Procedura : 2019/2582(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B8-0198/2019

Teksty złożone :

B8-0198/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 14/03/2019 - 11.15
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2019)0217

<Date>{11/03/2019}11.3.2019</Date>
<NoDocSe>B8‑0198/2019</NoDocSe>
PDF 214kWORD 64k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 123 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie zmiany klimatu</Titre>

<DocRef>(2019/2582(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Bas Eickhout</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B8-0195/2019

B8‑0198/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zmiany klimatu

(2019/2582(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2018 r. pt. „Czysta planeta dla wszystkich – Europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki” (COM(2018)0773),

 uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz załączony do niej protokół z Kioto,

 uwzględniając porozumienie paryskie, decyzję 1/CP.21, 21. konferencję stron (COP21) konwencji UNFCCC oraz 11. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP11), które miały miejsce w Paryżu (Francja) od 30 listopada do 11 grudnia 2015 r.,

 uwzględniając 24. konferencję stron (COP24) konwencji UNFCCC, 14. sesję spotkania stron protokołu z Kioto (CMP14) i trzecią sesję konferencji stron służącej jako spotkanie stron porozumienia paryskiego (CMA1.3), które odbyły się w Katowicach w dniach 2–14 grudnia 2018 r.,

 uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2018 r. w sprawie konferencji klimatycznej ONZ w 2018 r. (COP24) w Katowicach (Polska)[1],

 uwzględniając sprawozdanie specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) zatytułowane „Globalne ocieplenie o 1,5 °C”, jego 5. sprawozdanie oceniające i jego sprawozdanie podsumowujące,

 uwzględniając dziewiąte sprawozdanie Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) w sprawie niwelowania rozbieżności w odniesieniu do emisji, przyjęte 27 listopada 2018 r.,

 uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

1. przyznaje, że poważne zagrożenia związane ze zmianą klimatu leżą w centrum uwagi naszych obywateli; popiera demonstracje, w szczególności w formie marszów klimatycznych i strajków szkolnych, które mają na celu podniesienie świadomości na temat tych zagrożeń klimatycznych; uznaje, że ludzie w całej Europie, w szczególności młodsze pokolenie, uczniowie i studenci, są głęboko zaniepokojeni brakiem działań podejmowanych przez rządy w Europie w celu zapewnienia zrównoważonej przyszłości; przyjmuje z zadowoleniem apele tych działaczy o większe ambicje klimatyczne i zwraca się do rządów krajowych, samorządów regionalnych i lokalnych, a także do UE o podjęcie konkretnych i szybkich działań, zmierzających do tego, aby nie przekroczyć limitu klimatycznego 1,5 °C;

2. podkreśla, że obywatele Europy już borykają się z bezpośrednimi skutkami zmiany klimatu; podkreśla, że według Europejskiej Agencji Środowiska średnie roczne straty spowodowane ekstremalnymi warunkami pogodowymi i klimatycznymi w Unii wyniosły około 12,8 mld EUR w latach 2010–2016 oraz że jeżeli nie zostaną podjęte żadne dalsze działania, szkody klimatyczne w UE mogą do 2080 r. wynieść co najmniej 190 mld EUR, co odpowiada stracie netto w wysokości 1,8 % obecnego PKB; podkreśla, że w ramach scenariusza wysokich emisji koszty ponoszone rocznie w związku z powodziami w UE mogą wzrosnąć do 1 bln EUR do 2100 r. oraz że przed końcem 2100 r. klęski wywołane przez zjawiska meteorologiczne mogą dotykać około dwóch trzecich obywateli europejskich, podczas gdy obecnie dotykają 5 % obywateli; podkreśla ponadto, że według Europejskiej Agencji Środowiska przed 2030 r. na 50 % obszarów zaludnionych w UE wystąpią odczuwalne skutki poważnego niedoboru wody;

3. podkreśla, że sprawozdanie specjalne IPCC w sprawie globalnego ocieplenia o 1,5 °C stanowi najbardziej wyczerpującą i aktualną naukową ocenę metod łagodzenia skutków zgodnie z porozumieniem paryskim;

4. podkreśla, że zgodnie ze sprawozdaniem specjalnym IPCC w sprawie 1,5 °C, ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5 °C bez przekroczenia tej granicy lub z niewielkim jej przekroczeniem oznacza, że najpóźniej do 2067 r. osiągnięty musi zostać globalny zerowy poziom netto emisji gazów cieplarnianych, a do 2030 r. globalny roczny poziom emisji gazów cieplarnianych musi zostać ograniczony do maksymalnie 27,4 Gt ekwiwalentu dwutlenku węgla rocznie; podkreśla, że w świetle tych wyników Unia, jako globalny lider oraz aby mieć realną szansę na utrzymanie wzrostu temperatury na świecie poniżej 1,5 °C do 2100 r., musi dążyć do tego, aby jak najszybciej, a najpóźniej do 2050 r., osiągnąć zerowe emisje gazów cieplarnianych netto;

5. wyraża zaniepokojenie wynikami sprawozdania UNEP w sprawie niwelowania rozbieżności w odniesieniu do emisji w 2018 r., zgodnie z którymi obecne bezwarunkowe wkłady ustalane na poziomie krajowym zdecydowanie przewyższają określony w porozumieniu paryskim limit wzrostu temperatury wynoszący znacznie poniżej 2 °C, co zgodnie z szacunkami doprowadzi do wzrostu temperatury o 3,2 °C[2] do 2100 r.; podkreśla pilną potrzebę, aby wszystkie strony UNFCCC zwiększyły swoje ambicje klimatyczne do 2020 r.;

6. z zadowoleniem przyjmuje publikację komunikatu Komisji pt. „Czysta planeta dla wszystkich – Europejska długoterminowa wizja strategiczna dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki”, który podkreśla możliwości i wyzwania dla europejskich obywateli i europejskiej gospodarki oraz pod względem tworzenia miejsc pracy w Unii, związane z przemianami gospodarczymi zmierzającymi w kierunku zerowej emisji netto gazów cieplarnianych, a także stanowi podstawę szerokiej debaty z udziałem instytucji UE, parlamentów narodowych, sektora przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, miast i społeczności, a także obywateli;

7. popiera cel, jakim jest osiągnięcie zerowych emisji netto gazów cieplarnianych do 2050 r. i wzywa państwa członkowskie do uzgodnienia strategii osiągnięcia tego celu w ramach debaty o przyszłości Europy na specjalnym szczycie UE w Sybinie w maju 2019 r.; wzywa państwa członkowskie, by zobowiązały się do realizacji niezbędnych ambicji, aby osiągnąć ten cel;

8. uważa, że Europa może wyznaczyć drogę do zerowych emisji gazów cieplarnianych netto, przekierowując inwestycje na innowacyjne rozwiązania technologiczne, wzmacniając rolę obywateli i działając w kluczowych obszarach, takich jak energia, polityka przemysłowa, transport, rolnictwo i badania, zapewniając jednocześnie tworzenie miejsc pracy i sprawiedliwość społeczną z myślą o sprawiedliwej transformacji;

Ścieżki do realizacji europejskiej strategii na rzecz osiągnięcia zerowych emisji do połowy stulecia

9. stwierdza, że w strategii zeroemisyjności netto przedstawiono osiem ścieżek transformacji gospodarczej, technologicznej i społecznej, które umożliwią Unii osiągnięcie długoterminowego celu dotyczącego temperatury zawartego w porozumieniu paryskim; zauważa, że tylko dwie z nich umożliwiłyby Unii osiągnięcie zerowych emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r.; podkreśla, że wymaga to szybkiego działania i znacznych wysiłków na wszystkich szczeblach, od szczebla lokalnego i regionalnego po szczebel krajowy i europejski, oraz zaangażowania wszystkich podmiotów niepublicznych; uznaje, że wkłady ustalane na poziomie regionalnym i lokalnym mogą być ważnymi narzędziami służącymi zmniejszeniu rozbieżności w zakresie redukcji emisji; przypomina o zobowiązaniu państw członkowskich do przyjęcia krajowych długoterminowych strategii określonych w rozporządzeniu w sprawie zarządzania[3]; w związku z tym, wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia jasnych krótko- i długoterminowych celów i strategii politycznych zgodnych z celami porozumienia paryskiego oraz do zapewnienia wsparcia inwestycyjnego dla ścieżek umożliwiających osiągnięcie zerowego poziomu emisji netto;

10. podkreśla, że pierwsza kategoria rozwiązań przedstawionych w strategii ma na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych jedynie o około 80 % do 2050 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.; stwierdza z zaniepokojeniem, że ten poziom ambicji oznacza niższy szczebel w utrzymaniu globalnego ocieplenia poniżej 2 °C i w związku z tym nie jest zgodny z paryskim celem utrzymania wzrostu temperatury na świecie znacznie poniżej 2 °C, ani w istocie z dalszym celem poniżej 1,5 °C;

11. podkreśla, że transformacja w kierunku czystej energii pobudzi modernizację europejskiej gospodarki i przyniesie europejskim obywatelom korzyści społeczne i środowiskowe; wskazuje, że zgodnie z szacunkami Komisji oczekuje się, że PKB UE bardziej wzrośnie w scenariuszach zerowych emisji niż w scenariuszach przewidujących mniejszą redukcję emisji; uważa, że brak działań byłby zdecydowanie najdroższy i doprowadziłby nie tylko do masowego spadku PKB w Europie, ale również do dalszego pogłębienia nierówności gospodarczych między państwami członkowskimi oraz w państwach członkowskich, ponieważ niektóre z nich mogą bardziej ucierpieć z powodu braku działania;

12. stwierdza z zaniepokojeniem, że zależność UE od importu surowców energetycznych wynosi obecnie około 55 %; podkreśla, że w ramach scenariusza zerowych emisji netto wskaźnik ten zmniejszy się do 20 % do 2050 r., co wywrze pozytywny wpływ na równowagę handlową i pozycję geopolityczną UE; zauważa, że łączne oszczędności kosztów importu paliw kopalnych w latach 2031–2050 wyniosłyby około 2–3 bln EUR, które to środki można by przeznaczyć na inne priorytety na rzecz europejskich obywateli;

13. podkreśla, że zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza w ramach scenariusza zerowych emisji netto obniżyłoby liczbę przedwczesnych zgonów, których przyczyną jest pył drobny, o ponad 40 %; zauważa, że według takiego scenariusza szkody dla zdrowia kosztowałyby mniej o blisko 200 mld EUR rocznie;

14. przyjmuje z zadowoleniem uwzględnienie dwóch ścieżek zmierzających do osiągnięcia zerowych emisji gazów cieplarnianych netto do 2050 r. oraz wsparcie Komisji w tym zakresie, a także uważa ten cel, który miałby być osiągnięty do połowy bieżącego stulecia, za jedyny zgodny ze zobowiązaniami Unii wynikającymi z porozumienia paryskiego; ubolewa, że w ramach tej strategii nie uwzględniono żadnych ścieżek osiągnięcia zerowego poziomu netto emisji gazów cieplarnianych przed 2050 r.;

15. wyraża ubolewanie z powodu braku ścieżki do osiągnięcia zerowych emisji gazów cieplarnianych netto zakładającej stworzenie systemu energetycznego opartego w pełni na odnawialnych źródłach energii do 2050 r.; w związku z tym wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia uzupełniającego scenariusza dotyczącego 100 % energii ze źródeł odnawialnych do 2050 r.;

16. zauważa, że ścieżki te przewidują wykorzystanie szeregu technologii usuwania dwutlenku węgla, w tym wychwytywania i składowania (CCS) lub wychwytywania i wykorzystania dwutlenku węgla (CCU) oraz bezpośredniego wychwytywania z powietrza, których wykonalność trzeba jeszcze wykazać; uważa jednak, że unijna strategia zerowych emisji netto powinna traktować priorytetowo bezpośrednią redukcję emisji i działania chroniące i wzmacniające naturalne pochłaniacze i zbiorniki w UE, a także powinna mieć na celu stosowanie jedynie technologii usuwania dwutlenku węgla, w których nie są dostępne opcje bezpośredniej redukcji emisji lub naturalnego usuwania węgla; uważa, że wymagane są dalsze ograniczenia emisji do 2030 r., jeżeli Unia ma uniknąć polegania na technologii usuwania dwutlenku węgla, która wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla ekosystemów, różnorodności biologicznej i bezpieczeństwa żywnościowego, co zostało potwierdzone w sprawozdaniu IPCC w sprawie 1,5 °C;

Społeczne aspekty zmiany klimatu i sprawiedliwa transformacja

17. z zadowoleniem przyjmuje uznanie przez Komisję, że zerowe emisje netto są możliwe bez utraty miejsc pracy, oraz odnotowuje z aprobatą szczegółową ocenę transformacji w sektorach energochłonnym; podkreśla, że jeśli transformacja będzie przeprowadzona prawidłowo i z odpowiednim wsparciem dla najbardziej narażonych regionów, sektorów i obywateli, sprawiedliwa transformacja w kierunku zerowych emisji netto gazów cieplarnianych może potencjalnie przynieść wzrost netto liczby miejsc pracy w Unii – zatrudnienie w całej gospodarce wzrośnie o 2,1 mln miejsc pracy do 2050 r. w scenariuszu zerowych emisji netto, w porównaniu ze wzrostem zatrudnienia o 1,3 mln miejsc pracy w scenariuszu redukcji emisji o 80 %; w związku z tym uważa, że ​​Komisja powinna opracować odnowiony audyt umiejętności w ramach unijnej panoramy umiejętności, z regionalnymi danymi na temat potrzeb w zakresie umiejętności w neutralnej dla klimatu Europie, aby zapewnić sprawiedliwą transformację dla obywateli UE i wesprzeć najbardziej narażone regiony, których gospodarka zależy od działań związanych z sektorami lub technologiami, które prawdopodobnie upadną lub będą musiały się w przyszłości przekształcić, a także wspierać ludzi w przekwalifikowywaniu dla potrzeb trwałych miejsc pracy wysokiej jakości w tychże regionach;

18. podkreśla, że ta transformacja musi być sprawiedliwa dla wszystkich grup społecznych; zauważa, że wymaga to zrozumienia sprawiedliwej transformacji, która obejmuje negatywne i pozytywne skutki powiązane z przyspieszonymi działaniami w dziedzinie klimatu, takie jak utrata miejsc pracy oraz nowe możliwości zatrudnienia, a także skutki wynikające z opóźnienia działań w dziedzinie klimatu;

19. w związku z tym podkreśla, że dostosowane i odpowiednio finansowane strategie na wszystkich szczeblach będą musiały zostać opracowane na podstawie całościowych procesów oraz w ścisłej współpracy z lokalnymi i regionalnymi organami publicznymi, związkami zawodowymi, instytucjami edukacyjnymi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i sektorem prywatnym, aby zapewnić wszystkim obywatelom Europy sprawiedliwe i równe szanse w tej transformacji;

20. podkreśla potrzebę, by wszystkie polityki UE przyczyniały się do postępu społecznego i sprawiedliwości społecznej; podkreśla w szczególności pilną potrzebę zapewnienia sprawiedliwego wkładu największych trucicieli, w tym przez zwalczanie unikania opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego przez korporacje; podkreśla, że aby zapewnić akceptację polityczną ze strony wszystkich obywateli, ważne jest uwzględnienie efektów dystrybucyjnych polityki dotyczącej klimatu i polityki dekarbonizacji, w szczególności w odniesieniu do osób o niskich dochodach;

21. podkreśla liczne współwystępujące korzyści, jakie neutralne dla klimatu społeczeństwo będzie mieć dla zdrowia publicznego pod względem zarówno oszczędności na kosztach opieki, jak i mniejszego obciążenia systemów ubezpieczeniowych i systemów publicznej opieki zdrowotnej, a także dla ogólnego dobrostanu obywateli europejskich dzięki zwiększeniu bioróżnorodności, zmniejszeniu zanieczyszczenia powietrza i złagodzeniu narażenia na substancje zanieczyszczające;

22. przypomina, że ok. 50–125 mln obywateli Europy jest obecnie zagrożonych ubóstwem energetycznym[4]; podkreśla, że transformacja energetyczna może nieproporcjonalnie wpływać na osoby o niskich dochodach i dodatkowo zwiększyć ubóstwo energetyczne; uznaje, że polityka energetyczna powinna uwzględniać wymiar społeczny oraz zapewniać, by nikt nie został pominięty; wzywa państwa członkowskie do podjęcia dalekowzrocznego działania, aby zapewnić sprawiedliwą transformację energetyczną i dostęp do energii dla wszystkich obywateli UE;

23. wyraża przekonanie, że młodzi ludzie mają coraz większą świadomość społeczną i środowiskową, dzięki której są w stanie przekształcać nasze społeczeństwa z myślą o przyszłości odpornej na zmianę klimatu, oraz że edukacja młodych ludzi stanowi jedno z najskuteczniejszych narzędzi walki ze zmianą klimatu; podkreśla potrzebę aktywnego angażowania młodszych pokoleń w budowanie międzynarodowych, międzykulturowych i międzypokoleniowych stosunków, na których opiera się zmiana kulturowa, jaka wesprze wysiłki podejmowane globalnie na rzecz bardziej zrównoważonej przyszłości;

24. podkreśla, że zaangażowanie i udział europejskich obywateli mają kluczowe znaczenie, by umożliwić osiągnięcie przez Europę zerowych emisji netto gazów cieplarnianych najpóźniej do 2050 r.; zwraca się do rządów krajowych, samorządów regionalnych i lokalnych na wszystkich szczeblach o wprowadzenie konkretnych środków stymulujących i ułatwiających uczestnictwo obywateli oraz wymianę najlepszych praktyk w zakresie przechodzenia na gospodarkę o zerowym poziomie emisji gazów cieplarnianych netto;

Cele pośrednie

25. uznaje, że dekada 2020–2030 będzie najważniejszą dekadą, jeśli UE ma osiągnąć zerowe emisje netto do 2050 r.; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania silnego średniookresowego celu na 2030 r., ponieważ jest to konieczne, aby w wystarczającym stopniu ustabilizować inwestycje na rynku, w pełni wykorzystać potencjał innowacji technologicznych i zwiększyć możliwości europejskich przedsiębiorstw, tak aby stały się liderami na światowym rynku;

26. podkreśla, że aby osiągnąć zerową emisję gazów cieplarnianych netto do 2050 r. w sposób najbardziej efektywny pod względem kosztów, trzeba będzie znacznie podnieść poziom ambicji na 2030 r; uważa, że niezwykle ważne jest, aby Unia wysłała jasny komunikat, najpóźniej podczas szczytu klimatycznego ONZ w Nowym Jorku we wrześniu 2019 r., że jest gotowa dokonać przeglądu swojego zobowiązania podjętego w ramach porozumienia paryskiego;

27. popiera aktualizację ustalonego na szczeblu krajowym wkładu UE, w ramach której planuje się ograniczenie do 2030 r. krajowych emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 60 % w skali całej gospodarki w porównaniu z poziomami z 1990 r; w związku z tym wzywa Radę do uzgodnienia wspólnego stanowiska, tak aby Unia mogła odpowiednio podnieść poziom ambicji ustalonego na szczeblu krajowym wkładu UE na specjalnym szczycie UE w Sybinie w maju 2019 r., w związku ze szczytem klimatycznym ONZ we wrześniu 2019 r.;

28. uważa, że Komisja powinna najpóźniej podczas przeglądów pakietu klimatycznego na 2030 r. i innych odnośnych przepisów w latach 2022–2024 przedstawić wnioski ustawodawcze podnoszące poziom ambicji zgodnie ze zaktualizowanym ustalonym na szczeblu krajowym wkładem i celem zerowych emisji; uważa, że niewystarczający poziom ambicji na 2030 r. ograniczyłby przyszłą liczbę wariantów, w tym potencjalnie dostępność niektórych wariantów opłacalnej dekarbonizacji; uważa, że przeglądy te stanowią ważny krok w kierunku realizacji zobowiązań UE w dziedzinie klimatu;

29. uważa, że aby zapewnić większą stabilność i widoczność dla inwestorów, korzystne będzie dla UE również ustanowienie kolejnego celu przejściowego redukcji emisji do 2040 r.;

30. uważa za konieczne, by regularnie dokonywać przeglądu unijnej strategii zerowych emisji netto; uważa, że taki przegląd powinien opierać się na przeprowadzanym co pięć lat przeglądzie globalnym, jak określono w porozumieniu paryskim, a także uwzględniać rozwój technologiczny i społeczny oraz wkład podmiotów niepaństwowych i Parlamentu Europejskiego;

Zaangażowanie sektorów

31. podkreśla, że emisje netto będą musiały zostać ograniczone niemal do zera we wszystkich sektorach gospodarki, które powinny się włączyć do wspólnych wysiłków na rzecz ograniczenia emisji; w związku z tym apeluje do Komisji o opracowanie ścieżek w kierunku neutralności klimatycznej dla wszystkich sektorów; w związku z tym podkreśla znaczenie zasady „zanieczyszczający płaci”;

32. podkreśla znaczenie przyjęcia zintegrowanego, międzysektorowego podejścia w celu ułatwienia działań związanych z dekarbonizacją w całym systemie energetycznym i w innych powiązanych sektorach oraz korzystania ze zwiększonej wydajności; podkreśla kluczową rolę efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii w przechodzeniu na gospodarkę o zerowym poziomie emisji gazów cieplarnianych netto; uznaje, że integracja systemów energetycznych może zapewnić większą elastyczność, lepszą wydajność systemów, zwiększenie stosowania energii ze źródeł odnawialnych wśród wszystkich nośników energii, a ostatecznie – racjonalną pod względem kosztów transformację energetyki;

33. zachęca Komisję do przedstawienia ambitnej strategii przemysłowej UE, która będzie uwzględniać ekologiczne ograniczenia naszej planety i wspierać sprawiedliwą transformację wszystkich sektorów, w tym sektorów energochłonnych, w kierunku zerowych emisji netto gazów cieplarnianych; zgadza się ze strategicznymi obszarami wskazanymi przez Komisję, w których wymagane są wspólne działania;

34. uważa, że UE powinna zastąpić istniejące środki dotyczące ucieczki emisji strategiami politycznymi, które internalizują wszystkie koszty związane z emisjami gazów cieplarnianych; w związku z tym wzywa Komisję do zbadania skuteczności i zgodności mechanizmów dostosowywania granicznych podatków węglowych z zasadami Światowej Organizacji Handlu, zarówno w odniesieniu do przywozu, jak i wywozu, oraz do jak najszybszego przedstawienia wniosku ustawodawczego Parlamentowi i Radzie;

35. uważa, że dobrobyt, konkurencyjność światowego przemysłu i polityka klimatyczna wzajemnie się wzmacniają; przypomina, że będąc częścią pierwszej dużej gospodarki, która dąży do na neutralności klimatycznej, europejskie przedsiębiorstwa będą mogły uzyskać na rynkach międzynarodowych przewagę związaną z pionierską rolą, a w rezultacie objąć pozycję globalnego lidera w zrównoważonej i zasobooszczędnej produkcji; podkreśla, że opóźnione lub niedostateczne działania na rzecz osiągnięcia zerowego poziomu netto emisji gazów cieplarnianych najpóźniej do 2050 r. doprowadzą do kosztów nieuzasadnionych pod względem ekologicznym, gospodarczym i społecznym, a także skutecznie ograniczą przyszłą konkurencyjność europejskiego sektora przemysłu;

36. zwraca uwagę, że wiele rynków wschodzących przymierza się do odegrania istotnej roli w zaspokajaniu potrzeb rynku światowego podczas przechodzenia na gospodarkę o zerowym poziomie emisji gazów cieplarnianych netto, np. w odniesieniu do bezemisyjnego transportu i energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że UE musi pozostać czołową gospodarką w obszarze ekologicznych innowacji i inwestycji w zielone technologie; uważa, że czołowa rola UE w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej pokazuje innym częściom świata, że przejście na czystą energię jest możliwe i korzystne nie tylko pod względem przeciwdziałania zmianie klimatu;

37. zauważa, że w sprawozdaniu z 2018 r. w sprawie cen i kosztów energii w Europie Komisja podkreśla utrzymujące się wysokie narażenie UE na zmienne i rosnące ceny paliw kopalnych oraz że oczekuje się, iż koszty produkcji energii elektrycznej w przyszłości będą rosły w przypadku energii wytwarzanej z paliw kopalnych i malały w przypadku energii ze źródeł odnawialnych; podkreśla, że koszty importu energii do UE wzrosły w 2017 r. o 26 % i wyniosły 266 mld EUR, głównie ze względu na wzrost cen ropy; zauważa, że w sprawozdaniu oszacowano, iż wzrost cen ropy wpłynął niekorzystnie na wzrost gospodarczy w UE (-0,4 % PKB w 2017 r.) i na inflację (+0,6);

38. przypomina, że 71 % energii ogółem zużywa się tylko do celów ogrzewania pomieszczeń; zgadza się z Komisją, że energooszczędne domy będą normą w UE neutralnej dla klimatu, co przełoży się na lepsze zdrowie i większy komfort wszystkich Europejczyków;

39. uważa, że rozwój technologii i rozwiązania technologiczne, efektywność energetyczna zarówno podaży, jak i popytu oraz zrównoważona energia ze źródeł odnawialnych w sektorach transportu, budownictwa, w ciepłownictwie i chłodnictwie oraz w sektorze energetycznym, a także zasady gospodarki o obiegu zamkniętym będą mieć kluczowe znaczenie dla zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych; podkreśla w związku z tym znaczenie strategii dla konkretnych technologii;

40. podkreśla, że emisjami z procesów przemysłowych należy zająć się na znacznie większą skalę; zwraca uwagę, że zgodnie ze sprawozdaniem specjalnym IPCC w sprawie 1,5 °C, przemysł musi do 2050 r. zredukować emisje CO2 o 65–90 % w porównaniu z 2010 r.;

41. apeluje o opracowanie wysoce energooszczędnego i w pełni opartego na odnawialnych źródłach energii systemu energetycznego i zwraca się do Komisji i państw członkowskich o podjęcie wszelkich niezbędnych działań w tym zakresie, ponieważ będą one mieć skutki uboczne we wszystkich sektorach gospodarki;

42. podkreśla wkład efektywności energetycznej w bezpieczeństwo dostaw, konkurencyjność gospodarczą, ochronę środowiska, obniżenie rachunków za energię i poprawę jakości domów; potwierdza ważną rolę efektywności energetycznej w tworzeniu możliwości biznesowych i miejsc pracy, a także związane z nią korzyści globalne i regionalne; przypomina w związku z tym o wprowadzeniu zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” na mocy rozporządzenia w sprawie zarządzania oraz że jej stosowanie powinno być w pełni wykorzystane w całym łańcuchu energetycznym i uznane za podstawę każdej ścieżki zmierzającej do celu zerowych emisji netto do 2050 r.;

43. podkreśla, że​ścieżki 1,5 °C bez przekroczenia tej granicy lub z niewielkim jej przekroczeniem, przeanalizowane w sprawozdaniu specjalnym IPCC w sprawie 1,5 °C, przypisują bardzo różne znaczenie wdrożeniu CCS/CCU, od zera do 300 Gt całkowitego CO2składowanego do 2050 r.; uważa, że składowanie CO2 nie powinno być wdrażane w sektorach, w których istnieją wystarczające alternatywy redukcji emisji, jak ma to miejsce w sektorze energetycznym; uznaje rolę, jaką CCU może odegrać w zmniejszaniu emisji w niektórych procesach przemysłowych, jednak z zaniepokojeniem stwierdza, że obecnie wiele technologii CCU nie zapewnia trwałej redukcji emisji;

44. podkreśla, że dyrektywa w sprawie ekoprojektu[5] w znaczący sposób przyczynia się do osiągnięcia celów klimatycznych UE przez redukcję emisji gazów cieplarnianych o 320 mln ton ekwiwalentów CO2 rocznie oraz że szacuje się, że do 2020 r. odbiorcy w UE zaoszczędzą łącznie do 112 mld EUR, czyli ok. 490 EUR rocznie w przeliczeniu na gospodarstwo domowe, w wyniku wdrożenia tej dyrektywy; apeluje o uregulowanie dodatkowych produktów w ramach dyrektywy w sprawie ekoprojektu, w tym tabletów i smartfonów, oraz o aktualizowanie istniejących standardów w celu odzwierciedlenia rozwoju technologicznego;

45. podkreśla potrzebę niezwłocznego wdrożenia unii energetycznej i pakietu czystej energii, by ułatwić inwestycje, w ramach których można osiągnąć większość produkcji energii ze źródeł odnawialnych, a także potrzebę zachęcenia obywateli do aktywnego uczestnictwa z myślą o przyspieszeniu przechodzenia na bezemisyjną i zrównoważoną gospodarkę energetyczną, przy jednoczesnym zmniejszeniu ubóstwa energetycznego; uważa za istotne podniesienie poziomu łączności między państwami członkowskimi, w tym przez promowanie bardziej transgranicznych systemów wsparcia;

46. zwraca uwagę, że w strategii potwierdza się, iż emisje gazów cieplarnianych pochodzące z sektora transportu nadal rosną, oraz że aktualne polityki nie wystarczą, aby obniżyć emisyjność sektora transportu do 2050 r.; podkreśla potrzebę budowy zrównoważonego systemu transportu w UE, który opierałby się na trzech głównych filarach: unikaniu, przesunięciu międzygałęziowym i poprawie wydajności; w szczególności podkreśla znaczenie zapewnienia przesunięcia międzygałęziowego z transportu lotniczego i drogowego na transport kolejowy oraz w kierunku transportu publicznego i wspólnej mobilności; zauważa, że transport drogowy odpowiada za około jedną piątą całkowitych emisji dwutlenku węgla w UE; w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję do podjęcia zdecydowanych kroków, by umożliwić dostęp do pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych we wszystkich państwach członkowskich, przy jednoczesnym unikaniu zwiększonego wykorzystania starych pojazdów powodujących duże zanieczyszczenie w państwach członkowskich o niskich dochodach; wzywa do stopniowego wycofywania ze sprzedaży w UE samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych z silnikami spalinowymi, najpóźniej do 2035 r.; ponadto podkreśla znaczenie inteligentnych technologii, takich jak inteligentna infrastruktura ładowania, dla ustanowienia synergii pomiędzy elektryfikacją transportu a wykorzystywaniem energii ze źródeł odnawialnych;

47. podkreśla, że aby osiągnąć neutralność klimatyczną gospodarki UE jako całości, wszystkie sektory muszą wnieść wkład, w tym międzynarodowe lotnictwo i międzynarodowy transport morski; zauważa, że zgodnie z analizą Komisji obecne cele i środki globalne, przewidziane odpowiednio przez Międzynarodową Organizację Morską oraz i Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, nawet jeśli zostaną w pełni wdrożone, nie doprowadzą do koniecznych redukcji emisji, a ponadto potrzebne są dalsze znaczące działania zgodne z celem, jakim jest osiągnięcie zerowych emisji netto w całej gospodarce; podkreśla potrzebę inwestowania w bezemisyjne i niskoemisyjne technologie w tych sektorach; wzywa Komisję do praktycznego wdrożenia zasady „zanieczyszczający płaci” w tych sektorach, w szczególności w odniesieniu do opodatkowania paliwa lotniczego i do cen biletów lotniczych; przypomina, że przewiduje się, iż emisje gazów cieplarnianych z międzynarodowego transportu morskiego wzrosną aż o 250 % do 2050 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że międzynarodowy sektor transportu morskiego sam wyznaczył sobie cel bezwzględnego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych; z niepokojem stwierdza brak postępów w zakresie przełożenia tego celu na działania krótko- i długoterminowe oraz inne konkretne działania;

48. wzywa Komisję do jak najszybszego zaproponowania kompleksowego europejskiego programu kolejowego, obejmującego szybką realizację interoperacyjnej sieci kolejowej wewnątrz UE i mobilizującego zwiększone inwestycje, w szczególności w celu modernizacji istniejących linii, uzupełnienia brakujących połączeń oraz zapewnienia praw pasażerów i zintegrowanego systemu biletowego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania polityki, inwestycji i zachęt, w celu zapewnienia, by podróże koleją w Europie do 1 000 km, o ile jest to wykonalne i praktyczne, były bardziej atrakcyjne dla obywateli niż równoważny transport lotniczy lub drogowy;

49. zauważa, że sektor budownictwa odpowiada obecnie za 40 % końcowego zużycia energii w Europie i za 36 % emisji CO2[6]; apeluje o uwolnienie potencjału w zakresie oszczędzania energii ograniczenia śladu węglowego, zgodnie z celem dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków[7], który dotyczy osiągnięcia wysoce efektywnych energetycznie i bezemisyjnych zasobów budowlanych do 2050 r.; podkreśla, że zwiększenie efektywności zużycia energii w budownictwie oferuje znaczny potencjał na rzecz dalszego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w Europie; ponadto uważa, że osiągnięcie budownictwa i niskim zapotrzebowaniu na energię, w pełni zasilanego energią ze źródeł odnawialnych, stanowi warunek konieczny dla wywiązania się z porozumienia paryskiego i dla realizacji unijnego programu na rzecz wzrostu gospodarczego, tworzenia lokalnych miejsc pracy i poprawy warunków życia obywateli w całej Europie;

50. zauważa, że obecnie ok. 60 % metanu na świecie pochodzi z takich źródeł jak rolnictwo, wysypiska i oczyszczalnie ścieków, a także przemysł wytwórczy oraz transport rurociągowy paliw kopalnych; przypomina, że metan jest silnym gazem cieplarnianym o współczynniku ocieplenia 28 razy większym niż CO2[8] w skali 100 lat oraz że redukcje emisji metanu mogą odegrać ważną rolę w ograniczeniu stężeń ozonu w warstwie przyziemnej oraz ich negatywnego wpływu na jakość powietrza i zdrowie ludzi; przypomina Komisji o jej zobowiązaniu do jak najszybszego zbadania wariantów strategicznych na potrzeby szybkiego rozwiązania problemu emisji metanu w ramach strategicznego planu Unii dotyczącego metanu oraz do przedstawienia Parlamentowi i Radzie wniosków ustawodawczych w tej sprawie; podkreśla potencjał sektora rolnictwa w zakresie zwalczania skutków zmiany klimatu, na przykład przez innowacje ekologiczne i technologiczne oraz wychwytywanie dwutlenku węgla w glebie;

51. apeluje o wspólną politykę rolną, która przyczyni się do redukcji emisji gazów cieplarnianych zgodnie z celem osiągnięcia zerowej emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r.; podkreśla potrzebę znacznego zmniejszenia liczby zwierząt gospodarskich w UE, począwszy od obszarów o wysokiej obsadzie zwierząt gospodarskich chów przemysłowy; podkreśla, że zmiany nawyków żywieniowych, w szczególności znaczne ograniczenie spożycia produktów pochodzenia zwierzęcego, są niezbędne dla ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z sektora rolnictwa; wzywa Komisję do zapewnienia, by polityki rolne, w szczególności fundusze unijne i krajowe, były zgodne z celami i zamierzeniami porozumienia paryskiego;

52. podkreśla potrzebę włączenia ambicji klimatycznych do głównego nurtu wszystkich obszarów polityki UE, w tym polityki handlowej; wzywa Komisję do zapewnienia, by wszystkie umowy handlowe podpisywane przez UE były w pełni zgodne z porozumieniem paryskim, ponieważ nie tylko wzmocniłoby to globalne działania na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu, ale również zagwarantowało równe szanse dla dotkniętych sektorów;

53. podkreśla, że UE powinna promować rolę i wysiłki regionów, miast i miejscowości; wzywa Komisję, by korzystała z prac Porozumienia Burmistrzów, reprezentujących 200 mln obywateli europejskich, oraz by umożliwiła im odgrywanie roli katalizatora dalszych przemian;

54. wyraża ubolewanie, że możliwość wzmocnienia działań UE dotyczących fluorowanych gazów cieplarnianych nie została uwzględniona w strategii Komisji; podkreśla, że zapobieganie nielegalnemu handlowi wodorofluorowęglowodorem (HFC) polegające na wprowadzeniu systemu licencjonowania HFC, zakazanie stosowania HFC w sektorach, w których nie jest to już potrzebne, przydzielanie kwot HFC za pośrednictwem systemu aukcyjnego oraz pełne wdrożenie rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych[9] przez zakazanie wszystkich niepotrzebnych zastosowań SF6 to wyraźne możliwości pomocy UE w osiągnięciu celów określonych w porozumieniu paryskim;

Maksymalizacja potencjału klimatycznego sektora użytkowania gruntów, zmiany sposobu użytkowania gruntów i leśnictwa

55. powtarza ustalenia IPCC, zgodnie z którymi wpływ na środowisko, w tym pożary lasów i degradacja tundry i lasów borealnych, będzie się pogłębiał wraz ze wzrostem globalnych temperatur;

56. uznaje, że znaczny potencjał lasów przyczynia się do wzmocnienia działań Europy na rzecz klimatu (poprzez sekwestrację, magazynowanie i substytucję) oraz do osiągnięcia celu zerowej emisji netto najpóźniej do 2050 r.; uznaje cel zatrzymania utraty różnorodności biologicznej i degradacji usług ekosystemowych na terytorium UE do 2020 r.; popiera w tym względzie zrównoważoną gospodarkę leśną, a także konkretne środki zachęcające do efektywnej zrównoważonej unijnej biogospodarki;

57. uznaje pozytywny, ale ostatecznie ograniczony potencjał zalesiania w Europie; uważa w związku z tym, że inicjatywy w zakresie zalesiania powinny być uzupełniane konkretnymi inicjatywami i zachętami mającymi na celu zwiększenie potencjału sekwestracji, przy jednoczesnym zapewnieniu dobrego stanu istniejących obszarów leśnych i przy jednoczesnej poprawie tego stanu, co będzie korzystne dla klimatu, zrównoważonej biogospodarki i różnorodności biologicznej; popiera szeroko zakrojone wysiłki na rzecz agroleśnictwa i bardzo realne korzyści, jakie można osiągnąć – ekologiczne i w zakresie bioróżnorodności – przez włączanie drzew i różnych roślin do pól uprawnych; podkreśla, że w łącznym potencjale technicznym praktyk w zakresie poprawy sekwestracji dwutlenku węgla na obszarach rolnych w UE największą rolę odgrywa system rolno-leśny[10];

58. zwraca uwagę, że działania i strategie polityczne UE wywierają wpływ również na naturalne pochłaniacze, grunty i lasy poza Europą oraz że unijna strategia zerowych emisji netto powinna zapewniać, że działania UE nie będą miały szkodliwych skutków klimatycznych w państwach trzecich; przypomina międzynarodowe zobowiązanie UE do powstrzymania wylesiania do 2020 r. i podkreśla potrzebę konkretnych działań w tym zakresie, w tym przez nowe przepisy i regulacje; wzywa w szczególności UE, by zlikwidowała powiązanie między utratą naturalnych lasów a europejską konsumpcją; ponadto wzywa do natychmiastowego wycofania biopaliw opartych na żywności i paszach, w tym na oleju palmowym i soi;

59. podkreśla, że w europejskich lasach o statusie chronionym w korzystnym stanie jest jedynie 15 % siedlisk leśnych UE; podkreśla potrzebę zmaksymalizowania ochrony i odbudowy lasów, obszarów leśnych i terenów podmokłych jako naturalnych pochłaniaczy dwutlenku węgla;

60. podkreśla fakt, że w glebach znajduje się więcej dwutlenku węgla niż w biosferze i atmosferze łącznie; w związku z tym podkreśla znaczenie powstrzymania degradacji gleb w UE oraz zapewnienia wspólnych działań UE na rzecz zachowania i poprawy jakości gleb i ich zdolności do składowania dwutlenku węgla;

61. podkreśla rolę pozyskanych produktów drzewnych o długim cyklu życia, a także ich rolę w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) do 2030 r.; podkreśla, że w przyszłych ramach należy uwzględnić wkład tych produktów, w tym z kategorii użytków rolnych, a nie tylko z zagospodarowanych lasów i gruntów zalesionych;

62. podkreśla znaczenie włączenia do głównego nurtu modeli rolnictwa, które wspierają systemy rolne odporne na ekstremalne warunki pogodowe i inwazje szkodników oraz poprawiają sekwestrację dwutlenku węgla w glebie, retencję wody i bioróżnorodność w rolnictwie;

Finansowanie i badania

63. uważa, że osiągnięcie przez Unię zerowych emisji netto najpóźniej do 2050 r. będzie wymagało zmobilizowania znacznych inwestycji publicznych i prywatnych; podkreśla, że stabilne i przewidywalne ramy polityki energetycznej i klimatycznej mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia tak potrzebnego zaufania inwestorów i umożliwienia europejskiemu przemysłowi podejmowania długoterminowych decyzji inwestycyjnych w Europie;

64. uważa, że głównym wyzwaniem jest przekierowanie przepływów pieniężnych z inwestycji brązowych na zielone, a znalezienie wystarczających środków finansowych na rozwiązanie największego wyzwania, przed jakim stoi obecnie ludzkość, jest przede wszystkim kwestią woli politycznej; w związku z tym podkreśla, że należy priorytetowo potraktować wdrożenie planu działania na rzecz zrównoważonego finansowania przyjętego w marcu 2018 r., w tym regulację wymogów kapitałowych banków oraz ostrożnościowe traktowanie aktywów wysokoemisyjnych, zasady ostrożnościowe dla zakładów ubezpieczeń oraz aktualizację obowiązków inwestorów instytucjonalnych i podmiotów zarządzających aktywami;

65. uważa, że wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 należy przed przyjęciem poddać ocenie w świetle celu osiągnięcia zerowych emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r. oraz że należy opracować standardowy test, aby zapewnić, że budżet UE jest odporny na zmianę klimatu;

66. wzywa do szybkiego wdrożenia funduszu innowacyjnego EU ETS i do pierwszego zaproszenia do składania wniosków w 2019 r., aby pobudzić inwestycje w demonstrację przełomowych technologii niskoemisyjnych w wielu sektorach, nie tylko w produkcji energii elektrycznej, ale także w sieci ciepłowniczej i w procesach przemysłowych;

67. zauważa, że strategia leśna UE uznaje politykę rozwoju obszarów wiejskich w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR) za główne źródło wsparcia dla ochrony i zrównoważonego zarządzania lasami w UE;

68. ubolewa, że dopłaty do paliw kopalnych są coraz większe i wynoszą ok. 55 mld EUR rocznie; wzywa UE i państwa członkowskie[11] do natychmiastowego wycofania się ze wszystkich europejskich i krajowych dopłat do paliw kopalnych;

69. podkreśla znaczenie stworzenia sprawiedliwego funduszu przejściowego, w szczególności dla regionów i społeczności najbardziej dotkniętych dekarbonizacją;

70. podkreśla, że unijne i krajowe programy na rzecz badań i innowacji mają kluczowe znaczenie dla wsparcia Unii w jej wiodącej roli w przeciwdziałaniu zmianie klimatu;

71. podkreśla, że kwestie klimatu muszą być w pełni uwzględniane w programach dotyczących badań naukowych i innowacji, przy czym musi to być jedna z zasad finansowania UE, wdrażana na wszystkich etapach cyklu badawczego;

Rola konsumentów i gospodarki o obiegu zamkniętym

72. podkreśla znaczący wpływ zmiany zachowań na osiągnięcie redukcji emisji gazów cieplarnianych, w tym w całym systemie rolno-spożywczym i w sektorze transportu, a w szczególności w sektorze lotniczym; wzywa Komisję do zbadania tak szybko, jak to możliwe, opcji politycznych, w tym w zakresie opodatkowania środowiskowego, w celu zachęcenia do zmiany zachowań; podkreśla znaczenie, jakie w propagowaniu zmiany zachowań mają inicjatywy oddolne, takie jak Porozumienie Burmistrzów;

73. odnotowuje, że ze statystyk Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa wynika, iż całkowite spożycie mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego na mieszkańca w UE-28 zmalało od lat 90. XX wieku, oraz że wspieranie tego aktualnego trendu, w połączeniu ze środkami łagodzącymi po stronie podaży, może doprowadzić do znacznego obniżenia emisji z produkcji rolnej;

74. podkreśla znaczenie zastąpienia przez UE nie tylko źródeł energii, lecz w równej mierze także produktów lub materiałów, tj. zastąpienia produktów i materiałów, które zostały uzyskane z surowców kopalnych lub powodują wysokie emisje na etapie produkcji, odpowiednikami pochodzącymi ze źródeł odnawialnych;

75. podkreśla, że bardzo duża część zużycia energii, a co za tym idzie emisji gazów cieplarnianych, jest bezpośrednio związania z nabywaniem, przetwarzaniem, transportem, konwersją, wykorzystaniem i usuwaniem zasobów; podkreśla, że​na każdym etapie łańcucha zarządzania zasobami można by osiągnąć bardzo znaczne oszczędności; podkreśla zatem, że zwiększenie produktywności zasobów przez poprawę wydajności i ograniczenie marnotrawstwa zasobów dzięki takim środkom jak ponowne wykorzystanie, recykling i regeneracja może znacznie obniżyć zarówno zużycie zasobów, jak i emisje gazów cieplarnianych, a jednocześnie poprawić konkurencyjność i stworzyć możliwości biznesowe i miejsca pracy; podkreśla oszczędność kosztową środków z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla, że​poprawa zasobooszczędności i podejście oparte na gospodarce o obiegu zamkniętym, a także projektowanie produktów o obiegu zamkniętym przyczynią się do zmiany wzorców produkcji i konsumpcji oraz do zmniejszenia ilości odpadów;

76. podkreśla znaczenie polityki produktowej, obejmującej np. ekologiczne zamówienia publiczne i ekoprojekt, które mogą znacznie przyczynić się do oszczędności energii i do ograniczenia śladu węglowego produktów przy jednoczesnej poprawie śladu wykorzystanych materiałów i całościowego wpływu na środowisko; podkreśla potrzebę ustanowienia wymogów dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym jako części unijnych norm ekoprojektu oraz rozszerzenia obecnej metodyki ekoprojektu na inne kategorie produktów oprócz tych związanych z energetyką;

77. uważa, że należy kontynuować prace nad wiarygodnym modelem pomiaru wpływu na klimat na podstawie konsumpcji; odnotowuje fakt, że dogłębna analiza oparta na obecnych modelach prowadzi do wniosku, że wysiłki UE na rzecz ograniczenia emisji z produkcji są w pewnej mierze niwelowane przez przywóz towarów odznaczających się większym śladem węglowym;

UE i globalne działania w dziedzinie klimatu

78. podkreśla znaczenie zwiększonych inicjatyw i trwałego dialogu na odpowiednich forach międzynarodowych oraz skutecznej dyplomacji klimatycznej, w celu wzmocnienia globalnej, wielostronnej współpracy i ambicji oraz pobudzenia podobnych decyzji politycznych, zwiększających ambicje klimatyczne w innych regionach i w państwach trzecich; wzywa UE do zwiększenia własnego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu i do aktywnego działania na rzecz zachęcania państw członkowskich do zwiększania pomocy na rzecz działań w związku ze zmianą klimatu (w formie pomocy rozwojowej, a nie pożyczek) na rzecz państw trzecich, która powinna uzupełniać zagraniczną pomoc rozwojową, nie powinna być natomiast liczona podwójnie, jednocześnie jako pomoc rozwojowa i pomoc w postaci finansowania działań w związku ze zmianą klimatu;

79. podkreśla, że szczyt ONZ poświęcony zmianie klimatu we wrześniu 2019 r. byłby dla przywódców idealnym momentem, by ogłosić zwiększenie ambicji w zakresie wkładów ustalanych na poziomie krajowym; uważa, że UE powinna zająć stanowisko w sprawie aktualizacji swojego wkładu ustalanego na poziomie krajowym z dużym wyprzedzeniem, aby była dobrze przygotowana do szczytu, działając w ścisłej współpracy z międzynarodową koalicją stron, w celu wsparcia zwiększonych ambicji klimatycznych;

80. podkreśla znaczenie wzmocnienia interoperacyjności między instrumentami polityki UE a ich odpowiednikami w państwach trzecich, w szczególności mechanizmami ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych; podkreśla znaczenie ustanowienia zabezpieczeń środowiskowych, aby zapewnić faktyczną i dodatkową redukcję gazów cieplarnianych; wzywa w związku z tym Komisję do poparcia rygorystycznych i solidnych przepisów międzynarodowych dotyczących art. 6 porozumienia paryskiego, aby zapobiec lukom w rachunkowości lub podwójnemu liczeniu redukcji emisji;

 

°

° °

81. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0430.

[2] Sprawozdanie UNEP pt. „The Emissions Gap Report 2018” [Niwelowanie rozbieżności w odniesieniu do emisji w 2018 r.], s.10.

[3] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. L 328 z 21.12.2018, s. 1).

[5] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10).

[7] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/844 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i dyrektywę 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 75).

[8] Van Dingenen, R., Crippa, M., Maenhout, G., Guizzardi, D., Dentener, F., „Global trends of methane emissions and their impacts on ozone concentrations” [Globalne trendy w zakresie emisji metanu oraz ich wpływ na stężenia ozonu], EUR 29394 EN, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg, 2018, ISBN 978-92-79-96550-0, doi:10.2760/820175, JRC113210.

[9] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 195).

[10] Artesens, J., De Nocker, L., Gobin, A., „Valuing the carbon sequestration potential for European agriculture” [Ocena potencjału sekwestracji dwutlenku węgla dla europejskiego rolnictwa], 2011.

[11] Ceny i koszty energii w Europie, COM(2019)0001 final, s. 10–11.

Ostatnia aktualizacja: 13 marca 2019Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności