Procedura : 2019/2730(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0011/2019

Teksty złożone :

B9-0011/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 18/07/2019 - 7.4
CRE 18/07/2019 - 7.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{15/07/2019}15.7.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0011/2019</NoDocSe>
PDF 148kWORD 51k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie sytuacji w Wenezueli</Titre>

<DocRef>(2019/2730(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Manu Pineda Marín, Mick Wallace, Younous Omarjee, Clare Daly, Manuel Bompard, Giorgos Georgiou, Niyazi Kizilyürek, Leila Chaibi, Özlem Demirel, Sandra Pereira, Manon Aubry, Sira Rego</Depute>

<Commission>{GUE/NGL}w imieniu grupy GUE/NGL</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9‑0011/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Wenezueli

(2019/2730(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych z 1945 r., a w szczególności jej rozdział 1 art. 1 ust. 2 i określony w nim cel „rozwijać przyjazne stosunki między narodami, oparte na poszanowaniu zasady równouprawnienia i samostanowienia narodów, i stosować inne odpowiednie środki dla wzmocnienia powszechnego pokoju”,

 uwzględniając zapisaną w Karcie Narodów Zjednoczonych zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne innych państw,

 uwzględniając art. 1 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 1 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, które stanowią, że: „wszystkie narody mają prawo do samostanowienia” oraz że „z mocy tego prawa swobodnie określają one swój status polityczny i swobodnie kierują swoim rozwojem gospodarczym, społecznym i kulturalnym”,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

 uwzględniając konstytucję Boliwariańskiej Republiki Wenezueli,

 uwzględniając art. 2 Karty Narodów Zjednoczonych, który zawiera zobowiązanie państw członkowskich ONZ do stania na straży suwerennej równości wszystkich państw oraz do poszanowania ich integralności terytorialnej i niezależności politycznej,

 uwzględniając sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Boliwariańskiej Republice Wenezueli (A/HRC/41/18),

 uwzględniając fakt, że 14 lipca 2019 r. Rada Praw Człowieka ONZ przyjęła rezolucję przedstawioną przez Boliwariańską Republikę Wenezueli przewodniczącą Ruchowi Państw Niezaangażowanych (NAM), w której opowiedziano się za wzmocnieniem międzynarodowej współpracy w dziedzinie praw człowieka w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom jednostronnych środków przymusu, które w rzeczywistości są sankcjami,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w Wenezueli doszło do kilku prób zamachu stanu, a Juan Guidó ogłosił się tymczasowym prezydentem kraju; mając na uwadze, że akt ten nie ma żadnej podstawy konstytucyjnej ani prawnej, gdyż nie zostały spełnione warunki zapisane w konstytucji, na które się powołano;

B. mając na uwadze, że wbrew prawu międzynarodowemu Stany Zjednoczone, niektóre państwa członkowskie UE i Grupa z Limy uznały jednostronnie Juana Guaidó za tymczasowego prezydenta; mając na uwadze, że sytuację zaogniły ingerencje z zewnątrz, w tym w szczególności groźba interwencji ze strony Stanów Zjednoczonych;

C. mając na uwadze, że UE wydała kilka oświadczeń z zamiarem zaingerowania w wewnętrzną sytuację w Wenezueli i wpłynięcia na nią; mając na uwadze, że niejednokrotnie krytykowano ingerencje zewnętrzne, kampanie siejące destabilizację i dezinformację, manipulowanie opinią publiczną i przemoc, którym sprzyja część opozycji, uderzające w suwerenność, niepodległość, pokój i demokratyczną stabilność kraju oraz w naród wenezuelski;

D. mając na uwadze, że sytuacja gospodarcza i społeczna w Wenezueli znacznie się pogorszyła w wyniku coraz częstszych amerykańskich i unijnych sankcji gospodarczych i finansowych, co doprowadziło do hiperinflacji, braków w zaopatrzeniu, rosnącego ubóstwa oraz niedoboru leków i sprzętu medycznego;

E. mając na uwadze, że jednostronne środki przymusu są sprzeczne z utrwalonym prawem międzynarodowym; mając na uwadze, że kwestię tę wielokrotnie podkreślał ONZ, a w szczególności jego specjalny sprawozdawca ds. negatywnego wpływu jednostronnych środków przymusu na korzystanie z praw człowieka; mając na uwadze, że sankcje powodują zakłócenia w każdym państwie i – kiedy działają na szkodę gospodarki – mogą wywrzeć druzgocący wpływ na obywateli krajów rozwijających się;

F. mając na uwadze, że dialog stanowi podstawę pokojowego rozwiązywania konfliktów i spraw wewnętrznych we wszystkich krajach; mając na uwadze, że należy zachęcać państwa członkowskie do konstruktywnego dialogu z rządem Wenezueli w celu znalezienia rozwiązań konkretnych problemów, które występują obecnie w tym kraju; mając na uwadze, że w wyniku rozmów przeprowadzonych na Barbadosie przy wsparciu Norwegii rząd i opozycja Wenezueli porozumiały się w sprawie nawiązania stałego dialogu pokojowego;

1. zdecydowanie potępia próby zamachu stanu w Wenezueli, niezgodne z prawem ogłoszenie się przez Juana Guaidó tymczasowym prezydentem kraju oraz sprzeczne z prawem międzynarodowym uznanie go przez USA, niektóre państwa członkowskie UE i Grupę z Limy; podkreśla, że uznanie przez społeczność międzynarodową jakiegokolwiek nowego rządu, który sam ogłosił przejęcie władzy w wyniku zamachu stanu, poważnie podważa demokrację i praworządność oraz grozi dalszą destabilizacją sytuacji politycznej w Wenezueli i całym regionie; jest zdania, że polityczna i społeczna stabilność Wenezueli to czynnik decydujący o zagwarantowaniu pokoju w całym regionie;

2. głęboko ubolewa nad tym, że Rada Europejska i państwa członkowskie nie potępiły próby zamachu stanu;  odrzuca uznanie Juana Guaidó za tymczasowego prezydenta Wenezueli;

3. stanowczo apeluje do Stanów Zjednoczonych i państw członkowskich UE o przestrzeganie zobowiązania do poszanowania prawa międzynarodowego, zwłaszcza zasady nieingerowania w wewnętrzne sprawy innych państw, oraz do wywiązywania się z obowiązku powstrzymywania się od używania siły i grożenia jej użyciem;

4. popiera wysiłki sił demokratycznych, rządu, opozycji i narodu wenezuelskiego na rzecz znalezienia odpowiedzi na stojące przed nimi wyzwania polityczne i gospodarcze oraz na rzecz umocnienia dialogu narodowego w Wenezueli w celu poprawy warunków życia oraz rozwoju gospodarczego i społecznego Wenezueli;

5. podkreśla, że sankcje nałożone na Wenezuelę spowodowały i w coraz większym stopniu powodują bardzo poważne szkody dla życia i zdrowia ludzi, przy czym szacuje się, że w latach 2017–2018 życie straciło ponad 40 000 osób; jest zdania, że sankcje te wpisują się w definicję zbiorowej kary na ludności cywilnej zawartą w międzynarodowej konwencji genewskiej i haskiej, co sprawia, że są niezgodne z prawem międzynarodowym i umowami międzynarodowymi; pilnie wzywa do zniesienia wszystkich sankcji gospodarczych i finansowych wobec Wenezueli, które w znacznym stopniu przyczyniły się do pogorszenia sytuacji gospodarczej kraju i sytuacji społecznej jego obywateli;

6. przyznaje, że Wenezuela przechodzi kryzys społeczny i gospodarczy, oraz podkreśla, że dla powrotu do normy ważna jest stabilność polityczna;  potępia wykorzystywanie tego kryzysu do własnych celów przez podmioty dążące do zwiększenia wpływów zewnętrznych i popierające działania sprzyjające ingerowaniu w sprawy kraju; przypomina, że społeczność międzynarodowa powinna podejmować działania i udzielać pomocy wyłącznie za zgodą rządu Wenezueli, jak przewidziano w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 46/182 z 19 grudnia 1991 r.;

7. przypomina, że o drodze rozwoju społecznego każdego kraju ma decydować wyłącznie jego społeczeństwo;

8. odrzuca wszelkie działania międzynarodowe niezgodne z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, które obejmują nieograniczone poszanowanie zasady nieingerowania w sprawy należące zasadniczo do wewnętrznych kompetencji poszczególnych państw, bez względu na kraj, kontynent czy region świata, mając na uwadze, że zasady te są zapisane też w Traktatach UE;

9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich, rządowi Wenezueli oraz Europejsko‑Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.

 

Ostatnia aktualizacja: 17 lipca 2019Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności