przemysłowa;

D.  mając na uwadze, że decyzja Embraco, międzynarodowego przedsiębiorstwa z siedzibą w Brazylii będącego w posiadaniu firmy Whirlpool, w sprawie zamknięcia swojego zakładu produkcyjnego w Riva di Chieri we Włoszech, zwolnienia 497 pracowników i przeniesienia produkcji do innego państwa członkowskiego wywołała szereg dylematów politycznych;

E.  mając na uwadze, że zakład produkcyjny w Riva di Chieri przynosi zyski i jest wysoce wydajny, a decyzja o przeniesieniu produkcji opiera się na krótkoterminowych przesłankach finansowych, a nie na długoterminowych względach ekonomicznych; mając na uwadze, że zarząd Embraco odmawiał do tej pory rozpoczęcia konstruktywnych negocjacji dotyczących zwolnień z przedstawicielami pracowników oraz władzami krajowymi i lokalnymi, zgadzając się jedynie na odroczenie zwolnień;

F.  mając na uwadze, że sytuacja związana z Embraco jest tylko jednym z wielu niedawnych przykładów likwidacji zakładów i zwolnień w Unii Europejskiej często związanych z przenoszeniem produkcji do innego państwa członkowskiego lub na obszary poza Unią Europejską; mając na uwadze, że takie działania związane z przenoszeniem produkcji mają znaczne negatywne konsekwencje gospodarcze i społeczne dla Unii Europejskiej; mając na uwadze, że niektóre międzynarodowe przedsiębiorstwa realizują strategie zorientowane wyłącznie na krótkoterminowe zyski finansowe, co negatywnie wpływa na długoterminową stabilność, zatrudnienie, innowacje, inwestycje w badania i rozwój oraz odnawianie umiejętności;

G.  mając na uwadze, że w sytuacjach, w których dochodzi do restrukturyzacji, społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw powinna wspierać dialog między przedsiębiorstwami a zainteresowanymi stronami, w szczególności pracownikami i władzami lokalnymi, tak aby zagwarantować ciągłość pracy w zakładach produkcyjnych i utrzymanie miejsc pracy; mając na uwadze, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw ma szczególne znaczenie dla regionów uzależnionych od zaledwie kilku dużych przedsiębiorstw, jeżeli chodzi o zatrudnienie, inwestycje i spójność społeczną;

H.  mając na uwadze, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw powinna odgrywać decydującą rolę w kształtowaniu procesów podejmowania decyzji przez przedsiębiorstwa; mając na uwadze, że Embraco i Whirlpool, pomimo ich zaangażowania społecznego w zrównoważony rozwój, wykazały się znacznym brakiem społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w swoich decyzjach dotyczących zakładu produkcyjnego w Riva di Chieri, a także w swych kontaktach z zainteresowanymi stronami;

I.  mając na uwadze, że dyrektywa (UE) 2017/828 w zakresie zachęcania akcjonariuszy do długoterminowego zaangażowania ma na celu między innymi promowanie procesów podejmowania decyzji w spółkach giełdowych opierających się raczej na długoterminowej stabilności i konkurencyjności niż na krótkoterminowych przesłankach i zyskach;

J.  mając na uwadze, że w art. 9 TFUE wśród podstawowych zasad Unii zapisano wspieranie wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewnianie odpowiedniej ochrony socjalnej, zwalczanie wykluczenia społecznego, a także zapewnianie wysokiego poziomu kształcenia, szkolenia oraz ochrony zdrowia ludzkiego; mając na uwadze, że Komisja zobowiązała się do „uzyskania najwyższej oceny w kwestiach społecznych” dla UE; mając na uwadze, że polityka gospodarcza i społeczna ma służyć ludziom, w tym przez wspieranie zrównoważonej i społecznie odpowiedzialnej działalności gospodarczej prowadzonej na równych warunkach, a także mając na uwadze, że ludzie są najważniejszym czynnikiem dla konkurencyjności przedsiębiorstwa i właściwego funkcjonowania gospodarki;

K.  mając na uwadze, że dumping – społeczny, podatkowy i ekologiczny – jest sprzeczny z europejskimi wartościami, ponieważ zagraża ochronie praw obywateli UE, promowaniu lepszych warunków życia i pracy, prawidłowemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz uczciwej konkurencji między podmiotami gospodarczymi;

L.  mając na uwadze, że jedną z głównych zasad polityki UE jest spójność społeczna, co oznacza stałe zbliżanie na bieżąco wynagrodzeń i gwarantowanego zabezpieczenia społecznego w przypadku wszystkich pracowników; mając na uwadze, że w Unii utrzymują się znaczne różnice w warunkach pracy i wynagrodzeniach oraz mając na uwadze, że pozytywna konwergencja społeczna to klucz do dobrobytu i zwiększenia popytu wewnętrznego w całej Unii;

M.  mając na uwadze, że pomimo niedawnych skandali, a także wynikających z nich protestów poczyniono niewystarczające postępy w walce z uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania przez korporacje wielonarodowe oraz osoby fizyczne, a także w eliminowaniu zjawiska dumpingu podatkowego w Unii Europejskiej;

1.  stwierdza, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw jest istotnym elementem europejskiego modelu społecznego i gospodarczego; potwierdza swoje poparcie dla definicji społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw jako „odpowiedzialności przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo” zgodnie z komunikatem Komisji z 2011 r. pt. „Odnowiona strategia UE na lata 2011–2014 dotycząca społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw”;

2.  przypomina, że Europa jest społeczną gospodarką rynkową, której celem jest zapewnienie trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; przypomina znaczenie określonego w strategii „Europa 2020” celu polegającego na osiągnięciu do 2020 r. 20 % produktu krajowego brutto z przemysłu;

3.  wyraża głęboką solidarność z wszystkimi pracownikami zakładu produkcyjnego w Riva di Chieri we Włoszech należącego do Embraco, brazylijskiego przedsiębiorstwa będącego własnością firmy Whirlpool, oraz z ich rodzinami i zaangażowanymi podwykonawcami, a także popiera ich, i podkreśla, że zamknięcie zakładu mogłoby mieć znaczne negatywne skutki dla lokalnej gospodarki i społeczności; domaga się, by podjęto wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ciągłość zatrudnienia dla wszystkich pracowników dotkniętych tym problemem, a także zagwarantować funkcjonowanie zakładu w miejscowości Riva di Chieri w perspektywie długoterminowej;

4.  podkreśla, że jest to zaledwie jeden z kilku niedawnych przypadków przeniesienia produkcji przez przedsiębiorstwa wielonarodowe w Unii Europejskiej i poza nią; jest szczególnie zaniepokojony faktem, że w ramach procesów podejmowania decyzji w przedsiębiorstwach wielonarodowych uwaga często skupia się na krótkoterminowych rezultatach i zyskach dla udziałowców niż na gospodarczych i społecznych skutkach decyzji dla zainteresowanych stron i społeczeństwa; uważa, że jest to sprzeczne z europejskimi wartościami społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

5.  zwraca uwagę, że pomimo publicznych zobowiązań firm Whirpool i Embraco na rzecz zrównoważonego rozwoju, w tym społecznej odpowiedzialności, decyzje tych przedsiębiorstw podejmowane w odniesieniu do zakładu produkcyjnego w Riva di Chieri, a także sposób ich wdrażania uwidoczniły znaczny brak społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; wyraża ubolewanie z powodu braku zaangażowania kierownictwa Embraco w konstruktywną dyskusję i negocjacje z przedstawicielami pracowników oraz organami krajowymi i lokalnymi;

6.  podkreśla, że społecznie odpowiedzialne prowadzenie działalności gospodarczej powinno opierać się na: a) wysokiej jakości produktów i usług; b) pozytywnym dialogu z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, w szczególności pracowników; c) procesach podejmowania decyzji, które sprzyjają stabilności w perspektywie długoterminowej i zapewniają odpowiedni poziom przejrzystości; d) pełnym poszanowaniu praw człowieka i praw pracowniczych oraz obowiązujących przepisów i układów zbiorowych pomiędzy partnerami społecznymi; oraz e) poprawie warunków pracy;

7.  przypomina, że społecznie odpowiedzialne podejście przynosi korzyści nie tylko całemu społeczeństwu, lecz także przedsiębiorstwom, ponieważ konsumenci i inwestorzy są coraz bardziej zainteresowani skutkami środowiskowymi i społecznymi produktów lub usług, które nabywają, oraz przedsiębiorstw, w które inwestują; podkreśla, że społecznie nieodpowiedzialne praktyki mogą jednocześnie poważnie zaszkodzić wydajności przedsiębiorstw;

8.  wzywa Komisję do przedłożenia przed końcem 2018 r. nowego planu działania w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; zauważa, że taki plan działania powinien zapewnić bardziej ambitne podejście do społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, obejmujące wymogi prawne, a także bardziej restrykcyjne obowiązki sprawozdawcze i skuteczniejsze mechanizmy kontroli, opierające się na doświadczeniach wynikających z dyrektywy w sprawie sprawozdawczości niefinansowej (dyrektywa 2014/95/UE);

9.  podkreśla, że zaktualizowana definicja społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw zawarta w zmienionym planie działania powinna również uwzględniać poszanowanie podstawowych zasad i praw, w tym określonych w Europejskiej karcie społecznej i podstawowych zasadach prawa pracy MOP, a także promowanie wysokiego poziomu zatrudnienia oraz wysokiej jakości warunków pracy i spójności społecznej; plan działania powinien również przewidywać wprowadzenie europejskiego znaku społecznego w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

10.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania możliwości włączenia kryteriów środowiskowych i społecznych, w tym społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, do ich procedur udzielania zamówień publicznych; wzywa Komisję do wspierania tych inicjatyw oraz do ułatwiania wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie;

11.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania wysiłków mających na celu ustanowienie wiążącego traktatu w sprawie korporacji międzynarodowych na szczeblu ONZ, oraz do dążenia do osiągnięcia ambitnego porozumienia ustanawiającego skuteczne i wiążące mechanizmy mające zapewnić pełne poszanowanie praw człowieka w działalności gospodarczej przedsiębiorstw wielonarodowych;

12.  podkreśla, że pierwszym założeniem społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw musi być wysoka jakość stosunków pracy w przedsiębiorstwie; jest głęboko przekonany, że dialog społeczny między przedsiębiorstwami a pracownikami ma zasadnicze znaczenie, jeśli chodzi o przewidywanie zmian i zarządzanie nimi, a także poszukiwanie rozwiązań dla wyzwań przemysłowych;

13.  uważa, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw powinna opierać się także na poprawie informowania pracowników, konsultacji z nimi oraz zwiększaniu ich uczestnictwa; zwraca się do Komisji o podjęcie działań w tym zakresie, w tym poprzez wniosek dotyczący zmiany dyrektywy w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej oraz zwiększenie uczestnictwa pracowników w sprawach związanych z przedsiębiorstwem; apeluje do Komisji, by jak najszybciej i po konsultacji z partnerami społecznymi przedłożyła wniosek dotyczący aktu prawnego w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nią, zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami zawartymi w rezolucji Parlamentu z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nią;

14.  uważa, że zaangażowanie w podnoszenie umiejętności i zwiększanie wiedzy fachowej pracowników poprzez zapewnienie skutecznego i odpowiedniego kształcenia i szkolenia przez całe życie powinno mieć nadrzędne znaczenie w odniesieniu do odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw;

15.  uważa, że w przypadku przeniesienia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa powinny być odpowiedzialne za wkład, również ekonomiczny, w określanie odpowiedniej alternatywnej działalności dla odnośnych zakładów produkcyjnych i pracowników; wzywa Komisję do zaproponowania środków ustawodawczych w celu zapewnienia, by przedsiębiorstwa, które otrzymują finansowanie ze środków publicznych, w przypadku przeniesienia działalności były zmuszone do zwrotu wszelkich takich otrzymanych środków;

16.  wzywa Komisję do badania przypadków, w których przedsiębiorstwa podejmują decyzję o przeniesieniu swojej produkcji w obrębie UE, w celu zagwarantowania, między innymi, że europejskie fundusze nie są niewłaściwie wykorzystywane do wspierania konkurencji między państwami członkowskimi; apeluje do Komisji o weryfikowanie również, czy środki publiczne nie są niewłaściwie wykorzystywane przez państwa członkowskie, w szczególności w celu przyciągnięcia przedsiębiorstw z innych państw członkowskich, w tym poprzez różne formy dumpingu socjalnego i podatkowego;

17.  jest przekonany, że przemysł powinien być postrzegany jako strategiczny atut z punktu widzenia konkurencyjności UE oraz zrównoważonego rozwoju w perspektywie długoterminowej; podkreśla, że jedynie solidny i odporny sektor przemysłu oraz ukierunkowana na przyszłość polityka przemysłowa, wsparte niezbędnymi inwestycjami publicznymi, pozwolą UE stawić czoła różnym nadchodzącym wyzwaniom, w tym reindustrializacji Unii, przejściu Unii do zrównoważonego rozwoju oraz tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy;

18.  podkreśla, że Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić konkurencyjność i długoterminową stabilność bazy przemysłowej w UE oraz lepiej przewidywać społeczno-gospodarcze sytuacje kryzysowe lub potencjalne przeniesienia produkcji; przypomina, że kryzys gospodarczy wywarł duży wpływ na produkcję przemysłową i doprowadził do znacznej utraty miejsc pracy, specjalistycznej wiedzy branżowej oraz umiejętności pracowników przemysłowych; podkreśla, że UE powinna chronić i propagować wartość dodaną przemysłu i zakładów produkcyjnych, takich jak Embraco w Riva di Chieri, które są nadal konkurencyjne na rynku europejskim i światowym;

19.  uważa, że należy koniecznie zapewnić równe warunki działania w całej UE i wzywa Komisję do podjęcia środków ustawodawczych i nieustawodawczych służących zwalczaniu dumpingu społecznego, podatkowego i ekologicznego; zdecydowanie potępia przypadki, w których przedsiębiorstwa decydują się na przeniesienie działalności gospodarczej, zwłaszcza jeśli przynoszą zyski, ze względu na niższe podatki lub koszty pracy bądź mniej restrykcyjne normy środowiskowe; podkreśla, że zjawisko to ma zdecydowanie negatywny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zaufanie obywateli do Unii Europejskiej;

20.  zachęca Komisję do podjęcia inicjatyw zmierzających do poprawy standardów życia obywateli Unii poprzez zmniejszenie nierównowagi gospodarczej i społecznej; podkreśla potrzebę podjęcia skutecznych działań w kwestiach społecznych w celu poprawy warunków socjalnych i warunków pracy w UE w drodze stopniowej pozytywnej konwergencji, również w kontekście europejskiego filaru praw socjalnych, aby uniknąć dumpingu socjalnego i równaniu w dół pod względem standardów pracy;

21.  wzywa Komisję, by promowała rozszerzanie zakresu układów zbiorowych zgodnie z krajowymi tradycjami i praktykami państw członkowskich oraz z należytym poszanowaniem niezależności partnerów społecznych; zaleca ustanowienie, we współpracy z partnerami społecznymi, płac minimalnych w formie krajowego wynagrodzenia minimalnego w oparciu o medianę płac;

22.  ubolewa, że większość państw członkowskich nie dysponuje odpowiednimi instrumentami zabezpieczenia społecznego na wypadek ziszczenia się najbardziej pesymistycznego scenariusza, czyli zamknięcia zakładu produkcyjnego; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia należytej ochrony socjalnej, pozwalającej obywatelom kontynuować aktywność zawodową oraz prowadzić godne życie; wzywa Komisję do wsparcia państw członkowskich w zapewnianiu odpowiednich subsydiów z tytułu bezrobocia, szkoleń zawodowych i usług wsparcia dla osób, które straciły pracę, zwracając szczególną uwagę na pracowników o niskich umiejętnościach i pracowników powyżej 50 roku życia;

23.  przypomina, że wdrażanie odpowiedzialnej strategii podatkowej należy uważać za filar społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz, że agresywne planowanie podatkowe jest z nią niezgodne; ubolewa, że większość firm nie uwzględnia tego elementu w ich rozważaniach i sprawozdaniach w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; wzywa Komisję do uwzględnienia tego elementu i właściwego zdefiniowania jego treści w zaktualizowanym planie działania;

24.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by przeprowadziły odpowiednie działania następcze w odpowiedzi na zalecenia Parlamentu w celu skutecznej walki z unikaniem i uchylaniem się od opodatkowania oraz dumpingiem podatkowym w Unii, w szczególności przez wprowadzenie publicznej sprawozdawczości w podziale na kraje i wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, a także przez wprowadzenie zakazu zakładania tzw. firm przykrywek oraz walkę z rajami podatkowymi, zarówno wewnątrz Unii Europejskiej, jak i poza nią; podkreśla znaczenie ustanowienia minimalnej efektywnej stawki podatku od osób prawnych na szczeblu europejskim;

25.  z zadowoleniem przyjmuje rolę Komisji jako właściwego organu ds. konkurencji w toczących się dochodzeniach w sprawie pomocy państwa dotyczących interpretacji prawa podatkowego; zachęca Komisję do pełnego wykorzystania swoich uprawnień wynikających z unijnych reguł konkurencji do walki ze szkodliwymi praktykami podatkowymi oraz do nakładania sankcji na państwa członkowskie i przedsiębiorstwa, w przypadku wykrycia ich udziału w takich praktykach, a w wymiarze bardziej ogólnym w dumpingu podatkowym; podkreśla, że Komisja musi przeznaczyć więcej zasobów – finansowych i kadrowych – na zwiększenie swoich zdolności jednoczesnego prowadzenia wszystkich niezbędnych dochodzeń w sprawie pomocy państwa w zakresie podatków;

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 1.

(2)

Dz.U. L 132 z 20.5.2017, s. 1.

(3)

Dz.U. C 301E z 13.12.2007, s. 45.

(4)

Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 28.

(5)

Dz.U. C 24 z 22.1.2016, s. 33.

(6)

Dz.U. C 99E z 3.4.2012, s. 101.

(7)

Dz.U. C 380E z 11.12.2012, s. 39.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0298.

(9)

Dz.U. C 440 z 30.12.2015, s. 23.

(10)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0346.

(11)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0010.

(12)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0290.

(13)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0377.

(14)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0305.

(15)

Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 51.

(16)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0310.

(17)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0491.

Ostatnia aktualizacja: 15 marca 2018Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności