Procedura : 2019/2580(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0178/2019

Teksty złożone :

B8-0178/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 14/03/2019 - 11.13
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0215

<Date>{11/03/2019}11.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0178/2019</NoDocSe>
PDF 157kWORD 50k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie europejskiego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka</Titre>

<DocRef>(2019/2580(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Laima Liucija Andrikienė, Sandra Kalniete, Esther de Lange, Cristian Dan Preda, David McAllister, José Ignacio Salafranca Sánchez‑Neyra, Dubravka Šuica, Elmar Brok, Lorenzo Cesa, Michael Gahler, Tunne Kelam, Eduard Kukan, Jaromír Štětina, Fernando Ruas</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0177/2019

B8‑0178/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie europejskiego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka

(2019/2580(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje zawierające apel o ogólnounijny mechanizm nakładania ukierunkowanych sankcji na osoby winne poważnych naruszeń praw człowieka, a w szczególności swoje zalecenie dla Rady z 2 kwietnia 2014 r. dotyczące wprowadzenia wspólnych ograniczeń wizowych w stosunku do rosyjskich urzędników zamieszanych w sprawę Siergieja Magnickiego[1],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie sytuacji w Czeczenii i sprawy Ojuba Titijewa[2]

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie stanu stosunków politycznych między UE a Rosją[3],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2017 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie[4],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2017 r. w sprawie korupcji i praw człowieka w krajach trzecich[5],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie systematycznego masowego mordowania mniejszości religijnych przez tzw. „ISIS/Daisz”[6],

 uwzględniając sprawozdanie Komisji Zagadnień Prawnych i Praw Człowieka Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z dnia 30 października 2018 r. w sprawie Siergieja Magnickiego oraz przeciwdziałania bezkarności dzięki ukierunkowanym sankcjom,

 uwzględniając Wytyczne w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających przyjęte przez Radę w 2003 r., a następnie poddane przeglądowi i zaktualizowane w latach 2005, 2009, 2012 i 2017,

 uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 10 grudnia 2018 r. wydane w imieniu UE w sprawie Dnia Praw Człowieka,

 uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Komisji J.C. Junckera złożone w trakcie orędzia o stanie Unii wygłoszonym 12 września 2018 r., w którym zaproponowano, aby państwa członkowskie wprowadziły zasadę głosowania kwalifikowaną większością głosów w pewnych obszarach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE, takich jak zbiorowe reagowanie na naruszenia praw człowieka i stosowanie skutecznych sankcji,

 uwzględniając swoją analizę z kwietnia 2018 r. zatytułowaną „Ukierunkowane sankcje przeciwko osobom fizycznym z powodu poważnych naruszeń praw człowieka – skutki, tendencje i perspektywy na szczeblu UE”,

 uwzględniając wniosek z 14 listopada 2018 r. dotyczący europejskiej komisji ds. zakazu wjazdu z powodu naruszeń praw człowieka,

 uwzględniając wniosek rządu Niderlandów w sprawie ogólnounijnego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka,

 uwzględniając tytuł V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) dotyczący przyjmowania sankcji w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB),

 uwzględniając art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczący przyjmowania sankcji w stosunku do krajów trzecich, osób fizycznych, grup i podmiotów niepaństwowych,

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że sankcje stanowią podstawowe narzędzie WPZiB; mając na uwadze, że w ciągu ostatnich dwudziestu lat sankcje stały się nieodzownym elementem wchodzącym w zakres instrumentów wykorzystywanych przez UE w stosunkach zewnętrznych, a także mając na uwadze, że obecnie obowiązuje ponad 40 różnych środków ograniczających wobec 34 krajów; mając na uwadze, że według szacunków dwie trzecie sankcji UE wymierzonych w poszczególne kraje nałożono z myślą o osiągnięciu celów dotyczących praw człowieka i demokracji;

B. mając na uwadze, że sankcje mają skłaniać osoby i podmioty nimi objęte do zmiany polityki lub postępowania, a tym samym promować cele wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że jednym z głównych celów WPZiB jest rozwój i umacnianie demokracji, praworządności, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności;

C. mając na uwadze, że sankcje mają służyć zminimalizowaniu negatywnych skutków dla osób i podmiotów, które nie są odpowiedzialne za strategie polityczne lub działania, które doprowadziły do nałożenia tych sankcji, w szczególności dla miejscowej ludności cywilnej oraz podejmowanych zgodnie z prawem działań w danym państwie lub we współpracy z nim;

D. mając na uwadze, że wszelkie sankcje przyjęte przez UE są w pełni zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, w tym z prawami człowieka i podstawowymi wolnościami; mając na uwadze, że należy regularnie dokonywać przeglądu sankcji, aby zapewnić ich wkład w osiągnięcie wyznaczonych w ich ramach celów;

E. mając na uwadze, że oprócz sankcji wymierzonych w poszczególne kraje i mających na celu skłonienie państw do zmiany postępowania UE wprowadziła niedawno środki ograniczające, które mają przeciwdziałać rozprzestrzenianiu i wykorzystywaniu broni chemicznej oraz są wymierzone w cyberataki, a także szczególne środki mające na celu zwalczanie terroryzmu;

F. mając na uwadze, że Estonia, Łotwa, Litwa, Zjednoczone Królestwo, Kanada i Stany Zjednoczone przyjęły ustawę Magnickiego umożliwiającą rządom tych krajów nakładanie ukierunkowanych sankcji, takich jak zakaz wydawania wiz i zamrożenie aktywów, na osoby, które dopuszczają się poważnych naruszeń praw człowieka i czerpią z tego korzyści; mając na uwadze, że Parlament Europejski wielokrotnie wzywał do ustanowienia unijnego aktu Magnickiego dotyczącego systemu sankcji w zakresie praw człowieka;

G. mając na uwadze, że obowiązująca ustawa Magnickiego nie ogranicza się do osób pochodzących z określonych państw ani uznanych za zaangażowane w określone przestępstwa, lecz obejmuje wszystkich oprawców dopuszczających się poważnych naruszeń praw człowieka, którzy pozostają bezkarni;

H. mając na uwadze, że niektóre krajowe organy ścigania nie pociągnęły do odpowiedzialności sprawców przestępstw; mając na uwadze, że w takich przypadkach niezwykle skuteczny byłby unijny akt Magnickiego, który obejmowałby ukierunkowane sankcje i byłby zarządzany w odpowiedni sposób;

I. mając na uwadze, że w listopadzie 2018 r. rząd Niderlandów zainicjował wśród państw członkowskich UE dyskusję na temat politycznej zasadności ogólnounijnego systemu ukierunkowanych sankcji za naruszenia praw człowieka; mając na uwadze, że prowadzi się wstępne dyskusje na szczeblu grupy roboczej Rady;

1. zdecydowanie potępia wszelkie przypadki łamania praw człowieka na całym świecie; wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do przedłożenia przed końcem obecnej kadencji wniosku ustawodawczego w sprawie unijnego aktu Magnickiego, który umożliwiłby wprowadzanie zakazów wydawania wiz i nakładanie ukierunkowanych sankcji, takich jak blokowanie własności i udziałów we własności w jurysdykcji UE, w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy publicznych lub osób występujących w charakterze urzędowym, a także podmiotów i jednostek państwowych i niepaństwowych, odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka;

2. wyraża pogląd, że prześladowanie, okrucieństwa i międzynarodowe zbrodnie przeciwko mniejszościom religijnym i etnicznym stanowią zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości; podkreśla fakt, że osoby, które z powodów etnicznych lub religijnych umyślnie zawiązują spisek, aby dopuścić się takich zbrodni, podżegają do ich popełnienia, planują, popełniają lub usiłują popełnić takie zbrodnie, współuczestniczą w nich lub je popierają, powinny zostać postawione przed sądem;

3. podkreśla znaczenie listy sankcji natychmiastowych dla zapewnienia skutecznego wdrożenia unijnej wersji ustawy Magnickiego; wzywa Radę do niezwłocznego podjęcia działań w tej kwestii; podkreśla znaczenie roli Parlamentu w kontroli tego przyszłego systemu, w szczególności w określaniu kryteriów sporządzania i modyfikowania tych wykazów;

4. wyraża głębokie przekonanie, że system taki stanowiłby wartościowe uzupełnienie zestawu instrumentów wykorzystywanych przez UE w dziedzinie praw człowieka i polityki zagranicznej oraz wzmocniłby rolę UE jako globalnego podmiotu broniącego praw człowieka, zwłaszcza jeżeli chodzi o przeciwdziałanie bezkarności i udzielanie wsparcia ofiarom nadużyć i obrońcom praw człowieka na całym świecie;

5. podkreśla, że system ten powinien umożliwiać stosowanie środków ograniczających, w szczególności w postaci zamrożenia aktywów i zakazów wjazdu do UE, wobec osób lub podmiotów, które są odpowiedzialne za planowanie rażących naruszeń praw człowieka lub nadużyć, kierowanie takimi działaniami lub zlecanie ich oraz które są zamieszane w takie działania, pomagają w ich przeprowadzeniu, finansują je lub przyczyniają się do ich realizacji; wzywa w związku z tym do ustanowienia jasnej definicji zakresu naruszeń w celu zaradzenia obecnej sytuacji;

6. w związku z tym nalega, aby decyzje o umieszczaniu osób lub podmiotów w wykazie lub wykreślaniu ich z wykazu opierały się na jasnych i precyzyjnych, a także bazujących na dowodach kryteriach oraz by były bezpośrednio powiązane z popełnionym przestępstwem, aby zagwarantować rzetelną kontrolę sądową;

7. podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie muszą w taki sam spójny sposób interpretować stosowanie sankcji; wzywa państwa członkowskie do wzajemnej współpracy w zakresie identyfikowania odpowiednich osób docelowych, w tym przez wykorzystanie odpowiednich mechanizmów unijnych oraz wymianę informacji na temat osób figurujących w wykazach sankcji, a także przyczyn, na podstawie których istnieje uzasadnione przekonanie, że osoby te są odpowiedzialne za poważne naruszenia praw człowieka; podkreśla, że w ramach takiego systemu należy nakładać sankcje na handlarzy ludźmi, którzy czerpią zyski z przepływów migracyjnych;

8. z zadowoleniem przyjmuje wniosek przewodniczącego Komisji dotyczący odejścia od zasady jednomyślności w Radzie przy podejmowaniu decyzji w konkretnych obszarach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym w kwestiach dotyczących praw człowieka; uważa, że taki proces podejmowania decyzji mógłby mieć zastosowanie do tego nowego systemu sankcji;

9. wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia pełnej zgodności z decyzjami Rady dotyczącymi środków ograniczających w stosunku do osób i podmiotów, a w szczególności decyzjami o zamrożeniu aktywów należących do osób ujętych w wykazie oraz decyzjami dotyczącymi ograniczeń wjazdu na ich terytorium w wyniku naruszenia praw człowieka;

10. podkreśla, że ściganie sprawców poważnych naruszeń praw człowieka za pośrednictwem krajowych lub międzynarodowych jurysdykcji powinno pozostać podstawowym celem wszystkich wysiłków na rzecz zwalczania bezkarności podejmowanych przez UE i jej państwa członkowskie; domaga się, aby Rada uwzględniła w ramach systemu sankcji naruszenia transgraniczne;

11. wzywa Komisję do zapewnienia odpowiednich zasobów i wiedzy fachowej na potrzeby wprowadzenia i monitorowania tego systemu, a także do zwrócenia szczególnej uwagi na publiczne informowanie o wykazach zarówno w UE, jak i w zainteresowanych krajach;

12. popiera wysiłki podejmowane przez działaczy społeczeństwa obywatelskiego na rzecz ustanowienia takiego systemu i zachęca do dyskusji nad wnioskiem dotyczącym utworzenia ewentualnego niezależnego komitetu doradczego na szczeblu UE;

13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

 

[1] Dz.U. C 408 z 30.11.2017, s. 43.

[2] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0115.

[3] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0157.

[4] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0515.

[5] Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 82.

[6] Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 77.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności