Procedura : 2018/2885(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0501/2018

Teksty złożone :

B8-0501/2018

Debaty :

Głosowanie :

PV 25/10/2018 - 13.18

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0434

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 468kWORD 52k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0498/2018
22.10.2018
PE624.197v01-00
 
B8-0501/2018

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie zabójstwa dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego w konsulacie Arabii Saudyjskiej w Stambule  (2018/2885(RSP))


Ángela Vallina, Marie-Christine Vergiat, Sabine Lösing, Maria Lidia Senra Rodríguez, Malin Björk, Patrick Le Hyaric, Eleonora Forenza, Merja Kyllönen, Marie-Pierre Vieu, Barbara Spinelli, Luke Ming Flanagan, Helmut Scholz, Paloma López Bermejo, Kateřina Konečná, Sofia Sakorafa, Nikolaos Chountis, Marisa Matias, Dimitrios Papadimoulis, Stelios Kouloglou, Kostadinka Kuneva, Martina Michels, Younous Omarjee, Miguel Urbán Crespo, Tania González Peñas, Xabier Benito Ziluaga, Estefanía Torres Martínez, Lola Sánchez Caldentey, Martin Schirdewan w imieniu grupy GUE/NGL

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zabójstwa dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego w konsulacie Arabii Saudyjskiej w Stambule  (2018/2885(RSP))  
B8-0501/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika sekretarza generalnego ONZ z 19 października 2018 r. w sprawie śmierci Dżamala Chaszukdżiego,

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego grupy roboczej ONZ ds. przymusowych lub wymuszonych zaginięć Bernarda Duhaime’a z 18 października 2018 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet, która 16 października 2018 r. wezwała Arabię Saudyjską do ujawnienia wszystkiego, co jej wiadomo o zaginięciu Dżamala Chaszukdżiego,

–  uwzględniając art. 41 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 1963 r. oraz art. 55 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z 1963 r.,

–  uwzględniając uwagi wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini z 9 i 15 października, a w szczególności jej oświadczenie z 20 października 2018 r. w sprawie ostatnich wydarzeń dotyczących sprawy saudyjskiego dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego;

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,

–  uwzględniając art. 19 Powszechnej deklaracji praw człowieka, który chroni wolność opinii i wolność słowa, oraz jej art. 5, który stanowi, że nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu,

–  uwzględniając Arabską kartę praw człowieka, której art. 32 ust. 1 gwarantuje prawo do informacji oraz wolność opinii i wypowiedzi, a art. 8 zakazuje tortur fizycznych i psychicznych oraz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania,

–  uwzględniając zestawienie dotyczące Arabii Saudyjskiej z 30 sierpnia 2018 r. opracowane przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka na 31. sesję grupy roboczej ds. uniwersalnego mechanizmu oceny okresowej Rady Praw Człowieka, która odbędzie się w dniach 5–16 listopada 2018 r.,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Arabii Saudyjskiej, w szczególności rezolucję z 11 marca 2014 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej, jej stosunków z UE oraz jej roli na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej(1), z 12 lutego 2015 r. w sprawie Raifa Badawiego(2), z 8 października 2015 r. w sprawie Alego Mohammeda al-Nimra(3) oraz z 31 maja 2018 r. w sprawie sytuacji obrońców praw kobiet w Arabii Saudyjskiej(4),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Jemenie przyjęte 25 lutego 2016 r.(5) i 30 listopada 2017 r.(6) oraz rezolucję z 4 października 2018 r. wzywającą do unijnego embarga na broń dla Arabii Saudyjskiej(7),

–  uwzględniając fakt, że Arabia Saudyjska jest członkiem Rady Praw Człowieka ONZ,

–  uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego(8),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że saudyjski dziennikarz Dżamal Chaszukdżi zaginął po tym, jak widziano go po raz ostatni, gdy wchodził do konsulatu Arabii Saudyjskiej w Stambule 2 października 2018 r.; mając na uwadze, że reżim saudyjski przez ponad dwa tygodnie rozpowszechniał sprzeczne i nieprawdziwe wersje dotyczące losu D. Chaszukdżiego i zaprzeczał, że jest w jakikolwiek sposób zamieszany w jego zaginięcie;

B.   mając na uwadze, że w tureckich mediach pojawiły się niezwykle niepokojące informacje, z których wynika, że był on torturowany zanim został zabity bez wyroku sądowego w ramach morderstwa na zlecenie państwa, w które zamieszane są władze saudyjskie, w tym urzędnicy blisko związani z następcą tronu księciem Mohammadem bin Salmanem; mając na uwadze, że 19 października reżim saudyjski przyznał w końcu, że D. Chaszukdżi został zabity wkrótce po tym, jak wszedł do ambasady Arabii Saudyjskiej, ale utrzymuje, że dziennikarz zginął w „bójce” z saudyjskimi funkcjonariuszami, do której doszło między Dżamalem Chaszukdżim i osobami, które spotkały go w konsulacie, oraz że „kłótnia (...) doprowadziła do bójki, w której zginął”;

C.   mając na uwadze, że zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych, „siedziba misji nie może być wykorzystywana w żaden sposób niezgodny z zadaniami misji określonymi w niniejszej Konwencji lub innych przepisach ogólnego prawa międzynarodowego”;

D.   mając na uwadze, że po zaginięciu D. Chaszukdżiego reżim saudyjski starał się utrudniać szybkie, gruntowne, skuteczne, bezstronne i przejrzyste dochodzenie; mając na uwadze, że do 15 października 2018 r. śledczy nie byli uprawnieni do wejścia do konsulatu Arabii Saudyjskiej zgodnie z umową z tureckimi władzami, a dostęp do rezydencji konsula generalnego umożliwiono im 17 października 2018 r.; mając na uwadze, że konsul generalny Mohammad al‑Otaibi opuścił kraj 16 października 2018 r.;

E.   mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach następca tronu książę Mohammad bin Salman nadzorował szeroko zakrojone represje wobec obrońców praw człowieka, obrończyń praw kobiet, prawników, dziennikarzy, uczonych i pisarzy, które nasiliły się od czasu, gdy książę zaczął konsolidować kontrolę nad organami bezpieczeństwa kraju; mając na uwadze, że saudyjscy dziennikarze i obrońcy praw człowieka zamieszkali za granicą nie zabierali głosu w ostatnich miesiącach ze względu na groźby wobec ich rodzin w Arabii Saudyjskiej;

F.   mając na uwadze, że saudyjska ustawa o zwalczaniu terroryzmu z 2014 r. zawiera niezwykle szeroką definicję terroryzmu i umożliwia kryminalizację aktów pokojowego wyrażania opinii oraz pozbawianie wolności na 90 dni bez kontaktu z członkami rodziny ani z prawnikiem, co pozbawia osoby zatrzymane ochrony prawnej przed stosowaniem tortur;

G.   mając na uwadze, że państwa są zobowiązane do podejmowania wszelkich środków z myślą o zapobieganiu torturom, wymuszonym zaginięciom i innym poważnym formom łamania praw człowieka, a także do badania zarzutów dotyczących działań stanowiących te zbrodnie i do stawiania przed sądem osób podejrzanych o ich popełnienie;

H.   mając na uwadze, że Komitet ONZ przeciwko Torturom wyraził zaniepokojenie doniesieniami o istnieniu tajnych więzień oraz o braku niezależnej instytucji prowadzającej regularne i niezapowiedziane kontrole we wszystkich więzieniach w Arabii Saudyjskiej;

I.   mając na uwadze, że grupa robocza ONZ ds. przymusowych zaginięć wyraziła poważne obawy związane z coraz częstszym stosowaniem w ostatnich latach przymusowych zaginięć w celu uzyskania dowodów i zakończenia dochodzeń poza ramami prawa oraz stwierdziła, że często wiąże się to z przymusem i torturami; mając na uwadze, że praktyka państw, które uprowadzają ludzi poza własnymi granicami za zgodą lub bez zgody państwa przyjmującego, jest stosowana do represjonowania dysydentów politycznych lub do rzekomej walki z terroryzmem;

J.   mając na uwadze, że sytuacja w Arabii Saudyjskiej w zakresie praw człowieka jest w dalszym ciągu wysoce alarmująca, w szczególności w odniesieniu do braku praw demokratycznych, dyskryminacji kobiet oraz stosowania kar cielesnych i kary śmierci;

K.   mając na uwadze, że zakaz stosowania tortur oraz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania został nie tylko zapisany we wszystkich międzynarodowych i regionalnych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, lecz stanowi zasadę międzynarodowego prawa zwyczajowego i jest zatem wiążący dla wszystkich państw, niezależnie od tego, czy ratyfikowały one odpowiednie akty;

L.   mając na uwadze, że kara śmierci jest nadal stosowana w Arabii Saudyjskiej w przypadku dużej liczby różnorodnych przestępstw; mając na uwadze, że reżim wykonał oficjalnie 146 wyroków kary śmierci w 2017 r.; mając na uwadze, że przeprowadza się egzekucje publiczne, a skazani mogą być krzyżowani i wystawiani na widok publiczny;

M.   mając na uwadze, że Arabia Saudyjska nakłada kary za wiele zbrodni, takie jak kara śmierci za bluźnierstwo, morderstwo, czyny homoseksualne, kradzież lub zdradę, a także karę śmierci przez ukamienowanie za cudzołóstwo lub karę amputacji za bandytyzm;

N.   mając na uwadze, że prawa kobiet w Arabii Saudyjskiej są łamane, ponieważ kobiety uznaje się za podrzędne w stosunku do mężczyzn i podlegające kontroli mężczyzny będącego członkiem ich rodziny, bez przyzwolenia którego nie mogą same podejmować decyzji w sprawach takich jak wyjście z domu czy podróż; mając na uwadze, że – pomimo zapowiedzi bardzo ograniczonych środków przyznających kobietom niektóre prawa – nadal istnieje system opieki mężczyzn nad kobietami, co umożliwia arbitralne zatrzymanie kobiet, jeżeli opiekun stwierdzi, że kobieta była nieposłuszna; mając na uwadze, że Saudyjki są dyskryminowane w życiu publicznym i w przestrzeni publicznej, a szkodliwe praktyki – w tym małżeństwa dzieci i małżeństwa przymusowe, obowiązkowe zasady ubierania się dla kobiet i poligamia – wciąż utrzymują się w tym kraju;

O.   mając na uwadze, że bardzo niepokojące jest traktowanie wielu pracowników napływowych, w szczególności osób pracujących w sektorze budowlanym lub jako pomoc domowa, gdzie warunki pracy przypominają niewolnictwo i wykorzystuje się pracę dzieci; mając na uwadze, że w saudyjskim prawie pracy nadal istnieją przepisy dyskryminujące zagranicznych pracowników; mając na uwadze, że około 500 000 nieudokumentowanych pracowników domowych z Indonezji znajduje się obecnie w skrajnie trudnej sytuacji w Arabii Saudyjskiej;

P.   mając na uwadze, że wspierana przez Stany Zjednoczone, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn, Kuwejt, Jordanię, Maroko i Sudan i dowodzona przez Arabię Saudyjską koalicja jest główną przyczyną śmierci jemeńskich cywilów i odpowiada za dramatyczny kryzys humanitarny w Jemenie; mając na uwadze, że koalicja ta dopuściła się poważnych naruszeń prawa humanitarnego, w tym bombardowań szpitali i szkół, co doprowadziło do śmierci tysięcy cywilów, głównie kobiet i dzieci; mając na uwadze, że Narody Zjednoczone oskarżyły Arabię Saudyjską o popełnienie zbrodni wojennych w Jemenie;

Q.   mając na uwadze, że oprócz silnego wsparcia ze strony USA, Arabia Saudyjska liczy również na wsparcie wielu państw członkowskich UE, w tym Zjednoczonego Królestwa, Francji i Hiszpanii, które prowadzą bliskie stosunki polityczne z Arabią Saudyjską, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i obrony; mając na uwadze, że UE jest największym partnerem handlowym Arabii Saudyjskiej (udział UE w całkowitej wymianie handlowej przekracza 16 %); mając na uwadze, że duża liczba unijnych przedsiębiorstw inwestuje w saudyjską gospodarkę, szczególnie w przemysł naftowy tego kraju, oraz że Arabia Saudyjska jest ważnym rynkiem zbytu dla unijnych towarów przemysłowych w dziedzinach takich, jak sektor obrony, transport, przemysł samochodowy, medyczny i chemiczny; mając na uwadze, że Arabia Saudyjska jest drugim co do wielkości importerem broni na świecie, a około 60 % broni, którą importuje, jest produkowana w UE;

R.   mając na uwadze, że 22 stycznia 2015 r. saudyjski król Salman wstąpił na tron dziedzicznej, feudalnej i absolutnej monarchii bez wybieralnego parlamentu; mając na uwadze, że ludność Arabii Saudyjskiej wynosi 28 mln osób, w tym 9 mln obcokrajowców; mając na uwadze, że Arabia Saudyjska odgrywa wiodącą rolę w finansowaniu, rozpowszechnianiu i propagowaniu na całym świecie szczególnej rygorystycznej interpretacji islamu, która zainspirowała organizacje terrorystyczne;

1.  zdecydowanie potępia pozasądową egzekucję Dżamala Chaszukdżiego przez saudyjskich funkcjonariuszy w konsulacie Arabii Saudyjskiej w Stambule; składa kondolencje jego narzeczonej, rodzinie i bliskim; apeluje o przeprowadzenie szybkiego, przejrzystego, niezależnego i bezstronnego międzynarodowego dochodzenia w sprawie okoliczności śmierci D. Chaszukdżiego;

2.  ubolewa nad wykorzystaniem przez Arabię Saudyjską siedziby misji dyplomatycznej do popełnienia zbrodni, co stanowi naruszenie zobowiązań tego kraju wynikających z Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych; przypomina, że na mocy prawa międzynarodowego państwa są odpowiedzialne za czyny popełnione przez ich agencje lub urzędników lub przy wykonywaniu ich uprawnień; apeluje o pociągnięcie państwa saudyjskiego do pełnej odpowiedzialności; popiera wniosek wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka dotyczący uchylenia immunitetu wszystkich saudyjskich urzędników, którzy mogą być zamieszani w tę zbrodnię;

3.  głęboko ubolewa z powodu sprzecznych i nieprawdziwych wersji dotyczących losu Dżamala Chaszukdżiego rozpowszechnianych przez władze saudyjskie; jest zdumiony faktem, że – według europejskich mediów – piętnastu Saudyjczyków, w tym krewny następcy tronu Maher Abdulaziz Mutreb, przyjechało do Stambułu rankiem w dniu zabójstwa Dżamala Chaszukdżiego i że większość z nich natychmiast udała się do konsulatu, aby opuścić go w późnych godzinach popołudniowych; jest również zaskoczony, że – według tych samych źródeł – pracownicy konsulatu otrzymali pół dnia urlopu na to popołudnie; uważa, że wszystko to może stanowić zestaw dowodów o charakterze co najmniej niepokojącym; w związku z tym wzywa reżim do pełnej współpracy z niezależną międzynarodową komisją śledczą, aby rozwiązać tę sprawę z zachowaniem przejrzystości i pełnej jasności, a także by podać do wiadomości publicznej, gdzie znajdują się szczątki Dżamala Chaszukdżiego;

4.  wzywa władze saudyjskie do podpisania i ratyfikowania Międzynarodowej konwencji w sprawie ochrony wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; przypomina władzom Arabii Saudyjskiej o ich międzynarodowych zobowiązaniach na mocy prawa międzynarodowego, a w szczególności o zakazie stosowania tortur, zapisanych przede wszystkim w Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, które Arabia Saudyjska podpisała i ratyfikowała;

5.  zdecydowanie potępia powszechne przypadki łamania praw człowieka popełniane przez Królestwo Arabii Saudyjskiej i wzywa władze saudyjskie do powstrzymania obecnie stosowanych kar cielesnych wobec osób skazanych, w tym kary chłosty/batów i amputacji; wzywa Arabię Saudyjską do zbliżenia jej prawa krajowego do międzynarodowych norm dotyczących praw człowieka;

6.  zwraca się do władz saudyjskich o zaprzestanie stosowania niemożliwej do zaakceptowania kary nałożonej na Raifa Badawiego oraz o natychmiastowe uwolnienie go wraz ze wszystkimi więźniami sumienia, w tym obrończyniami praw człowieka kobiet Loujain al-Hathloul, Iman al-Nafjan, Azizą al-Youssef, Samar Badawi, Nassimą al-Sadą i innymi kobietami, które są arbitralnie przetrzymywane bez postawienia zarzutów od początku niedawnej fali zatrzymań w maju;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie w związku ze zbliżającym się procesem pięciu osób przed saudyjskim trybunałem ds. walki z terroryzmem, w tym młodej kobiety Isryy al Ghomghan i jej męża Moussy al-Hasshema, którym grozi kara śmierci jedynie za to, że wzięli udział w protestach we wschodniej prowincji; potępia fakt, że co najmniej czterech obywateli Arabii Saudyjskiej oczekuje na wykonanie kary śmierci za przestępstwa, które popełnili przed ukończeniem 18. roku życia;

8.  podkreśla swój sprzeciw wobec kary śmierci we wszystkich przypadkach, niezależnie od rodzaju przestępstwa; powtarza swój apel o całkowite zniesienie kary śmierci oraz wzywa do natychmiastowego moratorium na wykonywanie wyroków śmierci w Arabii Saudyjskiej; potępia ciągłe stosowanie kary śmierci za czyny uznawane w tym kraju za różnego rodzaju zbrodnie, w tym za homoseksualizm, przestępstwa związane z narkotykami, apostazję, czary i czarnoksięstwo;

9.  wyraża ubolewanie, że pomimo ratyfikowania w październiku 2004 r. Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) w dalszym ciągu w praktyce stosuje się różne formy dyskryminacji wobec saudyjskich kobiet, na przykład w życiu prywatnym, zawodowym, pod względem udziału w życiu publicznym, zależności od mężczyzn, rozpowszechnienia przemocy domowej i ograniczenia swobody przemieszczania się i wolnego wyboru partnera; potępia traktowanie kobiet, które padły ofiarą gwałtu i wykorzystywania seksualnego, jak przestępców oraz fakt, że nie są chronione jako ofiary, ale skazywane jako prostytutki;

10.  wzywa władze saudyjskie do poprawy warunków pracy i lepszego traktowania pracowników napływowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na sytuację kobiet pracujących jako pomoc domowa, które są szczególnie narażone na przemoc seksualną, oraz na wyeliminowanie pracy dzieci;

11.  potępia fakt, że pomimo powszechnych naruszeń praw człowieka w Arabii Saudyjskiej i pomimo finansowania przez to państwo grup terrorystycznych, Arabia Saudyjska pozostaje głównym sojusznikiem USA i państw członkowskich UE w regionie; wyraża ubolewanie w związku z podwójnymi standardami stosowanymi przez UE, która wykazuje się hipokryzją i preferencyjnym traktowaniem Arabii Saudyjskiej ze względu na własne interesy gospodarcze i geostrategiczne oraz zależność od ropy naftowej; zwraca uwagę na bliskie i osławione stosunki łączące niektóre rządy państw europejskich, a w szczególności hiszpańską rodzinę królewską, z dynastią Al Saud, a także na ich wspólne interesy;

12.  potępia pełne hipokryzji stanowisko administracji amerykańskiej w tej sprawie i jej zamiar utrzymania w mocy umowy na dostawy broni między Stanami Zjednoczonymi a Arabią Saudyjską; wzywa UE do zaprzestania jej preferencyjnych stosunków z Arabią Saudyjską oraz do zawieszenia wszelkich umów handlowych z tym krajem, dopóki będzie on nadal powszechnie łamał prawa człowieka;

13.  potępia interwencję Arabii Saudyjskiej i jej sojuszników w Jemenie, i jest głęboko zaniepokojony kryzysem humanitarnym w tym kraju, a w szczególności blokadą zastosowaną przez siły koalicyjne, która uniemożliwia dostarczanie pomocy humanitarnej;

14.  głęboko ubolewa nad destabilizującymi skutkami sprzedaży broni do Królestwa Arabii Saudyjskiej przez niektóre państwa członkowskie UE, takie jak Hiszpania, Zjednoczone Królestwo, Francja, Niemcy i Szwecja; ponownie wzywa wszystkie państwa członkowskie UE do zaprzestania sprzedaży broni i sprzętu wojskowego do Arabii Saudyjskiej z uwagi na poważne naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego przez ten kraj w Jemenie; wzywa państwa członkowskie UE do przestrzegania postanowień Traktatu o handlu bronią z 2 kwietnia 2013 r. i wspólnego stanowiska Rady Unii Europejskiej z 8 grudnia 2008 r.;

15.  przypomina saudyjskim przywódcom o zobowiązaniu do „przestrzegania najwyższych standardów w dziedzinie propagowania i ochrony praw człowieka”, podjętym przez ten kraj w chwili, gdy z sukcesem ubiegał się o członkostwo w Radzie Praw Człowieka ONZ w 2013 r.; głęboko ubolewa, że niektóre państwa członkowskie UE głosowały za tym członkostwem, a także za członkostwem Arabii Saudyjskiej w Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet pomimo ciągłego naruszania przez ten kraj praw człowieka, a w szczególności praw kobiet; wzywa państwa członkowskie UE do propagowania, w ramach ONZ, pozbawienia Arabii Saudyjskiej członkostwa w Radzie Praw Człowieka ONZ;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, sekretarzowi generalnemu ONZ, Urzędowi Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy, Arabskiej Komisji Praw Człowieka oraz królowi i rządowi Arabii Saudyjskiej.

(1)

Dz.U. C 378 z 9.11.2017, s. 64.

(2)

Dz.U. C 310 z 25.8.2016, s. 29.

(3)

Dz.U. C 349 z 17.10.2017, s. 34.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0232.

(5)

Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 142.

(6)

Dz.U. C 356 z 4.10.2018, s. 104.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0383.

(8)

Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

Ostatnia aktualizacja: 24 października 2018Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności