Procedura : 2019/2574(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0130/2019

Teksty złożone :

B8-0130/2019

Debaty :

PV 13/02/2019 - 20
CRE 13/02/2019 - 20

Głosowanie :

PV 14/02/2019 - 10.16

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0130

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 149kWORD 54k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0128/2019
12.2.2019
PE635.355v01-00
 
B8-0130/2019

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu


w sprawie przyszłości traktatu INF oraz konsekwencji dla UE (2019/2574(RSP))


Michael Gahler, Cristian Dan Preda, Sandra Kalniete, José Ignacio Salafranca Sánchez‑Neyra, David McAllister, Tunne Kelam, Eduard Kukan w imieniu grupy PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przyszłości traktatu INF oraz konsekwencji dla UE (2019/2574(RSP))  
B8‑0130/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o likwidacji pocisków rakietowych pośredniego zasięgu (traktat INF), podpisany w Waszyngtonie dnia 8 grudnia 1987 r. przez ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ronalda Reagana i prezydenta Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR) Michaiła Gorbaczowa,

–  uwzględniając sprawozdanie Departamentu Stanu USA z 2018 r. w sprawie przestrzegania i stosowania porozumień i zobowiązań z zakresu kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji,

–  uwzględniając oświadczenie prezydenta USA Donalda Trumpa z dnia 21 października 2018 r., w którym zagroził on wycofaniem USA z traktatu INF,

–  uwzględniając oświadczenie prezydenta Trumpa z dnia 1 lutego 2019 r., w którym potwierdził on wycofanie USA z traktatu INF,

–  uwzględniając oświadczenie prezydenta Rosji Władimira Putina z dnia 2 lutego 2019 r., w którym potwierdził on zawieszenie przez jego rząd udziału Rosji w traktacie,

–  uwzględniając oświadczenie w sprawie traktatu INF wydane przez ministrów spraw zagranicznych państw NATO dnia 4 grudnia 2018 r. w Brukseli,

–  uwzględniając globalną strategię UE z czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając strategię UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia z dnia 10 grudnia 2003 r. oraz roczne sprawozdanie z postępów w realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (2017) z dnia 18 maja 2018 r.(1),

–  uwzględniając uwagi wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini, wygłoszone na siódmej konferencji UE poświęconej nieproliferacji i rozbrojeniu, która odbyła się w Brukseli w dniach 18–19 grudnia 2018 r.,

–  uwzględniając wspólną deklarację w sprawie współpracy UE–NATO, podpisaną w Brukseli dnia 10 lipca 2018 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych z dnia 8 lutego 2019 r. w sprawie stosunków politycznych między UE a Rosją,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że podpisany w 1987 r. przez Stany Zjednoczone i Związek Radziecki traktat INF był wyjątkowym porozumieniem w epoce zimnej wojny, gdyż zobowiązywał oba kraje do zniszczenia, a nie do ograniczenia posiadanych zapasów naziemnych pocisków balistycznych i manewrujących uzbrojonych w głowice jądrowe i konwencjonalne o zasięgu od 500 do 5500 km, a jednocześnie zakazywał stronom posiadania, produkcji i testowania takich pocisków;

B.  mając na uwadze, że traktat INF przyczynił się do zahamowania strategicznej konkurencji między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim, ułatwiając budowanie i wzmacnianie stabilności w czasie zimnej wojny; mając na uwadze, że traktat ten jest nadal filarem międzynarodowego pokoju i stabilności, zwłaszcza w europejskiej strukturze bezpieczeństwa, i ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych i ich europejskich sojuszników;

C.  mając na uwadze, że w 2014 r. administracja prezydenta Obamy stwierdziła, że Rosja „narusza zobowiązania wynikające z traktatu INF, który zakazuje posiadania, produkcji i testowania odpalanych z lądu pocisków manewrujących (GLCM) o zasięgu od 500 km do 5500 km oraz posiadania i produkcji wyrzutni takich pocisków”; mając na uwadze, że w kolejnych sprawozdaniach, opublikowanych przez Departament Stanu USA w latach 2015, 2016, 2017 i 2018, powtórzono zarzuty USA dotyczące ciągłego naruszania przez Rosję postanowień traktatu;

D.  mając na uwadze, że w grudniu 2017 r. przy okazji 30. rocznicy podpisania traktatu administracja prezydenta Trumpa ogłosiła „zintegrowaną strategię” obejmującą środki dyplomatyczne, wojskowe i ekonomiczne, mającą na celu skłonienie Rosji do powrotu do przestrzegania postanowień traktatu; mając na uwadze, że środki te obejmowały wysiłki dyplomatyczne podejmowane za pośrednictwem specjalnej komisji weryfikacyjnej, uruchomienie wojskowego programu badawczego i rozwojowego oraz środki ekonomiczne skierowane przeciwko rosyjskim podmiotom zaangażowanym w rozwój i produkcję pocisków niezgodnych z postanowieniami traktatu;

E.  mając na uwadze, że w dniu 20 października 2018 r. prezydent Donald Trump ogłosił, iż Stany Zjednoczone wycofają się z traktatu w wyniku nieprzestrzegania jego postanowień przez Rosję i braku uczestnictwa Chin; mając na uwadze, że w dniu 4 grudnia 2018 r., po posiedzeniu ministrów spraw zagranicznych NATO sekretarz stanu USA Mike Pompeo ogłosił, iż Stany Zjednoczone stwierdziły istotne naruszenie traktatu przez Rosję oraz że w ramach działań zaradczych zawieszą swoje zobowiązania ze skutkiem po upływie 60 dni, chyba że Rosja powróci do pełnego i możliwego do zweryfikowania przestrzegania postanowień traktatu;

F.  mając na uwadze, że w grudniu 2018 r. NATO wydało oświadczenie na poparcie ustaleń USA, z których wynikało, iż Rosja w istotny sposób narusza swoje zobowiązania na mocy traktatu, i wezwało Rosję, aby w trybie pilnym powróciła do pełnego i możliwego do zweryfikowania przestrzegania postanowień traktatu;

G.  mając na uwadze, że w dniu 1 lutego 2019 r. Stany Zjednoczone ogłosiły, iż zawieszą swoje zobowiązania na mocy traktatu INF i rozpoczną proces wycofywania się zeń, chyba że Federacja Rosyjska w ciągu 180 dni powróci do przestrzegania warunków traktatu; mając na uwadze, że w dniu 2 lutego 2019 r. Federacja Rosyjska podjęła podobną decyzję o zawieszeniu swojego udziału w traktacie;

1.  ponownie podkreśla swoje pełne zaangażowanie na rzecz utrzymania skutecznych międzynarodowych systemów kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji, stanowiących podstawę euroatlantyckiego i globalnego bezpieczeństwa;

2.  stanowczo potępia Federację Rosyjską za dalsze naruszanie postanowień traktatu INF oraz brak gotowości do powrotu do przestrzegania warunków traktatu;

3.  wzywa Federację Rosyjską do wykazania pełnej i możliwej do zweryfikowania zgodności w celu rozwiania obaw wyrażonych przez Stany Zjednoczone i NATO oraz umożliwienia dalszego stosowania traktatu INF;

4.  uznaje znaczenie pełnej przejrzystości i dialogu w interesie budowania zaufania i pewności we wdrażaniu traktatu INF oraz wszelkich innych porozumień, które wspierają strategiczną stabilność i bezpieczeństwo; w świetle powyższego zachęca do wznowienia konstruktywnego dialogu między Stanami Zjednoczonymi a Federacją Rosyjską i wzywa do kontynuowania negocjacji w dobrej wierze w sprawie skutecznych środków dotyczących ich arsenałów jądrowych;

5.  ubolewa nad faktem, że zawieszenie stosowania traktatu INF może – w najbardziej pesymistycznym scenariuszu – doprowadzić do zachwiania obecnej strategicznej równowagi w Europie, skutkując ewentualnym wyścigiem zbrojeń i eskalacją napięć, które mogą być szkodliwe dla europejskiego bezpieczeństwa i strategicznej stabilności na kontynencie;

6.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do opracowania wspólnej oceny zagrożeń, analizującej skutki dla bezpieczeństwa UE i możliwą kontynuację strategicznej równowagi w przypadku odejścia od traktatu INF, co wydaje się najbardziej prawdopodobne, oraz do przedstawienia Parlamentowi w odpowiednim czasie sprawozdania zgodnie z art. 36 Traktatu o Unii Europejskiej;

7.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do wspierania państw członkowskich w opracowaniu wspólnego stanowiska, które zapewni zarówno odstraszanie, jak i odprężenie, w świetle sprawozdania Komisji Spraw Zagranicznych PE na temat stosunków politycznych między UE a Rosją; wzywa państwa członkowskie, aby w razie braku wymiernych rezultatów przyszłych negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Federacją Rosyjską rozważyły możliwość samodzielnego przywrócenia strategicznej równowagi jądrowej na kontynencie europejskim;

8.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do zainicjowania i nadzorowania wykorzystania unijnych funduszy i środków do ulepszenia unijnej bazy wiedzy w odniesieniu do potencjału ludzkiego w zakresie analizy zagrożeń związanych z bronią jądrową; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do przedstawienia rozważnych planów zapobiegania niezamierzonemu lub przypadkowemu użyciu broni jądrowej;

9.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do podjęcia dialogu z obydwoma sygnatariuszami, przy jednoczesnym przekazywaniu wiedzy i doświadczenia UE w dziedzinie mediacji, tak aby wynegocjować nowe porozumienie w sprawie broni między Stanami Zjednoczonymi a Federacją Rosyjską, które mogłoby obejmować maksymalne poziomy lub geograficzne ograniczenia stosowania broni jądrowej;

10.  wzywa obie strony do odnowienia nowego układu START z 2010 r., który wygasa w 2021 r. i który ogranicza do 1 550 liczbę strategicznych głowic bojowych rozmieszczonych po każdej ze stron;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, prezydentowi i członkom Kongresu Stanów Zjednoczonych, prezydentowi Federacji Rosyjskiej oraz członkom rosyjskiej Dumy Państwowej i Rady Federacji.

 

(1)

Dz.U. C 172 z 18.5.2018, s. 1.

Ostatnia aktualizacja: 13 lutego 2019Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności